Рыбаченко Олег Павлович
Świat Bez I Wojny Światowej

Самиздат: [Регистрация] [Найти] [Рейтинги] [Обсуждения] [Новинки] [Обзоры] [Помощь|Техвопросы]
Ссылки:
Школа кожевенного мастерства: сумки, ремни своими руками Юридические услуги. Круглосуточно
 Ваша оценка:
  • Аннотация:
    Do zamachu na następcę tronu Austro-Węgier nigdy nie doszło. Nie wybuchła też I wojna światowa. Carska Rosja rozkwitła i w krótkiej wojnie zdobyła większość Afganistanu. A potem wybuchła wojna odwetowa z Japonią.
  ŚWIAT BEZ I WOJNY ŚWIATOWEJ
  ADNOTACJA
  Do zamachu na następcę tronu Austro-Węgier nigdy nie doszło. Nie wybuchła też I wojna światowa. Carska Rosja rozkwitła i w krótkiej wojnie zdobyła większość Afganistanu. A potem wybuchła wojna odwetowa z Japonią.
  ROZDZIAŁ NR 1.
  Do zamachu na następcę tronu Austro-Węgier nigdy nie doszło. I wojna światowa nigdy się nie rozpoczęła. Niemcy, w szczególności, byli do tego chętni. Brakowało im jednak determinacji - Ententa dysponowała zbyt dużymi zasobami: ludzkimi, przemysłowymi i surowcowymi. A populacja carskiej Rosji była po prostu zbyt duża.
  A wojna nigdy nie wybuchła... Czas mijał... gospodarka carskiej Rosji kwitła. W 1918 roku Wielka Brytania rozpoczęła wojnę w Afganistanie. Ale skończyło się to dla Brytyjczyków niepowodzeniem. A potem imperium lwa złożyło bezprecedensową ofertę: podział Afganistanu z Rosją.
  Pomimo wzrostu gospodarczego, w Imperium Rosyjskim nie wszystko szło dobrze. Autorytet cara, który przegrał wojnę z Japonią, był niski, Rasputin sprzyjał szerzącej się korupcji, a zamieszki i strajki wybuchały nieustannie. Niewielka, ale zwycięska wojna mogłaby umocnić autorytet autokracji!
  I tak w 1919 roku Brytyjczycy najechali Afganistan od południa, a pułki rosyjskie od północy. W wojskach rosyjskich było wielu muzułmanów z Azji Środkowej, którym udało się uniknąć działań partyzanckich. Armia afgańska była słaba, a armia carska zakończyła już przezbrajanie i dysponowała wieloma karabinami maszynowymi i armatami.
  Krótko mówiąc, kampania ta okazała się sukcesem dla carskiej Rosji, zwłaszcza że dowodził nią Brusiłow, utalentowany dowódca i dyplomata.
  Centralne i północne regiony Afganistanu stały się częścią carskiej Rosji, podczas gdy Wielka Brytania przejęła kontrolę nad południem. Teraz Mikołaj II również dokonał podbojów terytorialnych. Władza cara uległa wzmocnieniu. Gospodarka carska rozwijała się szybko, podczas gdy gospodarka brytyjska i francuska rozwijała się znacznie wolniej; Anglia nawet popadła w stagnację. I tak do 1929 roku, wyprzedzając Wielką Brytanię i Francję, carska Rosja stała się trzecią co do wielkości gospodarką, depcząc Niemcom po piętach, a Stany Zjednoczone były daleko w tyle.
  Ale rozpoczął się Wielki Kryzys. Sytuacja gospodarcza we wszystkich krajach świata gwałtownie się pogarszała. W 1931 roku Japonia ogłosiła Mandżurię swoim terytorium i rozpoczęła wojnę z Chinami. Stało się to pretekstem do interwencji rządu carskiego. I tak rozpoczęła się długo oczekiwana wojna zemsty przeciwko samurajom.
  Oleg Rybachenko jest tam, bierze udział w ofensywie mandżurskiej.
  Armia carska była uzbrojona w czołgi i samoloty, a nawet pierwsze śmigłowce Sikorskiego. Były one bardzo potężne. Koleje były dwutorowe. Rosja carska miała znaczną przewagę liczebną i jakościową w siłach lądowych. Na morzu przewaga carskiej Rosji była nieco mniejsza, ale flotą dowodził admirał Kołczak, bardzo zdolny dowódca i dowódca morski.
  W skład jego załogi wchodzi cały statek, na którym znajdują się wyłącznie bose dziewczyny w bikini.
  One również są pięknościami.
  Oleg jest z dziewczyną o imieniu Margarita. Dzieci-potwory atakują.
  Wymachują magicznymi mieczami, które wydłużają się z każdym zamachem i sieką Japończyków. Samurajowie dopiero zaczynali rozwijać lekkie, raczej niezdarne czołgi.
  Oleg rzuca bosymi stopami ziarenko maku z antymaterii, które eksploduje. Cały batalion japońskich żołnierzy zostaje wyrzucony w powietrze.
  Chłopiec śpiewa:
  Ojczyzna w moim sercu, struna gra,
  Życie będzie dobre dla każdego na świecie...
  I śni mi się Ojczyzna - Ziemia Święta,
  Gdzie śmieją się szczęśliwe dzieci!
  Margarita również rzuca grochem zagłady bosymi palcami stóp, używając morderczej siły, i wysadza w powietrze setki samurajów naraz.
  Dziewczyna-wojowniczka krzyczy:
  - Banzai!
  I pokazuje jego niszczycielski poziom. I jest naprawdę niezwykle odkrywczy i fajny.
  Oto miażdżą armię samurajów. A oto ich miecze zamieniają się w magiczne różdżki.
  A dzieci-magicy machali nimi, zamieniając czołgi i działa samobieżne w piękne torty, z kwiatami i kremem, bardzo smaczne.
  To są wspaniali wojownicy. I to, co robią. Wykonują transformacje z najwyższą starannością.
  Cóż za niesamowici młodzi wojownicy! Są naprawdę niesamowici we wszystkim, co potrafią.
  Oleg chichocze. A rosyjskie czołgi atakują, poruszając się jak walce drogowe. Mogą po prostu zmieść wszystko.
  Oto załoga Eleny w jednym z nich. Pojazd o ciekawej nazwie "Piotr Wielki" po prostu toczy się po gąsienicach. I strzela do Japończyków z armaty i karabinów maszynowych. To wyjątkowa i bardzo fajna wojna. I nie da się ot tak zatrzymać takiego walca.
  Partnerka Eleny, Ekaterina, sięgnęła w górę i pociągnęła za dźwignię bosymi palcami stóp, a śmiercionośny pocisk odłamkowy wystrzelił w Japończyków, rozrzucając ich we wszystkich kierunkach.
  Miodowo-blond dziewczyna w bikini gwizdała i gruchała:
  - Chwała dobremu carowi Mikołajowi!
  Elizawieta, inna wojowniczka, strzelała z karabinów maszynowych do Japończyków i zauważyła:
  "W tej chwili, z powodu trudności gospodarczych w Rosji, panuje niepokój i zaczyna się niepokój. Jeśli wygramy, ludzie będą zainspirowani i uspokoją się!"
  Dziewczyna-kierowca, Jefrosinya, naciskając pedały bosymi stopami, zauważyła:
  - Dokładnie! Nie daj Boże, żebyśmy byli świadkami rosyjskiej rebelii, bezsensownej i bezlitosnej!
  I wszystkie cztery dziewczyny z załogi zaśpiewały:
  Melony, arbuzy, bułki pszenne,
  Hojna, dostatnia kraina...
  A na tronie siedzi w Petersburgu,
  Ojcze Carze Mikołaju!
  Bardzo szybko pokonamy Japończyków,
  Będziemy mieć Port Arthur...
  Bosymi stopami w bitwie, dziewczyny,
  Wróg będzie wołał o pomoc!
  Wojowniczki wyglądały naprawdę wspaniale. A czołg Petra-1 miał bardzo mocny, pochylony pancerz. A kiedy walczył z Japończykami, była to dla nich prawdziwa katastrofa. Nie mogli się oprzeć...
  Celny strzał dziewcząt przewrócił haubicę samurajską. I sytuacja była nieuchronna.
  A w powietrzu walczyli rosyjscy piloci. Anastazja Wiedmakowa, rudowłosa w samolocie szturmowym. Miała na sobie tylko bikini i była boso. Atakowała cele naziemne gołymi podeszwami swoich uwodzicielskich stóp. I robiła to z wielką agresją i precyzją.
  A po jej prawej stronie Akulina Orłowa, również w bikini, walczyła. A potem naciska bosą piętą na pedał, odpalając coś śmiercionośnego. Rakieta trafia w japoński magazyn amunicji. Następuje potężna eksplozja. I cała bateria artylerii samurajskiej wylatuje w powietrze.
  Akulina Orłowa wykrzykuje:
  - Chwała wielkiej Rosji!
  To dziewczyna o wyjątkowej inteligencji. A teraz jej goły, okrągły obcas znów się porusza, a kolejny pocisk leci w kierunku celu. Rosyjskie samoloty szturmowe pilotowane przez dziewczyny są bardzo dobre w namierzaniu celu.
  Maria Magnitna jest również pilotem samolotu szturmowego. Bombarduje cele naziemne, a myśliwce zapewniają osłonę z powietrza.
  Weźmy na przykład Nataszę Orłową - cudowną dziewczynę. Zestrzeliła samolot samurajów, próbując ich zaatakować. Można powiedzieć, że jest naprawdę niesamowitą wojowniczką. I śpiewa:
  Trzydziestu trzech bohaterów,
  Nie na darmo chronią świat,
  Są strażnikami króla,
  Chronią lasy, pola i morza!
  Maria naciska dźwignię bosą, opaloną stopą, a coś niszczycielskiego zostanie wystrzelone. I uderzy w japońskie pozycje.
  A wojownik piszczy:
  A samurajowie rzucili się ku niemu, pod naporem stali i ognia!
  Dziewczyny są naprawdę wspaniałe. Co może być lepszego niż płeć piękna na wojnie?
  Anastasia Vedmakova wykrzyknęła:
  Ruszymy do walki śmiało,
  Za Świętą Ruś...
  I będziemy nad nią płakać,
  Młoda krew!
  I wojownik po raz kolejny uwolnił niszczycielski dar zniszczenia. Japończycy nacierali na nich ze wszystkich stron. A na morzu byli bombardowani przez potężne rosyjskie pancerniki. Niektóre z dział rosyjskich okrętów miały kaliber pięćset milimetrów, a to potężna siła. I w ten sposób zatapiali japońską flotę.
  Ale jeden krążownik pierwszej klasy ma załogę złożoną wyłącznie z dziewcząt. Wyobraźcie sobie - załogę wyłącznie kobiecą. A jedynym strojem dziewcząt są cienkie majtki i wąski pasek materiału na piersiach. I ich piękne nogi - bose, zgrabne, opalone i umięśnione.
  I biegną boso do dział. Ładują je, wpychają naboje do lufy. I z ogromną, śmiercionośną siłą wystrzeliwują niszczycielskie pociski, które uderzają z kolosalną siłą, przebijając japoński pancerz.
  Dziewczyny są niesamowicie zwinne i poruszają się z zabójczą prędkością. I jak pięknie chodzą, ich mięśnie mienią się jak fale na wodzie. To prawdziwe wojowniczki.
  Jedynym mężczyzną na pokładzie jest chłopiec okrętowy w wieku około trzynastu lat. Ma na sobie tylko szorty, odsłonięty, muskularny tors, ciemnobrązowy od słońca, i blond włosy. To prawdziwy twardziel. Odłamek metalu spadł na burtę statku, a chłopiec wykopał go bosymi stopami.
  Dziewczyny skaczą i skaczą. Japończycy ponoszą ciężkie straty. Wywierają presję zarówno na morzu, jak i na lądzie.
  A dziewczyny nawet się śmieją. Dziewczyny wyglądają bardzo pięknie na wojnie, w skąpych strojach.
  Weźmy na przykład Alice i Angelicę. Te piękności również noszą wyłącznie bikini. I strzelają z karabinów snajperskich. I są niesamowicie celne. Blondynka, Alice, jest szczególnie celna. Jest bardzo piękna i, powiedzmy, niezwykle twarda i agresywna.
  Alicja strzela i zabija Japończyków z wielką celnością. I rozwala im głowy jak dynie. I to jest, powiedzmy, śmiertelne.
  Angelica, rudowłosa dziewczyna, jest większa, bardzo umięśniona i posługuje się zręcznie.
  Młoda, wysportowana dziewczyna rzuca granatami w Japończyków bosymi stopami, roztrzaskując ich na kawałki. To dopiero drużyna wojowników.
  Alicja i Angelica, ze swoimi bardzo uwodzicielskimi, opalonymi nogami i zręcznymi, małpimi stopami, ciskają we wroga niszczycielskimi darami.
  Te dziewczyny są naprawdę dobre. Można nawet powiedzieć, że seksowne.
  A jakie mają mięśnie brzucha - jak klocki, niesamowite. Więc Japończycy mają coś nie tak.
  Bose stopy dziewcząt zachowują się, jakby były silniejszymi i dłuższymi ramionami. Właśnie taki efekt bojowy one wywołują.
  Alicja wzięła ją i zaczęła śpiewać:
  Hymn Ojczyzny śpiewa w naszych sercach,
  Uwielbiamy cara Mikołaja...
  Dziewczyno, trzymaj karabin maszynowy mocniej,
  Wiem, że rozszarpię wrogów Ojczyzny!
  Angelica świętowała z uroczym wyrazem twarzy, ciskając granat z zabójczą siłą bosymi stopami. Granat przeleciał obok, rozpraszając japońskie siły we wszystkich kierunkach. To jest akcja bojowa, po prostu wspaniała.
  Jakie dziewczyny! Są naprawdę dobre...
  A oto kilka innych wojowniczek. Na przykład, dziewczyny strzelają z wyrzutni rakiet i używają pocisków gazowych. I naprawdę mocno biją Japończyków. A ich nogi są tak uwodzicielskie, opalone i muskularne, a nawet ich skóra lśni.
  Dziewczyna w bikini, Nicoletta, woła:
  Chwała wielkiemu caratowi,
  Pójdziemy naprzód...
  Rozbujaj samuraja, dzikusa,
  Weźmy pod uwagę hordę!
  Tamara potwierdziła z uśmiechem:
  - Niech nasze zwycięstwo będzie w świętej wojnie!
  Dziewczyna Vega zauważyła:
  - Gdzie powiewa flaga rosyjska, tam jest nasze terytorium na zawsze!
  A dziewczęta zaśpiewały chórem:
  I Berlin, Paryż, Nowy Jork,
  Jak wieniec w naszych rękach, zjednoczeni...
  Zapaliło się światło komunizmu,
  Święty niezwyciężony Królu!
  A dziewczyny są coraz bardziej aktywne. Nadjeżdża Alenka na motocyklu. Taka piękna dziewczyna. I pędzi na motocyklu, strzela z karabinu maszynowego. I rozwala Japończyków.
  A za nią, prawie naga, wbiega Zoya i również strzela, używając bosych palców u stóp, i rzuca grochem zagłady.
  Dziewczyna jest, powiedzmy, przepiękna. A ta miodowoblond piękność to przepiękna dziewczyna.
  A Anyuta jest też niezwykle aktywna. I ma też bardzo celny strzelec. I rozbija oddziały Mikada. Cóż, dziewczyny tutaj są wspaniałe.
  A oto nadjeżdża Olympiada, silna dziewczyna. I muskularna, chłodna. I silna, jedzie na motocyklu z wózkiem bocznym. Co za waleczna piękność. I tak silna, a jej ramiona są atletyczne. Co za piękność. W wózku bocznym siedzi chłopiec w wieku około dziesięciu lat z zabawkowym karabinem maszynowym. I ostrzeliwuje japońskie pozycje gęstym strumieniem kul. Co za agresywna siła.
  A Swietłana także jest w bitwie i koszą japońską piechotę, koszą ich jak sierpy, to jest prawdziwa śmierć.
  To dziewczyny Terminatora. Jak śmiercionośne jest wszystko. To ich drużyna bojowa. A stopy ich wojowniczek są jak prawdziwe łapy szympansa. Niezwyciężone wojowniczki.
  Skaczą w górę i w dół, jakby były miękkie, a nagle zaczynają rzucać granatami.
  A oto dziewczyna o imieniu Alla, która dosiada działa samobieżnego. To mała i zwinna maszyna. Dziewczyna testuje ją - wersję eksperymentalną. Naprawdę sprytny pomysł. Tylko jeden członek załogi steruje pojazdem i obsługuje karabiny maszynowe. I robi to z niesamowitą celnością. I zmiażdży Japończyków z szaleńczą siłą. I robi to z niezwykłą precyzją.
  Alla strzela i śpiewa:
  - Chwała carowi rosyjskiemu Mikołajowi,
  Samuraj nie może znaleźć spokoju w walce!
  Tak wyglądała drużyna i ten pojedynek. Te dziewczyny potrafią naprawdę wiele.
  A Japończycy już zaczynają się poddawać. Rzucają broń i podnoszą ręce.
  A dziewczyny celują w nich z karabinów szturmowych, zmuszają ich do klękania i całowania ich bosych, zakurzonych stóp. To nie tylko fajne, to niesamowicie fajne.
  Oleg i Margarita biegną dalej, pełni siły i entuzjazmu. Uderzenie jest dość agresywne, zwłaszcza gdy miecze wydłużają się i odcinają głowy.
  Na lądzie wojska rosyjskie szybko rozgromiły Japończyków i zbliżyły się do Port Arthur. Był on dobrze ufortyfikowany i próbował utrzymać swoją pozycję. Jednak setki rosyjskich czołgów ruszyły do ataku. Samoloty szturmowe i śmigłowce rzuciły się do ataku. I to był naprawdę śmiertelny cios. Co za potężne uderzenie.
  I bataliony bosych, ubranych w bikini dziewczyn pędzą do ataku. Są szybkie i niszczycielskie. To właśnie jest śmiertelny cios, który następuje.
  Dziewczyny, muszę przyznać, są niezwykłe. Są opalone, muskularne i mają jasne włosy, wiele z długimi grzywami jak u koni, a inne mają warkocze. To naprawdę niezwykłe wojowniczki.
  I tak w Port Arthur trwają walki. Wojska rosyjskie wykańczają Japończyków.
  I tak rozpoczęło się zniszczenie. Miasto zostało zdobyte i upadło. Największa cytadela Japonii została zdobyta.
  Bitwa na morzu zakończyła się ostatecznym zatopieniem japońskiej eskadry i pojmaniem admirała Togo.
  I tak rozpoczęły się desanty. Brakowało parowców i transportowców. Używano barkasów, a zaopatrzenie transportowano krążownikami i pancernikami, a także wieloma innymi środkami transportu. Car nakazał wykorzystanie floty handlowej do desantów.
  Wojska rosyjskie odparły atak samurajów, którzy próbowali wyprzeć je z przyczółka. Jednak armia carska utrzymała się, a zmasowany atak został odparty z dużymi stratami.
  W trakcie szturmu czarownice siekały szablami i rzucały granatami we wroga bosymi stopami.
  Z pewnością byli w najniebezpieczniejszych pozycjach. A potem zaczęli strzelać z karabinów maszynowych. Każdy pocisk trafił w cel.
  Natasza strzeliła, rzuciła granat bosymi palcami u stóp i zaćwierkała:
  - Nie ma nikogo fajniejszego ode mnie!
  Zoja, strzelając z karabinu maszynowego, rzuciła bosymi palcami stóp dar śmierci i pisnęła:
  - Za cara Mikołaja II!
  Aurora, kontynuując ogień z karabinów maszynowych, podskoczyła, odskoczyła i powiedziała:
  - Za wielką Ruś!
  Swietłana, nadal nękając wroga, obnażyła zęby i rzuciła granat bosym obcasem, agresywnie:
  - Za carskie imperium!
  Wojownicy nadal uderzali i walili. Byli tak pełni energii. Strzelali do siebie i miażdżyli nacierających samurajów.
  Zabił już tysiące, dziesiątki tysięcy Japończyków.
  A pokonani samurajowie uciekają... Dziewczyny są w ich starciu naprawdę zabójcze.
  A Rosjanie bagnetami poćwiartowali samurajów...
  Atak został odparty. Nowe wojska rosyjskie lądują na wybrzeżu. Przyczółek się powiększa. Nieźle jak na imperium carskie, oczywiście. Jedno zwycięstwo za drugim. Admirał Makarow również będzie pomagał swoimi działami, zmiatając Japończyków.
  A teraz wojska rosyjskie już posuwają się przez Japonię. A ich lawina jest nie do zatrzymania. Ciosą wroga i kłują go bagnetami.
  Natasza, atakując samurajów i tnąc ich szablami, śpiewa:
  - Białe wilki tworzą stado! Tylko wtedy rasa przetrwa!
  A jak rzuca granat bosymi palcami u stóp!
  Zoya śpiewa razem z nami z dziką agresją. I kopiąc bosymi stopami, ona również śpiewa coś wyjątkowego i potężnego:
  -Słabi giną, są zabijani! Chroniąc święte ciało!
  Augustyna, strzelając do wroga, siekając szablami i rzucając granatami bosymi palcami stóp, piszczy:
  - W bujnym lesie toczy się wojna, zagrożenia nadchodzą zewsząd!
  Swietłana, strzelając i rzucając dary śmierci bosymi stopami, wzięła je i pisnęła:
  - Ale zawsze pokonujemy wroga! Białe wilki kłaniają się bohaterom!
  A dziewczęta śpiewają chórem, niszcząc wroga, rzucając śmiercionośnymi pociskami bosymi stopami:
  - W świętej wojnie! Zwycięstwo będzie nasze! Naprzód, cesarski sztandar! Chwała poległym bohaterom!
  I znów dziewczęta strzelają i śpiewają z ogłuszającym wyciem:
  - Nikt nas nie powstrzyma! Nikt nas nie pokona! Białe wilki miażdżą wroga! Białe wilki oddają hołd bohaterom!
  Dziewczyny idą i biegną... A armia rosyjska naciera na Tokio. A Japończycy giną i zostają zmieceni z powierzchni ziemi. Armia rosyjska naciera. I jedno zwycięstwo za drugim.
  A potem przeżywają kilka przygód, Anastazja też, z batalionem bosonogich dziewcząt. A Skobielew jest tuż obok.
  Dlatego podbój Japonii w całości miał sens. Wojska zostały przerzucone do kraju macierzystego.
  Dziewczyny i ich batalion starły się z samurajami na lądzie. Dziewczyny odpowiedziały na nie celnymi strzałami, szablami i granatami rzucanymi bosymi stopami.
  Piękna Natasza rzuciła bosą stopą cytrynę i pisnęła:
  - Za cara i Ojczyznę!
  I strzelił do Japończyków.
  Wspaniała Zoya również rzuciła granat bosymi palcami u stóp i pisnęła:
  - Za Ruś Pierwszą Wezwaną!
  I udało jej się też pokonać samuraja.
  Wtedy rudowłosy Augustyn dał klapsa i pisnął:
  - Chwała Matce Królowej!
  I przebiło także wroga.
  Anastazja również zaatakowała, wystrzeliwując bosymi stopami całą beczkę materiałów wybuchowych, rozpraszając Japończyków wzdłuż i wszerz:
  - Chwała Rusi!
  I Swietłana strzeliła. Rozgromiła Japończyków i zadała druzgocący cios cytryną gołymi obcasami.
  Krzyknęła co sił w płucach:
  - Ku nowym granicom!
  Natasza zaatakowała Japończyka i pisnęła:
  - Za wieczną Ruś!
  I ona też ciąła samuraja:
  Doskonała Zoya wzięła na siebie zadanie uderzenia Japończyka. Rzuciła granat w przeciwnika bosą stopą i pisnęła:
  - Za zjednoczone i niepodzielne imperium carskie!
  A dziewczyna zagwizdała. Widać było, że nastolatka znacznie urosła: wysokie piersi, wąska talia i krągłe biodra. Miała już figurę dojrzałej, muskularnej, zdrowej i silnej kobiety. A jej twarz była taka młodzieńcza. Dziewczyna z trudem stłumiła chęć seksu. Pozwoliła im się tylko pieścić. A jeszcze lepiej, z inną dziewczyną; przynajmniej nie straci dziewictwa.
  Cool Zoya zwinnie rzuca granaty w Japończyków bosymi stopami. I całkiem jej się to udaje.
  Augustina jest bardzo ruda i bardzo piękna. I ogólnie dziewczyny w batalionie są cudowne, po prostu najwyższej jakości.
  Augustyna rzuca granat bosą stopą i ćwierka:
  - Niech Wielka Rosja będzie chwalebna!
  I też się kręci.
  Jakie dziewczyny, jakie piękności!
  Anastazja też skacze. To duża dziewczyna - dwa metry wzrostu i waży sto trzydzieści kilogramów. Nie jest jednak gruba, ma wyrzeźbione mięśnie i zad konia pociągowego. Bardzo kocha mężczyzn. Marzy o dziecku. Ale jak dotąd się nie udało. Wielu się jej po prostu boi. A ona jest bardzo agresywna.
  To nie jej mężczyźni proszą, ale ona bezczelnie ich ściga. Bez wstydu i zażenowania.
  NOWA SZANSA DLA PIOTRA WIELKIEGO
  ADNOTACJA
  Piotr Wielki żył o dwadzieścia pięć lat dłużej niż w prawdziwej historii i miał nawet szansę stać się ponownie chłopcem.
  ROZDZIAŁ NR 1.
  Piotr Wielki nie zmarł w 1725 roku; wręcz przeciwnie, cieszył się zdrowiem i siłą bohatera, pomimo złych nawyków. Kontynuując wojnę na południu, wielki car podbił cały Iran i dotarł do Oceanu Indyjskiego. Tam, na jego wybrzeżu, rozpoczęto budowę miasta portowego. Następnie, w 1730 roku, wybuchła wielka wojna z Turcją. Trwała pięć lat. Ale carska Rosja podbiła Irak, Kuwejt, Azję Mniejszą i Kaukaz oraz Krym i jego miasta graniczne.
  Piotr Wielki, jak mawiają, umocnił swoją pozycję na południu. W 1740 roku wybuchła nowa wojna z Turcją. Tym razem Stambuł upadł, a carska Rosja podbiła Bałkany i dotarła do Egiptu. Rozległe terytoria znalazły się pod panowaniem carskim.
  W 1745 roku armia carska wkroczyła do Indii i włączyła je do wielkiego imperium. Zdobyto również Egipt, Etiopię i Sudan. W 1748 roku carska Rosja zajęła Szwecję i Finlandię.
  To prawda, że car zgrzybiał kością - mimo to był już dość stary. I rozpaczliwie pragnął znaleźć jabłko młodości, aby móc podbić świat na czas. Albo wodę życia. Albo jakikolwiek inny eliksir. Podobnie jak Czyngis-chan, Piotr Wielki pragnął nieśmiertelności. A właściwie, Czyngis-chan też był śmiertelny, ale dążył do nieśmiertelności, choć mu się to nie udało.
  Piotr obiecał tytuł księcia i tytuł książęcy lekarzowi, naukowcowi lub czarownikowi, który mógłby obdarzyć go nieśmiertelnością. I tak na całym świecie rozpoczęły się poszukiwania eliksiru nieśmiertelności, czyli wiecznej młodości.
  Oczywiście, znalazła się cała masa szarlatanów, którzy oferowali swoje mikstury, ale testowano je na starych królikach doświadczalnych i w razie niepowodzenia - wykonywano na nich karę śmierci.
  Ale wtedy do Piotra Wielkiego przybył chłopiec w wieku około dziesięciu lat i potajemnie wszedł do pałacu. Powiedział wysokiemu starcowi, że istnieje sposób na przywrócenie mu młodości. W zamian Piotr Wielki musiałby zrzec się tronu i władzy. Miałby stać się dziesięcioletnim chłopcem i otrzymać szansę na nowe życie. Czy car był na to gotowy?
  Piotr Wielki zapytał chłopca ochrypłym głosem:
  - W jakiej rodzinie będę?
  Chłopiec boso ubrany w krótkie spodenki odpowiedział:
  - Żadnego! Będziesz bezdomnym chłopcem i będziesz musiał sam znaleźć swoją drogę w życiu!
  Piotr Wielki podrapał się po łysym czole i odpowiedział:
  "Tak, dałeś mi trudne zadanie. Nowe życie, nowe życie, ale jakim kosztem? A co, jeśli na trzy dni stanę się chłopcem, żeby się nad tym zastanowić?"
  Chłopiec w krótkich spodenkach odpowiedział:
  - Nie, trzy dni - tylko trzy godziny próby!
  Piotr Wielki skinął głową:
  - Już idzie! A trzy godziny wystarczą, żeby to ogarnąć!
  Chłopiec tupnął bosą stopą.
  I wtedy Piotr poczuł niezwykłą lekkość w ciele i zerwał się na równe nogi. Był już chłopcem. Co prawda, bosy i w łachmanach, ale zdrowym, pogodnym młodzieńcem.
  Obok niego stał znajomy, jasnowłosy chłopiec. Wyciągnął rękę. I znaleźli się na kamienistej drodze. Padał mokry śnieg, a Piotr był prawie nagi i bosy. I było ponuro.
  Chłopiec skinął głową:
  - Tak, Wasza Wysokość! Taki jest los biednego chłopca!
  Petka zapytał go:
  - Jak masz na imię?
  Chłopiec odpowiedział:
  - Jestem Oleg, co?
  Były król stwierdził:
  - Spokojnie! Jedźmy szybciej!
  Chłopiec zaczął maszerować bosymi, szorstkimi stopami. Oprócz zimna i wilgoci, dręczył go również głód. Nie było zbyt wygodnie. Chłopiec-król zapytał drżącym głosem:
  - Gdzie możemy przenocować?
  Oleg odpowiedział z uśmiechem:
  - Zobaczysz!
  I rzeczywiście, przed nimi pojawiła się wioska. Oleg gdzieś zniknął. Piotr Wielki, teraz chłopiec, został zupełnie sam. Ale skierował się do najbliższego domu. Doskoczył do drzwi i zaczął walić w nie pięściami.
  Na twarzy właściciela pojawiła się ponura twarz:
  - Dokąd musisz iść, zwyrodnialcu?
  Petka wykrzyknął:
  - Pozwól mi przenocować i daj mi coś do jedzenia!
  Mistrz chwycił bat i uderzył chłopca po prawie nagim ciele. Nagle zaczął krzyczeć. Mistrz uderzył go ponownie, a Piotr rzucił się do ucieczki, błyszcząc obcasami.
  Ale to nie wystarczyło. Spuścili na niego wściekłego psa. I jak rzucił się na chłopca.
  Petka biegł tak szybko, jak mógł, ale jego pies ugryzł go kilka razy i oderwał kawałki mięsa.
  Jak rozpaczliwie krzyczał chłopiec-car z bólu i upokorzenia. Jakie to było głupie i podłe.
  A potem zderzył się czołowo z wozem pełnym obornika. Strumień odchodów spadł na niego, pokrywając go od stóp do głów. A gnojowica piekła go w ranach.
  Piotr krzyknął:
  - O mój Boże, dlaczego to się ze mną dzieje!
  I wtedy ocknął się. Oleg stanął obok niego; wyglądał na trochę starszego, miał około dwunastu lat, a chłopiec-czarodziej zapytał króla:
  - Cóż, Wasza Wysokość, czy zgadza się na tę opcję?
  Piotr Wielki zawołał:
  - Nie! I wynoś się stąd, zanim każę cię zabić!
  Oleg zrobił kilka kroków, przeszedł przez ścianę jak duch i zniknął.
  Piotr Wielki przeżegnał się i odpowiedział:
  - Cóż za demoniczna obsesja!
  Wielki car i pierwszy cesarz Wszechrusi i Imperium Rosyjskiego zmarł w 1750 roku. Zmarł po dość długim życiu, zwłaszcza jak na czasy, gdy nie znano nawet pomiaru ciśnienia krwi, podczas chwalebnego i udanego panowania. Jego następcą został wnuk, Piotr II, ale to już inna historia. Jego wnuk miał własne królestwo i prowadził wojny.
  AMERYKA KONTRATAKUJE
  ADNOTACJA
  Gry szpiegowskie trwają, politycy knują przebiegłe intrygi, a wszystko staje się jeszcze bardziej skomplikowane. Pułkownik Sił Powietrznych wpada w szaloną sytuację, ryzykując życie.
  ROZDZIAŁ 1
  Budzik dzwoni o 6 rano, a radio nastawione jest na kojącą, łatwą w odbiorze muzykę. Pułkownik Sił Powietrznych Norman Weir zakłada nowy dres Nike i przebiega kilka mil wokół bazy, wraca do swojego pokoju, a następnie słucha wiadomości w radiu, goląc się, biorąc prysznic i zakładając świeży mundur. Idzie do Klubu Oficerskiego cztery przecznice dalej i je śniadanie - jajka, kiełbasę, tost z pełnoziarnistej mąki, sok pomarańczowy i kawę - czytając poranną gazetę. Od czasu rozwodu trzy lata temu Norman zaczyna każdy dzień pracy dokładnie tak samo.
  
