# Адам Гвара Засветье (Лесьмяну)

Adam Gwara

Адам Гвара.Засветье.


Болеславу Лесьмяну.


ZAŚWIATEM


Засветье.


Под развесистой ивой речной возле бора

Отыскалось жилище для беса minorum

С его бесноватой бабессой ad mortem,

Та была полунемочью, он получёртом,

От огня отреклись, им и неба не надо .

Ни к чму ему пекло, она ему адом.

Ни подземна душа её и ни поднебна,

Небесам и ни бесам была не потребна.

Жизни в ней оставалось достаточно между.

Только хмурый ноябрь сбросил листьев одежду,

И замёрзла бабесса, промокла, затихла.

Но завыли Иерихонскими трубами вихри,

Пробудился рассвет в витражах голых веток,

У бесёнка зрачки заболели от света.

Приобнял всю промокшую. Глянул он с грустью

В её душу промёрзшую, а там только пусто.

И с собою в засветье вечность взяв как котомку,

Он шагнул в пустоту, и растаял в потёмках.

ZAŚWIATEM

Rosochatą wierzbinę łęgami do boru

Pomieszkiwał milkliwy diabołek minorum

Z pokutliwą jazgotem babiną ad mortem

On dla niej półkadukiem ona mu półczortem

Tam się ognia wyzbyli i nieba wyrzekli

Jemu piekła nie trzeba bo się baba piekli

Dusza jej opuszczona podziemna niewniebna

Jednakowo aniołom biesom niepotrzebna

Ale tyle ma z życia co sobie powarczy

Aż tu raptem listopad przymrozkiem się zmarszczył

Czy to zmarzła babina czy zmokła bo ścichła

Za to wicher zawodził jak trąby Jerycha

Świt się dźwigał ospale w witrażach gałęzi

W diabołkowych źrenicach bór z bólu się zwęził

Chciał przytulić morduchnę skosmaconą deszczem

Do duszy przemarzniętej a tam tylko przestrzeń

Wiekuistość na drogę jak próchno w tobołek

Wziął w pustce i zaświatem rozwiał się diabołek