Херберт Збигнев : другие произведения.

Окончательное примирение со временем

Самиздат: [Регистрация] [Найти] [Рейтинги] [Обсуждения] [Новинки] [Обзоры] [Помощь|Техвопросы]
Ссылки:


 Ваша оценка:


   Окончательное примирение со временем
  
   Тадеушу Хшановскому -
   аркадскому поэту
   посвящает
   любящий его
   автор
  
   - но голову беспокойную словно голубь пред бурей
   удержит тело хрупкое словно веточка ветра
  
   а руки полные жемчуга лепета и пустоты
   зароются против воли в стремнину времени
  
   и губы которым по вкусу мудрость молчания
   прибой разобьет как ракушку о берег
  
   цветам оставляю нежность - я дремлющий в ладони
  
   прощай Аркадия
   прекрасна
   была ты
   но стесняла сердце
  
   тенями жил я
   и молчаньем
   и облаками
  
   любил кору
   в вечернем свете
   любовью немужской
   и сладкой
  
   но время
   теплых рук построить
   над пропастями
   арки
  
   прощай Аркадия
   преломит
   твои черты
   одна слеза
  
   за один крик о помощи
   не жалко отдать
  
   пухлые тучи
   призрак деревьев
   колонны в плюще
   планеты и яблоки
  
   голову ищущую спасенья как голубь пред бурей
   удержит тело хрупкое словно веточка ветра
  
   зачем утешать Офелию плачущую [над] ручьем
   нет смысла расспрашивать зеркало в образе эха
  
   один благороден плач - плач героев
   и одна нежность - матери и садовника
  
   а память когда она вор могильный
   нужно изгнать как любовь
   которая только лишь голод и жалость
  
   виски седеют
   как голубь в бурю
   и тело не раз преломит
   плеть ветра
  
   губы на милость губ
   руки на милость мира
  
   Перевод с польского Рене Римских.
  
  
  
   Ostateczna zgoda na czas
  
   Tadeuszowi Chrzanowskiemu -
   arkadyjskiemu poecie
   przypisuje
   kochający Go
   Autor
  
   - lecz głowę niespokojną jak gołąb przed burzą
   zatrzyma ciało wątłe jak łodyga wiatru
  
   a ręce pełne szmeru klejnotów i pustki
   zejdą ze wzgórz niechęci w rwącą strugę czasu
  
   i usta którym słodka rozwaga milczenia
   fala głębi rozbije jak muszlę o brzeg
  
   Kwiatom zostawiam czułość - ja śpiący na pięści
  
   Żegnaj Arkadio
   dobrze było
   ale dla piersi
   nazbyt wąsko
  
   cieniami żyłem
   i milczeniem
   łaską obłoku
  
   Kochałem liszki
   zmierzchu korę
   miłością tkliwą
   i niemęską
  
   a teraz trzeba
   z ciepłych dłoni
   nad przepaściami
   przęsła
  
   Żegnaj Arkadio
   ten krajobraz
   można przełamać
   jedną łzą
  
   za jedno wołanie o pomoc
   można bez żalu oddać
  
   tłuste obłoki
   drzew pozory
   kolumny bluszcze
   planety i jabłka
  
   głowę która chce umknąć jak gołąb przed burzą
   zatrzyma ciało wątłe jak łodyga wiatru -
  
   nie warto pocieszać Ofelii płaczącej nad strumieniem
   próżno pytać zwierciadła w kształcie echa
  
   jest tylko jeden szlachetny płacz płacz bohaterów
   i jedna czułość czułość matki i ogrodnika
  
   a pamięć jeśli oznacza hienę grobów
   trzeba oddalić jak taką miłość
   która jest tylko głodem i litością
  
   Siwiejesz głowo
   jak burzy gołąb
   i ciało nieraz się łamie
   pod biczami wiatru
  
   Usta na pastwę ustom
   ręce na pastwę światom

 Ваша оценка:

Связаться с программистом сайта.

Новые книги авторов СИ, вышедшие из печати:
О.Болдырева "Крадуш. Чужие души" М.Николаев "Вторжение на Землю"

Как попасть в этoт список

Кожевенное мастерство | Сайт "Художники" | Доска об'явлений "Книги"