  Major Sił Powietrznych Patrick S. McLanahan został obudzony przez klikanie swojej drukarki SATCOM, która wypluwała długi strumień wiadomości na pasek papieru termicznego niczym nieudany paragon. Siedział na swoim stanowisku bombardiera, opierając głowę o konsolę i drzemając. Po dziesięciu latach latania bombowcami dalekiego zasięgu Patrick wykształcił umiejętność ignorowania potrzeb organizmu w imię realizacji misji: pozostawania w stanie czuwania przez długi czas; siedzenia przez długie godziny bez odpoczynku; oraz zasypiania na tyle szybko i głęboko, by czuć się wypoczętym, nawet jeśli drzemka trwała tylko kilka minut. Była to część techniki przetrwania, którą większość lotników bojowych opracowywała w obliczu nagłych sytuacji operacyjnych.
  
  Podczas gdy drukarka wyrzucała instrukcje, Patrick jadł śniadanie - kubek proteinowego koktajlu mlecznego z termosu ze stali nierdzewnej i kilka kawałków suszonej wołowiny z nadzieniem o konsystencji skóry. Wszystkie jego posiłki podczas tego długiego lotu nad wodą były bogate w białko i ubogie w pozostałości - żadnych kanapek, warzyw ani owoców. Powód był prosty: bez względu na to, jak zaawansowany technologicznie był jego bombowiec, toaleta nadal była toaletą. Korzystanie z niej oznaczało rozpięcie całego sprzętu ratunkowego, zdjęcie kombinezonu i siedzenie na dole prawie nago w ciemnym, zimnym, hałaśliwym, śmierdzącym i przeciągowym przedziale. Wolał jeść bezsmakowe jedzenie i ryzykować zaparcia, niż znosić upokorzenie. Był wdzięczny, że służy w systemie uzbrojenia, który pozwalał członkom załogi na korzystanie z toalety - wszyscy jego koledzy piloci myśliwców musieli używać smoczków, nosić pieluchy dla dorosłych lub po prostu trzymać jedną w dłoni. To było największe upokorzenie.
  
  Kiedy drukarka w końcu przestała, oderwał pasek z wiadomością i przeczytał go ponownie. To była prośba o raport o stanie samolotu - druga w ciągu ostatniej godziny. Patrick ułożył, zakodował i wysłał nową wiadomość zwrotną, po czym zdecydował, że lepiej porozmawiać z dowódcą samolotu o tych wszystkich prośbach. Zapiął fotel katapultowy, odpiął pas i wstał po raz pierwszy od kilku dni.
  
  Jego partnerka, dr Wendy Tork, specjalistka od systemów obronnych, spała twardo na właściwym fotelu. Wsunęła ręce pod uprzęże barkowe, aby uniknąć przypadkowego naciśnięcia dźwigni katapultowania - wiele razy zdarzało się, że śpiący członkowie załogi śnili o katastrofie i wyskakiwali z idealnie sprawnych samolotów - i miała na sobie rękawice lotnicze, opuszczony wizjer ciemnego hełmu i maskę tlenową na wypadek, gdyby zaistniała sytuacja awaryjna i musiała się katapultować bez ostrzeżenia. Na kombinezon lotniczy miała na sobie letnią kurtkę lotniczą z pasem do pływania, a wybrzuszenia nadmuchiwanych worków pod pachami sprawiały, że jej ramiona unosiły się i opadały z każdym głębokim, sennym oddechem.
  
  Patrick przyjrzał się konsoli obronnej Wendy, zanim ruszył dalej, ale musiał się zmusić do przyznania, że zatrzymał się tam, by spojrzeć na Wendy, a nie na instrumenty. Było w niej coś, co go intrygowało - i znów się powstrzymał. Przyznaj się, Muk, powiedział sobie Patrick: nie jesteś nią zaintrygowany - jesteś w niej namiętnie zakochany. Pod tym workowatym kombinezonem lotniczym i sprzętem ratunkowym kryje się piękne, umięśnione, ponętne ciało i wydawało się dziwne, nieokiełznane, wręcz niewłaściwe myśleć o takich rzeczach, lecąc czterdzieści jeden tysięcy stóp nad Zatoką Omańską w zaawansowanym technologicznie samolocie bojowym. Dziwne, ale ekscytujące.
  
  W tym momencie Wendy uniosła ciemną osłonę hełmu, opuściła maskę tlenową i uśmiechnęła się do niego. Cholera, pomyślał Patrick, szybko przenosząc wzrok na konsolę obronną, te oczy mogłyby stopić tytan.
  
  "Halo" - powiedziała. Choć musiała podnieść głos, żeby przemówić na drugi koniec kabiny, dźwięk nadal był przyjazny, przyjemny i rozbrajający. Dr Wendy Tork była jedną z najbardziej uznanych na świecie ekspertek w dziedzinie inżynierii elektromagnetycznej i projektowania systemów, pionierką w wykorzystaniu komputerów do analizy fal energetycznych i wyznaczania konkretnych odpowiedzi. Pracowali razem przez prawie dwa lata w swojej macierzystej bazie, Centrum Zaawansowanej Broni Lotniczej i Kosmicznej (HAWC) w Bazie Sił Powietrznych Groom Lake w Nevadzie, znanej jako Dreamland.
  
  "Cześć" - odpowiedział. "Właśnie... sprawdzałem twoje systemy. Za kilka minut będziemy nad horyzontem Bandar Abbas i chciałem sprawdzić, czy coś zauważyłeś".
  
  "System ostrzegał mnie, gdy wykrył jakiekolwiek sygnały w granicach piętnastu procent progu detekcji" - zauważyła Wendy. Mówiła swoim typowym, nowoczesnym głosem, kobiecym, ale nie zniewieściałym. To pozwoliło Patrickowi się zrelaksować i przestać myśleć o rzeczach, które były tak nie na miejscu w samolocie wojskowym. Potem pochyliła się na krześle, bliżej niego i zapytała: "Patrzyłeś na mnie, prawda?"
  
  Nagła zmiana w jej głosie sprawiła, że serce zabiło mu mocniej, a w ustach zrobiło mu się sucho jak w arktycznym powietrzu. "Zwariowałaś" - usłyszał swój głos. Boże, to brzmiało szaleńczo!
  
  "Widziałam cię przez wizjer, Majorze, przystojniaku" - powiedziała. "Widziałam, jak na mnie patrzyłeś". Odchyliła się do tyłu, wciąż na niego patrząc. "Dlaczego na mnie patrzyłeś?"
  
  "Wendy, ja nie..."
  
  "Jesteś pewien, że nie?"
  
  "Ja... ja nie..." Co się dzieje? - pomyślał Patrick. Czemu jestem taki otępiały? Czuję się jak uczeń, którego przyłapano na bazgraniu w zeszycie dziewczyny, w której się podkochiwał.
  
  Cóż, naprawdę był w niej zakochany. Poznali się po raz pierwszy jakieś trzy lata temu, kiedy oboje zostali zrekrutowani do zespołu opracowującego latający pancernik Megafortress. Mieli krótkie, intensywne zbliżenie seksualne, ale wydarzenia, okoliczności i obowiązki zawsze uniemożliwiały im coś więcej. To był ostatni raz i miejsce, w którym wyobrażał sobie, że ich związek mógłby wkroczyć na nowy, ekscytujący poziom.
  
  "Wszystko w porządku, majorze" - powiedziała Wendy. Nie spuszczała go z oczu, a on poczuł ochotę, żeby schować się za grodzią uzbrojenia i tam zostać do lądowania. "Jest pan wolny".
  
  Patrick poczuł, że znów może oddychać. Rozluźnił się, starając się wyglądać na spokojnego i swobodnego, choć czuł, jak pot sączy się z każdego poru. Wziął do ręki taśmę z telewizją satelitarną. "Mam... otrzymaliśmy wiadomość... rozkazy... instrukcje" - mruknął, a ona uśmiechnęła się, jednocześnie go strofując i delektując się nim. "Z Ósmej Armii Powietrznej. Miałem rozmawiać z generałem, a potem ze wszystkimi innymi. Przez interkom. Zanim przekroczymy horyzont. Irański horyzont".
  
  "Dasz radę, majorze" - powiedziała Wendy z rozbawieniem w oczach. Patrick skinął głową, zadowolony, że ma to już za sobą, i skierował się do kokpitu. Zatrzymała go. "Och, majorze?"
  
  Patrick znów się do niej zwrócił. "Tak, doktorze?"
  
  "Nigdy mi nie mówiłeś."
  
  "Co ci mówiłem?"
  
  "Czy Twoim zdaniem wszystkie moje systemy są sprawne?"
  
  Na szczęście się uśmiechnęła, pomyślał Patrick. Może nie uważa mnie za jakiegoś zboczeńca. Odzyskawszy nieco opanowania, ale wciąż bojąc się spojrzeć na jej "systemy", odpowiedział: "Myślę, że wyglądają świetnie, doktorku".
  
  "Dobrze" - powiedziała. "Dziękuję". Uśmiechnęła się nieco cieplej, zmierzyła go wzrokiem od góry do dołu i dodała: "Na pewno będę też obserwować twoje systemy".
  
  Patrick nigdy nie czuł takiej ulgi, a jednocześnie takiego nagości, gdy pochylał się, by przejść przez tunel łączący z kokpitem.
  
  Ale tuż przed tym, jak oznajmił, że rusza naprzód i odłączył kabel interkomu, usłyszał powolny elektroniczny sygnał ostrzegawczy "DIDDLE...DIDDLE...DIDDLE..." z pokładowego systemu wykrywania zagrożeń. Właśnie zostali wykryci przez wrogi radar.
  
  Patrick praktycznie wleciał z powrotem na swój fotel katapultowy, zapiął pasy i zwolnił blokadę bezpieczeństwa. Znajdował się w tylnej kabinie załogi bombowca EB-52C Megafortress, kolejnej generacji "latających pancerników", które tajna jednostka badawcza Patricka miała nadzieję zbudować dla Sił Powietrznych. Był to niegdyś seryjny bombowiec B-52H Stratofortress, koń pociągowy ciężkich bombowców dalekiego zasięgu Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych, zaprojektowany do przenoszenia ładunków jądrowych i niejądrowych dalekiego zasięgu. Oryginalny B-52 został zaprojektowany w latach 50.; ostatni zjechał z linii montażowej dwadzieścia lat wcześniej. Ale ten samolot był inny. Oryginalny płatowiec został odbudowany od podstaw z wykorzystaniem najnowocześniejszej technologii, nie tylko po to, by go zmodernizować, ale by uczynić go najbardziej zaawansowanym samolotem bojowym... o którym nikt nigdy nie słyszał.
  
  "Wendy?" - zawołał przez interkom. "Co mamy?"
  
  "To dziwne" - odpowiedziała Wendy. "Mam tam cel o zmiennym PRF w paśmie X. Przełączanie między systemami poszukiwania przeciwokrętowego i przeciwlotniczego przyspiesza. Szacowany zasięg... Cholera, trzydzieści pięć mil, godzina dwunasta. Jest tuż nad nami. W zasięgu pocisków naprowadzanych radarowo".
  
  "Masz jakiś pomysł, co to jest?"
  
  "To prawdopodobnie AWACS" - odpowiedziała Wendy. "Wygląda na to, że skanuje zarówno cele naziemne, jak i powietrzne. Bez szybkiego PRFS - tylko skanowanie. Szybciej niż skanowanie APY, powiedzmy, w E-2 Hawkeye lub E-3 Sentry, ale profil jest ten sam".
  
  "Irański samolot AWACS?" - zapytał Patrick. EB-52 Megafortress leciał w międzynarodowej przestrzeni powietrznej nad Zatoką Omańską, na zachód od wybrzeża Iranu i na południe od Cieśniny Ormuz, poza Zatoką Perską. Generał broni Brad Elliott, dyrektor Centrum Zaawansowanych Uzbrojeń Lotniczych i Kosmicznych, nakazał trzem eksperymentalnym bombowcom Megafortress patrolowanie przestrzeni powietrznej w pobliżu Zatoki Perskiej, przeprowadzając tajny, niezauważalny atak na wypadek, gdyby któryś z rzekomo neutralnych krajów regionu zdecydował się na interwencję w toczącym się konflikcie między siłami koalicji a Republiką Iraku.
  
  "Może to być "wsparcie" lub "kandydat"" - zasugerował Patrick. "Jednym z samolotów, które Irak rzekomo przekazał Iranowi, był samolot wczesnego ostrzegania Ił-76MD. Być może Irańczycy testują swoją nową zabawkę. Czy ona nas widzi?"
  
  "Myślę, że potrafi" - powiedziała Wendy. "Nie śledzi nas, tylko skanuje obszar, ale jest blisko, a my zbliżamy się do progu wykrycia". B-52 Stratofortress nie został zaprojektowany ani nigdy nie był brany pod uwagę jako samolot stealth, ale EB-52 Megafortress był zupełnie inny. Zachował wiele z nowej technologii antyradarowej, w którą został wyposażony w ramach eksperymentu: niemetaliczne poszycie z "włókna stalowego", mocniejsze i lżejsze niż stal, ale nieodbijające promieniowania radarowego; ścięte powierzchnie sterowe zamiast prostych krawędzi; brak zewnętrznych anten; materiał pochłaniający promieniowanie radarowe zastosowany we wlotach powietrza i oknach silnika; oraz unikalny system pochłaniania energii radarowej, który retransmituje energię radarową wzdłuż kadłuba samolotu i kieruje ją z powrotem wzdłuż krawędzi spływu skrzydła, zmniejszając ilość energii odbitej z powrotem w kierunku wroga. Przenosił również szeroki wachlarz uzbrojenia i mógł zapewnić taką samą siłę ognia jak myśliwce taktyczne Sił Powietrznych lub Marynarki Wojennej.
  
  "Wygląda na to, że pilnuje Cieśniny Ormuz, wypatrując nadlatujących samolotów" - zasugerował Patrick. "Kurs dwa-trzy-zero, żeby tego uniknąć. Jeśli nas zauważy, może to podburzyć Irańczyków".
  
  Ale odezwał się za późno: "Widzi nas" - wtrąciła Wendy. "Jest trzydzieści pięć mil na godzinie pierwszej, z dużą prędkością, zmierza prosto na nas. Prędkość wzrasta do pięciuset węzłów".
  
  "To nie jest AWACS" - powiedział Patrick. "Wygląda na to, że zauważyliśmy jakiś szybko poruszający się samolot patrolowy".
  
  "Cholera" - zaklął dowódca samolotu, generał porucznik Brad Elliott, przez interkom. Elliott był dowódcą Centrum Zaawansowanych Uzbrojeń Lotniczych i Kosmicznych, znanego również jako Dreamland, i konstruktorem latającego pancernika EB-52 Megafortress. "Wyłącz mu radar, Wendy, i miejmy nadzieję, że pomyśli, że jego radar jest zepsuty i postanowi na tym poprzestać".
  
  "Wynośmy się stąd, Brad" - wtrącił Patrick. "Nie ma sensu ryzykować tu walki powietrznej".
  
  "Jesteśmy w międzynarodowej przestrzeni powietrznej" - zaprotestował oburzony Elliott. "Mamy takie samo prawo tu być, jak Turcja".
  
  "Panie, to jest strefa walk" - podkreślił Patrick. "Załoga, przygotujmy się do ucieczki stąd".
  
  Jednym dotknięciem Wendy wydała rozkaz potężnym urządzeniom zagłuszającym Megafortress, aby wyłączyć radar poszukiwawczy irańskiego myśliwca. "Włączono łamacze gąsienic" - oznajmiła Wendy. "Daj mi dziewięćdziesiąt na lewo". Brad Elliott ostro przechylił Megafortress w prawo i obrócił się prostopadle do toru lotu myśliwca. Pulsacyjny radar dopplerowski mógł nie wykryć celu o zerowej względnej prędkości zbliżania się. "Bandyta na godzinie trzeciej, trzydzieści pięć mil i na stałej wysokości. Lecimy na godzinę czwartą. Chyba nas zgubił".
  
  "Nie tak szybko" - wtrącił szef załogi i drugi pilot, pułkownik John Ormack. Ormack był zastępcą dowódcy i głównym inżynierem HAWC - prawdziwym mistrzem, pilotem dowódczym z kilkoma tysiącami godzin nalotu na różnych samolotach taktycznych. Ale jego pierwszą miłością były komputery, awionika i gadżety. Brad Elliott miał pomysły, ale polegał na Ormacku, który je urzeczywistnił. Gdyby technicy otrzymali odznaki lub skrzydła, John Ormack nosiłby je z dumą. "Może zachowuje się biernie. Musimy zwiększyć dystans między nami a nim. Może nie będzie potrzebował radaru, żeby nas przechwycić".
  
  "Rozumiem" - powiedziała Wendy. "Ale myślę, że jego IRSTS jest poza zasięgiem. On..."
  
  W tym momencie wszyscy usłyszeli głośny, przyspieszający sygnał ostrzegawczy "DIDDLE-DIDDLE-DIDDLE!" w interkomie. "Namierzono przechwytywacz, zasięg 30 mil, szybko się zbliża! Jego radar jest ogromny - przepala się przez moje zagłuszacze. Namierzenie radaru bezpieczne, prędkość zbliżania... prędkość zbliżania sięga 600 węzłów!"
  
  "Cóż" - powiedział John Ormack - "przynajmniej woda tam na dole jest ciepła, nawet o tej porze roku".
  
  W tamtej chwili jedyne, co przyszło im do głowy, to żarty - bo bycie zauważonym przez naddźwiękowy myśliwiec przechwytujący nad Zatoką Omańską było najtragiczniejszym wydarzeniem, jakie mogło spotkać załogę bombowca.
  
  Dla Normana Weira dzisiejszy poranek był nieco inny. Dziś i przez kolejne dwa tygodnie Weir i kilkudziesięciu jego kolegów w stopniu pułkownika Sił Powietrznych przebywali w bazie Randolph niedaleko San Antonio w Teksasie, gdzie obradowała komisja ds. awansów. Ich zadaniem było wyłonienie najlepszych, najzdolniejszych i najbardziej wykwalifikowanych spośród około 3000 majorów Sił Powietrznych do awansu na podpułkownika.
  
  Pułkownik Norman Weir wiedział wiele o podejmowaniu decyzji w oparciu o złożone, obiektywne kryteria - awansowanie zawodowe było w jego zasięgu. Norman był dowódcą Agencji ds. Przeglądu Budżetu Sił Powietrznych (Air Force Budget Review Agency) w Pentagonie. Jego zadaniem było robienie dokładnie tego, o co go proszono: przeszukiwanie gór informacji o uzbrojeniu i systemach informatycznych oraz określanie przyszłych kosztów i korzyści w całym cyklu życia każdego z nich. Zasadniczo on i jego zespół składający się z sześćdziesięciu pięciu wojskowych i cywilnych analityków, księgowych i ekspertów technicznych każdego dnia decydowali o przyszłości Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych. Każdy samolot, pocisk rakietowy, satelita, komputer, czarna skrzynka i bomba, a także każdy mężczyzna i każda kobieta w Siłach Powietrznych, byli pod jego czujnym okiem. Każda pozycja w budżecie każdej jednostki musiała przejść rygorystyczną kontrolę jego zespołu. W przeciwnym razie budżet każdej jednostki przestawał istnieć do końca roku fiskalnego po jednej notatce do kogoś w Biurze Sekretarza Sił Powietrznych. Miał władzę i odpowiedzialność za miliardy dolarów tygodniowo i sprawował ją z wprawą i entuzjazmem.
  
  Dzięki ojcu Norman zdecydował się na karierę wojskową już w liceum. Ojciec Normana został powołany do wojska w połowie lat 60., ale uznał, że bezpieczniej będzie służyć na morzu w Marynarce Wojennej, więc zaciągnął się i służył jako technik napędu odrzutowego na różnych lotniskowcach. Powrócił z długich rejsów po Oceanie Spokojnym i Indyjskim, niosąc ze sobą niesamowite historie o bohaterstwie i triumfach w lotnictwie, a Norman po prostu się wciągnął. Ojciec Normana również wrócił do domu bez połowy lewego ramienia w wyniku eksplozji amunicji pokładowej na lotniskowcu USS Enterprise i z Purpurowym Sercem. To otworzyło Normanowi drogę do przyjęcia do Akademii Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych w Annapolis.
  
  Ale życie w akademii było trudne. Powiedzenie, że Norman był po prostu introwertykiem, byłoby powiedziane delikatnie. Norman żył w swojej głowie, egzystując w sterylnym, bezpiecznym świecie wiedzy i myśli. Rozwiązywanie problemów było ćwiczeniem akademickim, a nie fizycznym, ani nawet przywódczym. Im bardziej zmuszano go do biegania, pompek, marszów i musztry, tym bardziej tego nienawidził. Nie zdał testu sprawności fizycznej, został zwolniony z uprzedzeniami i wrócił do Iowa.
  
  Nieustanne narzekania ojca na marnowanie stopnia oficerskiego i rezygnację z Akademii Marynarki Wojennej - jakby ojciec poświęcił rękę, by syn mógł pojechać do Annapolis - ciążyły mu na duszy. Ojciec praktycznie wyrzekł się syna, twierdząc, że nie stać go na studia i namawiając go do porzucenia nauki i znalezienia pracy. Zdesperowany, by uszczęśliwić ojca, Norman złożył podanie i został przyjęty do Korpusu Szkolenia Oficerów Rezerwy Sił Powietrznych (Air Force Reserve Officers Training Corps), gdzie uzyskał dyplom z finansów i stopień oficerski w Siłach Powietrznych, został specjalistą ds. księgowości i finansów, a kilka miesięcy później uzyskał certyfikat biegłego rewidenta (CPA).
  
  Norman kochał Siły Powietrzne. To był najlepszy z możliwych światów: cieszył się szacunkiem ludzi, którzy szanowali i podziwiali księgowych, a szacunek większości innych mógł sobie zaskarbić, ponieważ przewyższał ich rangą i inteligencją. Z czasem zdobył złoty dębowy liść majora i wkrótce potem objął dowództwo nad własnym centrum obsługi księgowej na terenie bazy.
  
  Nawet jego żona zdawała się cieszyć życiem, mimo początkowego wahania. Większość kobiet akceptowała rangę męża, ale żona Normana lśniła i afiszowała się z tym niewidocznym, lecz namacalnym statusem przy każdej okazji. Żony wyższych rangą oficerów "zgłaszały" ją do komisji, co początkowo budziło w niej niechęć. Szybko jednak dowiedziała się, że ma prawo "zgłaszać" do komisji żony niższych rangą oficerów, więc tylko żony niższych rangą oficerów i podoficerów musiały wykonywać ciężką pracę. To był bardzo przejrzysty i nieskomplikowany system.
  
  Dla Normana praca była satysfakcjonująca, ale niezbyt wymagająca. Poza wachtami na kilku liniach mobilności podczas rozmieszczania jednostek i kilkoma nocami spędzonymi na przygotowaniach do inspekcji wstępnych i corocznych inspekcji baz, miał czterdziestogodzinny tydzień pracy i bardzo mało stresu. Przyjął kilka nietypowych zadań: przeprowadzenie audytu na posterunku radarowym w Grenlandii; pracę w zespole doradczym kilku pracowników Kongresu, prowadzenie badań legislacyjnych. Ważne, mało ryzykowne zadania, praca na pełen etat. Norman je lubił.
  
  Ale to właśnie wtedy konflikty zaczęły się bliżej domu. Zarówno on, jak i jego żona urodzili się i wychowali w Iowa, ale w stanie nie było baz Sił Powietrznych, więc mieli pewność, że będą wracać do domu tylko na wizyty. Jedyny wyjazd Normana na misję policyjną w Korei bez opieki dał jej czas na powrót do domu, ale było to marne pocieszenie bez męża. Częste zwolnienia z pracy dały o sobie znać, z różnym natężeniem. Norman obiecał żonie, że założą rodzinę, gdy cykl misji się spowolni, ale po piętnastu latach stało się jasne, że Norman nie miał prawdziwego zamiaru zakładania rodziny.
  
  Ostatnią kroplą była ostatnia misja Normana w Pentagonie - został pierwszym dyrektorem zupełnie nowej agencji nadzorującej budżet Sił Powietrznych. Powiedziano mu, że misja jest gwarantowana na cztery lata - żadnych dalszych przeprowadzek. Mógł nawet zrezygnować, jeśli chciał. Zegar biologiczny jego żony, który bił głośno przez ostatnie pięć lat, stał się wtedy ogłuszający. Ale Norman powiedział: "Czekaj". To był nowy sklep. Mnóstwo nieprzespanych nocy, mnóstwo weekendów. Co to by było za życie dla rodziny? Poza tym, pewnego ranka, po kolejnej rozmowie o dzieciach, zasugerował, że jest za stara, żeby próbować wychowywać noworodka.
  
  Kiedy wrócił do domu następnego wieczoru, jej już nie było. To było ponad trzy lata temu i od tamtej pory Norman jej nie widział ani z nią nie rozmawiał. Jej podpis na papierach rozwodowych był ostatnią rzeczą, jaką kiedykolwiek widział.
  
  Cóż, często sobie powtarzał, byłoby mu lepiej bez niej. Mógłby podejmować się lepszych, bardziej egzotycznych zadań; podróżować po świecie, nie martwiąc się o ciągłe dojazdy do Iowa latem albo na Florydę zimą, gdzie mieszkali jego teściowie; i nie musiał słuchać byłej żony, która nalegała, że dwoje inteligentnych ludzi powinno mieć lepsze, bardziej satysfakcjonujące - czyli "cywilne" - życie. Poza tym, jak głosi stare przysłowie: "Gdyby Siły Powietrzne chciały, żebyś miał żonę, to by ci ją dały". Norman zaczynał wierzyć, że to prawda.
  
