Kлепiкaý Iгар: другие произведения.

Палігон

"Самиздат": [Регистрация] [Найти] [Рейтинги] [Обсуждения] [Новинки] [Обзоры] [Помощь|Техвопросы]
Ссылки:
Конкурсы романов на Author.Today
Творчество как воздух: VK, Telegram
 Ваша оценка:

<

  Пакамечаны аркуш шэрай зямлі...
  Паўмёртвы, нібы мясцовы пейзаж
  Па-за дротам, каторы пад токам звініць
  На жалезных слупах, што паела іржа.
  
  Зааранае поле стогне ўначы...
  Засявалі смяротнаю прагай яго,
  Прагай ведаў... пры гэтым не бралі ў разлік
  Што не будзе пасля запытацца ў каго,
  
  Што не пройдуць звяры гэтым полем на гон,
  Што ніколі не будуць тут птушкі спяваць,
  Што не будуць тут дзеці суніцы збіраць
  І не будзе каму дзяцей нараджаць...
  Шэраю плямай накрыў гэты край палігон.
  
  Смерць даўно адмяніла апошні закон
  З тых, што некалі тут вызначалі жыццё.
  Толькі вецер яшчэ ў правадах сінтэзуе выццё
  Шэрай плямай накрыў гэты край палігон.
  
  Раз'ядаюць узгоркі злавесным святлом
  На світанні брунатным атрутны туман,
  І блукаюць прывіды былых жыхароў,
  П'юць з апошніх рачулак ваду-атрамант.
  
  Тэлевока, бывае, звышпільна глядзіць
  З рэдкіх вежаў аховы на ціхі абсяг,
  На свінцовае неба, дзе сонца хрыпіць...
  І лунае над вежай бясколерны сцяг.
  
  Гэты сцяг не знайшлося каму прыспускаць,
  Бо няма ўжо каму тут жалобу насіць.
  "Радыяцыя ў норме" - паперка трымціць
  На будынку бальніцы... Хто будзе чытаць?
  
  ... Калі нават у самых бяспечных кутках,
  Там дзе цёпла і суха - і можна бы жыць,
  Не знайсці нават спрэчных прыкмет павука -
  Самы мудры не здолеў людей перажыць...
  
  Нават час не бяжыць, нават ён
  Назаўжды свой палёт прыпыніў...
  Толькі вечна жыве палігон.
  
  Толькі вокны пустыя нявыбітым шклом
  Пазіраюць няўцямна на шэрыя дні,
  Што паўзуць, каб растаць за наступным вуглом,
  У завулках, свабодных ад бегу хвілін.
  
  Невядома каму, невядома адкуль
  Тут пульсуюць па трубах і правадах
  Электрычнасць і газ, цяпло і вада...
  Але тут не пачуць нават пошчаку куль.
  Толькі мёртвыя дрэвы ў мёртвых садах.
  
  Толькі ў боксах пад сінню дзяжурных агнёў
  Іржавее цяпер непатрэбны натоўп
  Гусянічных і колавых мотазвяроў...
  Суха ў баках, і іх не напоўніць ніхто.
  
  Толькі зрэдку бывае, што дзесьці ў палях
  Недаедзены сном аўтамат ажыве,
  Гук амаль што забыты ў цішы паплыве,
  Абнадзеіць спярша... Захлынецца - пасля...
  І агорне - цяпер назаўжды - цішыня.
  
  Тут нікога няма ўжо вельмі даўно.
  Край стэрыльны - нібы ў фантастычным кіно.
  Толькі пыл не выводзіць адсюль гарнізон
  І паўсюдна на варце салдаты яго
  Пад сумётамі - нават! - кіслотных снягоў...
  Зберагаюць - вось толькі каму? - палігон...
  Ад каго?
  Бо ніхто не прад'явіць ніколі правы
  На зямлю, на якой кожны крок нежывы.
  
  Толькі дрэвы-татэмы ў мёртвых садах.
  Толькі цені пшаніцы на шэрай раллі.
  Толькі вецер самотны пяе ў правадах
  Развітання малітву, што сам сачыніў.
  
  Тэлевока, бывае, звышпільна глядзіць
  З рэдкіх вежаў аховы на стому палёў...
  Ды не бачыць ніколі былых жыхароў,
  Што блукаюць штодня між маўклівых муроў...
  Кулямёты маўчаць - ім прывідаў не біць.
  