  Pierwszy dzień posiedzenia komisji ds. awansów w Sekretariacie Komisji Selekcyjnej Sił Powietrznych w Centrum Personelu Wojskowego Sił Powietrznych w Randolph wypełniony był szczegółami organizacyjnymi i kilkoma briefingami na temat funkcjonowania komisji, kryteriów stosowanych w procesie selekcji, sposobu korzystania z list kontrolnych i arkuszy oceny oraz przeglądu standardowej dokumentacji kandydatów. Briefingi prowadził pułkownik Ted Fellows, szef Sekretariatu Komisji Selekcyjnej Sił Powietrznych. Członkowie komisji zapoznali się z profilami kandydatów - średnim stażem służby, rozkładem geograficznym, rozkładem specjalizacji oraz innymi przydatnymi informacjami mającymi na celu wyjaśnienie sposobu selekcji.
  
  Następnie przewodniczący komisji awansów, generał dywizji Larry Dean Ingemanson, dowódca Dziesiątej Dywizji Powietrznej, zwrócił się do członków komisji i przydzielił im zadania, a także wręczył im Memorandum Instrukcji Sekretarza Sił Powietrznych (SAM). SAM był zbiorem rozkazów wydanych przez Sekretarza Sił Powietrznych członkom komisji, informujących ich o tym, kto otrzyma awans i jakie limity awansów będą przydzielane poszczególnym członkom, a także ogólnych wytycznych dotyczących wyboru kandydatów kwalifikujących się do awansu.
  
  Istniały trzy główne kategorie oficerów uprawnionych do awansu: kandydaci w strefie podstawowej, powyżej i poniżej. W każdej kategorii brano pod uwagę specjalizacje: oficerowie liniowi, w tym lotnicy lub oficerowie mianowani; oficerowie operacyjni bez stopnia, tacy jak funkcjonariusze policji bezpieczeństwa i służby utrzymania ruchu; oraz oficerowie wsparcia misji, tacy jak finansiści, administracja i służby bazowe; a także specjalizacje kluczowego wsparcia misji, takie jak korpus kapelanów, korpus służby medycznej, korpus pielęgniarek, korpus nauk biomedycznych, korpus stomatologiczny i korpus prokuratora generalnego. Generał Ingemanson ogłosił również, że w innych sprawach personalnych, których może wymagać Sekretarz Sił Powietrznych, mogą być zwoływane panele ekspertów.
  
  Członkowie zarządu zostali losowo podzieleni na osiem siedmioosobowych grup, dostosowanych przez prezesa, aby zapewnić, że żadna grupa nie była nadmiernie przywiązana do jednej specjalizacji lub dowództwa. Wszystkie główne dowództwa Sił Powietrznych, jednostki bezpośrednio podległe, agencje operacyjne w terenie i specjalizacje zdawały się być reprezentowane: logistyka, utrzymanie ruchu, personel, finanse, technologia informatyczna, kapelani, policja bezpieczeństwa i dziesiątki innych, w tym specjalizacje lotnicze. Norman od razu zauważył, że specjalizacje lotnicze, czyli specjalizacje "klasyfikowane", były szczególnie dobrze reprezentowane. Co najmniej połowę wszystkich członków zarządu stanowili oficerowie szeregowi, głównie dowódcy jednostek lub oficerowie sztabowi przydzieleni do wysokich stanowisk w Pentagonie lub w głównych dowództwach.
  
  Norman dostrzegał w Siłach Powietrznych największy problem, jaki ten czynnik dominował w tej służbie, wykluczając wszystko inne, tę specjalizację, która uprzykrzała życie wszystkim innym - pilotom.
  
  Oczywiście, chodziło o Siły Powietrzne Stanów Zjednoczonych, a nie o Siły Obrachunkowe Stanów Zjednoczonych - służba istniała po to, by toczyć bitwy o obronę narodową poprzez ustanowienie kontroli nad przestrzenią powietrzną i bliską przestrzenią kosmiczną, a lotnicy oczywiście mieli do odegrania ważną rolę. Mieli jednak największe ego i najwięcej gadatliwości. Służba robiła lotnikom znacznie więcej ustępstw niż wspierała jakikolwiek inny zawód, niezależnie od tego, jak ważny on był. Lotnicy otrzymywali wszelkie przywileje. Dowódcy jednostek traktowali ich jak pierworodnych - w rzeczywistości większość dowódców jednostek była lotnikami, nawet jeśli jednostka nie miała bezpośrednich obowiązków lotniczych.
  
  Norman nie był do końca pewien, skąd wzięła się jego niechęć do tych, którzy nosili skrzydła. Prawdopodobnie pochodziła od ojca. Piloci traktowali mechaników lotnictwa morskiego jak najemnych służących, nawet jeśli mechanik był doświadczonym weteranem, a pilot nieświadomym nowicjuszem podczas swojego pierwszego lotu. Ojciec Normana głośno i długo narzekał na oficerów w ogóle, a lotników w szczególności. Zawsze chciał, aby jego syn został oficerem, ale był zdeterminowany, by nauczyć go, jak stać się podziwianym i szanowanym przez szeregowych i podoficerów - a to oznaczało rozwieszanie ulotek przy każdej okazji.
  
  Oczywiście, był to oficer, pilot, który zlekceważył środki ostrożności i rady kapitana swojego samolotu, odpalając rakietę Zuni w szereg samolotów oczekujących na tankowanie, co doprowadziło do jednej z najgorszych katastrof morskich, jakie Marynarka Wojenna kiedykolwiek widziała, zabijając ponad dwieście osób i raniąc kilkaset, w tym ojca Normana. Ten bezczelny, arogancki, wszystkowiedzący pilot, który lekceważył zasady, został szybko i po cichu zwolniony ze służby. Dowódcy jednostek Normana wielokrotnie oskarżali oficerów i szeregowych bez stopnia oficerskiego za najdrobniejsze wykroczenia, ale ulotki zazwyczaj dawano dwie, trzy, a nawet cztery szanse, zanim ostatecznie proponowano im zwolnienie, a nie sąd wojskowy. Zawsze otrzymywali pełne świadczenia.
  
  Cóż, tym razem miało być inaczej. Jeśli zdobędę kurtkę pilota promocyjnego, pomyślał Norman, będzie musiał udowodnić, że zasługuje na awans. I przysiągł sobie, że nie będzie łatwo.
  
  "Zabierzmy się do roboty" - powiedział Patrick.
  
  "Cholera, świetny pomysł" - powiedział Brad. Zwolnił przepustnice Megafortressa do biegu jałowego, przechylił samolot na lewe skrzydło i wprawił bombowiec w stosunkowo łagodne nurkowanie z prędkością sześciu tysięcy stóp na minutę. "Wendy, wyciśnij z nich wszystko do ostatniej kropli. Pełne spektrum. Żadnych transmisji radiowych. Nie chcemy, żeby ścigały nas całe irańskie siły powietrzne".
  
  "Zrozumiałam" - powiedziała Wendy słabym głosem. Zaczęła łapać porozrzucane ołówki i listy kontrolne, ponieważ negatywny sygnał GS rozrzucał wszystko, co niebezpieczne, po całej kabinie. Przestawienie jej reduktora tlenowego na "100%" pomogło, gdy żołądek i większość jego zawartości groziły rozlaniem się po kabinie. "Zacina mi się. To..." Nagle wszyscy usłyszeli szybkie ostrzeżenie "DEEDLEDEDLEDEEDLE!" i w każdym przedziale zabłysły czerwone światła awaryjne. "Wystrzelenie rakiety radarowej, godzina siódma, dwadzieścia pięć mil!" - krzyknęła Wendy. "Skręć w prawo!"
  
  Elliott przechylił Megafortress mocno w prawo i włączył przepustnice na bieg jałowy, obniżając nos, aby utrudnić przechwycenie pocisku i jak najlepiej osłonić spaliny silnika bombowca przed atakującym. W miarę jak bombowiec zwalniał, skręcał coraz szybciej. Patrick czuł się, jakby wywrócił się do góry nogami - nagłe hamowanie, strome nurkowanie i ostry zakręt tylko wykoleiły go i wszystkich innych.
  
  "Płomy! Płomy!" - krzyknęła Wendy, wyrzucając plewy z lewych wyrzutników. Plewy, paczki metalowych pasków przypominających cekiny, tworzyły duże, odbijające radary chmury, które stanowiły atrakcyjne, fałszywe cele dla wrogich pocisków.
  
  "Pociski wciąż nadlatują!" krzyknęła Wendy. "Załadować Stingery!" Gdy wrogie pociski się zbliżały, Wendy wystrzeliła małe pociski radarowe i naprowadzane termicznie z kierowanego działa Megafortecy. Pociski Stingery zderzyły się czołowo z nadlatującymi pociskami, a następnie zdetonowały kilkadziesiąt stóp na ich drodze, niszcząc kadłub i system naprowadzania. Zadziałało. Ostatni wrogi pocisk zderzył się niecałe pięć tysięcy stóp od nich.
  
  Zajęło im zaledwie cztery minuty, aby zniżyć się do zaledwie dwustu stóp nad Zatoką Omańską, kierując się bazą danych terenu komputera nawigacyjnego, satelitarnym systemem nawigacji i cienkim jak ołówek strumieniem energii, który mierzył odległość między brzuchem bombowca a wodą. Skierowali się na południowy zachód z pełną mocą bojową, jak najdalej od irańskiego wybrzeża. Brad Elliott wiedział, czego obawiają się piloci myśliwców - lotu na małej wysokości, ciemności i lotu nad wodą z dala od przyjaznych brzegów. Każdy kaszel silnika nasilał się, każdy spadek igieł wskaźnika paliwa wydawał się krytyczny - nawet najlżejszy trzask w słuchawkach lub drżenie sterów zdawały się sygnalizować katastrofę. Obecność potencjalnego wrogiego radaru zakłócającego transmisje radiowe jeszcze bardziej zwiększała napięcie. Niewielu pilotów myśliwców miało odwagę na nocne pościgi nad wodą.
  
  Ale gdy Wendy analizowała swoje sygnały zagrożenia, szybko stało się jasne, że MiG, czy cokolwiek to było, nie zniknie tak łatwo. "Powodzenia, chłopaki - nie zgubiliśmy go. Jest w odległości dwudziestu mil od nas, tuż za nami, utrzymuje się wysoko, ale wciąż ma dobry radar namierzający nas".
  
  "Założę się, że do centrali też wysyłane są jakieś wiadomości" - powiedział Elliot.
  
  "Godzina szósta, wysokość piętnaście mil. Zbliżamy się do zasięgu ogrzewania". Ponieważ radar atakującego wroga był zagłuszany, nie mógł użyć pocisku naprowadzanego radarowo, ale dzięki IRSTS mógł łatwo zbliżyć się i wystrzelić pocisk naprowadzany termicznie.
  
  "Wendy, przygotuj się na start Skorpionów" - powiedział Brad.
  
  "Roger." Palce Wendy już spoczywały na klawiaturze, wpisując instrukcje startu zaskakującej broni Megafortress - pocisku AIM-120 Scorpion AMRAAM, czyli zaawansowanego pocisku powietrze-powietrze średniego zasięgu. EB-52 przenosił sześć pocisków Scorpion na każdym pylonie podskrzydłowym. Scorpiony to pociski naprowadzane radarowo, sterowane radarem szturmowym Megafortress lub radarem pokładowym w dziobie pocisku - pociski mogły atakować cele nawet w tylnej części bombowca pod kontrolą radaru zamontowanego na ogonie, umożliwiając wystrzelenie pocisków zza ramienia w kierunku ścigających ich wrogów. Tylko kilka samolotów na świecie było wyposażonych w pociski AMRAAM, ale EB-52 Megafortress miał je na pokładzie przez trzy lata, wliczając w to jedną misję bojową. Wrogie samoloty znajdowały się w maksymalnym zasięgu Scorpiona, wynoszącym dwadzieścia mil.
  
  "Dwanaście mil".
  
  "Kiedy przejedzie osiem mil, zamknijcie go i zacznijcie do nich strzelać" - powiedział Brad. "Musimy strzelać pierwsi".
  
  "Brad, musimy to zakończyć" - powiedział Patrick stanowczo.
  
  Wendy spojrzała na niego ze zdziwieniem, ale Brad Elliott krzyknął: "Co to było, Patrick?"
  
  "Mówiłem, że musimy to powstrzymać" - powtórzył Patrick. "Słuchaj, jesteśmy w międzynarodowej przestrzeni powietrznej. Właśnie zeszliśmy na niską wysokość, zagłuszamy jego radar. Wie, że to my jesteśmy tymi złymi. Wymuszanie walki niczego nie rozwiąże".
  
  "On zaatakował nas pierwszy, Patrick."
  
  "Słuchajcie, zachowujemy się jak wrogowie, a on wykonuje swoją robotę - wyrzuca nas ze swojej strefy i przestrzeni powietrznej" - odparł Patrick. "Próbowaliśmy się tam dostać i zostaliśmy złapani. Nikt tu nie chce się bić".
  
  "Co do cholery sugerujesz, Nav?" - zapytał Brad sarkastycznie.
  
  Patrick zawahał się, po czym pochylił się w stronę Wendy i powiedział: "Wyłącz zakłócenia w UHF GUARD".
  
  Wendy spojrzała na niego z troską. "Jesteś pewien, Patrick?"
  
  "Tak. Zrób to". Wendy niechętnie wprowadziła instrukcje do komputera ECM, aby zapobiec zakłócaniu sygnału przez sygnały zakłócające w paśmie 243,0 MHz, uniwersalnym kanale łączności alarmowej ultrawysokiej częstotliwości (UHF). Patrick przestawił pokrętło panelu interkomu na COM 2, który, jak wiedział, był ustawiony na kanał łączności alarmowej UHF. "Uwaga, irański samolot na naszej pozycji godziny szóstej, sto siedemdziesiąt sześć kilometrów na południowy wschód od Bandar Abbas. To jest amerykański samolot, który ścigacie. Czy mnie słyszycie?"
  
  "Patrick, co ty, do cholery, robisz?" - krzyknął Elliott przez interkom. "Obrono, przestaliście zagłuszać UHF? Co się, do cholery, dzieje?"
  
  "To zły pomysł, Patrick" - zasugerował John surowo, ale nie tak stanowczo jak Elliot. "Właśnie powiedziałeś mu, że jesteśmy Amerykanami. Pewnie będzie chciał teraz zerknąć".
  
  "Byłby szaleńcem, gdyby odpowiedział" - powiedział Brad. "A teraz nie włączaj radia i..."
  
  Ale właśnie w tym momencie usłyszeli w radiu: "Co to jest? Trochę nam przykro".
  
  "Co to, do cholery, było?" zapytała Wendy.
  
  "Pomyślałem, że to brzmi jak rosyjski" - powiedział Patrick.
  
  Właśnie wtedy, łamaną angielszczyzną, usłyszeli: "Amerykański samolot dwanaście minut zgodnie z ruchem wskazówek zegara od mojego nosa, tu Khaneh Jeden-Cztery-Jeden z Sił Powietrznych Islamskiej Republiki Iranu. Rozumiem. Naruszacie suwerenną przestrzeń powietrzną Iranu. Rozkazuję wam natychmiast wznieść się na wysokość trzech tysięcy metrów i przygotować się do przechwycenia. Natychmiast zmniejszyć prędkość i wysunąć podwozie. Rozumiecie?"
  
  "Jeden-Cztery-Jeden, to amerykański samolot. Zainstalowaliśmy na nim broń obronną. Nie podlatujcie bliżej niż dwanaście kilometrów, bo zostaniecie zaatakowani. Rozumiecie?"
  
  "Odległość wynosi dziesięć mil."
  ARMENIA PŁONIE W BITWIE -5
  ADNOTACJA
  Nadchodzi wojna, którą Stalin rozpętał przeciwko Trzeciej Rzeszy. Armia Czerwona naciera na Turcję i to jest niesamowite, walki są zacięte. I oczywiście w szeregach stoją piękne, bosonogie dziewczyny, demonstrujące swoją niezwykłą waleczność na bosych obcasach!
  ROZDZIAŁ 1
  Ofensywa w kierunku Erewania rozpoczęła się 16 listopada. Wojska radzieckie zaatakowały czołgami i piechotą. Brakowało im amunicji i zapasów. Turcy również nie byli szczególnie silni, ale okopali się. Walki były brutalne.
  Dziewczęta z Komsomołu szły do boju, jak zwykle boso. Było już jednak trochę chłodno. Nawet na Zakaukaziu zima w 1941 roku była mroźna.
  Dziewczynom to jednak nie przeszkadza. Biegają boso po mrozie, zostawiając po sobie wdzięczne i bardzo ładne ślady stóp.
  Oczywiście, piękności śpiewają także podczas bitwy;
  Przystojne dziewczyny z Komsomołu,
  Zawsze gotowi walczyć z Hitlerem...
  A głosy piękności są bardzo wyraźne,
  Każdy biznes jest dobry, nie ma problemu!
  
  Wychowaliśmy się w krainie świętych rad,
  W którym każdy wojownik od przedszkola...
  Niech nasze czyny będą śpiewane,
  Spójrzcie w górę, chłopcy, bądźcie odważni!
  
  Stworzymy wyimaginowaną rzeczywistość,
  W którym nie ma ani odrobiny złośliwości, ani bólu...
  Strzelamy równo na dystans,
  I niechaj świt płonie w promieniach świtu!
  
  Niech będzie sztandar, sztandar komunizmu,
  Rozświetl bezgraniczną Ojczyznę...
  Zrzucimy rogi faszyzmu do piekła,
  Przecież Ojczyzna jest naszym Ojcem, naszą kochaną Matką!
  
  Sam Stalin poprowadzi chłopców do walki,
  Będziemy walczyć zaciekle z wrogiem...
  Święta zemsta Fritzów nadejdzie,
  Naziści zostaną potraktowani w najbardziej brutalny sposób!
  
  Ku chwale naszej matki Rosji,
  W którym miasta napełnione są dźwiękiem...
  Nie ma szczęśliwszego kraju w całym wszechświecie,
  A nasza prawda będzie trwać wiecznie!
  
  W Rosji wszystkie dziewczyny są gigantami,
  Biegniemy boso po śniegu...
  Ludzie i nasza partia są zjednoczeni,
  Witamy zwycięską wiosnę!
  
  Dla naszej Ojczyzny rozpalamy serca,
  Ku chwale tej nieziemskiej Ojczyzny,
  Otwórzmy drzwi do promiennej przestrzeni,
  Z wielkim, bezgranicznym marzeniem rozkwita!
  
  Wtedy Rosja stanie się wszechmocna,
  Postawi cały świat na barkach...
  A nasz ogród zakwitnie jeszcze gęściej,
  A Jezus stanie się bożkiem przeznaczenia!
  
  Pod naszą flagą, rzeczywiście bardzo szkarłatną,
  Pola i trawniki zakwitną obficie...
  Nie jesteśmy zadowoleni z czegoś małego,
  A nawet Führer będzie kaput!
  
  Z marszem i miedzianymi trąbkami pójdziemy do Berlina,
  Pięknie jest, gdy dziewczyny pokazują swoje obcasy...
  Nawet w zimnie nie możemy się zmieścić w nasze futra,
  Uwielbiamy rozdzierać naszych wrogów!
  Dziewczyny, jak to mówią, pracowały z całych sił i zasłużyły na swoje miejsce. A walka okazała się poważna.
  Udało im się otworzyć korytarz, i to dość szeroki. Wyżej w góry Turcy ściągnęli już rezerwy, w tym czołgi z Ameryki. Niektóre amerykańskie pojazdy były całkiem sprawne, a ich potencjał militarny był kolosalny.
  Zwłaszcza gdy pojawiły się bombowce i zaczęły zrzucać bomby na pozycje radzieckie, ofensywę trzeba było spowolnić.
  Wojska radzieckie również ruszyły w stronę Niemców.
  Zwłaszcza w okolicach Pskowa. Aby odeprzeć kleszcze. Ale Niemcy i koalicja ogólnie walczyli dobrze. Jednak w trakcie walk, gdy mróz się nasilił, pojawił się problem. Samoloty koalicji zaczęły się psuć.
  Jednak do walki ruszyły samoloty angielskie, które były lepiej przystosowane do zimna.
  I w pewnym stopniu rekompensowali stratę powstałą w wyniku zamarzania cieczy.
  Bitwy stały się więc niszczycielskie i brutalne. A oto pionierzy w ataku. Co prawda, trochę się ubrali w tym przenikliwym zimnie, ale i tak szybko posuwali się naprzód.
  I oczywiście dzieci śpiewają;
  Pionier to słowo, z którego jesteśmy dumni,
  W nim słychać szmer strumienia...
  I nie mamy innej drogi,
  Nawet jeśli czasami nie masz w kieszeni ani rubla!
  
  Choć urodziłem się w czasach pokoju,
  Dwudziesty pierwszy wiek komputerów...
  Ale los dał mi też ciężar,
  Nawet chłopcy cenią sobie to przymierze!
  
  Znalazłem się w bardzo złej epoce,
  Tam, gdy szaleje wojna...
  Gdzie ludzie są źli i chorzy,
  Nawet latem zima szaleje!
  
  Tam musiałem dołączyć do pionierów,
  Dla dobra naszej wielkiej Ojczyzny...
  Aby stać się wspaniałym przykładem dla innych,
  Pokaż mi, że jestem fajny!
  
  O, jakiż ciężki los dla chłopca,
  Niestety, od razu to zrozumiałem...
  Chodzisz boso po zaśnieżonym polu,
  A wszędzie wokół horda posuwa się naprzód!
  
  Dobrze jest mieszkać w osobnym mieszkaniu,
  Gdzie jest komputer i dużo jedzenia...
  A wokół płoną śmiercionośne płomienie,
  I zjeżdżają w dół do wąwozu marzeń!
  
  Ludzie potrzebują pięknego szczęścia,
  Chcą żyć w uczciwym kraju...
  Ale teraz nadeszła zła pogoda,
  Droga dla Szatana będzie otwarta!
  
  Nadchodzą faszyści z karabinami maszynowymi,
  Zaczęli zabijać pokojowo nastawionych ludzi...
  Komuniści są przeciwko nim,
  I wielka armia rosyjska!
  
  Nie, chłopcom wydawało się, że nie ma ratunku,
  Ale zjednoczyliśmy się w silną drużynę...
  Prosimy Cię, abyś poznał przebaczenie Zbawiciela,
  I znajome twarze gości bez brody!
  
  Pojechałem na misję z dziewczyną,
  Pancerny pociąg faszystów został opuszczony...
  Wysadził w powietrze budynek komendanta,
  A młodzieńcowi sił starczyło...
  
  Wędrujemy boso przez zaspy,
  Chłopiec i dziewczynka marzną na śniegu...
  Musiałem modlić się do Boga ze łzami w oczach,
  Biegnę z koleżanką, żeby się rozgrzać!
  
  Dotarliśmy do skraju drogi,
  Podłożyli ładunek pod Fritzów...
  O wielcy rosyjscy bogowie,
  Chłopiec zwrócił wzrok ku niebu!
  
  Naziści zdobyli go za pomocą napalmu,
  Poważny cios w rogi...
  Nie bez powodu jesteśmy w szkole,
  Pobiegliśmy w górach!
  
  Myślę, że będziemy w Berlinie na święta,
  Pójdziemy tam, na wielką paradę...
  Chociaż teraz ja i dziewczyna jesteśmy boso,
  Ale niebo nadejdzie - piekło się skończy!
  
  Jezus wskrzesi każdego, uwierz mi,
  I nikt nigdy nie umrze...
  Niech dzieci śmieją się z tej radości,
  I zła wojna się skończy!
  
  Przyjdę na nabożeństwo wielkanocne,
  Pozwól Jezusowi rozciągnąć zasłonę...
  Oto zdobyty szczyt nieskończoności,
  Krzew rozświetla jasny płomień!
  Spójrz, jak pięknie śpiewają pionierzy. I szarżują. Chłopiec Waska nawet zrzucił filcowe buty i pobiegł boso, rycząc:
  -Och, mrozie, mrozie,
  Nie zamrażaj mnie!
  Nie zamrażaj mnie,
  Mój koń!
  A pozostali chłopcy nagle zdjęli filcowe buty. A ich bose, dziecięce stopy poczerwieniały z zimna jak gęsie łapki. Tak właśnie dzieci rzucają się do ataku.
  Tak, Pioneery to coś naprawdę fajnego. I nawet nie biorą pod uwagę butów na mrozie. Cóż, nie da się im oprzeć.
  A oto Pionier Sieriożka, również w ataku. On i reszta dzieciaków w krótkich spodenkach, boso po śniegu. I dobrze się bawią, a nawet wydają się być fajni. A dzieciaki rzucają śmiertelnie trującymi igłami palcami u stóp. No to spróbujcie się z nimi pobawić.
  To są dzieci Terminatora. Walczą zaciekle i wyglądają dość agresywnie. Ich oczy błyszczą się i mają szmaragdowy połysk.
  Albo z szafirowym blaskiem. A te wojownicze dzieci śpiewają;
  Wierz mi, moja ojczyzna jest dla mnie cenniejsza niż cokolwiek innego,
  Kocham Cię, moja droga Ojczyzno...
  I uderzę Führera w jego złą twarz.
  Rosja nie da się rozerwać rubel po rublu!
  
  Jesteśmy pionierami budującymi komunizm,
  Kiedy trzeba, możemy walczyć...
  Niech piekielny faszyzm zostanie zniszczony,
  Naprawię RPG na plecaku!
  
  Wojna, uwierz mi, jest okrutną ścieżką,
  Każdy, kto tam był, o tym wie...
  Nie ma od tego ucieczki, nie ma możliwości, żeby od tego odskoczyć,
  Tylko siła wystarczyła, aby wygrać!
  
  Jestem chłopcem chodzącym boso po zaspach śniegu,
  Dla odważnych pionierów powszechna jest ucieczka...
  A ja uderzę nazistę pięścią,
  Nie będę się bał mrozu i śniegu!
  
  Jestem rycerzem, wiesz, nawet od przedszkola,
  Chociaż wygląda jak zwykły chłopiec...
  Niech złoczyńca obróci się w proch,
  A ty, Adolfie, uwierz mi, jesteś skończonym łajdakiem i nic nieznaczącym graczem!
  
  Rosja jest największym z krajów,
  Niech wszechświat będzie pod Tobą...
  Ale potem nadszedł huragan śmierci,
  Co się stało z moją świętą Ojczyzną!
  
  Trzecia Rzesza podbiła Amerykę,
  Rzuca nieskończonymi zasobami...
  Wehrmacht stał się niczym ogromny krokodyl,
  Zapisują chłopców na kursy!
  
  My, pionierzy, możemy pokonać,
  Wrogowie Ojczyzny - dzielnie, umiejętnie...
  Ogromny rosyjski niedźwiedź,
  Wierz mocno swoim umysłem i ciałem!
  
  I wierzę, że wejdziemy do nurtu Berlina,
  Maszerujmy w rytm bębnów...
  Nad nami jaśnieje cherubin,
  Wszyscy będą pod sowieckimi rządami w kraju!
  Tak śpiewali ci wspaniali i wyjątkowi pionierzy. A słowo "pioneer" naprawdę brzmi dumnie. A jednocześnie żartobliwie.
  Alina, członkini Komsomołu, również strzela z haubicy. Strzela śmiercionośnymi pociskami, które nokautują sporą liczbę nazistowskich żołnierzy. Dziewczyna walczy jednak boso, prawie nago, pomimo mroźnej temperatury. I to jest całkiem fajne.
  Dziewczyna Anyuta mówi jej:
  - Nie jest ci zimno?
  Alina roześmiała się i odpowiedziała:
  - Zimno, zimno, zimno -
  Dla dziewczyny, uwierz mi, to nie jest problem!
  Te dziewczyny są po prostu nie do opisania piękne. Ich nogi są tak wyrzeźbione i nagie. A ich pięty są nagie, okrągłe, różowe od zasp, co jest czystą rozkoszą.
  Kiedy pojmali niemieckiego jeńca, dziewczęta z Komsomołu kazały młodemu mężczyźnie uklęknąć i zmusiły go do pocałowania swoich okrągłych, bosych pięt.
  Guliwer widział to wszystko. On również był teraz chłopcem-pionierem i chodził boso.
  Tak, w tym równoległym świecie Guliwer został nieco zapomniany, ale wciąż żyje i jest na ucieczce.
  Oto chłopiec-podróżnik, który stał się żarliwym pionierem, widzi, jak niemieccy więźniowie całują bose podeszwy dziewcząt i zauważa:
  - Ale to niehigieniczne. Można się zarazić!
  Alina, Anyuta i Maria wykrzyknęły chórem:
  - Nic nie rozumiesz, pionierze - śpiewaj lepiej!
  Guliwer zapytał z uśmiechem:
  - A co mam śpiewać?
  Dziewczęta z Komsomołu wykrzyknęły:
  - O Jemieljanie Pugaczowie i pionierze, to byłoby fajne i słuszne!
  A chłopiec-podróżnik i pionier śpiewali chórem;
  Niestety, dla mieszkańców Rosji jest to trudne,
  Jęcząc pod jarzmem właścicieli ziemskich...
  Chłopiec z naszego stulecia był zauroczony,
  Chciałem dać mężczyznom wolność!
  
  Uwielbia komputer i gra na magnetowidzie,
  Planeta zna wszystkie nowiny...
  I może wyczyścić każdemu pięciocentówkę,
  Psikusy chłopca są celebrowane!
  
  I tak się stało, dotarł tam,
  Gdzie ludzie jęczą pod obcasem...
  A odważny chłopiec, odrzuciwszy wieki,
  Postanowiłem zostać odważnym bohaterem!
  
  Oto król Emelyan z legendarnym mieczem,
  Ludzie zbuntowali się, by bronić...
  Dzięki swemu szerokiemu, potężnemu ramieniu,
  Postanowiłem walczyć o miejsce w niebie!
  
  Obok niego siedział boso pionier,
  Prawie zwyczajny chłopiec...
  Postanowił dać chłopom przykład,
  Choć to nic wielkiego!
  
  A król Emelyan wycofał się przed wrogami,
  Został zawieziony nad błękitne morze...
  Ludzie Kozacy już szemrali ze strachu,
  Wydawało mi się, że za chwilę spłonę!
  
  Ale chłopiec pojawił się niczym bosonogi sokół,
  I wymyślił genialny plan...
  Oczywiście, że ten facet jest bardzo fajny,
  Nie, że jest to tchórzliwa myśl!
  
  Zawodnik Mikhelson płonie w ogniu,
  Jego pułk obrócił się w popiół...
  Armia królowej czeka na porażkę,
  Tak to jest z dziećmi w dzisiejszych czasach!
  
  Wielki Suworow otworzył nam swoją duszę,
  I zaczął walczyć o nasz lud...
  Oto, ile siły ma teraz Rosja,
  Kolorujmy pisanki!
  
  Panin, ten wściekły hrabia, również się poddaje,
  Jeden upadek za drugim...
  A Kreml ozdobiony jest naszą chłopską flagą,
  Odejdźcie, oszuści, razem z szatanem!
  
  Nikt nie będzie w stanie złamać naszego ludu,
  Jesteśmy rycerzami, znamy gigantów...
  Nasz pionier zdał egzaminy celująco,
  Będziemy zjednoczeni z Ojczyzną!
  
  I niechaj świeci sztandar Sowietów,
  Podniesie wolność wyżej...
  Oczywiście, burżuazja nie może zrozumieć snów,
  Ku chwale rodziny kozackiej!
  
  Ja też musiałem walczyć z faszystami,
  Oni też są burżuazyjni, wiesz...
  Choć nazista jest oddany szatanowi do końca,
  Pokażemy Führerowi, co się dzieje!
  
  A Katya uciekła przed Rosjanami,
  Bojąc się chłodnego Emelyana...
  Wygraliśmy tam - zabijmy faszystę,
  Niech będą wolne kraje!
  
  Faszyzm się rozwija - to trudne dla nas wszystkich,
  Walczymy z dziką furią...
  Z łodzi zostało tylko wiosło w kawałkach,
  I rządzi cholerny Maluta!
  
  Ale chłopak pomógł Pugaczowowi,
  Udało mu się uczynić władzę popularną...
  Ponieważ Bóg jest tylko małą częścią nas,
  Umysł może stać się wolny!
  
  Więc może ty, chłopcze, jesteś odważnym żołnierzem,
  A jednak jest także dowódcą...
  A horda zginie w szalejącej otchłani,
  A potem zostaniesz członkiem Komsomołu!
  
  Czas walczyć o chwałę Ojczyzny,
  Bardzo trudno jest walczyć z umysłem...
  Taka wielka armia rosyjska,
  Jaką planetę nosisz w plecaku!
  
  I jak długo jeszcze możesz walczyć, uwierz mi,
  Nie znasz wyniku zwycięstw...
  Rozszarpany na strzępy przez faszyzm, wściekłą bestię,
  A Führer stał się papugą!
  
  Przecież jestem pionierem - to moje słowo honoru,
  Potrafię latać, mierząc krawędź...
  Będziemy w stanie roznieść cały Wehrmacht na kawałki,
  A nie wliczam strat!
  
  Pod każdym względem jesteśmy dowódcami, nie jesteśmy równi,
  Chłopcy zawsze są geniuszami...
  Niech spełnią się marzenia ludzi,
  Stanę się seksowną wojowniczką!
  Dziewczyna z Komsomołu zauważyła ze złością:
  - W twoim wieku nie przystoi używać takich słów!
  Guliwer odpowiedział z uśmiechem:
  - Co mówią ludzie,
  Zależy nam...
  Najważniejszy jest wynik,
  I nie to, co przyzwoite!
  Dziewczyny wybuchnęły śmiechem. Naprawdę wyglądało to całkiem zabawnie i ze smakiem.
  Wtedy pojawiła się Augustyna, rudowłosa piękność, i złapała niemieckiego więźnia za nos bosymi palcami u stóp. Ścisnęła tak mocno, że narobił mu się siniaka. Wtedy rudowłosy wojownik zaćwierkał:
  - Niemcy trzęsą się gwałtownie,
  Ich okrucieństwo przekracza wszelkie granice...
  Jeśli kobiety walczą -
  Lepiej nie wdawać się w bójkę!
  Po czym dziewczyny nie traciły czasu, tylko wybrały młodszego, przystojniejszego Niemca. Rozebrały go do naga i oblały zimną wodą, i wszystko poszło naprawdę dobrze. Dziewczyny zaczęły śpiewać:
  i szczerząc zęby:
  Miłość i śmierć,
  Dobro i zło...
  Co jest święte, co jest grzeszne,
  Nie jest to przeznaczone do zrozumienia...
  Miłość i śmierć,
  Dobro i zło,
  I mamy wybór,
  Tylko jedno!
  Potem dziewczyny poszły do łaźni parowej, żeby się obić. I biły się gałązkami brzozy. Potem zrobiły chłopcu Guliwerowi kąpiel parową, porządnie go okładając dębowymi miotłami. Tak, to było całkiem niezłe.
  To naprawdę kolosalne dziewczyny. Są naprawdę wyjątkowo dobre.
  Dziewczyny wykonały jeszcze trochę przysiadów i brzuszków.
  Wojna trwała... Listopad minął, nadszedł grudzień. Mrozy stały się jeszcze dotkliwsze. To była dobra wiadomość. Wykorzystując chłód, Armia Czerwona próbowała nacierać. Wykorzystali innowację w walce - drewniane czołgi. Co również okazało się całkiem dobre i skuteczne. Więc ruszyli i nacierali.
  Niemcy strzelali bardzo skutecznie, ale do łatwych celów. Wtedy do akcji wkroczyła radziecka artyleria.
  Koalicja Osi miała ciężką zimę. Nie byli na nią gotowi. Ale dali radę.
  Niemcy starały się zwiększyć produkcję broni. Dysponowały dużą ilością piechoty - cała Europa była gotowa do chwycenia za broń - ale potrzebowały sprzętu. Część sprzętu docierała z Wielkiej Brytanii i Stanów Zjednoczonych.
  Amerykanie mieli całkiem niezłe pistolety maszynowe. Były one dość skuteczne w obronie. Niemcy, broniąc się, zazwyczaj strzelali chaotycznie. Ale pistolety maszynowe rozgromiły radziecką piechotę. Z Ameryki przybyło też sporo prostych karabinów maszynowych.
  Wojska radzieckie początkowo nacierały. Ale potem obrona Niemiec stała się bardziej zacięta. Mimo to wielu Niemców i ich sojuszników zginęło. Ale w styczniu nadeszła odwilż. Do walki wkroczyły dodatkowe siły. Koalicja przeprowadziła kontratak, przywracając linię frontu. Sytuacja stała się znacznie bardziej napięta.
  Żukow zauważył:
  - Rzucamy trupami w pozycje wroga!
  Stalin ryknął w odpowiedzi:
  - Zwalę cię na asfalt, bądź cicho!
  A w odpowiedzi śmiech. A oto Guliwer znów atakuje, walcząc boso i w krótkich spodenkach. A chłopcy pędzą naprzód, śpiewając:
  Hej, Führer, zły Führer, zły Führer kozo,
  Dlaczego jesteś łysy jak osioł?
  Dostaniesz porządnego kopa w tyłek od swoich braci -
  Napotkasz silną słowiańską pięść!
  A chłopiec nagle znów wybucha śmiechem, dźwięcznym śmiechem.
  Ale Niemcy i koalicja obstawali przy swoim. Matyldy i Granty, poważne czołgi, wróciły do akcji.
  A Me-109 i inne samoloty koalicji krążyły po niebie. Wśród nich zaczęli pojawiać się niemieccy asy myśliwskie. Przede wszystkim Johann Marseille, który okazał się odważnym wojownikiem rzucającym się w wir walki.
  Ale to już inna historia.
  Sam Guliwer, mimo młodego wieku, otrzymał medal za swą desperacką odwagę w ataku - "Za odwagę!". Jakiż to był waleczny chłopiec.
  
  Kariera pirata-chłopca okrętowego
  ADNOTACJA
  Wszyscy znają chłopca okrętowego, Eduarda, który został piratem. Walczy z flotą rządową, plądruje statki i uwalnia piękne, bosonogie niewolnice. Dąży do tego, by wszystko było sprawiedliwsze.
  ROZDZIAŁ 1
  Przycupnięty niczym pijawka między wijącymi się półkami pokładu, bosonogi chłopiec Eduard Osetrov nadal słuchał. Świeżo pocięte deski statku pachniały cierpkim, wyrafinowanym dębem i łaskotały gładki policzek mężczyzny, który stał się wiecznym nastolatkiem, a może nawet chłopcem w wieku około trzynastu lat. Chłopiec-terminator myślał z napięciem:
  - Który plan powinien wybrać?
  Obcy ślimak-robak, którego szmaragdowa skorupa lśniła, pełzał po gołej, zrogowaciałej podeszwie chłopca okrętowego. Jego łapki przyjemnie łaskotały okrągłą, różową piętę chłopca, a usta Eddiego rozciągnęły się w uśmiechu.
  Jak cudownie jest mieć tak młode, silne, niestrudzone i odporne ciało. Gdzie rany goją się bez śladu, gdzie wybite zęby odrastają, a nawet piętno wypalone żelazem (chłopiec miał epizod niewolniczej pracy w kamieniołomach!) znika bez śladu w ciągu kilku godzin.
  Owszem, płaci za to, nie dorastając, ale ma wiele innych zalet i korzyści. I to, trzeba przyznać, przeważa nad wszystkimi niedogodnościami wiecznego dzieciństwa.
  Szlachcice morskich drapieżników kontynuowali spokojną rozmowę. Ten obładowany rubinami zapytał szmaragdowego "kapłana".
  - Czy to oznacza, że wojna z harfistami jest nieunikniona?
  Mężczyzna związany z kościołem potwierdził:
  - Tak, a starszy brat będzie już po naszej stronie, możliwe, że uda nam się stworzyć szeroką koalicję.
  Kupiec z łańcuchem rubinowym zapytał:
  - A Wielki Mistrz Śruba?
  Sprytny spiskowiec zauważył:
  - On lepiej niż ktokolwiek inny rozumie, że kontrabas jest główną podporą powszechnej wiary i że pomoże nam uporać się z harfistami.
  Kupiec uśmiechnął się chytrze:
  - Więc musimy tylko przekonać Króla Fletu. I pozwolić Trzynastemu Smokowi wydać byka.
  Zapadła krótka cisza. Edik, swoimi tytanowymi zębami, odgryzł kawałek posmarowanej smołą liny i zaczął ją żuć. Żołądek chłopca, jeśli można nazwać chłopca doświadczonego żołnierza, który przeżył setki lat, był pusty. Nie jadł nic przed wyruszeniem na zwiad, więc chciał coś przekąsić.
  Co jeszcze możesz zrobić? Nawet zarąbać ich na śmierć.
  Minęła ją niewolnica, jej bose stopy opalone na kolor czekolady, stąpała bezszelestnie. Miała na sobie krótką tunikę, pozwalającą podziwiać jej piękne wdzięki. Pomimo ciemnej karnacji, jej włosy były jasne, niemal śnieżnobiałe, a od niej pachniało kadzidłem.
  Edward żałował nawet, że jest jeszcze chłopcem, ale z drugiej strony można podziwiać złocone posągi, pawie i kamienie szlachetne, więc po co się denerwować?
  Kupiecki kapłan, potrząsając szmaragdowym łańcuchem, z przekonaniem oznajmił:
  - A nasz rozkaz, Paszcza Smoka, ugryzie każdego.
  Brzuchaty rozmówca zachichotał jadowitym śmiechem:
  - Niedawno piraci przejęli od Harfiarzy krążownik o stu działach. - Stukot obcasów. - Jaka frajda.
  Minister zakonu, podobnie jak jezuici, odpowiedział:
  - Dobrze im tak. Nauczą się nas napuszczać na nas wszelkiego rodzaju szumowiny.
  W tym momencie Eduard, który znów zaczął podziwiać inną, bosonogą niewolnicę w tunice, o szczupłej talii i szerokich biodrach, tym razem rudą, przypomniał sobie w samą porę, że nie udało mu się wykonać zadania zleconego przez jego byłego wodza, Morgana Blue. Chociaż z drugiej strony, dlaczego miałby to zrobić? Kim był ten Morgan, krwiożerczy pirat i łotr, który ukrył skarb przed załogą? Czyż nie był szczurołapem? I ku swojemu wstydowi, on, pionier i przyszły członek Komsomołu, Eduard, brał w tym udział. Chciwość i pragnienie przygód przemówiły w nim. Cóż, to był jego komsomolski wybór!
  To, jak Eduard Osetrov stał się pionierem, to zupełnie inna historia, na planecie o innym poziomie technologicznym. Tam właśnie zetknął się z imperium podobnym do Trzeciej Rzeszy, tylko jeszcze bardziej rozległym, licznym i zaawansowanym technologicznie.
  A na jego czele stanęła własna republika - ZSRR, na której czele stała piękna i z pozoru młoda kobieta.
  I oczywiście istniał tam ruch pionierski. Co więcej, na tej planecie było zaskakująco dużo dzieci i około pięć razy więcej kobiet niż mężczyzn. Cudowny świat.
  Chłopiec dowodził całym batalionem dziecięcym i otrzymał Gwiazdę Bohatera SBKR - tak nazywano to czerwone imperium. Eduard zdobył nawet tysiąctonowy czołg Cobra-13 i zawrócił go do swoich jednostek. Co okazało się dość niezwykłe. A jego drużyna, składająca się w dwóch trzecich z dziewcząt i w jednej trzeciej z chłopców, spisała się całkiem nieźle. Ale to oczywiście historia na inny dzień.
  A teraz Edward znajduje się na statku, w świecie przypominającym XVII wiek, jeśli porównać go z ziemskim okresem rozwoju.
  A bystre ucho chłopca wszystko dobrze słyszy.
  "Cóż, Smok powinien ryczeć i ziać palącym płomieniem. A Wielki Mistrz Śruba mógłby wysłać zabójcę do Króla Harfy". Rozległ się jadowity syk. "Chociaż Bóg jeden wie, jakim jest władcą, walka o tron nie wzmocni imperium".
  Noszący szmaragd mężczyzna odpowiedział z uśmiechem:
  "Zabójca jest starannie ukryty i gotowy do ataku. We wszechświecie jest tylko jeden Bóg i musi być tylko jeden wielki patriarcha i starszy brat". Ton księcia Kościoła i króla zabójców stał się przeciągły. "Decyzja ich króla o objęciu tronu Kościoła jest świętokradztwem i spotka go okrutna kara".
  Rozmówca, dotykając palcami rubinowego łańcuszka, zapytał:
  - Kiedy Abalddin zostanie w końcu zabity?
  Chichot w odpowiedzi:
  - W najbardziej odpowiednim momencie.
  Pełen pragnienia głos warknął:
  - Wypijmy więc za to.
  Jezuita przywołał niespokojnego chłopca spośród służących na statku i głośno wydał polecenie.
  - Przynieś nam beczkę Khishersky'ego.
  Chłopiec, błyskając bosymi obcasami, chwycił duży pojemnik i z trudem pociągnął go w stronę przywódców. O mało nie upadł, potykając się o deskę, ale niewolnicy udało się złapać pojemnik z cennym płynem.
  Chłopiec okrętowy podziękował jej; już był bity kijami po podeszwach stóp, gdy rozlał wino. A kiedy bambusowy gaj przechodzi po bosych stopach chłopca, krzyczysz wniebogłosy. A potem stopy pieką, a każdy krok staje się torturą na dobre parę tygodni.
  Edward puścił oko do chłopca i niewolnika, choć oni go nie widzieli.
  Tak, życie tutaj jest z pewnością trochę nudne i nie można zanurzyć się w cudownym, baśniowym świecie za pomocą konsoli do gier.
  Para szlachciców rzuciła się na dzban i zaczęła go z rozkoszą wypijać, niczym wielbłądy przemierzające Saharę bez pożywienia. Kiedy spiskowcy skończyli pić, przepędzili chłopaka z obelżywym okrzykiem, nagradzając go porządnym kopniakiem w tyłek i smagnięciem batem po gołych, opalonych nogach. Weszli do chaty i usiedli przy stole. Najwyraźniej nie mieli jeszcze czasu na spisek. Choć rozmawiali cicho, Edik, zwiadowca w krótkich spodenkach, z czujnym uchem, chłonął każde słowo.
  "Teraz rozmowa będzie bardziej ożywiona" - zaczął jezuita z innego wszechświata. "Trzynasty Smok uważa, że imperium takie jak Harfa nie ma prawa istnieć. Musi zostać podzielone między Kontrabas i Flet. A co do nikczemnej, heretyckiej republiki Harmonii, to wkrótce nadejdzie jej kolej".
  Tutaj kupiec-spiskowiec z rubinami zauważył:
  Choć może się to wydawać dziwne, czasami ludzie są o wiele bardziej religijni, traktując Boga Wszechmogącego i Jego sługi z szacunkiem. Na przykład, Republikanie regularnie płacą nam dziesięcinę!
  Jezuita z naszyjnikiem ze szmaragdów warknął:
  - Ale nic więcej, a inne wypłaty do kasy starszego brata zostały wstrzymane.
  Potem jego partner wziął kolejny łyk słodkiego, korzennego wina i zajadał się tłustym mięsem nasączonym sosem czekoladowym. Lepkie soki zwierzęce spływały mu po brodzie. Dzięki specjalnemu treningowi wzrok bosonogiego Edika stał się niezwykle ostry i mógł dostrzegać szczegóły nawet przez zamglone, wypaczone szkło późnego średniowiecza. Potem powiedział rozsądnie:
  "Nic, myślę, że najlepszym rozwiązaniem jest przywrócenie tam monarchii". Wilczy uśmiech i wampirzy uśmieszek. "W takim razie zapanuje większy porządek, a władza Kościoła zostanie wzmocniona".
  Jezuita pospieszył z zapewnieniem:
  "Mamy już odpowiedniego księcia. Wychował się w klasztorze i jest całkowicie od nas zależny".
  Chichot w odpowiedzi:
  - Świetnie, czego jeszcze potrzebujesz?!
  Szept podobny do syczenia węża:
  - Przekupić jednych i zabić innych.
  Spiskowiec z rubinami powąchał trochę trawki ze swojej tabakierki i syknął:
  "Jedno zabójstwo jest warte stu klątw. Musimy działać, a nie zwlekać".
  - Wypijmy jeszcze raz za to, że tylko my przewodzimy spiskom, a reszta się w nie wikła!
  Pijacy popijali z imponującego kielicha odlanego ze srebra. Wino było drogie i bardzo mocne, choć przyjemne w smaku. Miało ognistą czerwień i pianę, jakby krew dziecka rozlała się na falach.
  - Może powinniśmy zaśpiewać, mam już dość gadania o polityce.
  Usłyszano syczący dźwięk:
  - No, bądź cicho, bo obudzimy cały statek. Nasi ludzie mają jutro robotę.
  Uderzył pięścią w stół, a wino wylało się na jego kamizelkę, pokrywając ją brudnymi plamami:
  - A co z ludźmi? Gorszymi niż psy. Czy powinniśmy się nimi przejmować?
  I podły chichot z gwizdem:
  "Ale dobrze jest wycisnąć z nich pieniądze. Zwłaszcza jeśli czują i wiedzą, że ci na nich zależy, nawet jeśli bardziej w słowach niż w czynach".
  Pojawiły się niewolnice. Tym razem miały na sobie cienkie majtki i wąskie paski materiału na piersiach. Ich bose stopy, oliwkowo opalone od słońca, wydawały cichy, czarujący odgłos, gdy stąpały po pokładzie. Wiatr rozwiewał ich długie, jaskrawe włosy - rude, złote, białe i brązowe.
  Stanęli przed obliczem szlachty, gotowi zaspokoić wszelkie żądze dygnitarzy.
  W końcu rozległ się żałobny śpiew;
  Nie ma nic prawdziwszego niż moneta,
  Ona lśni bez cienia fałszu!
  W rzeczywistości dublon jest władcą świata,
  Jego wsparciem jest silny miecz i tarcza!
  
  W nim ukryci są pogańscy bogowie,
  Jak słońce, promienna, złota twarz...
  Choć nadal istnieją bandyci pasożytniczy,
  Którzy rozpoczęli targowanie się o dusze!
  
  Moneta przedstawia idola i archanioła,
  On jest zbawicielem i niszczycielem wszystkiego.
  Bez złota wynajęta stal damasceńska więdnie,
  Bez pieniędzy nie będzie sukcesu w walce!
  
  Ale czego chcesz, człowieku serca,
  Chcesz kupić nieśmiertelność...
  Chciwie otworzyć drzwi do szczęścia,
  Aby utkać nić wieków życia!
  
  Ale czy dublon może to osiągnąć?
  Czy złoty krąg potrafi marzyć?
  Aby starzec z kosą nie przychodził z pozdrowieniami,
  I nie przybił sobie znaczka na czole w kostnicy!
  
  Nawet jeśli za monetę potrzebujesz dużo szczęścia,
  Aby grzech mógł zostać nam swobodnie przekazany!
  Ale człowiek nie ma władzy nad namiętnością,
  On potrzebuje dziewczyn tak jak kogut prosa!
  
  Chce dużo wyciągnąć ze swojego brzucha,
  Zjedz bażanty i kupę ananasów.
  Choć nie możesz się najeść do syta,
  Nawet jeśli jesteś wyjątkowo oszczędny w kwestii pieniędzy!
  