  Толькі пыл, толькі дрот, толькі шыльды вісяць
  На тым дроце, пазначыўшы смерці мяжу
  Папярэджаннем жорсткім: "Стой! Буду страляць!"
  Дзесяць злых кілавольт у тым дроце не спяць,
  Ды не вераць ужо ў паданняў ілжу,
  Быццам хтосьці з намерам прыйсці б сюды мог
  Адназначна варожым -
  Бо па той бок
  Смертаноснае агароджы
  Некранута цнатлівай глядзіцца зямля...
  
  Гэты край абмінаюць жывыя здаля.
  
  Што з таго, што даўно ўжо міргаюць нулі
  На прыладах, якія не ўмеюць хлусіць -
  На стэрыльнай, як попел надзеі, зямлі
  Толькі цені слабыя згаджаюцца жыць...
  
  Беспрытульныя душы чакаюць дарма -
  Тут ні ўчора, ні заўтра няма...
  
  Дзесьці ў бункеры ціха пыліцца журнал,
  У якім на апошняй старонцы пісаў
  Хтось прыгожа, спакойна, зусім не дрыжэла рука,
  Што праграма даследванняў здейснена ўся"
  І "супалі з разлікамі" вынікі іх.
  А ніжэй - што "сябе палігон апраўдаў".
  І яшчэ - што "пабочных эфектаў няма".
  
  І таго, хто пісаў няма.
  Ён далёка адсюль не пайшоў -
  Ён не выйшаў за могілкі, што без крыжоў,
  Агароджы, бяроз і царквы,
  Стаў цішэй за шолах травы
  І мякчэй за туман...
  Каб давесці да бляску падман,
  Стаў прывідам, папоўніў сабой легіён
  Тых, каму домам стаў палігон...
  Ён, каторы не жыў - і цяпер не памёр.
  Ён ніколі не браў да галавы.
  Ён цяпер не жывы.
  Сталі ветрам косці яго...
  Толькі што яму да таго?
  
  Без узросту, без ценю... і страціў імя,
  Ён - прывід, ён - нябыт... Ён - папросту фігня...
  Ды яму не баліць - прызвычаіўся, нелюдзь, не-жыць.
  Толькі як жа ўсім іншым быць?
  
  Хто не можа забыць?
  Хто не можа адкінуць адчай,
  Што спаліў каляровае шчасце вачэй
  Разам з цёплаю цемрай апошняй з начэй?
  Хто не можа забыць, як саспеў ураджай
  На жахлівых палях,
  На каторых свяцілася ноччу зямля?
  
  Як саспеў-узышоў, як усіх пазбіраў,
  Як ва ўсіх нават кроплі жыцця адабраў...
  
  Нават час тут застыў, нават ён
  Назаўжды звышдакладна між стрэлак завіс,
  Высах, выгарэў, ссыпаўся ўніз...
  І яго перажыў палігон...
  На забытым плакаце: "Скажыце чы-ы-ыз!"
  
  "Колькі часу?" - Адказ адзін:
  Нуль гадзін...
  Нуль хвілін...
  І неба - нібы парасон...
  Ды на спіцах не шоўк, а бетон...
  
  "І не скончыць вар'яцкую гэту гульню...
  Не адрозніць цяпер ад асфальту зямлю -
  Скамянела яна, а пыл
  Слёзы сквапна яе пазбіраў
  І камусьці прадаў,
  А зямлю сваёй коўдрай накрыў..."
  
  На кавалках паперы былыя радкі,
  След апошняе працы паўмёртвай рукі,
  Іх пісаў ці апошні паэт, ці апошні жывы...
  А цяпер ні яго.. ні травы...
  Не спужацца цяпер -
  Не парушаць спакою ні птушка, ні звер...
  Аніякіх слядоў,
  Не аклікне ніхто між самотных слупоў,
  Толькі ціхі стогн правадоў...
  
  
  
  
  2000, студзень
  
  
  

 Ваша оценка:

Связаться с программистом сайта.

Новые книги авторов СИ, вышедшие из печати:
Э.Бланк "Пленница чужого мира" О.Копылова "Невеста звездного принца" А.Позин "Меч Тамерлана.Крестьянский сын,дворянская дочь"

Как попасть в этoт список
Сайт - "Художники" .. || .. Доска об'явлений "Книги"