  A trumna, nawet za droga,
  Ponieważ jest w nim miejsce dla królów!
  W końcu anioł narysuje zero na formularzu,
  Uderzenie w czoło i kij w mózg!
  Języki spiskowców plątały się coraz bardziej i po kolejnym kieliszku przedłużający się bazar w końcu ucichł.
  Ostatnie zdania brzmiały następująco:
  - Czy słyszałeś, że w Jack London wybuchł bunt, na którego czele stanęły dwie, a raczej trzy piękne kobiety?
  Kapłan ze szmaragdami zaśmiał się cicho i warknął:
  - Gdy już zostaną złapani, żołnierze będą się świetnie bawić, zostaną rozerwani na strzępy, a ich skóra zostanie pocięta na paski!
  Kupiec z rubinami zaśmiał się i czknął:
  - Nie miałbym nic przeciwko wzięciu udziału w polowaniu.
  Jezuita i ksiądz katolicki, czkając i ledwo powstrzymując wymioty, wydusił z siebie:
  - Jest tu na wybrzeżu luksusowy burdel, jutro zabierzemy na pokład jeszcze gorętsze i bardziej kapryśne suki.
  "Nie głupi, czemu nie teraz? Mam ochotę. Hej, nazwijcie mnie prostytutkami. Gdzie jest noc, lśniące wróżki?" Alkoholik, upuszczając łańcuch, jęknął głośno i upadł na ziemię.
  "Niech Wszechmogący da ci dobry sen" - powiedział szlachetny kapłan, wciągając powietrze z fiolki. Stał przez chwilę, odzyskując przytomność, po czym przeżegnał się drżącą ręką, a potem, powłócząc nogami, wrócił do swojej kajuty.
  Niewolnice podtrzymywały go za ramiona. Ale najwyraźniej, wypiwszy za dużo, ksiądz nie był już w stanie nic zrobić.
  A dziewczyny tutaj są tak piękne, i jakie przyjemne zapachy unoszą się od kadzideł, a smukłe, atletyczne ciała płci pięknej.
  Rozmowa podsłuchana przez zwiadowcę Osetrowa zawierała mnóstwo tajnych informacji, prawdopodobnie bardzo cennych dla kogoś, ale niewiele przydatnych dla samego młodego zwiadowcy. W końcu to, czy król Harf został otruty, czy nie, miało dla nich niewielkie znaczenie. Wojna, wręcz przeciwnie, jest atutem korsarza: więcej łupów, mniej czasu spędzonego na wrogich okrętach wojennych. Jeśli chodzi o Starszego Brata, korsarze są na ogół przesądni, ale niereligijni i gdyby nadarzyła się okazja, ograbiliby księdza ze wszystkiego. Sam Eduard Osetrow nigdy się nie modlił i z mlekiem matki wyssał ideę, że wszystkie religie to kłamstwo i że nie ma bogów. Albo, jak to mówią, Boga, który jest Trójcą. Jak to możliwe, że jest trzech bogów i jednocześnie jeden? To niemożliwe! Jeśli mama w cokolwiek wierzyła, wolała nie dzielić się tym przy dzieciach, ale Alicja wierzyła, że w niebiosach istnieje jakaś moc, nawet jeśli niebiblijna. Bunt był z pewnością interesujący, ale Eduard nie był przekonany, że zorganizowała go jego zazwyczaj spokojna i dobroduszna towarzyszka broni w kosmosie. Pomysł wydawał się zbyt szalony i nieprawdopodobny, choć wiele mogło się zmienić w ciągu ośmiu lat. Zwłaszcza w czasie wojny! Pirat, a Eduard niewątpliwie był piratem, ale kogo to obchodziło?
  "Bogaci stali się chciwi ponad miarę!" Bosa stopa nadepnęła na dąb. "Biedni głodują, dlatego wybuchają zamieszki. To naprawdę nie moja sprawa" - wyszeptał chłopiec Terminator. "Muszę pomyśleć, co zrobić z tym cierniem".
  Jego wzrok padł na na wpół pustą beczkę. Podbiegł do niego czarnowłosy chłopak, bardzo do niego podobny, i cicho przemówił.
  "Faceci naprawdę nas rozwalili. Nikt nie patrzy, więc spróbuję trochę ich "wina". Chłopak pochylił się i wziął łyk słodkiego napoju. Potem, ssąc, wziął kolejny łyk. W głowie mu się zakręciło i zataczając się, poszedł do kambuza.
  "A co, jeśli włamiemy się do prochowni i wysadzimy tam lufy? Wtedy ten olbrzym spłonie i zatonie" - pomyślał przebiegły Edward. "Zrobię właśnie to".
  Ale potem chłopiec przypomniał sobie, że na statku są piękne niewolnice i że mogą umrzeć. No dobrze, miał mały pierścionek na palcu wskazującym w kształcie srebrnego węża, tak dyskretny i niezauważalny na pierwszy rzut oka. Ale mógł przenosić osoby płci przeciwnej na krótkie odległości. Była więc szansa, że dziewczyny zostaną uratowane.
  Chwyciwszy pochodnię i na wszelki wypadek wysmarowawszy twarz i włosy smołą, chłopiec zapuścił się w głąb statku, chowając swój elitarny miecz wysokiej klasy w szczelinie, obawiając się, że jego blask go zdradzi. Wątpliwa decyzja, ale nie miał wyboru. Wewnątrz statku było duszno i nieprzyjemnie pachniało. Oczywiście, marynarze nie słynęli z czystości i załatwiali się, gdzie tylko mogli. Jednak mając doświadczenie w kopalniach, gdzie nadzy, ogoleni chłopcy harowali w łańcuchach i byli bici za najmniejszy błąd lub nawet zwolnienie, okazał się raczej bezpretensjonalnym młodym zwiadowcą. W kopalni, na przykład, załatwiali się prosto w szczeliny, a pochodnie dymiły. A chłopcy, skuci łańcuchami, spoceni i niemyci od lat, byli prawdziwym piekłem. A tutaj, to po prostu typowa dziura późnego średniowiecza.
  Gdy szedł, wywołano jego chłopca o suchych mięśniach, gimnastyka.
  "Mane, przynieś nam trochę rumu" - mruknął pijany marynarz.
  Edik pochylił się i podskoczył do beczki, niezgrabnie poszukał kranu i nalał do dzbana. Kran był zardzewiały i strasznie sztywny. Wyglądał, jakby kotwica zaplątała się w wodorosty.
  "Za długo się wygłupiasz, ty paskudny chłopcze". Zwiadowca Osetrov dostał solidnego klapsa w tył głowy. "No to ruszaj, mały diable, zanim ci przywalą".
  Fałszywy chłopiec okrętowy ruszył z kopyta. Dobrze, że go z kimś pomylili. Magazyny prochu zawsze umieszczano tak, aby zminimalizować ryzyko przypadkowego trafienia kulą armatnią. To znaczy na dnie i środku okrętu, bezpośrednio pod głównym masztem, a na tym okręcie liniowym, dla wzmocnienia i bezpieczeństwa, na wierzchu umieszczono blachę z brązu. To tam powinien się wspiąć. Boso, Edik, zaczął schodzić; stopnie były śliskie, a smród narastał. Po drodze spotkał kilku marynarzy; wołali go, prosząc o wykonanie tego czy innego drobnego zadania. Młody wojownik wykonywał te zadania chętnie i szybko; w ciemności nie sposób było odróżnić go od miejscowego chłopca, zwłaszcza że prawdziwy Griva najprawdopodobniej spał. Tak właśnie szpiegostwo czasami przynosi korzyści potencjalnym ofiarom. Świat, jak zawsze, jest pełen paradoksów. Ale cóż, taki właśnie jest świat żywych ludzi. Z podniecenia chłopiec-wojownik Edward zaczął się obficie pocić i świecić w świetle pochodni.
  "Muszę panować nad nerwami, bo inaczej jakim piratem będę?" mruknął do siebie.
  W końcu ciężkie dębowe drzwi z ogromnym zamkiem ukazały się w polu widzenia. Osetrow zamilkł, niepewny, co dalej zrobić. W tym momencie został ponownie wezwany.
  Bardzo gruby mężczyzna z długim nożem skinął na niego. I niezwykle ochrypłym, zachrypniętym głosem zachichotał:
  - Kręcisz się w ładowni, leniuchu, idź mi wyczyścić buty.
  Spocony Eduard podbiegł do niego, płomienie oświetlały jego brudną twarz. Na szczęście grubas przyjrzał mu się uważniej. Chłopiec był naturalnie przystojny, zarówno z wyglądu, jak i z ciała, a jego ślicznej, anielskiej twarzy trudno było pomylić z kimkolwiek innym.
  "Ty nie jesteś Mane!" - I histeryczny, ale cichy z powodu kaca, płacz. - Ach, wstrętny szpiegu, powiedz mi, kim ty jesteś?
  Zamiast odpowiedzieć, Eduard uderzył przeciwnika dłonią w gardło. Drugi mężczyzna w odpowiedzi zamachnął się nożem, a młodzieniec ledwo uniknął ciosu, który drasnął go w żebra. Pozostało lekkie pieczenie i nieprzyjemny świąd od zadrapania.
  "Co za bestia!" Wojownik Osetrow chwycił mężczyznę za rękę, przekręcił nóż i wbił go aż po rękojeść w brzuch. Grubas krzyknął, a uparte palce chwyciły go za gardło, tłumiąc krzyk.
  Chłopiec udusił wroga z całej siły, czując z satysfakcją, jak opór wroga słabnie, a jego bezwładna postać znika. Kiedy grubas w końcu zamienił się w trupa, groźny chłopiec, Eduard, odrzucił go na bok. Teraz, zdał sobie sprawę, musi się spieszyć, bo inaczej podniosą alarm, gdy odkryją zniknięcie ważnego marynarza, a raczej oficera marynarki. Zamek jednak nie chciał drgnąć, a chłopiec nie miał jeszcze umiejętności otwierania, przynajmniej nie tak prymitywnych zamków (czego nie można było powiedzieć o kodach elektronicznych), więc na próżno użył noża. Stępił się i złamał.
  Tutaj kilka dziewcząt ubranych skąpo, ale z ogromnym urokiem osobistym biegało po pokładzie, tupiąc bosymi stopami.
  Bose podeszwy pozostawiły bardzo ładne ślady na kurzu, niczym szkic Leonarda da Vinci.
  "To potworne! Jak mam teraz otworzyć zamek? Może powinienem podpalić drzwi?" Eduard przysunął pochodnię do ognia. Twarde drewno paliło się słabo, a poza tym było na nim zakute żelazo. Młody sabotażysta szybko zdał sobie sprawę z bezsensowności takiego postępowania i zaczął podgrzewać zamek. Olej w środku się zapalił, a zapach był intensywny.
  "Śmierdzi jak spalony nawóz". Wściekły chłopiec okrętowy, Eduard, wbił złamany nóż w otwór, wpychając go głębiej i lekko przekręcając. Przypomniał sobie film o starożytności, "Rusty Sword", w którym złodziej próbował otworzyć zamek stodoły podobną metodą. Jednak ta metoda teraz nie działała.
  Słychać było hałas; zbliżało się dwóch strażników. Byli pijani i wyli jakąś dysonansową pieśń. Odważny Eduard się ich nie bał, ale ryzyko, że podniosą alarm, było zbyt duże. Rzucił się więc w ciemność, gasząc pochodnię szybkim ruchem ręki.
  "Słodka para" podeszła do drzwi. Starszy z pary, dość potężny wojownik, przemówił.
  - I po jaką cholerę generał kazał nam sprawdzać bezpieczeństwo prochowni? Nikt tu nie wejdzie.
  "A ten zamek jest tak wielki, że sam diabeł by mu nogę złamał" - mruknął drugi wojownik, po czym prychnął. A potem pisnął zmieszany:
  - Patrz, ktoś chciał otworzyć drzwi.
  Mądrość po fakcie to podstawa - młody wojownik Edward uderzył się w czoło z frustracją. Jak mógł być tak roztargniony? Tymczasem strażnik próbował wyrwać nóż. Drugi zachrypiał, rozglądając się i wykręcając kark ze strachu.
  - Na statku jest szpieg, czas podnieść alarm.
  Nie było czasu na wahanie; Eduard niczym sprężyna wyskoczył z zasadzki i zadał cios z powietrza.
  Z całej siły uderzył goleniem w tył głowy i rozległ się odgłos łamanych kręgów. W tym momencie drugi marynarz szarpnął się, próbując wyciągnąć nóż, i o dziwo, zamek się otworzył.
  Zanim ostatni przeciwnik zdążył wstać, z ustami otwartymi z niedowierzania, dobrze wyszkolony młody wojownik Eduard walczył obiema rękami i nogami. Kiedy próbowali go obezwładnić, Osetrov trafił go sierpowym w szczękę, a następnie ciosem w skroń. Wojownik osunął się na podłogę.
  Kilka pięknych dziewcząt, ledwo przykrytych cienkimi paskami materiału, z radością przyjęło to i zaczęło klaskać, wykrzykując chórem:
  Brawo, bosonogi chłopcze okrętowy! Jesteś bohaterem!
  Młody terminator szepnął radośnie:
  - Teraz musimy działać szybciej!
  Oczyściwszy kieszenie i znalazłszy krzesiwo, co było konieczne, ponieważ latarnia, którą nieśli pijacy, zgasła, Wojownik Jesiotr krzesał iskrę i zapalił pochodnię.
  "Teraz przeprowadzimy operację sabotażową, jak w tym starym filmie, gdzie młody pionier wysadza nazistów w powietrze". Młody wojownik podarł szmatę, nasączył ją żywicą i wykonał prowizoryczny lont. Następnie odciął kawałek z największej lufy, włożył go do środka i podpalił.
  "Niech anioły antyświata przyjdą mi z pomocą!" - oczy byłego partyzanta błysnęły drapieżnie. "Mam nadzieję, że starczy czasu na ucieczkę".
  Delikatnie stąpając na palcach, opalony, muskularny chłopiec-terminator, Eduard, zamknął drzwi, zawiesił je z powrotem i energicznym ruchem zamka pobiegł na górę. Głęboka atmosfera zdawała się uciskać go w pierś i zaćmiewać umysł. Nogi wydawały mu się zaskakująco ciężkie. Po drodze kilka razy ktoś go zawołał, a wielki wojownik Eduard, tak bardzo przypominający zwyczajnego, półnagiego, bosego chłopca okrętowego, odpowiedział zdławionym głosem:
  - Generał pilnie do mnie zadzwonił.
  Oczywiście, działało to bez zarzutu w przypadku tępych żołnierzy, dopóki inny głos nie zadał pytania.
  - A po co generałowi jesteś potrzebny, smarkaczu?
  Chłopiec okrętowy, Eduard, błyskając bosymi, zrogowaciałymi obcasami, odpowiedział przygotowanym wcześniej banałem:
  - Mam pilne zadanie, muszę wyjść na pokład.
  "Nie, najpierw obsłużysz nas" - krzyknął marynarz, chwytając go za umięśnione, choć nieco kościste ramię.
  Nie zastanawiając się długo, młody wojownik uderzył brutala w kolano, po czym go przewrócił. Upadł z rykiem śmiechu, a zwinny Osetrow przyspieszył.
  Jego bieg stawał się coraz bardziej desperacki i konwulsyjny. Błysnęły bose pięty wiecznego pogromcy dzieci. Wreszcie pojawił się pokład ratunkowy; rzucił się w znajomą lukę, próbując znaleźć swój miecz. Zniknął!
  Tylko niewolnice gdzieś tam, śpiewające coś z duszą swoimi słowiczymi trelami, prześlicznymi głosami. I jakież to dziewczyny, absolutnie urocze dla oka... Z ich czystą i gładką skórą.
  Edward jednak nie ma na to czasu - w końcu jego legendarny i waleczny miecz przepadł.
  Ale to nie jest prosta broń; takie ostrze przetnie każdy metal. Tupiąc gniewnie bosą stopą, Eduard wyszeptał bladymi ustami:
  - Nie opuszczę cię, nawet gdybym miał umrzeć.
  Młody sabotażysta z zawrotną prędkością uderzał w barierkę, gdy wpadł na niego strażnik.
  Rozległ się głośny okrzyk:
  - Co tu robisz?
  "Generał rozkazał odnaleźć zaginiony medalion z diamentowym sercem!" powiedział zawsze bystry Osetrow, ledwo powstrzymując się od uderzenia gołym obcasem w czoło, z taką siłą jak łom.
  Aż się zakrztusił ze szczęścia:
  - No to spójrzmy razem.
  Wojownik rzucił się na pokład i zaczął macać deski. Młodemu ciału Eduarda wydawało się, że czas leci, szybko odmierzając ostatnie sekundy. Jego gonitwę myśli przerwał krzyk.
  "Patrz, co znalazłem". "Tak, czasami się zdarza. Każdy może mieć szczęście, ale nie ty. Chociaż szczęście to pojęcie względne". Wojownik wyciągnął słabo świecący miecz.
  "Super! Pokażę ci sztuczkę" - powiedział wieczny Terminator, uśmiechając się słodko, uderzając palcami prawej ręki w splot słoneczny, wykonując technikę Tygrysiego Pazura. Wtedy jego dłoń poczuła znajomą lekkość miecza. Z rozpędu młody i niezwyciężony wojownik skoczył za burtę.
  Niewolnice, tupiąc bosymi, rzeźbionymi, pełnymi gracji stopami, takimi, jakimi powinny być nieobute stopy płci pięknej, śpiewały;
  Jesteś naszym wielkim idolem,
  Chłopiec wojownik światło...
  Podbij cały świat -
  Niech miłość będzie śpiewana!
  Niemal natychmiast potężna eksplozja rozerwała powietrze, rozrywając statek na dwie części, a dymiące kłody poleciały we wszystkie strony. Jedna z nich boleśnie uderzyła chłopca Eduarda w opalone, nagie ramiona, a kawałek drewna lekko poparzył jego bose stopy, a drzazga utkwiła w zrogowaciałej podeszwie chłopca okrętowego. Choć był oszołomiony, jego prędkość nie spadła; płynął na autopilocie.
  I oczywiście nie zapomniał potrzeć pierścienia i odmówić krótką modlitwę.
  Magiczna trąba powietrzna porwała niewolnice i przetransportowała je w bezpieczne miejsce z rozbitego statku do bajkowej krainy. I znalazły się w porcie. Cały szwadron pięknych dziewcząt w różnym stopniu rozebrania. I tylko jedna z nich miała sandały wyszywane perłami. A to dlatego, że nie była do końca niewolnicą.
  Dziewczęta zaśpiewały chórem:
  Ale pulsowanie serca i żył,
  Łzy naszych dzieci, matek...
  Mówią, że chcemy zmian,
  Zrzućcie jarzmo niewolniczych łańcuchów!
  Chłopiec-wojownik zaśpiewał im:
  Syn Ziemi odpowie: nie,
  Nigdy nie pozostanę niewolnikiem...
  Wierzę, że wolność rozkwitnie,
  Słońce uleczy ropiejącą ranę!
  
  Za wielką Ojczyznę w walce,
  Serce chłopca cię woła...
  Powstań, dzielny rycerzu, o świcie
  Ciemność odejdzie, zakwitną róże maja!
  Rekiny tygrysie ponownie rozpoczęły pościg za chłopcem, który dokonał sabotażu.
  Młody wojownik Edward zręcznie zamachnął się mieczem, choć jego stłuczone ramię sprawiało potworny ból. Jeden z drapieżników podpłynął zbyt blisko i został powalony, po czym rzucili się na niego jej towarzysze.
  I zaczęli rozrywać swoich towarzyszy na strzępy, dosłownie ich rozrywając. A fale przybrały barwę rubinowego zachodu słońca.
  "Wy, rekiny, nie macie poczucia solidarności. Zamiast wesprzeć poległego towarzysza, dobijacie go" - dodał ironicznie młody wojownik. "Gdzie się podziało wasze sumienie?"
  Rekiny w odpowiedzi zaskomlały coś niezrozumiałego, tylko jeden z nich, ten z fioletowymi paskami i bez rogów, nagle powiedział:
  - Kim ty jesteś, mały gówniarzu, żeby kwestionować miliony lat ewolucji.
  Zaskoczony, wieczny chłopiec Edward niemal upuścił miecz, ale na szczęście, dzięki swojej fenomenalnej reakcji, udało mu się przechwycić cenne trofeum swoimi zwinnymi, małpimi, bosymi palcami stóp.
  Młody wojownik zapytał:
  - Czy ty rozmawiasz?
  Rekin zaśmiał się ironicznie:
  "A co, twoim zdaniem, jest takiego, że tylko ludzie są do tego zdolni? To twoja arogancja; nic dziwnego, że większość z was zaprzecza ewolucji, przypisując sobie boskie pochodzenie". I główny drapieżnik morza gniewnie machnął ogonem po wodzie.
  Chłopiec logicznie zaprotestował:
  "Nie jestem jak większość ludzi i wierzę, że kiedyś byliśmy bezmyślnymi małpami. Ale potem udało nam się podnieść" - zmarszczył brwi twardziel. "Miną tysiące lat i osiągniemy wyżyny, o których nie śniliby nawet najodważniejsi pisarze science fiction!"
  Rekin, podążając wciąż za Edwardem w pewnej odległości, sceptycznie zauważył:
  "Mimo to, człowieku, jesteś zbyt pewny siebie. Oczekujesz, że dzięki rozumowi osiągniesz to, co inni żywią nadzieję osiągnąć dzięki łasce Bożej".
  Chłopiec, próbując przyspieszyć, tym bardziej że skaleczenia, których doznał w wyniku eksplozji, nieprzyjemnie swędziały, znów się zdziwił:
  - Skąd o tym wiesz, skoro nigdy nie opuszczasz morza.
  Rekin, wiedząc o sprawie, poinformował:
  "Niektórzy z nas mają wrodzoną zdolność przyswajania informacji z mózgów tych, których zjedliśmy. Natknąłem się na niezwykle oczytanego biskupa, takiego jak on. Ty również, choć wciąż jesteś dzieckiem, posiadasz ogromną wiedzę. Teraz będziesz moim śniadaniem albo obiadem, jak wolisz".
  "Tylko spróbuj!" Zwinny jak kobra Edward, dostrzegłszy nadciągający ruch, zamachnął się mieczem i ciął najbliższego rekina, który rzucił się na niego.
  Cios trafił ją, odcinając jej oko, mózg i róg. I znów drapieżniki, zamiast zaatakować napastnika masowo, rzuciły się na drgające ciało.
  "Nie, nigdy nie skosztujesz mojego mózgu" - powiedział chłopiec, ledwo powstrzymując śmiech; rekiny wyglądały tak głupio. "Ale jeśli chcesz, podejdź bliżej". Młody wojownik zrobił figę z bosych palców u stóp.
  Rozbójniczka morska, bojąc się zaatakować samą siebie, syknęła agresywnie:
  "Teraz cię wykończą" - wyrzuciła z siebie, najwyraźniej nie będąc zbyt kreatywną w kwestii przekleństw. "Ty głupi bachorze".
  Drapieżne ryby, skończywszy ze swoją partnerką, ponownie rzuciły się w pogoń za młodzieńcem. Próbowały zaatakować go ze wszystkich stron, ale Eduard, zwinny i wyszkolony w walce z ukrycia, w tym z użyciem broni białej, wieczny chłopiec, zanurkował i rozpruł brzuch jednej z nich, a drugiemu odciął ogon. Rekiny, jak szalone, na chwilę straciły nim zainteresowanie, obgryzając je po swojemu.
  "Widzę, że nie panujesz nad swoimi siostrami" - zauważył radośnie niezwyciężony chłopiec, Eduard. "Czemu są takie prymitywne? I umierają po cichu, jak przesłuchiwani partyzanci?"
  Główny rekin odpowiedział szczerze:
  "Ludzie tacy jak ja rodzą się rzadko. Reszta to góra głupich mięśni, napędzana instynktem: wykończyć rannych - silniejszych niż moje rozkazy".
  Zwinny chłopak, Eduard, zważył miecz i rozważał rzucenie nim w pręgowanego. Istniało jednak ryzyko, że chybi i straci wspaniałą broń. Jakby odgadując jego intencje, inteligentny rekin nabrał prędkości i zaczął oddalać się od młodego wojownika.
  "Widzę, że się boisz" - zaśmiał się Eduard, okrutny wojownik, który wyglądał jak chłopiec. "Może powinieneś odwołać swój gang?"
  Ryjówka płetwa zasyczała jadowitym głosem:
  - Nie licz na to, nie masz wielkich szans na przeżycie.
  Rekiny próbowały go ponownie rozerwać, uderzając go kilka razy, w tym rozrywając mu nogę zębami, niemal odgryzając palce i zadając kilka bolesnych ciosów rogami w kadłub, najwyraźniej łamiąc kilka żeber. Ale dobry tuzin z nich został zabity. Krótkie przerwy, podczas których wykańczali swoich towarzyszy, pozwoliły mu się przegrupować. Artylerzysta, były skazaniec z kręconymi włosami i krzywym nosem, czekał już na niego na statku. Wraz z nim, silna kobieta przypominająca czarnoskórą kobietę, wystrzelili z najmniejszej armaty. Nie bez powodu czarnoskóry mężczyzna miał reputację niezrównanego strzelca; kula armatnia trafiła rekina prosto w twarz, rozrywając go na strzępy.
  "Bum!" krzyknął młody wojownik Eduard, szczerząc zęby. "Szkoda tylko, że to nie była ta w paski. Teraz mnie sobie przypomni i będzie szukała zemsty". Przesunął dłonią po gardle, dodając: "Ale zemsta na pewno do niej wróci, i to nie tylko w twarz!"
  Młody wojownik, trzymając się rękami i bosymi palcami zwinnych stóp, których pozazdrościłby mu nawet szympans, szybko wdrapał się na pokład, tak podekscytowany, że nie czuł zmęczenia. Kapitan Kawarnawa jako pierwszy wybiegł mu na powitanie:
  - No i jak poszło, chłopcze, rozpoznanie?
  Młody wojownik odpowiedział z entuzjazmem:
  "Doskonale, mogę naszkicować na kartce papieru lokalizację wszystkich ich baterii i placówek. Myślę, że mamy szansę na udany atak".
  Kawarnava wspierała go w tym przedsięwzięciu:
  - Przypuszczam, że to samo. - A wielki pirat pocierał brodę sztyletem. - Czy plan ataku jest nadal ten sam?
  "Tak! To jedyna korekta, którą sam wprowadziłem?" - powiedział dumnie Eduard, uśmiechając się.
  - Który? - zapytał Kawarnowa.
  Chłopiec odpowiedział radośnie:
  - W porcie stacjonował między innymi pancernik o stu dwudziestu działach, jeden z najpotężniejszych okrętów Kontrabasu.
  "Rzeczywiście, ale nie możemy sobie poradzić z taką siłą, będziemy musieli odłożyć atak" - mruknął przestraszony Kawarnowa.
  Młody wojownik sprostował sarkastycznie:
  - Mówiłem ci, że tam byłem.
  Kapitan piratów mruknął z nadzieją:
  - Więc odszedł?
  Chłopiec-terminator puścił do mnie oko chytrze:
  - Można powiedzieć, że poszedł do piekła i na dno.
  Kawarnawa był zaskoczony:
  - Sam się utopił?
  Młody wojownik Edward nie uważał za konieczne ukrywania czegokolwiek:
  - Nie, trochę mu pomogłem. Podpalił prochownię, a potem wybuch, nie słyszałeś?
  Kavarnava również wybuchnął śmiechem:
  "Myśleliśmy, że to grzmot" - natychmiast się poprawił. "Jednak ta czarnoskóra kobieta i inni z górnego pokładu widzieli pożar". Kapitan był zaskoczony. "Więc to ty to zrobiłeś?"
  Chłopiec Eduard uśmiechnął się i oparł pięści na biodrach:
  - Tak! Nie miałem innego wyboru. W przeciwnym razie wszyscy byśmy się utopili albo musiałbym porzucić tę przygodę.
  Kawarnawa w przypływie myśli wykrzyknął:
  Jesteś prawdziwym bohaterem. Powinieneś zostać nagrodzony, ale my, bractwo nadbrzeżne, nie mamy żadnych medali ani krzyży. Może weźmiemy pod uwagę twoje bohaterstwo przy podziale łupów.
  Kilka muskularnych piratek stojących za nim, szczupłych, o ciemnej karnacji, ale jednocześnie jasnych włosach, wykrzyknęło chórem:
  - Prawidłowy!
  Chłopiec-terminator Eduard radośnie obracał ostry miecz nad swoją jasną głową, niczym helikopter ze śmigłem:
  - Będzie sprawiedliwie, choć bogactwo jest dla mnie pyłem, nie interesuje mnie to zbytnio.
  Trudno powiedzieć, czy jest w tym więcej szczerego przekonania, czy brawury.
  Kawarnawa odpowiedział stanowczo:
  "To dlatego, że jesteś jeszcze za młody. Ja też w twoim wieku marzyłem bardziej o przygodach niż o pieniądzach. A teraz omówimy ostatnie szczegóły z naszymi oficerami".
  
  GULIWER W NIEWOLI
  ADNOTACJA
  Jako chłopiec Guliwer zmuszony jest kręcić kołem Conana. A piękna młoda wicehrabina ponagla go do tego batem. Taki oto nie do pozazdroszczenia los legendarnego podróżnika.
  ROZDZIAŁ 1
  Chłopiec o imieniu Guliwer został oddzielony od pozostałych marynarzy. Ci, którzy również stali się dziećmi, zostali wysłani do oddzielnych koszar, gdzie przydzielano ich do różnych ciężkich prac. Wieczni chłopcy musieli nosić kosze pełne kamieni w kamieniołomach, nago i boso, i rąbać skały młotami i kilofami.
  Taki jest los niewolników. Guliwer miał jednak trochę szczęścia. Wicehrabina kazała go jednak zaprzęgnąć do koła i zmusiła do obracania kamienia młyńskiego, używanego do mielenia ziarna na mąkę. To była ciężka praca, ale świeciło słońce. A przynajmniej zostawiali cię w kąpielówkach. Inni chłopcy w kamieniołomach chodzili zupełnie nago, żeby zaoszczędzić, i czasami nie widzieli słońca miesiącami, byli bici kijami i batami, nosili łańcuchy i spali na kamieniach. Musieli też wdychać smród różnych ekskrementów i dymiących pochodni w kopalniach.
  I tak Guliwer pracuje w słońcu i na świeżym powietrzu. A mała wicehrabina idzie obok niego. Od czasu do czasu smaga batem nagie plecy chłopca i pyta z uśmieszkiem:
  - No i jak? Tym razem jesteś zadowolony?
  Guliwer zauważył filozoficznie:
  - Człowiek proponuje, a Bóg rozporządza!
  Dziewczynka tupnęła bosymi stopami i zauważyła:
  - Demagogia! Chociaż odzyskałeś młodość i znów jesteś dzieckiem, i to wspaniale!
  W ciele chłopca w wieku około dwunastu lat naprawdę czujesz się bardzo świeżo i wesoło.
  Chociaż twoje bose stopy kłują ostre kamienie, są one tak szorstkie i twarde, że czujesz jedynie przyjemne łaskotanie.
  I wcale nie czuje zmęczenia.
  Więc dziewczyna chce z nim pogadać. Co innego może zrobić? Nie ma telewizji, radia, a już na pewno gier ani internetu, więc nie ma nic i nikogo, kto mógłby ją zabawiać.
  Wicehrabina zapytała z uśmiechem:
  - A gdy byłeś w królestwie olbrzymów, czy przeszkadzał ci twój niski wzrost?
  Guliwer zauważył:
  "Dla przeciętnej osoby nie jestem mała. Jestem nawet wyższa niż przeciętnie. Ale szczerze mówiąc, oczywiście, jeśli nawet mała dziewczynka jest od ciebie dużo większa, to wstyd!"
  Rozległ się chichot. Potem bat uderzył chłopca, dość boleśnie, w nagie, umięśnione plecy.
  Guliwer przyspieszył. Z pewnością miło jest być wiecznie młodym, ale bycie niewolnikiem nie należy do najprzyjemniejszych. Jeszcze trudniej jest innym marynarzom, teraz już dzieciom. I oczywiście nie powinieneś myśleć, że jesteś najnieszczęśliwszym chłopcem na świecie. Świeci słońce, przyjemny, świeży wiatr muska twoje nagie, muskularne ciało. A co z tymi chłopcami w cuchnących kopalniach, umęczonymi katorżniczą pracą?
  Guliwer zapytał dziewczynę szlachetnego rodu:
  - Dlaczego nie zostaliśmy sprzedani na aukcji?
  Wicehrabina odpowiedziała z uśmiechem:
  "Pojawił się nowy plan rozbudowy kopalni i pilnie potrzebują pracowników. Kiedy kopalnia się wyczerpie, może wystawią ich na aukcję. Jak byś się czuł, stojąc nago na podium, a chłopcy i dziewczęta dotykaliby twojego ciała i wkładali palce do twoich ust?"
  Guliwer poczuł obrzydzenie i milczał. A wicehrabina uderzyła go ponownie.
  z biczem. Na plecach pojawił się czerwony pasek.
  Dziewczyna tupnęła bosą stopą. Wyglądała komicznie - w luksusowej sukni i bosych stopach, jak niewolnica albo plebejusz.
  Mimo to ćwierkała:
  "Jesteś moim ulubieńcem! I ciesz się, że jestem twoim właścicielem! Inaczej mógłbym cię sprzedać orkom! A to byłoby o wiele gorsze!"
  Chłopiec Guliwer był zaskoczony:
  - Czy orkowie naprawdę istnieją?
  Dziewczyna skinęła głową na znak zgody:
  - Oczywiście! Nie wiedziałeś?
  Były kapitan, obecnie dziecko, odpowiedział szczerze:
  - Myślałam, że to po prostu stworzenia z bajki!
  Wicehrabina roześmiała się i odpowiedziała:
  - Cóż, wszystko, co mamy, jest bajką na swój sposób! I nie można niczego dodać ani ująć!
  Guliwer śpiewał:
  Wierzę w bajki, ludzie nie mówią "do widzenia",
  I pozostaną prawdziwymi przyjaciółmi na zawsze!
  Dziewczyna wybuchnęła śmiechem po raz kolejny. Chociaż nie wypada śmiać się bez przerwy.
  Guliwer na razie milczał. Pamiętał, jak przerażające było przebywanie wśród olbrzymów. Nawet kot był niebezpieczny i jak o mało nie zginął od małpy. Miał więc wtedy problemy. Chociaż miał dach nad głową, jedzenie i luksusowe, choć grube, ubranie.
  Ale wśród olbrzymów jest szczególnie nieprzyjemnie, gdy nie ma kobiety u boku. Co prawda, jest teraz w ciele dziecka i wydaje się, że nie ma zbyt wielu pragnień. Ale i tak jest nudno...
  Guliwer zaczął śpiewać swój romans;
  Nad przepaścią na progu piekielnego raju,
  Chcę otrzymać miłosierdzie od Boga!
  Zwrócę się do Niego, dusza moja płonie,
  Pytanie jest proste: umrzeć czy żyć!
  
  Uderzenie pioruna pokazało zło,
  Ta wola jest produktem mrocznych myśli!
  I nienawiść rozdzierająca moje serce,
  Co podnieca mój buntowniczy umysł!
  
  Mogę być dumny z mojej ukochanej,
  Pozbądźmy się kata łańcuchów!
  Niech twarze świętych radują się w świątyni,
  Poświęcę im modlitwę w tych strasznych dniach!
  
  Nie potrzebuję cudzej wielkości,
  Zaplatałam loki mojej ukochanej!
  Jesteśmy jedynymi dwoma, którzy giną przed Wszechmogącym,
  Archanioł podniósł miecz, metal błysnął!
  
  Powiedziałem dziewczynie: będziemy razem,
  Żyj szczęśliwie pod słońcem na zawsze!
  A ochrona piękna jest kwestią honoru,
  Aby gwiazda nie zgasła na wieki!
  
  Poznaj więc zapachy przybytków niebieskich,
  Dla mnie nie ma nic lepszego niż słodki pocałunek!
  W objęciach cudownych, bajecznych pieszczot,
  A burze życia mnie nie obchodzą!
  Guliwer zaśpiewał wspaniałą piosenkę. Była radosna i optymistyczna.
  A gdy śpiewał, orkowie rzeczywiście byli zajęci rabunkiem. W szczególności torturowali pojmanego chłopca, aby dowiedzieć się, dokąd udał się markiz de Sade.
  Orkom zależało na tym, żeby pojmać jednocześnie wojownika i czarodzieja.
  Chłopiec, który wyglądał na około dwunastoletniego (choć w tym świecie wszyscy wyglądają jak dzieci, bez względu na wiek), został najpierw wychłostany poprzez przywiązanie go do kozy.
  Chłopiec jęknął cicho i zacisnął usta, ale nie chciał niczego zdradzić.
  Bili go długo, aż jasna głowa chłopca zachwiała się i opadła na bok.
  Ork ochlapał sobie twarz lodowatą wodą z wiadra. I młody wojownik oprzytomniał.
  Ork warknął:
  - Mówić!
  Chłopiec syknął w odpowiedzi, z trudem łapiąc oddech:
  - Nie powiem!
  Kat uderzył chłopca ponownie. Chłopiec drgnął.
  Starszy ork zauważył:
  - Powinniśmy mu smażyć pięty w ogniu!
  Orkowie mruknęli zadowoleni!
  A potem jeden z nich podszedł do kominka i zapalił pochodnię. Chłopiec, prawie nagi i pokryty biczem, wyglądał żałośnie i żałośnie. Jego bose, okrągłe pięty sterczały, wyglądając bezbronnie i różowo, jak u dziecka.
  Ogień, swoim drapieżnym językiem, lizał mięsożernie podeszwę dziecka. Chłopiec krzyczał z piekielnego bólu. A płomienie boleśnie parzyły mu stopy.
  Wieczne dziecko ryczało i szarpało się rozpaczliwie, ale liny były bardzo mocne.
  A orkowie śmiali się dziko z cierpienia chłopca. I pachniało pysznie, jak grill.
  Guliwer, na szczęście, tego nie widział. W przeciwnym razie naprawdę by się rozpłakał z frustracji.
  Wicehrabina ponownie uderzyła chłopca batem i zapytała:
  - Czy kiedykolwiek chciałeś stać się w swoim życiu tak wszechmogący jak Bóg?
  Chłopiec-kapitan skinął głową:
  - Czasami chciałem... Chociaż czasami myślisz, co możesz zrobić dla ludzi, żeby byli z tobą szczęśliwi?
  Dziewczyna zauważyła:
  - Na przykład, zrobić ze wszystkich ludzi dzieci, tak jak my to robimy!
  Guliwer pokręcił głową:
  "Myślę, że prawie każdy chciałby zostać, na przykład, dwudziestoletnim chłopcem i dwudziestoletnią dziewczynką. Ale mam poważne wątpliwości co do dzieci! Przecież w ciele dziecka nie da się czerpać przyjemności z seksu!"
  Wicehrabina zachichotała i zauważyła:
  - Cóż, tak naprawdę nie jesteśmy tym aż tak zdenerwowani. Nasz smok rodzi dzieci. I to rozwiązuje wszystkie nasze problemy! Oczywiście, istnieje pewien strach przed śmiercią. Ludzie wierzą w nieśmiertelną duszę, ale nikt nie udowodnił jej istnienia! I wam też!
  Guliwer wzruszył ramionami i zauważył:
  Są nawet chrześcijanie, którzy nie wierzą w nieśmiertelność duszy. Traktują słowa dosłownie: "Dusza, która grzeszy, musi umrzeć". Mimo że Biblia mówi, że ludzie są martwi w oczach Boga od urodzenia!
  Dziewczynka zachichotała i odpowiedziała:
  - A na głowę kapusty! A dokładniej, kłótnie o religię mogą trwać bardzo długo i być bezcelowe.
  Lepiej zaśpiewaj coś wesołego!
  Guliwer zaczął śpiewać;
  W układzie podziemia nie ma żadnych drobiazgów,
  Każdy pretekst jest jak haczyk dla diabła.
  Jeśli na świecie nie ma łaski Pana,
  To znaczy, że piekło nie jest daleko!
  
  W końcu zło stało się tak ukochane przez świat,
  Jak wyspy bez kompasu dobroci...
  Choć bohaterstwo i waleczność są opiewane -
  Tak naprawdę Królem Wszechświata jest Szatan!
  
  Okrutny człowiek prosperuje na tym świecie,
  Ten, kto nie zna litości, jest królem!
  Nawet w raju pod palmą są pułapki,
  Gdzie jest dobro? To tylko zero!
  
  Każda wiara może zostać skażona,
  Każda sława pachnie jak pętla...
  W piaskownicy gady syczą podstępnie -
  Chcę rozświetlić świat swoim marzeniem!
  
  Dążysz do światła, lecz krążysz w ciemności,
  Chcę dać prezent, ale mam pustą kieszeń!
  Jeśli nie chcesz żyć jak żałosna papuga,
  Wybierz podłość, przebiegłość i oszustwo!
  
  Nawet życie pod warstwą śluzu jest obrzydliwe,
  Gdzie bez wsparcia dachu nie można zrobić kroku!
  Twoja dusza wznosi się jak sokół w górę,
  Lecz ciało jest w bagnie, miecz wroga błyszczy!
  
  Jak to się stało, że szczęście zgasło?
  Dlaczego zło panuje wszędzie?
  Czy Bóg nie ma wystarczającej mocy?
  Czy dobroć będzie zawsze prowadzić każdego człowieka?
  
  Przecież człowiek nie został stworzony jako fanatyk,
  Przecież w każdym sercu jest źródło miłości.
  Dlaczego ludzie nie wiedzą, kiedy przestać?
  A szczęście opiera się tylko na krwi?!
  
  Niestety, nie znajdziesz odpowiedzi sam,
  To przerażający zwyczaj panujący na świecie od stuleci...
  A demony robią do ciebie straszne miny,
  A wygląda na to, że Pan zapomniał o ludziach!
  
  Ale nie wierzę, że zło nie jest wszechmocne,
  Wystarczy, że zaciśniesz pięść!
  Wtedy zniknie impuls prowadzący do piekła,
  I będzie między nami pokój i harmonia!
  Guliwer śpiewał tak pięknie i z takim uczuciem. A jego piosenka, trzeba przyznać, jest znakomita.
  Tymczasem orkowie doszczętnie usmażyli chłopcu pięty, lecz nadal nic nie osiągnęli.
  Niestety okazało się to kolosalnym problemem.
  Po czym zaczęli torturować dziewczynę. Najpierw przywiązali ją do kozła i bili batem po bosych piętach.
  Dziewczyna krzyczała z strasznego bólu, jęczała, wykręcała się, ale nadal nie udzielała żadnych przydatnych informacji.
  Tortury trochę się przeciągnęły... Widząc, że kije nie działają, orkowie zaczęli strzelać, a zapach spalenizny znów zaczął się unosić.
  Tak, to złe potwory i katowie.
  Tymczasem Guliwer wziął i zaczął śpiewać znów harmonijną pieśń;
  Moja wyobraźnia została pobudzona,
  Wszystko stało się jasne, jak w październiku!
  I wbijemy widły w bok złego demona,
  I tak cudownie będzie na Ziemi!
  
  Takie gwiazdy w naszym wszechświecie-
  Niektóre są rubinami, inne diamentami!
  Pobieramy daninę od niegodziwych -
  Uderzenie jak młotem, ale nie w brew, a w oko!
  
  Witryny sklepowe, w których znajdują się kwazary,
  Lśniący hipodrom lśni!
  W mojej duszy są ziejące rany -
  Wygląda jakby miał tam miejsce wielki pogrom!
  
  Będą się kręcić jak loki komety,
  Baranek błyszczy - Droga Mleczna błyszczy!
  O nieśmiertelne czyny, o których się opiewa,
  Niech Dus pozostanie w wiecznej chwale!
  
  Co może zrobić smutna osoba?
  Pozwól, aby łza spłynęła z twoich niebieskich oczu...
  Gdy wszystko wokół jest szare i pełne nienawiści,
  Kiedy czekasz z nadzieją na burzę w czerwcu.
  
  Rozciągnij swoje nieszczęsne usta uśmiechem -
  Zrozum, że świat nie jest lasem jagód.
  Dziewczyna od razu pokaże ci zęby,
  W nim spełnisz rozsądne marzenie!
  Oto zabawne piosenki, które tu powstały, zarówno dla chłopca, jak i dla dziewczynki.
  Wicehrabina jednak rzekła z niezadowoleniem:
  - Nie! Piosenki są świetne, oczywiście! Ale dajmy też kilka sloganów, które dadzą nam pomysły na życie!
  A Guliwer zaczął mówić jak nakręcona papuga;
  Kobieca stopa, odsłonięta w odpowiednim momencie, włoży cię w kalosz każdego buta!
  Mężczyzna, który często patrzy na gołe kobiece nogi, ma kłopoty!
  Bosa stopa kobiety dobrze mieści się pod piętą i doskonale pasuje do kalosza!
  Mężczyzna jest gotowy wywrócić się na drugą stronę, żeby tylko zerwać dziewczynie buty!
  Możesz wywrócić każdy but na drugą stronę, mając na sobie goły damski obcas!
  Bosa stopa kobiety może wywrócić każdego mężczyznę na drugą stronę, nawet jeśli będzie ostatnim butem!
  Jeśli chcesz wywrócić mężczyznę na drugą stronę, zdejmij mu buty; jeśli chcesz włożyć go w kalosz, pokaż piętę!
  Dlaczego dzieciństwo jest bose? Bo bosa stopa kobiety sprawia, że mężczyźni tracą głowy, jakby byli chłopcami!
  Pragnienie zobaczenia nagiej kobiety sprawia, że mężczyzna odwraca się na drugą stronę!
  Aby rozebrać kobietę, najpierw trzeba jej porządnie założyć buty!
  Rozbierając się we właściwym momencie, bizneswoman jest w stanie żywcem obdarć mężczyznę ze skóry!
  Kobieta, która w porę się rozbierze, nie zostanie włóczęgą i całkowicie oszuka mężczyznę!
  Bosonoga kobieta założy mężczyźnie but, włoży go w kalosz, wywróci na drugą stronę i zrobi z niego ostatniego włóczęgę!
  Człowiek jest podobny do gibbona, tylko niestety częściej pod względem intelektu niż potencji!
  Ten człowiek ma upór osła i ambicje lwa, ale w rzeczywistości jest kozą!
  Mężczyzna jest jak szambo dla krowy i kobiety, nie można się bez niego obejść, ale zbliżanie się do niego jest obrzydliwe!
  Co mają wspólnego toalety damskie i męskie? Kobiety beczą tylko na mężczyzn!
  Kobieta jest przebiegłym lisem, który potrafi pożreć każdego lwa jak królika!
  Kobieta potrzebuje mężczyzny jako chłopca do bicia; jeśli mężczyzna nie będzie ją bił, nie będzie życia!
  Kobieta potrzebuje mężczyzn tak jak świnia rogów, ale futro podarowane przez mężczyzn jest bezcenne!
  Nie wszystko złoto, co się świeci, nie wszystko skarb, co się olśniewa!
  Ale i tak lepszy jest kot w worku niż lis w owczej skórze!
  Nawet najsilniejszego lwa może trzymać na smyczy przebiegły lis!
  Nawet jeśli masz siłę kota, możesz pokonać lwa przebiegłością lisa!
  Jeśli nie chcesz być dzięciołem, nie licz wron!
  Łatwiej sprawić, żeby wrona śpiewała jak słowik, niż politykowi spełnić swoje obietnice wyborcze!
  Kłócenie się z politykiem jest jak liczenie wron i bycie ostatnim dzięciołem!
  Lis nie ma największych kłów wśród zwierząt, ale zabija najwięcej ludzi!
  Nieproszony gość jest gorszy niż kot w worku!
  Jeśli jesteś kłodą mózgu, będziesz pracował jak kłoda i nie znajdziesz złotego klucza!
  Jeśli nie chcesz się uczyć jak Pinokio, do końca życia pozostaniesz kłodą!
  Jeśli jesteś tak zaradny jak Pinokio, to twoja inteligencja nie jest bułką z masłem!
  Umysł człowieka, który niczym Pinokio pędzi do teatru zamiast do szkoły!
  Zakopując złoto w ziemi, stajesz się poddanym krainy głupców!
  Jeśli zakopujesz złote talenty, zginiesz za miedzianego pensa!
  Góry złotych i srebrnych przemówień nie są warte ani jednego złamanego grosza!
  Jeśli polityk zwariuje, wyborca pójdzie na dno!
  Zdolny rzemieślnik może zrobić Pinokia z kłody drewna, ale ktoś o bystrym umyśle zabłądzi w bagnie, nawet mając złoty klucz!
  Aby naród mógł dojrzeć do demokracji, potrzebuje słońca wolności, ale w mroku despotyzmu na zawsze pozostanie politycznie zielony!
  Drogie buty, kobieta dostaje to gołą stopą!
  Politycy często stosują zastraszanie, aby przypodobać się wyborcom!
  Polityk, dumnie krocząc, miażdży wyborców jak kurczaki!
  Pewien polityk marzy o tym, żeby przyjechać na białym koniu i założyć obrożę wyborcom!
  Lis ma małe kły, ale gdy chce połknąć, chowa je!
  Polityk, który dużo mówi o ludzkości, jest typowym kanibalem!
  Nawet niedźwiedzia można uśpić słowami słodkimi jak miód!
  Dla alkoholika gorzka wódka jest słodsza od miodu!
  Krawiec będzie kłamał i się nie zarumieni, polityk będzie się "zarumienił" i skłamał!
  Kobieta zdejmuje buty i zakłada je mężczyźnie, zachowując się przy tym jak włóczęga!
  Wojna nie ma twarzy kobiety, ale fizjonomię, która przyciąga poszukiwaczy mocnych wrażeń!
  Kobieta jest gołębicą, która przyczepia się do dzięcioła-człowieka niczym latawiec!
  Kobieta ma zawsze siedem piątków w tygodniu, a gdyby nie niedzielny podarunek z tytułu małżeńskich obowiązków, byłby to zawsze dzień wolny!
  Bóg nie jest wszechmocny we wszystkim; nie ma siły, by sprzeczać się z kobietą!
  Bóg, choć wszechmogący, nie jest w stanie zamknąć ust kobiecie lub politykowi!
  Polityk nie ma sumienia, kobieta nie ma poczucia proporcji, a kobieta polityk ma wszystkie swoje uczucia bez miary!
  Kobieta jest kwiatem, kolczastym jak róża, ale jej słodki aromat wabi kozy i drony!
  Wyborca cofa się do dzieciństwa, głosując na nienawistne stare dęby z dziuplami!
  Rosyjskiego żołnierza można rzucić jak skoszoną kłodę, ale nie można go rzucić na kolana i zmusić, żeby trząsł się jak osika!
  Jeśli nie chcesz przestrzegać dyscypliny wojskowej, będziesz się stroił jak więzień!
  Na naszym świecie jest mnóstwo brudu, ale książęta są w nim rzadkością!
  Polityk ma długi język, ale jego ręce są za krótkie, aby zrealizować jego plany!
  Polityk szybko składa obietnice, powoli je spełnia, prosi o jałmużnę i prosi o wybaczenie za oszustwo!
  Kiedy kobieta nie ma wystarczająco pieniędzy na buty, zakłada mężczyźnie buty boso!
  Kobieta jest przede wszystkim lisem, który chce złapać lwa na lasso, ale zazwyczaj to osły wpadają w jej sidła!
  Kobieta jest gęsią, która kocha złote jajka, przynosząc właścicielowi jedynie straty!
  Kobieta jest kurą, może znieść złote jajka tylko temu mężczyźnie, który jest prawdziwym lisem!
  Prawdziwy lis sprawi, że kogut będzie znosił złote jaja!
  Lisica nie ma pazurów lwa, ale potrafi zedrzeć trzy skóry z króla zwierząt!
  Kto nie ma lisa w umyśle, nie ma lwa w postawie!
  Kobieta-lis potrafi przekonać każdego mężczyznę, że jest lwem, traktując go jak zwykłego osła!
  Kobieta-lwica ma tylko inteligencję lisa i wytrwałość wilka!
  Lew to nie ten, który ryczy, lecz ten, który wyrywa mnóstwo zieleni!
  Gdy polityk nie jest lisem, to zrywa się z niego trzy skóry i robi z nich obrożę!
  Polityk ma szeroką dupę, która pozwala mu siedzieć na dwóch krzesłach, ale szeroką duszę wyraża tylko słowami!
  Czołg zostaje przebity pociskiem z rdzeniem uranowym, polityk dociera na szczyt bez serca, ale ze złotym portfelem!
  Kobieta z bosymi stopami może zaprowadzić nawet miliardera w głąb slumsów i uczynić z niego włóczęgę!
  Politycy uwielbiają zakładać buty na bose stopy kobiet i wyborców!
  Polityk rozbiera kobiety i zakłada buty mężczyznom!
  Polityk marzy o tym, żeby obnażyć kobiety i założyć mężczyznom buty aż po uszy!
  Politycy chcą rozbierać kobiety w łóżku i zakładać mężczyznom buty przy urnach wyborczych!
  Dla polityka bosa stopa dziewczyny to sposób na podniesienie jego godności, ale jego notowania rosną, gdy zakłada wyborcom buty!
  Polityk myśli o kobiecych gołych obcasach, a wyborca jest dla niego jak but!
  Polityk kocha kobiety nagie i wyborców w pełni obutych!
  Kobieta, zdejmując w porę buty, zmiażdży polityka, nawet jeśli jest on doświadczonym butem!
  Polityk, którego kobieta może stratować bosą stopą, jest głupim idiotą!
  Kochaj gołe kobiece nogi, ale nie bądź grubasem!
  Bez względu na to, jak brzydkie są nagie nogi kobiet, pozwalanie im na trzymanie cię pod swoimi piętami jest obrzydliwe!
  Podziwiaj gołe nogi dziewczyn, ale nie pozwól, żeby rzuciły Ci się w oczy!
  Gołe nogi kobiety sprawią, że polityk, który przywykł do butów wobec wyborców, będzie wyglądał jak kompletny idiota!
  Kobieta, zdejmując buty, jest w stanie unieść nie tylko filcowy but do kolan!
  Cios kobiety jest silniejszy, gdy zadaje go bez butów!
  Polityk jest okrągłym filcowym butem, jeśli wbija się go pod obcasy bosych stóp kobiet!
  W bosych stopach dziewcząt tkwi taka siła, że potrafią one podważyć obcas najbardziej starego buta i założyć najbardziej wysłużony filcowy but!
  W ten sposób Guliwer stworzył swoje słynne powiedzenia.
  Dziewczynka pisnęła:
  - Cudownie! Twoje wypowiedzi są po prostu super i hiper!
  Po czym tupnęła bosą, wyrzeźbioną stopą.
  Orkowie w innych miejscach pogrążeni są w myślach. Schwytany chłopiec i dziewczynka nie zdradzają informacji!
  A jednak nawet kije okazały się bezsilne. A pieczenie bosych pięt nie rozwiązało im języków.
  Co więc mam zrobić? Orki nie są zbyt kreatywne w torturach. No to może spróbuję potrząsnąć nim na stojaku?
  Orkowie więc uciekli się do tej metody. Wykręcili chłopcu ręce i unieśli go wyżej na kole. Chłopiec jęknął i charczał. Potem go puścili, a on runął w dół. Gdy tylko wynurzył się na powierzchnię, lina się zacisnęła, a dziecko krzyknęło z potwornego bólu.
  A orkowie śmieją się jak świnie.
  Cóż za firma...
  Guliwer, zrozpaczony, zaczął śpiewać;
  Moja ojczyzna, ciemność wszechświata,
  Nad tobą wisi topór piekielnych mocy!
  Nagle straszliwy Szatan stał się wszechmocny,
  Wyciągnął rękę nad całym wszechświatem!
    
  Nie mamy Ziemi, tylko Tartar -
  Ciemność płonie palącą, podłą ciemnością!
  Myślałem, że jestem tylko błaznem, który krzyczy bzdury,
  A teraz cały świat jest pod jego stopą!
    
  Lecz życia Ojczyzny przekroczyć nie można,
  Zwyciężymy, tłumy i hordy!
  Bo jest on potężnym niedźwiedziem elfów, zgiń,
  Mówi: Rozwalę Führerowi głowę!
    
  Jak ciężko nam, jeśli wróg jest potężny,
  Jeśli ma jeszcze jakiś ruch...
  Wampir ryczy pod księżycem z chmur,
  On chce nas pozabijać!
    
  Duch elfów jest taki, że nie znajdziesz łańcuchów,
  Wytrzymałość i miłość w jednej duszy!
  Lepiej nie walczyć, bo będziesz celem,
  A z ukochaną osobą nawet chatka staje się rajem!
    
  Przyszłością świata jest każdy demiurg,
  Możesz kształtować szczęście przez wieki,
  Ale przyszedł bandyta, bardzo twardy,
  A teraz marzenie płonie jak żywica!
    
  Ale jest nadzieja, jest w tym wielki sens,
  Kiedy przyjdzie Pan, on osądzi Führera!
  Jesteś bardzo lekki - myśl ludzka,
  Choć czasami cienka, nić jedwabiu jest skręcona!
    
  Będzie nowy świat, w którym każdy będzie wolny,
  Gdzież jest wśród nas człowiek-góra!
  A czas zmian nadchodzi jak fala,
  Wypędź mnie z moich żył, ty złodziejski instynkcie!
  ROZDZIAŁ NR 2.
  Tak ciekawie śpiewał Guliwer. Ten chłopiec, któremu nie było dane dorosnąć. Ale który pokazał, że nie jest źle być dzieckiem. Nawet jeśli bosymi stopami nadepniesz na ostre kamyki, nie boli, a wręcz łaskocze.
  Dziewczynka zachichotała i zaćwierkała:
  - Jesteś dobrym chłopcem, naprawdę super! Jak cudownie musi być być dzieckiem!
  Guliwer śpiewał z radosnym uśmiechem:
  Powiedzieć
  Twoje marzenia,
  Podziel się ze mną swoimi marzeniami...
  Stań się sobą
  I otwórz to
  Drzwi do dzieciństwa - do wspomnień...
  
  Chcieć
  Zabiorę cię do ogrodów,
  Gdzie kwitną wiśnie,
  A Twoje słowa tam nie będą zbędne,
  Widzisz -
  Staliśmy się dorośli,
  I zapomnieli o miejscach, gdzie
  Wierzby pieszczą nas swoimi warkoczami...
  Pamiętasz, że chciałeś polecieć w kosmos?
  I wszyscy chcieli zostać kapitanami...
  Wszystko to jest w nas -
  Wczesne lato, parki,
  Balony, wata cukrowa -
  Urodziny brata...
  Szczęście na podwórku sąsiada Antona -
  Cały dzień nad jeziorem, powrót do domu o dziewiątej...
  Kto ukradł mój czas?
  I nagle wszystko wokół stało się szare...
  Gdzie podział się wiatr?
  Piasek morski,
  Weranda z winogronami i tym
  Pocałunek z gradem emocji -
  Muszę wrócić!
  Chcę zostać -
  Gdzie nie ma łez,
  I gdzie się śmialiśmy -
  W obliczu letnich burz...
  
  Powiedzieć
  Twoje marzenia,
  Podziel się ze mną swoimi marzeniami...
  Stań się sobą
  I otwórz to
  Drzwi do dzieciństwa - do wspomnień...
  
  Często śnię o ciszy!..
  Ona jest sama
  Wędruje po dziedzińcach,
  Z pamięci zaginionego!
  I wtedy wydaje się,
  Co się stało?
  Nie w niepomalowanych pięciopiętrowych budynkach!
  Jesteśmy starsi...
  Dachy są o sążeń wyższe
  Te zamki marzeń -
  Ich wieże...
  To jest tak nieprzyjemnie bliżej,
  Dla nas jest tak zimno...
  I marzenia
  Przestałem być kolorowy
  I pachną stalą!..
  Gdybym tylko wiedział, jak ich zostawić...
  Gdzie to jest?
  Czy powinniśmy odpuścić sobie stulecia?
  Gdzie są te Ermitaże?
  A gdzie jest przyjaciel Misza?
  A kto teraz?
  Opowie o Coju
  A jego odwilż?..
  Splątane plotki babć
  Z woreczkami strunowymi,
  Nasze nieśmiertelne "Być może",
  Koszula Kostika jest trwała,
  Z Turcji
  Ogon nękany żartami,
  Pierwsze buchnięcia,
  Furgonetki, ogrodzenia...
  Uczucie oczekiwania na cud,
  Jego osiągnięcie jest zimne -
  Skądś
  Z góry nieznanego -
  Z tego co opowiadano w dzieciństwie,
  Daj mi się rozejrzeć!..
  Atramentowe niebo
  Wzywają pyłem gwiazd
  Poddaj się locie,
  Tajemnica snów,
  Czysta nieuchronność,
  Mieszane uczucia odnośnie przeszłości...
  A czasu raczej nie da się zmienić
  Te plamy aspiracji -
  Obejmij ogromność
  Więzień,
  I nigdy nie bądź poza nim -
  Zdradliwie dorosły,
  Samolubny...
  I tak jest sens -
  W poszukiwaniu sensu...
  
  Powiedzieć
  Twoje marzenia,
  Podziel się ze mną swoimi marzeniami...
  Stań się sobą
  I otwórz to
  Drzwi do dzieciństwa - do wspomnień...
  
  Powiedzieć
  Twoje marzenia,
  Podziel się ze mną swoimi marzeniami...
  Stań się sobą
  I otwórz to
  Drzwi do dzieciństwa - do wspomnień
  Chłopiec śpiewał z przyjemnością, mimo że musiał pchać ciężkie koło jak osioł juczny. A to była dla niego poważna i bardzo produktywna praca.
  Mała wicehrabina po raz kolejny tupnęła bosą stopą i zaćwierkała:
  - Cudownie! Śpiewasz cudownie! Czy Ermitaż w Londynie jest piękny?
  Guliwer odpowiedział z uśmiechem, nadymając swe różowe, wspaniałe, dziecięce policzki:
  - Ermitaż w Londynie jest najlepszy i najbogatszy na świecie!
  Dziewczyna zachichotała i z wielką przyjemnością ponownie uderzyła chłopca. Na jego nagiej skórze pojawił się czerwony pasek.
  Wicehrabina zapytała z uśmiechem:
  - Podoba ci się?
  Chłopiec skinął głową i zaskomlał:
  - Może wolisz śpiewać niż bić dziecko?!
  Dziewczyna skinęła głową i znów jej bosa, opalona, pełna gracji stopa tupnęła:
  - To jest świetne, zaśpiewam!
  Guliwer zaćwierkał:
  - Śpiewaj, kwiatuszku, nie bądź nieśmiały!
  Wicehrabina zaczęła skakać i podskakiwać, tańczyć i śpiewać;
  Wróciłem do dzieciństwa,
  Nie idź za mną.
  Widzę, że wszyscy tutaj świetnie się bawią wojną.
  Tylko dla niej
  Tylko dla Ciebie,
  wojna.
  Nie ma tu miejsca dla dzieci,
  Dla dorosłych - walka.
  Zostań z nią,
  Nie idź za mną.
  Tylko dla niej
  Tylko dla Ciebie,
  wojna.
  I tam jest dobrze,
  Tam usiądę na nocniku.
  I tam jest dobrze,
  Tam usiądę na nocniku.
  
  Pieniądze nie są potrzebne:
  Cyrk i lizaki
  Jest mleczny brzeg,
  Konie pod uzdą
  Tylko dla mnie
  tylko dla konia,
  Oni prowadzą.
  Pastila, huśtawka,
  Białe kokardy,
  Słodkie ciasteczka,
  Marzenia mamy.
  Tylko dla niej
  Tylko dla mnie,
  Nadchodzą.
  I czuję się dobrze,
  Tam usiądę na nocniku.
  I czuję się dobrze,
  Tam usiądę na nocniku.
  
  Panie, po co muszę tu przychodzić?
  Ponownie
  Uciekaj, walcz,
  Rozdzierać zębami -
  Tylko dla mnie
  Tylko dla Ciebie,
  Teraz.
  O mój Boże, pomyśl tylko.
  Po co mamy pisać?
  Szczere słowa,
  To tylko złamane serce
  To dla ciebie trudne
  To dla mnie trudne,
  Uwierz mi.
  Dobrze, dobrze,
  Dzieci będą siedzieć na nocniku.
  Dobrze, dobrze,
  Dzieci będą siedzieć na nocniku.
  Cóż za cudowna piosenka zaśpiewała ta dziewczyna. I jest po prostu tak cudowna i elegancka! Nie chciałbym widzieć łysego Führera w trumnie!
  Dziewczynka zachichotała i puściła oko do swojego vis-à-vis.
  Guliwer zgodził się z nią:
  - Jesteś cudowna i po prostu super!
  Cóż innego można powiedzieć lub omówić? Można śpiewać albo piać.
  No cóż, wszystko stało się bardzo pilne i przyjemne.
  Tymczasem, bez chwili wytchnienia, orkowie zaczęli potrząsać dziewczyną na wieszaku. Co wyglądało całkiem fajnie i na swój sposób niesamowicie zabawnie.
  Jak można nie zacząć tu śpiewać?
  I Guliwer zaczął śpiewać na nowo;
  Jestem chłopcem urodzonym w świętej ziemi,
  Którą nazywają bezgraniczną Elfią...
  I nie ma lepszego miejsca, wiedz o tym, na całej ziemi,
  I nieważne jak bardzo prosisz Boga z żarliwą wiarą!
    
  Ale urodziłem się jako zagorzały ateista, wiesz,
  W tym cynicznym XXI wieku...
  Chciałem zbudować własnymi rękami cudowny raj,
  Gdzie ludzie sami staliby się Bogami!
    
  Ale potem znalazłem się w burzliwym XX wieku,
  A ja, jako chłopiec, musiałem tam walczyć...
  Niech opiewany będzie czyn rycerza Elfiego,
  My, wojownicy Anglii, wiedzieliśmy jak walczyć!
    
  Nasza odwaga mieszka w tym młodym sercu,
  A krew gwałtownie wrze w moich żyłach...
  Zwycięstwa otworzyły nieograniczone konto,
  Walczmy dziko, chłopaki, dniem i nocą!
    
  Ku chwale naszego dzielnego Elfiego,
  Któremu Łada łaskę da...
  Możemy z zapałem wiosłować do Edenu,
  Zdobądźmy nieograniczone nagrody!
    
  Oto nasza wiara i potężny bóg Swaróg,
  I pioruny, które sam Perun rzuca...
  Wieczna Rodzina podpisze za nas przysięgę,
  A zwycięstwo czeka w promiennym maju!
    
  Jesteśmy elfami, wielkimi synami ziemi,
  Wierzę, że wkrótce polecimy na Marsa...
  Wiem, że urodziłem się, by odnosić zwycięstwa,
  Niech zwycięży Abel, nie Kain!
    
  Oddamy serca za naszą Ojczyznę,
  Służyć Elfii umysłem i bagnetami...
  Cherubin rozpostarł skrzydła z raju,
  Będziemy bić orków pięściami!
    
  Wróg nie będzie miał szans w niczym,
  Ochramacht nie sprowadzi nas na kolana...
  Trafiliśmy orków prosto w oko,
  Ku chwale najważniejszych pokoleń!
    
  W Elfsii każdy wojownik z przedszkola,
  Dziecko wyciąga rękę w stronę maszyny...
  Rozkaz Swaroga - zabić Führera -
  Lada obdaruje cię hojną nagrodą!
    
  Nie ma niczego innego na naszym świecie,
  Cenniejsza jest zwycięska flaga, szkarłatna, czerwona...
  Łódź się rozbiła, wiosło pękło,
  Niebezpiecznie jest walczyć z naszą Ojczyzną!
    
  Nikt nie wie, gdzie jest granica wszechświata,
  Jak daleko latają astronauci...
  Swarog Wszechmogący, wszechmogący król,
  A rycerz będzie od niego otrzymywał nadania!
    
    
  Nie bój się, orkowie nas nie złamią,
  Przynajmniej w tym świecie, z nimi USA, z lwami...
  I życie nie będzie przerwane, znam nić,
  Nie będą bić ojczyzny butami!
    
  Mamy siłę militarną, uwierz mi,
  A czołgi i samoloty są fajniejsze niż demony...
  Bestia orkowa zostanie pokonana,
  Putin i jego wspólnik Duce zostali powieszeni!
    
  Czerwona flaga to bardzo silna flaga,
  Lśni jak czerwona tkanina nad wszechświatem...
  Elsomolka wbiła go orkowi w krocze,
  Z piętą, bosą i nie białą!
    
  Wierzę, że wkrótce wjedziemy do Orklin,
  Zwycięską pieśnią dzielnego Elvenizmu...
  I całkowicie zmieciemy wszystkich orków,
  Żeby nie było mętów rewanżyzmu!
    
  A potem będzie raj we wszechświecie,
  Trąby potężnych cherubinów grają...
  Walcz za swoją Ojczyznę i bądź odważny,
  Z Elfią, Rodem i nami jesteśmy niezwyciężeni!
  To jest taka piosenka, naprawdę fajna i zabawna.
  Tymczasem orkowie przyłożyli rozgrzane do czerwoności żelazne paski do bosych podeszew chłopca i dziewczynki, co jeszcze bardziej nasiliło zapach palonego ciała. Dzieci krzyczały z bólu i traciły przytomność. Wstrząs był dotkliwy.
  A orkowie znów zaczęli chrząkać i ryczeć, i tańczyć w piekielnym tempie. To naprawdę potężne niedźwiedzie, głupie i śmierdzące. Ileż w nich pasji i potężnej mocy.
  Guliwer obraca kamień młyński, a dziewczyna mówi do niego:
  - No dalej, mądralo, napełnij mnie większą ilością chwytliwych aforyzmów!
  Chłopiec-kapitan energicznie skinął głową i zaczął z nową energią wypowiadać swoje myśli;
  Nie przekonasz kobiety, żeby odsłoniła nogi, jeśli jesteś kompletnym idiotą!
  Kobiety kochają modne buty, ale wolą chodzić boso, niż założyć buty polityka!
  Na świecie są dwa problemy: pierwszy to pieniądze, z którymi można żyć, a drugi to brak pieniędzy, który jest nie do zniesienia!
  Pieniądze to zło, które znika, gdy rośnie ich ilość!
  Polityk, który się szczyci, znosi złote jaja, lecz nie do kieszeni wyborców!
  Bez pieniędzy nie ma życia, a z pieniędzmi nie ma spokoju!
  Wódka przynosi dochód państwu, lecz pijaństwo sprowadza ruinę na królestwo!
  Nie ufaj politykowi, który obiecuje góry złota, bo skończysz w wąwozie za miedzianego pensa!
  Polityk ma długi język, jeśli chodzi o składanie obietnic, ale krótką rękę, jeśli chodzi o ich dotrzymywanie!
  Nie ufaj politykowi, który przebiera się za owczą skórę. Może on naprawdę jest owcą!
  Pieniądze dają szczęście, ale nie są warte ani grosza!
  Nie można zmierzyć szczęścia pieniędzmi, ale nie można zmierzyć smutku łzami!
  Polityk zbiera wióry od wyborcy, jeśli ten jest głupi jak pień i ma upór jak dęba!
  Nie plujcie do studni, może to nie jest tylko otchłań obietnic składanych przez polityków!
  Nie wierzcie czerwonym przemówieniom i słodko brzmiącym katom!
  Polityk mówi jak słowik, ale rozmnaża się jak lis rozmnażający się wronę!
  Bezzębny władca prędzej zagryzie swojego poddanego na śmierć!
  Polityk ma gotową odpowiedź na wszystko, ale nie można ufać jego odpowiedzi!
  Nikt nie wie, co ma na myśli polityk, chociaż na końcu języka ma same głupoty!
  Pieniądze są najważniejszą rzeczą w życiu, ale zawsze rujnują całe nasze życie!
  Jeśli to nie będzie pień, to go ogołocą jak lipę i zetną jak sosnę!
  Polityk może uwieść wyborcę słodkimi przemówieniami, a potem zabić go jak muchę!
  Góry złota, które obiecuje polityk, świecą jasno, ale śmierdzą kłamstwami!
  Nie myśl, że jeśli polityk mówi bzdury, to jest głupcem i chce zamienić pensa w pięciocentówkę!
  Polityk nie jest świętym, co jest oczywiste dla wszystkich, ale dlaczego inni postrzegają go jako ikonę?
  Polityk to lis w owczej skórze, który strzyże owce i kradnie!
  Jeśli myślisz, że wilk w owczej skórze da ci kotlety na śniadanie, to jesteś typową owcą!
  Dobry poeta to nie ten, który krzyczy, lecz ten, który śpiewa o tym, co istotne!
  Nie sądzę, że baran u władzy jest zupełnie głupi, on już ograł wyborców!
  Nawet jeśli polityk jest śmierdzącą kozą, to i tak potrafi wydoić wyborcę, który jest owcą!
  Nigdy nie głosuj sercem, to głupota. A ci, którzy głosują głową, w ogóle nie chodzą do wyborów!
  Jeśli nie chcesz być rozczarowany swoim wyborem, głosuj na słabszego, bo lider zawsze kłamie!
  Kiedy ludzie ubóstwiają władcę, życie zamienia się w piekło!
  Nie staraj się zadowolić wszystkich, nie możesz zająć wszystkich krzeseł, nie możesz leżeć we wszystkich trumnach!
  Jeśli nie jesteś asem, dostaniesz w kość, i to nie tylko w pokerze!
  Każdy, kto nie ma atutów, dostaje najniższy kolor!
  Jeśli nie masz w ręku dodatkowej karty atutowej, każda karta dowolnego koloru zostanie pobita!
  Silny mężczyzna przyciąga kobiety potężnym magnesem!
  Mięśnie ze stali pomagają wypełniać portfele złotem, nerwy ze stali zapobiegają, by portfel stał się chudy!
  Nawet bohatera wyczerpuje tak wielki ciężar jak pusty portfel!
  Oto aforyzmy, które wypowiedział Guliwer, gdy stał się chłopcem.
  Tymczasem orkowie robili coś okropnego uwięzionym dzieciom. Dwoje z nich, chłopiec i dziewczynka, zostało torturowanych niemal na śmierć i leżało nieprzytomne, odpoczywając po torturach.
  Postanowili więc napiętnować pozostałe dzieci. Wyprowadzili nagich chłopców i dziewczynki i zaczęli przykładać im rozpalone żelazo do ramion, jednego po drugim.
  Jak wieczne dzieci, płakali rozpaczliwie i drgali z straszliwego bólu. Zostali zamienieni w niewolników.
  A na dodatek przypalali skórę, pozostawiając złowieszczy znak w kształcie pięcioramiennej gwiazdy.
  Jeden chłopiec krzyknął:
  - Nie poddamy się!
  I bili go drutem kolczastym w bok i plecy. Wieczny chłopiec krzyczał z dzikiego bólu.
  Orkowie po raz kolejny wybuchnęli głośnym śmiechem, odsłaniając pełne kłów szczęki.
  Ich piosenki są tak wyjące i naprawdę fajne, że aż uszy bolą i chce się wymiotować.
  Najstarszy ork ryknął głosem na wpół zabitego barana:
  Niech będą rzeki krwi,
  Płynąc po ziemi...
  Niech bóle jęczą,
  Wszędzie pożary!
  
  Niech śmierć pożre,
  Żniwo ludzkich ciał...
  Planeta cierpi -
  Panuje bezprawie!
  
  I niech tylko śmierć,
  Rządzi wściekła piłka,
  Wszyscy musicie umrzeć -
  Szatan wezwał cię do odpowiedzialności!
  
  Bóg nie pomoże,
  Będziesz się smażył w piekle na wieki...
  Uderzymy cię w twarz,
  To jest marzenie orków!
  
  Nie będzie litości,
  Śmierć żałosnym wrogom...
  Nie ma lepszej nagrody,
  Dajcie wszystkim porządne lanie!
  
  Wróg nie wie,
  Że orkowie są wszechmocni...
  Budzik już dzwoni -
  Uderzenie będzie silne!
  
  Upieczemy trochę dla elfów,
  Jesteśmy obcasami bosych stóp dziewczyny...
  I zmiażdżymy elfy,
  Obetnijmy warkoczyki tym pięknościom!
  
  A jeśli ktoś coś powie,
  Będzie mu ciężko...
  W mojej głowie słychać głośny dźwięk,
  A na niebie grzmi i są chmury!
  
  A jeśli będziemy wyć,
  Jak wilki na pustyni...
  Dzieci będą maszerować w szyku,
  Na bosaka, na pień!
  To prawdziwe bestie. I piętnowali więźniów, którzy oczywiście nie byli dziećmi, ale z wyglądu mieli tylko dobre mięśnie i nie zgadłbyś, że mają więcej niż dwanaście lat. I czyż nie jest grzechem wyśmiewać i torturować takich ludzi?
  Ale czego można się spodziewać po orkach? Są gorsi od zwierząt. Dlatego zapędzili młodych jeńców. A żeby zadać im jeszcze więcej bólu, zaczęli rzucać rozżarzone węgle pod bose, dziecinne stopy młodych jeńców.
  Nieszczęśni chłopcy krzyczeli i płakali. Wtedy jeden z nich, by pokazać siłę charakteru i nieustępliwość, zaczął śpiewać:
  Zwycięstwo czeka, zwycięstwo czeka,
  Ci, którzy pragną zerwać te kajdany...
  Zwycięstwo czeka, zwycięstwo czeka -
  Będziemy w stanie pokonać złe orki!
  
  Choć wyglądamy jak dzieci i chodzimy boso,
  Często znajdujemy się w bitwach...
  A faceci mają serca ze złota,
  Śmieci dostaną karę!
  
  Ork jest jak niedźwiedź, okrutny,
  I ryczy jak ranny słoń...
  Ale w bitwie jesteśmy dziećmi asa,
  Kaci nie usłyszą naszych jęków!
  
  Nigdy nie uklękniemy,
  To nie my wyprostujemy naszą dumną sylwetkę...
  Nie ma napływu, znam lenistwo,
  Uderzmy jak młotem!
  
  Ork czasami smaży sobie pięty, potwór,
  Pali dziewczętom stopy...
  Oto oni, zły naród,
  Ale ja, chłopcze, go zabiję!
  
  W sercu dziecka płomień gwałtownie bucha,
  A ogień naprawdę szaleje...
  Podnieś wyżej swój sztandar, wojowniku,
  Masz dar, który nie zna granic!
  
  Tak, chłopcy są czasami namiętni,
  Teraz jesteśmy dziećmi na zawsze...
  Ale czasami błyszczymy talentem,
  I gwiazda zaświeciła nad światem!
  
  Żaden wróg nie zamieni cię w sprężynę,
  Przecież jesteśmy dumnymi dziećmi Ziemi...
  A chłopiec bije orków mieczem,
  On pochodzi z rodziny tytanów Boga!
  
  Niech Pan będzie z nami na zawsze,
  Dał młodość, która będzie trwać przez wieki...
  Świecimy bosymi stopami,
  I niech rzeka płynie bez końca!
  
  Ork nie lubi, wierz słowom prawdy,
  Jego zły, odrażający kolor...
  Złapiemy te niedźwiedzie za skrzela,
  Będzie wieczna dobra moc!
  
  Ork grozi nam wszystkim swoimi kłami,
  Nie jesteśmy wystarczająco chciwi ziemi...
  On jest podstępnym lotem piekła, Kainem,
  I rysuje same zera!
  
  Dla niedźwiedzi, uwierz mi, to nie jest zaszczyt,
  Oni tylko dręczą rykiem...
  Ale my, dzieci, jesteśmy wiecznymi wojownikami,
  Nie znosimy kłamstw, uwierz mi!
  
  Szatan jest najwyraźniej stwórcą orków,
  Wyją i ryczą jak osły...
  Dziewczyna ma piękną sukienkę,
  Choć stopy tej piękności są bose!
  
  Nie, jesteś orkiem - wilkiem z kłami i wstrętnym,
  A niedźwiedź, którego naturą nie jest miód...
  Ale uwierz mi, ojciec zła nie jest wszechmocny,
  I będziemy musieli po prostu znać samolot!
  
  Potrafimy wszystko zrobić pięknie,
  Aby stworzyć nowy, radosny świat...
  Nie ma już zjednoczonej grupy dzieci,
  Będzie nowy wojownik-idol!
  
  Serce młodych płonie za Ojczyzną,
  Kocha swoich wspaniałych ludzi...
  Otworzymy drzwi do nowych światów,
  No cóż, ork to żałosny potwór!
  
  Honor chłopca, dziewczyny,
  Kochają, uwierz mi, tworzyć...
  Głosy dzieci staną się dźwięczne,
  Nogi będą rzucać sztyletami!
  
  Wtedy budujemy nowy świat,
  Zawiera szczęście dla nowych ludzi...
  I będziemy maszerować dumnie w szyku,
  A złoczyńca poniesie karę!
  Bóg nie kocha tych, którzy płaczą,
  On jednak szanuje dobroć...
  Chłopiec i dziewczynka, uwierz mi, nie są aroganccy,
  Jego wybór sukcesu jest oknem!
  
  A gdy we wszechświecie zapanuje pokój,
  Przywrócimy do życia tych, którzy polegli, za pomocą nauki...
  Z Twoją wiarą, niezniszczalną przez wieki,
  A na skrzydłach cherubina niesie!
  Dzieci śpiewały, pokazując, że nie boją się złych orków, mimo że stwory próbowały zagłuszyć pieśni młodych jeńców dzikim rykiem. Wyciągnęły więc długie bicze i smagały nimi bose stopy małych bohaterów. Nie przestawały jednak śpiewać, pozornie nieświadome brutalnych uderzeń, i dumnie podnosiły głowy.
  I choć byli to półnadzy i napiętnowani niewolnicy, można było w nich wyczuć pierwiastek olimpijskich bogów i tytanów.
  
  DZIEWCZYNA I BIAŁY PASTERZ
  ADNOTACJA
  Mała trupa cyrkowa - chłopiec o imieniu Miszka i dziewczynka o imieniu Alyonuszka - wędrują boso po skalistych drogach Krymu. A z nimi biały pasterz - po prostu niepowtarzalny!
  ROZDZIAŁ 1
  Chłopiec w wieku około dwunastu lat i piękna dziewczyna w wieku około dwudziestu lat szli przez Góry Krymskie. Ich bose, opalone stopy uderzały o ostre, gorące kamienie górskiej drogi. Było oczywiste, że przemierzyli już niezliczone ścieżki. Ich podeszwy stały się bardzo mocne, sprężyste i twarde, ledwo wyczuwając ostrość i ciepło kamieni.
  A wręcz przeciwnie, bose stopy odczuwają pewną przyjemność i łaskotanie od tak szorstkiej powierzchni.
  Włosy cyrkowej pary były śnieżnobiałe, a ich pyski niemal czarne od oparzeń słonecznych i kurzu. Nieśli matę i prosty sprzęt cyrkowy. Obok nich biegł wytresowany biały owczarek niemiecki. To przepiękna bestia. Wszystko wyglądało niezwykle - piękna, zwinna cyrkowa para i pies, który potrafił zarówno bawić, jak i budzić podziw.
  Jednak trudno nazwać owczarka niemieckiego psem.
  Chłopiec miał na sobie krótkie spodenki i zdjął koszulkę, odsłaniając żylaste ciało z suchymi, wyraźnie zarysowanymi mięśniami. Dziewczyna spojrzała na jego ostre jak siekiera, opalone na czekoladowo łopatki i zapytała:
  - Miszka, nie jesteś zmęczony?
  Chłopiec odpowiedział pewnie:
  - Nie, Alonuszko! Ty i ja jesteśmy zahartowani!
  Przed nami pojawiły się dachy nadmorskich daczy. Dziewczyna zauważyła:
  - Tak, to bogate miejsce. Może uda nam się zebrać trochę pieniędzy!
  Miszka uśmiechnął się i zauważył:
  - Jeśli coś się stanie, złowimy trochę ryb w morzu. Może tu będzie dobry kąsek.
  Zaczęli zbliżać się do pierwszej daczy. Alyonuszka była piękna, choć nieco chuda z powodu niedożywienia i długich spacerów, ale krzepka, silna i zwinna. Miała krótką sukienkę, co w tamtych czasach nie było powszechne. Ale miała takie silne nogi.
  Zostali powitani w pierwszej daczy. Pan był zachwycony, podziwiając dziewczynę i jej taniec. On i chłopiec tańczyli razem i wykonywali ćwiczenia gimnastyczne. Biały pasterz przeskoczył też przez obręcz.
  Potem chłopiec wykonał jeszcze kilka sztuczek. Pan, jego żona i dwóch synów z przyjemnością obserwowali. Potem rzucił miedzianą monetę i powiedział do dziewczyny:
  - Nie o to musisz dbać w kwestii swojego wyglądu!
  Był jednym z synów, nastolatkiem w wieku około piętnastu lat i zaproponował:
  - Dam ci dziesięć kopiejek, jeśli pozwolisz mi pogłaskać swoje nogi.
  Alenka uśmiechnęła się, a jej uśmiech był tak szeroki i słodki, że odpowiedziała:
  - Dwa grivenniki!
  Młody człowiek, któremu wąsy jeszcze nie wyrosły, skinął głową:
  - Oczywiście! To byłoby wspaniale!
  I wyciągnął z kieszeni srebrną monetę o nominale dwóch grivenników. Rzucił ją dziewczynie. Złapała ją zręcznie bosymi palcami, opalonymi, zwinnymi stopami.
  Chłopiec-nauczyciel wykrzyknął z podziwem:
  - To jest niesamowite!
  Alenka skinęła głową, lekko złocistymi włosami i odpowiedziała:
  - Dlatego jestem profesjonalistą!
  Wyciągnęła nogę do nastolatka. Zaczął ją delikatnie głaskać. Jego dłonie bardzo delikatnie przesuwały się po gładkiej, opalonej skórze dziewczyny, a Alenka mruczała z przyjemności.
  W rzeczywistości, kiedy głaszcze cię miły chłopiec, jest to naprawdę niezwykle przyjemne, a tutaj możesz cieszyć się tymi pieszczotami.
  I oczywiście jeszcze za to płacą. To po prostu niesamowite.
  Chłopiec pogłaskał jej szorstkie, ale jędrne podeszwy, z ich wdzięcznymi krzywiznami na piętach. Połaskotał ją w stopę.
  A Alenka roześmiała się radośnie. I to było bardzo miłe.
  Żona pana również rzuciła chłopcu Miszce monetę i zapytała:
  - Pozwól mi połaskotać cię także w piętę!
  Chłopiec wyciągnął do niej bosą stopę. A atrakcyjna, młoda kobieta zaczęła łaskotać gołą stopę chłopca.
  Miszka też się uśmiechnął i zaczął mruczeć.
  Pan spojrzał na żonę z wyrzutem. Ona jednak tylko się uśmiechnęła i powiedziała:
  - Nie będziesz mi zazdrościł, że mam dziecko, prawda?
  Mistrz odpowiedział:
  - Łaskocz go ile chcesz, ale nie przekraczaj granic przyzwoitości!
  Pani się roześmiała... A jej palce z przyjemnością łaskotały bosą, okrągłą, różową piętę chłopca.
  Dziewczynka też się uśmiechała i mruczała. Potem zmieniła nogę. I znów obnażyła zęby. To było całkiem zabawne.
  Ale łaskotanie zawsze się nudzi. Mistrz warknął surowo:
  - Dosyć! Wyjdź, albo wezwę policję!
  Chłopiec i dziewczynka zabrali swoje rzeczy i wraz z psem - białym owczarkiem - opuścili bogatą daczę.
  Alenka była generalnie zadowolona. Dostała swoje pieniądze, a poza tym było miło, gdy wyjątkowo przystojni chłopcy masowali jej bose stopy.
  A na kolejnej daczy bez problemu wpuszczono ich z chłopakiem. Oczywiście, głównie ze względu na urodę dziewczyny. Jej spódniczka była tak krótka, a jej opalone, silne, muskularne i niezwykle zgrabne nogi były tak wyraźnie widoczne.
  Dziewczyna naprawdę bardzo przypomina starożytną grecką niewolnicę. Jej suknia przypomina tunikę. I jakże stosowne jest, aby tak piękna i muskularna kobieta chodziła boso, odsłaniając niemal całą swoją cudowną, cudowną i niesamowicie uwodzicielską sylwetkę. Trudno oderwać od niej wzrok.
  Pan był sam na tej daczy. Jego rodzina była gdzie indziej. Kazał Alence tańczyć, aby móc podziwiać ruch jej proporcjonalnej, niezwykle harmonijnej i fizycznie rozwiniętej sylwetki.
  Następnie rzucił monetą i rozkazał:
  - Śpiewaj, piękna!
  Alenka śpiewała z przyjemnością;
  Jestem prostą rosyjską dziewczyną,
  Wielokrotnie byłem za granicą...
  Mam krótką spódniczkę,
  Uwielbiam tego szarego orła!
  Mistrz mruknął gniewnie:
  - Twoja piosenka nie jest zbyt dobra! No dalej, coś bardziej agresywnego i seksownego!
  Chłopiec z cyrku zasugerował:
  - A może patriotyczne byłoby lepsze?
  Mistrz się zgodził:
  - Patriotyzm też jest w porządku! Ale to ty, boso! A jak mi się nie spodoba, to dostaniesz kijem po piętach!
  Miszka skinął głową:
  - Jeśli pan chce, za rubla może mi pan dać kijem w bose pięty!
  Mistrz roześmiał się i odpowiedział:
  - Lepiej by było tę dziewczynę zbić batem. Zwłaszcza, jeśli ją najpierw rozbierzesz!
  Alenka skłoniła się z uśmiechem:
  - Jak sobie życzysz, panie!
  Bogaty człowiek śpiewał z uśmiechem:
  Zarabiać,
  Zarabiać,
  Zapominając o nudzie i lenistwie,
  Zarabiać,
  Zarabiać,
  A reszta to bzdura!
  A reszta to bzdura!
  Alenka zaprotestowała:
  - Szczęśliwy bez pieniędzy,
  Możesz zostać...
  Źli ludzie -
  Policz monety!
  Mistrz ryknął:
  - Dostaniesz tysiąc batów!
  Chłopiec z cyrku zauważył:
  - Jeśli chcesz, panie, zamiast pieśni dam ci mądre powiedzenia!
  Bogaty człowiek zaśmiał się i odpowiedział:
  - No dalej, chłopaku, będzie ciekawiej!
  Mishka zaczął wypowiadać slogany;
  Obowiązek wobec Ojczyzny okupiony jest bezinteresownym poświęceniem!
  Wojna jest próbą dla mądrych, ćwiczeniem dla silnych i rozrywką dla głupców!
  Bycie pośmiewiskiem nie jest zabawne, a doprowadzanie innych do płaczu nie jest nudne!
  Dobry władca jest jak mdły miód - najpierw go liżą, a potem wypluwają!
  A władca zły podobny jest do piołunu, który najpierw zostaje wypluty, a potem podeptany.
  Tak, złoto jest miękkie, ale można z łatwością przekuć je w nieprzeniknioną tarczę!
  Jakość zawsze jest ważniejsza od ilości - nawet morze pęczaku nie stanowi przeszkody dla siekiery!
  Zło jest pełne mocy, gdy dobro jest osłabione strachem!
  Dobry żart jest dobrze wymierzony, łyżka w obiedzie, a pomoc w kłopotach!
  Możesz mieć szczęście raz czy dwa, ale bez umiejętności szczęście przemija!
  Każdy, kto nie jest Lwem Tołstojem, jest literackim włóczęgą!
  Nie trzeba urodzić się Tołstojem, żeby być miłośnikiem literatury!
  Wypijmy za to, że mamy więcej żon, niż powodów do rumienienia się z powodu rozwodu!
  Pożądanie zniszczyło mężczyzn bardziej, niż współczucie kobiet!
  Bystre oko, skośne dłonie, krótkowzroczny wróg, który nigdy nie chybia!
  Filozofia nie przedłuża życia, lecz je zagmatwa, rozciągając jego fragmenty!
  Generał zwycięża dzięki umiejętnościom, rzeźnik dzięki liczbom, geniusz dzięki sztuce, a oszustwo dzięki oszustwu!
  Wypijmy więc za to, że nadzieja nigdy nie umiera, a umierają tylko ci, którzy jej nie spełniają!
  Nadzieja umiera ostatnia... A pierwsi umierają ci, którzy jej nie spełniają!
  Na wojnie logika jest pojęciem względnym - jak czekolada: zanim zdążysz zachwycić się jej tabliczkami, już są w twoich ustach, zanim zdążysz ją połknąć, już wychodzą z nich bokiem!
  Sukces czasami brzydko pachnie, osiągnięcia śmierdzą jak zwłoki, ale szczęście nie może śmierdzieć!
  Bóg jest na powierzchni każdej rzeczy, a diabeł kryje się w szczegółach!
  Nawet masochista uważa, że bicie jest nieprzyjemne!
  Bóg nie wie tylko tego, na co nie potrafi odpowiedzieć!
  Małpa jest lepsza od człowieka, bo dosłownie może być zwierzęciem!
  Kazanie, które nie prowadzi do dobra, jest jak ścieżka prowadząca do topora!
  Budowanie jakichkolwiek doktryn na tekstach Ewangelii jest tym samym, co studiowanie mechaniki kwantowej na podstawie baśni braci Grimm!
  Trudno jest być Bogiem, ale pozostać diabłem jest już zupełnie nie do zniesienia!
  Umysł zwiększa swoją siłę czterokrotnie, nawet jeśli liczba wrogów się podwaja!
  Życie jest ciągłym kompromisem - jeśli nie z ludźmi, to z naturą!
  Czoło jest zgniecione, co oznacza, że fryzura jest fajna!
  Głupcy nie podlegają prawom, geniusze nie są poddani prawom natury!
  Język został dany ludziom inteligentnym, aby ukryć myśli o rzeczach głupich i bezsensownych!
  Ten, kto w smutku widzi śmieszność, będzie tragicznie zaślepiony przez poważną radość!
  - Pospiesz się bez pośpiechu - pospiesz się bez pośpiechu! Zdobądź piątkę na zajęciach - rozwiązując złożony problem!
  Zwycięzców się nie ocenia... Choć czasami są oceniani!
  - Ludzka głupota jest sprzymierzeńcem bogów wrogich ludziom!
  Człowiek w stodole jest człowiekiem, ale świnia nie przewyższy dzika, nawet w pałacu!
  Istnieją dwie rzeczy nieskończone: wszechświat i ludzka pomysłowość - choć pierwsza jest względna, a druga absolutna!
  Który Rosjanin nie lubi szybkiej jazdy, a diabeł kocha szybki lot!
  - W piekle nikt tego nie chce, lecz tylko nieliczni mogą zakosztować pragnienia diabelskiej okazji!
  Ale bez podlewania łzami nie można zbierać plonów radości, a bez podlewania potem nie wyrosną laury sukcesu!
  Bóg jest w każdej rzeczy lub na jej powierzchni, a Diabeł jest w nieobecności rzeczy lub w głębi materialnego niedostatku!
  Ten, kto poświęci czas na ostrożność, oszczędzi sobie wieczności na swoim pogrzebie!
  Milczenie jest złotem, mowa srebrem, ale z ust kobiety płynie go tak wiele, że nawet diamenty stają się matowe!
  Cisza jest złotem, a wymowne strumienie nie zardzewieją od długiego przechowywania!
  A złoto traci na wartości, jeśli zostanie po cichu zakopane w ziemi!
  Chłopiec wymawiał aforyzmy bardzo pięknie, z wielkim uczuciem i tupał bosymi stopami.
  Mistrz uśmiechnął się i rzucił monetę małemu cyrkowcowi. Miszka złapał ją bosymi palcami stóp. Potem wrzucił ją do kieszeni szortów.
  Bogaty człowiek zauważył:
  - Nieźle! Ale to za mało!
  Dziewczyna zasugerowała:
  - Chcesz, żebym zaśpiewał?
  Mistrz wyraził sprzeciw:
  - Nie rób tego! Lepiej włóż mi bose stopy w twarz!
  Alenka skinęła głową:
  - Dobrze! Jak chcesz!
  Bogacz wziął bosą stopę dziewczyny w dłonie i zaczął ją macać. Dziewczyna milczała w odpowiedzi. Zdołała się nawet uśmiechnąć.
  Mistrz wyjął kolejną monetę, rzucił ją chłopcu i ryknął:
  - Gadaj dalej aforyzmy! Zapłacę!
  Chłopiec cyrkowy Miszka znów zaczął wylewać swoje mądrości, co było całkiem stosowne i wcale nie dziecinne;
  
  Czasami przegrywaliśmy, czasami ginęliśmy, ale Rosjanie nigdy nie uklęknęli!
  Umiejętność zastępuje ilość, a ilość może jedynie imitować umiejętność!
  - W zdrowym ciele, duch silnego człowieka jest silny - lecz w słabości ciała, dusza znika!
  Krew lśni jak złoto, lecz rdzewieje dusze metalu!
  Nawet złoto rdzewieje, jeśli nie odlano z niego serca!
  Tortury to nie rozrywka, ale ciężka praca w branży usługowej, w której litowanie się nad klientem jest destrukcyjne dla ciebie samego!
  Dusza bogatego człowieka jest patriotyczna, nie bardziej niż dusza złotej monety, która przyczepia się wszędzie, gdzie ją zaniesiemy!
  Złoto jest żółte jak kolor zdrady, miękkie jak wola oportunisty, ciężkie jak sumienie zdrajcy!
  Ból jest jak teściowa, uporczywy, irytujący, chcesz się go pozbyć, ale... bez niego nie weźmiesz ślubu ze zwycięstwem!
  Kiedy wróg się nie poddaje, zostaje zniszczony, a kiedy się nie poddaje, pomysłowość przynosi zwycięstwo!
  Nie stanowi problemu to, że zginęły suki wroga, problemem jest to, że nasi mężczyźni sami sobie zepsuli mózgi!
  Łatwo jest walczyć, gdy trening nie jest męką, a pożyteczną rozrywką!
  Nawet w słowach Chrystusa jego słudzy szukają tego, co służy bezbożnej tyranii!
  Duża szafa zawali się z hukiem, a wielka chwała przypadnie temu, kto ją przewrócił!
  Kiedy maska jest zręczna, nie potrzebujemy wymówki!
  Często czerwone rzeki płyną z powodu czerwonych przemówień i czarnych czynów!
  - Ten, kto ma zostać pchnięty nożem, nie powinien drżeć przed liną!
  Jak zwykle, wyszło lepiej niż chcieliśmy!
  Śmierć zasługuje na lepszy los niż życie, bo jej długość pozostawia nieporównywalnie więcej części do wyboru! -
  Gwarancje na pewno Cię oszukają!
  Złota moneta jest miękka, ale bardziej śmiercionośna niż kula - trafia prosto w serce i niszczy mózg!
  Technologia jest bogiem wojny - a sabotażystą jest jej ateista!
  Bóg stworzył wszechświat w ciągu sześciu dni, ale człowiek płaci za chwilę spowodowanej przez niego słabości przez całą wieczność!
  Weszli aż do wełny, ale nie wrócili kolejką linową!
  Biegnij, ale nie uciekaj, strzelaj, ale nie oddawaj strzałów, uderzaj, ale nie walcz i, co najważniejsze, pij, ale się nie upijaj!
  Uszy martwego osła nie przydadzą się nikomu, ale słuch żywego lisa to dar dla tych, którzy nie potrzebują osłów, aby osiągnąć swoje cele!
  Gdy raz pomyślisz o butach, na zawsze będziesz chodzić boso!
  Wojna jest powietrzem dla płuc, ale tylko w połączeniu z gazem binarnym!
  Jeśli wróg nie chce się poddać i nie wie, jak przegrywać, zmusimy go do poddania się i nauczymy, jak wygrywać!
  Źli ludzie kochają czarną magię, dobrzy ludzie kochają białą magię!
  Zabijanie na wojnie jest trudne w trakcie, odrażające w odbiorze, ale jakże cudowne w ostatecznym rozrachunku! Wojna przynosi zdrowie duszy, hart ciała i oczyszcza portfel!
  Czasami wojna tak bardzo napełnia portfele, że jest to wprost proporcjonalne do ilości przelanej krwi i pustki w skorumpowanym sercu!
  Chłopiec wymawiał aforyzmy bardzo pięknie i z wyrazem.
  Mistrz dotknął bosych stóp dziewczyny. Następnie pocałował jej bosą, jędrną podeszwę i rzucił monetę, by zaznaczyć:
  - Świetnie! Twoje stopy są śliczne! A teraz niech chłopak zaśpiewa! A jeśli nie umie śpiewać, to mogę mu podpalić bosą stopę zapalniczką!
  Miszka odpowiedział z uśmiechem:
  - Lepiej śpiewaj!
  Bogaty człowiek warknął:
  - To śpiewaj!
  A chłopiec cyrkowy zaczął śpiewać z uczuciem i wyrazem;
  To co zrobiłeś jest wspaniałe,
  Łaska została wylana na rodzaj ludzki...
  To jest to, co mi dałeś, święty Boże,
  Dusza, umysł, serce, miłosierdzie!
  
  Lucyfer zwrócił się do Sodomy,
  Potomstwo grzechu i pychy...
  Podniósł miecz ku świętemu, pańskiemu tronowi,
  I postanowił, że teraz jest Wszechmogący!
  Mistrz krzyknął dziko:
  - Nie! Nie chcę śpiewać o religii! Jestem grzesznikiem i kocham grzech!
  Mishka zauważył:
  - Mogę zrobić jeszcze jedno!
  Bogaty człowiek zaprotestował:
  - Nie! Niech dziewczyna zaśpiewa! Jak masz na imię?
  Artysta cyrkowy odpowiedział:
  - Alenka!
  Mistrz mruknął:
  - Śpiewaj, Alenko!
  Dziewczynka zaczęła śpiewać z wielkim uczuciem i entuzjazmem;
  Jestem najsilniejszą dziewczyną na świecie,
  Który narodził się w czystości...
  Nie ma nikogo piękniejszego ode mnie na tej planecie-
  Będziemy wszędzie prosperować!
    
  Niech Rosja będzie uwielbiona jako najwspanialsza ze wszystkich,
  Kraj, który podbił cały świat...
  Niech od razu stanie się to dla ludzi ciekawsze,
  Każdy wojownik jest prawdziwym idolem!
    
  Będę bronił świętego kraju,
  Gdzie są nasi przodkowie, tam wierzcie im najmocniej...
  Ludzie rozpoznają bosonogą dziewczynę,
  Ona jest orłem, nie wróblem!
    
  W moim poprzednim życiu byłem członkiem Komsomołu,
  Walczyła tak dzielnie, miażdżąc faszystów...
  A dziewczyna miała taki dźwięczny głos,
  I jasna, pełna światła dusza!
    
  Walczyłem pod Moskwą bardzo dzielnie,
  Dziewczynka była boso na mrozie...
  A mój nacisk jest uważany za tak potężny,
  Rozbiłem Fritzowi twarz pięścią!
    
  W chwale Jezusa, naszego sztandaru,
  A także największy Bóg Swaróg...
  Na zawsze i na wieki Najświętsza Łada jest z nami,
  I najjaśniejszy Biały Bóg na świecie!
    
  Jesteśmy ludźmi, którzy urodzili się w świetle słońca,
  Jaryło zainspirował nas do bohaterskiego czynu...
  A dziewczęca pieśń płynie głośno,
  Spójrz, cherubin rozkłada skrzydła!
    
  Strzelałem celnie z karabinu maszynowego,
  Rzuciła prezent bosą stopą...
  Rzuciłem sieć na faszystę,
  Dziewczyna wygląda młodo!
    
  Uważam się za wojownika od Boga,
  Stworzyliśmy świat, w którym piękno...
  W imię największego Swaroga,
  Piękno rośnie w duszy piękna!
    
  Broniliśmy Kremla przed faszystami,
  Udało im się zabić niemal wszystkich naraz...
  Nie, dziewczyna nie zostanie zdemobilizowana,
  I trafiliśmy Fritzesa prosto w oko!
    
  W imię wiecznej chwały komunizmu,
  Byłem członkiem Komsomołu, który walczył boso...
  Zniszczymy stada faszyzmu,
  Aby stal nie uległa wrogom Rusi!
    
  Dziewczyny walczyły pod Stalingradem,
  Ich sutki były czerwone jak rubiny...
  Wkrótce zobaczymy komunizm,
  Nie znając smutku i melancholii!
    
  Jesteśmy najlepszymi dziewczynami w Ojczyźnie,
  Jestem członkiem Komsomołu, prawie nagi...
  Ale zniszczyła Rzeszę karabinem maszynowym,
  Żeby Niemcy nie dostali się do naszej firmy!
    
  W imię najjaśniejszej Rosji,
  Wierzę, że wszystko będzie bardzo dobrze...
  Wielki Jezu, wierz w misję,
  Choć dłuto muszli puka!
    
  W imię naszej wielkiej Ojczyzny,
  Uciekniemy przed złymi faszystami...
  Zatrzymajmy stada dzikiej hordy,
  Nawet w czasie wściekłego ataku, zły złodziej!
    
  Niech imię Jezusa świeci jak słońce,
  Niech Matka Boża obdarzy nas wielkim rajem...
  Dla Wszechmogącego Łady jesteśmy dziećmi,
  Walcz śmiało i śmiało!
    
  W imię naszej wielkiej Ojczyzny,
  Co komunizm dał wszędzie...
  Widzę twarze świętych jaśniejące na ikonach,
  W jednej Zjednoczonej Rodzinie Pana!
    
  W imię wszechmogącego Swaroga,
  Zbawiciel Chrystus Najwyższy...
  Musimy być jak Bóg Rod,
  Do Nieskończonego Stwórcy wszystkiego!
    
  Niech Ruś podniesie swój sztandar ponad siebie,
  Staniemy się silniejsi i mądrzejsi od wszystkich innych...
  Choć Czyngis-chan atakuje z wielką siłą,
  Ale my dziewczyny jesteśmy mądrzejsze!
    
  Więc mówię wam, ludzie, idźcie dalej,
  Służmy rosyjskim bogom, którzy są nam wierni...
  I ratuj dusze Rosjan w walce,
  Chociaż piekielny rój uderza!
    
  Wygramy, wiem to na pewno,
  Będziemy w stanie pokonać wszystkich faszystów...
  Kain nie zmiażdży wojowników Ojczyzny,
  A z groźnym rykiem niedźwiedź będzie żył!
    
  Zrobimy wszystko bardzo fajnie,
  Pokonamy wszystkich Fritzów i Mongołów...
  Przecież kłótnie z dziewczynami są niebezpieczne,
  Naród rosyjski jest niezwyciężony!
    
  Wszyscy pokażemy nasze groźne uśmiechy,
  Złamiemy rogi Czyngis-chana...
  W imię niekończącej się chwały Rodziny,
  Niech Twój los będzie bardzo jasny!
    
  Tak, my dziewczyny będziemy walczyć pięknie,
  Pokażemy Ci najwyższą klasę na świecie...
  Jestem wojownikiem, a moja dusza nie jest klaunem...
  A Bóg nagrodzi Chrystusa za zwycięstwa!
    
  Pokonamy tumeny Czyngis-chana,
  Na Kalce będą walczyć dziewczyny...
  Nie mogę się oprzeć piekielnemu ciosowi,
  Kocham Jezusa i Stalina!
    
  Więc będę ćwiartował wrogów bez liczenia, uwierz mi,
  Mogę ich pokonać jak komary...
  Wierz mi, mamy ciężką pracę,
  Choć życie jest kruche jak jedwabna nić!
    
  W imię Łady, Najświętszej Maryi Panny,
  Co dała młodość i miłość...
  My, dziewczyny, jesteśmy całkowicie boso,
  Rozdepczmy wroga w błocie i krwi!
    
  Chrystus przyjdzie i umarli powstaną,
  Perun, Yarilo, Biały Bóg, Svarog...
  Są jednością, znają ludzi szczerze,
  A ponad wszechświatem jest Wszechmocna Różdżka!
    
  Krótko mówiąc, nasze szczęście będzie wieczne,
  Piękne i cudowne na zawsze...
  A niebo i ziemia są w potężnej mocy,
  I nieśmiertelność, i młodość na zawsze!
  
  PODWÓJNIE NAJWYŻSZEGO BOGA
  ADNOTACJA
  Chłopiec i dziewczynka znajdują się w Moskwie XXII wieku. Wszystko wydaje się idealne, a planeta Ziemia to prawdziwy raj, z wieczną młodością i rozległym imperium kosmicznym. Nagle jednak chłopiec imieniem Witalij odkrywa, że jest uderzająco podobny do Boga Wszechmogącego w ciele.
  ROZDZIAŁ 1
  Chłopiec o imieniu Akulov i silna dziewczyna o imieniu Albina są w dużym mieście. To jak Moskwa, ale w XXII wieku. To przyszłość, dwieście lat później. Miasto, oczywiście, się rozrosło. Pojawiły się wieżowce, niczym góry, bardzo kolorowe. Mają też egzotyczne kształty, jak na przykład kolorowe lody w złotym kubku. Albo na przykład siedem żółwi ułożonych jeden na drugim w platynie.
  Były też budynki przypominające instrumenty muzyczne, lśniące czymś pięknym.
  A w powietrzu unosiły się liczne maszyny latające o najróżniejszych kształtach. Większość jednak miała kształt łzy lub przypominała morską rybę ze złotymi płetwami.
  A potem pojawiły się migoczące w locie postacie. Byli wśród nich zarówno dorośli, jak i dzieci. Co więcej, wszyscy dorośli wyglądali na młodych, nie mieli więcej niż szesnaście lat.
  Plastik też płynął po chodniku. Małe dzieci skakały po nim, tupały nogami, a potem leciał w górę jak piłeczki pingpongowe.
  Vitalik zauważył z uśmiechem:
  - Cudowny świat!
  Albina zgodziła się:
  - Tak, śmieszne i przyzwoite jak na cuda!
  Chłopiec i dziewczynka szli po odbijającej, lustrzanej powierzchni. Ich stopy były bose, jak u dzieci. Czuli łaskotanie wibrujących fal.
  Przed nami widoczna była wspaniała fontanna, strzelająca strumieniem wody na wysokość półtorej mili, lśniąc niczym diamenty. Same posągi, wkomponowane w fontannę, lśniły jakimś wyjątkowym, nieznanym metalem, o wiele jaśniejszym niż złoto i mieniącym się wszystkimi barwami tęczy.
  A same posągi były piękne w formie i poruszające.
  Vitalik skinął głową:
  - Co za cudowne odkrycie. Ta fontanna jest jeszcze fajniejsza niż Peterhof!
  Albina zauważyła z uśmiechem:
  - Świat świetlanej, chłodnej przyszłości.
  Chłopiec i dziewczynka nieznacznie przyspieszyli. Albina była o tyle wyższa od Vitalika, że można by ich było wziąć za matkę i syna. Co więcej, w tej przyszłości nie było starców. Ludzie osiągnęli wieczną młodość, a mężczyźni mogli się cieszyć, że nie muszą tracić czasu na bezsensowne i nieprzyjemne golenie.
  Niektóre budynki futurystycznej Moskwy zdobiły złote i platynowe pasy. Jaskrawe billboardy, o wielkości nawet kilometra, również świeciły, prezentując ciekawe kreskówki.
  Latające maszyny, śmigające w powietrzu, nie tylko miały piękne, jaskrawe kolory i zgrabne kształty, ale także pachniały jak drogie francuskie perfumy, a może nawet przyjemniej.
  A powierzchnia kwadratów była niczym lustro, ciepła i lśniąca. Kiedy stąpały po niej bose stopy nastolatków, chłopca i dziewczynki, pojawiały się wdzięczne, wręcz dziecięce ślady stóp. Świeciły różnymi kolorami, jakby narysowane markerami. A potem znikały.
  Albina zauważyła z uśmiechem:
  - Zupełnie jak w zamku Królowej Śniegu!
  Vitalik pokręcił głową:
  - Nie! Jest tu ciepło, a świat jest pełen kolorów.
  Podlecieli do nich młody mężczyzna i młoda kobieta. Byli bardzo piękni, ale ich twarze były pomalowane jak wzory na torcie.
  Młody człowiek zapytał chłopców:
  - Skąd jesteś?
  Witalij odpowiedział:
  - Z Moskwy!
  - Dlaczego podróżujesz pieszo?
  Albina odpowiedziała:
  - Chciałbym kupić samolot. Gdzie są sklepy w okolicy?
  Dziewczyna, która siedziała obok chłopca, roześmiała się i odpowiedziała:
  "Nikt nie korzysta ze sklepów. Jest sieć Hypernet, a wszystko jest dostarczane całkowicie za darmo".
  Vitalik ćwierknął z uśmiechem:
  - Jak duży jest postęp?
  Do niebywałych cudów...
  Wszystko stało się całkowicie wolne,
  Tylko z pożytkiem, ostrożnie!
  Młody człowiek zauważył:
  - Wiesz, jak bardzo przypomina naszego Boga? Może jesteś jego synem?
  Chłopiec zachichotał i odpowiedział:
  - Nie! Nie znam mojego ojca. Ale jeśli jest Bogiem, to wcale bym się nie zdziwił.
  Dziewczyna zauważyła z uśmiechem:
  "W naszym świecie nie ma nic zaskakującego w wyglądzie! Możesz zmienić swoje ciało za pomocą specjalnego programu w Hypernecie. Ale ludzie rzadko to robią, ponieważ w matrycy gry Hypernet można to zrobić natychmiast i tylko siłą umysłu. A jeśli zmienisz się w rzeczywistości, nikt cię nie rozpozna. A do tego potrzebujesz pozwolenia Ministerstwa Miłości".
  Albina była zaskoczona:
  - Ministerstwo Miłości?
  Dziewczyna spojrzała i odpowiedziała:
  - Jakbyś nie był z naszego imperium! Może masz problemy z pamięcią?
  Vitalik mruknął:
  - Jesteśmy podróżnikami w czasie!
  Młody człowiek zauważył:
  - Jeśli to nie żart, to...
  W tym momencie wokół nich pojawiło się kilkanaście pięknych dziewczyn w pomarańczowych kombinezonach. Wycelowały w parę z najnowocześniejszych karabinów maszynowych.
  Vitalik mruknął:
  - Przychodzimy w pokoju!
  Albina ćwierkała:
  - Jesteśmy jeszcze nieletni, nie strzelajcie do nas!
  Dziewczyna o rudych włosach i w mundurze powiedziała:
  "Nie zrobimy ci krzywdy. Po prostu nie masz żadnych nanobotów i musimy dowiedzieć się, skąd się wziąłeś".
  Vitalik mruknął:
  - Z wielbłąda!
  W tym momencie zielone, szerokie promienie uderzyły w parę, delikatnie i bezboleśnie, odbierając im świadomość.
  Vitalik nie zdążył niczego dostrzec ani pomyśleć, gdy odzyskał wyraźną pamięć.
  Razem z Albiną wisieli w przezroczystej przestrzeni. Zdawało się, że otacza ich niebieska mgła. A jednak nie mogli nawet ruszyć palcem.
  Przed nimi pojawiła się przepiękna dziewczyna o włosach mieniących się wszystkimi kolorami tęczy.
  Ona ćwierkała:
  Przeprowadziliśmy analizę i odkryliśmy, że pochodzisz z Moskwy z 2023 roku. Pytanie brzmi: jak się tu znalazłeś? Wygląda na to, że jesteście złożoną parą. Komputer wskazuje, że możesz być Wszechmogącym i Matką Boską tamtych czasów.
  Vitalik krzyknął, jej głos był słyszalny:
  - Rozumiem... Wygląda na to, że w przyszłości będę rządził tym imperium!
  Dziewczyna odwróciła się i odpowiedziała słodkim głosem:
  "Niczego nie wykluczamy. Ale Najwyższa Istota znajduje się obecnie w hiperkapitale Ultrabavil, a to jest w sąsiedniej galaktyce! Musisz zostać do niego dostarczony, a wtedy zadecydują, co zrobić z twoją partnerką".
  Albina zauważyła:
  - Ale nie możemy zabić się w przeszłości?
  Dziewczyna odpowiedziała:
  "To decyzja Boga i Matki Boskiej! Na razie twój wygląd jest wielką tajemnicą przed wszystkimi innymi. Zostaniesz natychmiast wysłany na Ultrababylon pod silną eskortą, załadowany do kapsuły kosmicznej. Aby zapewnić ci rozrywkę podczas lotu, twoja świadomość w supermatrycy Hypernet będzie mogła cieszyć się grami na każdy gust. Rozumiesz?"
  Vitalik odpowiedział:
  - Gra w dwudziestym trzecim wieku - co może być lepszego!
  Albina powiedziała z uśmiechem:
  - To też mi się podoba!
  Dziewczyna szeroko się uśmiechnęła i pomachała ręką. Miękka, różowa fala spadła na Vitalika i Albinę.
  Chłopiec i dziewczynka znaleźli się w mieście. Nie tak jasnym i kolorowym jak Moskwa z XXIII wieku. Bardziej przypominającym ten z końca XX wieku.
  Ogromny dinozaur uderzał tylnymi nogami o ulice, uderzając ogonem o sąsiednie domy i niszcząc je. Jego nogi również wydłużały się i skracały, powodując zniszczenia i śmierć.
  I rozproszyli się we wszystkich kierunkach. Jednak wszyscy byli dziećmi w wieku nie przekraczającym dwunastu lat. Uciekali chłopcy i dziewczynki. Niektórzy z nich mieli na sobie policyjne mundury. I nie było widać ani jednego dorosłego, nawet nastolatka.
  Usłyszano przyjemny kobiecy głos:
  - Zatrzymaj dinozaura i uratuj dzieci!
  Albina zapytała:
  - A jak to zrobić?
  Głos odpowiedział:
  - To gra. Sam się przekonaj.
  Vitalik wzruszył ramionami i zaśpiewał:
  - Oto magiczna różdżka,
  Szybko zamień się w skakankę!
  Albina uśmiechnęła się i zapytała:
  - A to ty, jak się masz?
  Młody geniusz odpowiedział pewnie:
  Prędzej czy później w grze pojawią się wskazówki i fortepiany w krzakach. Na przykład takie!
  Młody wojownik, bosymi stopami, podniósł złamaną płytkę chodnikową i cisnął nią w wysoki budynek. Odłamek zatoczył łuk i uderzył w fundament. Ogromna konstrukcja zachwiała się i z całej siły runęła na dinozaura. Zatrzęsła się gwałtownie, a potwór zaczął się przewracać.
  Albina gruchała z rozkoszą:
  - To jest prawdziwy ruch rycerski!
  Vitalik zaśmiał się i odpowiedział:
  - Może ruch ogiera!
  Dinozaur, zmiażdżony przez budynek, roztrzaskał się na mnóstwo gum do żucia i cukierków. Dzieci zamieszkujące miasto natychmiast rzuciły się, by je porwać. Widziano sandały, trampki, a w niektórych przypadkach nawet bose stopy.
  Było dużo hałasu.
  Vitalik śpiewał z uśmiechem:
  Dzieciństwo to cudowny czas,
  To miła i zabawna zabawa dla dzieci...
  Nadchodzi wspaniała gra,
  Piszemy jak deszcz z karabinu maszynowego!
  Albina, uśmiechając się jeszcze szerzej, zauważyła:
  - Tak, piszemy!
  Potem zobaczyli jeszcze dwóch złoczyńców. Byli to potwory: jeden z głową dzika, drugi nosorożca. Z dzikim rykiem rzucili się na Albinę i Vitalika.
  Chłopiec gwizdnął.
  Jedna z sygnalizacji świetlnych zachwiała się i spadła na głowę nosorożca, zadając mu miażdżący cios i ogłuszając zwierzę.
  Vitalik ćwierkał, szczerząc zęby:
  - Uderz, uderz, uderz jeszcze raz,
  Kolejny cios i oto jest...
  Chłopiec boso jest supergwiazdą,
  Zadaje sierpowy!
  Albina zachichotała i zagruchała:
  - W wojnie świętej,
  Dziewczyny są podwójnie fajne!
  Żołnierz z głową świni wyciągnął z plecaka karabin laserowy i zaczął strzelać.
  Chłopiec i dziewczynki odskoczyli na bok. Albina rzuciła skórką od banana bosym obcasem. Przeleciała i wylądowała pod butem żołnierza z głową świni. Przeleciała i rozbiła się, przebijając kamienną ścianę i zamilkła.
  Vitalik śpiewał z przyjemnością:
  - Pochylam się nad celownikiem, a rakiety pędzą w stronę celu! Jeszcze jeden strzał!
  Albina poczuła w sobie bardzo destrukcyjny impuls. Zaczęła tupać bosymi, opalonymi stopami, przez co asfalt wibrował i pękał.
  A cukierki, czekoladki, lody w rożkach, gumy do żucia, lizaki i wiele innych rzeczy zaczęły wylatywać ze szczelin. Jak to wszystko fajnie i zabawnie wyglądało.
  Vitalik zauważył:
  - To naprawdę pyszne smakołyki!
  Dziewczynka chciała coś powiedzieć, ale wtedy nadbiegła gromadka dzieci i zaczęła łapczywie wyłapywać wszystkie te przysmaki!
  Albina ćwierkała:
  - Przynajmniej podziękuj!
  Dzieci zatrzymały się i chórem krzyknęły:
  - Dziękuję!
  Vitalik powiedział z uśmiechem:
  - To jest prawie boskie!
  Bohaterka miała zamiar zażartować, ale krajobraz nagle się zmienił. Znaleźli się na ośnieżonej górze. Chłopcy i dziewczęta zjeżdżali po niej jak po skoczni narciarskiej.
  I dobrze się bawili...
  Jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki Vitalik i Albina znaleźli narty na nogach. Zarówno chłopiec, jak i dziewczynka ruszyli w drogę, krzycząc i robiąc przy tym mnóstwo hałasu.
  Vitalik śpiewał z uśmiechem:
  Impulsy duszy o cudownym pięknie,
  Wojownik walczył o swoją ojczyznę pośród gwiazd...
  W końcu najśmielsze marzenia się spełniły,
  Nie bał się armii złowrogich wrogów!
  Albina puściła oko i ironicznie zauważyła:
  - A jednak wśród gwiazd!
  Vitalik zaśmiał się i odpowiedział:
  - Tak!
  Chłopiec zaczął odpychać się kijkami od śniegu. Zimy w ostatnich latach były rozczarowujące. A jazda na nartach pod Moskwą była przerażająca. A jak inaczej mieliby zorganizować Zimowe Igrzyska Olimpijskie w Soczi?
  Jeden z chłopców, który jeździł na nartach po równoległym torze, zapytał:
  - Chcesz przeżyć przygodę?
  Albina odpowiedziała:
  - Oczywiście, że tak! Oczywiście, że tak! Oczywiście, że tak!
  A potem przed nimi pojawiło się kilka niedźwiedzi polarnych. A teraz Vitalik i Albina trzymali karabiny maszynowe.
  Chłopiec i dziewczynka są zdeterminowani, by walczyć. Naciskają spusty, a z luf niczym wodospad wystrzeliwuje palący, przeszywający i niszczycielski strumień.
  Vitalik zauważył, widząc jak kula trafiła niedźwiedzia polarnego w pośladek, wyzwalając fontannę krwi:
  - To wszystko jest cudowne i fajne!
  Albina skinęła głową i zaśpiewała:
  Gdzieś na tym świecie,
  Gdzie zawsze jest mróz...
  Niedźwiedzie ocierają się o oś,
  O osi Ziemi!
  Vitalik wyraził sprzeciw:
  - Polujemy na nich!
  I wystrzelił kolejną serię. Oto, jak wspaniali i twardzi są ci wojownicy.
  I przebite niedźwiedzie polarne upadły. A potem zamieniły się w coś bardzo smacznego i jadalnego. Były to ciasta, ciastka i wszelkiego rodzaju bogate, kremowe, pachnące rzeczy.
  Albina zauważyła z uśmiechem:
  - To naprawdę świetne smakołyki!
  Vitalik zauważył:
  "Naprawdę uwielbiasz słowo "pycha!". Ale to zazwyczaj mówią małe dzieci, a my jesteśmy już dorośli i udało nam się zrobić mnóstwo rzeczy!"
  Albina skinęła głową:
  - Zgadzam się! Ale dziećmi pozostajemy na zawsze, zmieniają się tylko lata!
  Chłopiec i dziewczynka znów skoczyli i zrobili salto na nartach. I znowu zaśpiewali:
  Co tam było za mną, spójrz wstecz,
  Nie bądź leniwy, gdy poznajesz siebie jako dziecko...
  Ponieważ wiele lat przeleciało, minęło,
  Uśmiechnij się, uśmiechnij się, uśmiechnij się!
  Vitalik puścił oko do Albiny i zauważył:
  - Zabawny incydent!
  Dziewczyny zapytały:
  - W czym?
  Chłopiec odpowiedział:
  "Trafiłem do przyszłości, gdzie przejąłem władzę nad światem i rządziłem przez dwieście lat. A potem pojawia się mój sobowtór z przeszłości i pojawia się pytanie: co z nim zrobić?"
  Albina wzruszyła ramionami i odpowiedziała:
  - Nic! Daj swojemu sobowtórowi planetę i niech żyje długo i szczęśliwie!
  Vitalik zauważył z powątpiewaniem:
  - A co jeśli pomyśli, że wyzwę go na pojedynek o tron?
  Dziewczyna wzruszyła ramionami i zapytała:
  - A czy podejmiesz wyzwanie?
  Chłopiec odpowiedział:
  "Ludzie w kosmicznym imperium są całkiem szczęśliwi. Wszyscy są szczęśliwi i nie widzę powodu, dla którego miałbym walczyć o władzę. W końcu to nie człowiek dla władzy, ale władza dla człowieka!"
  Albina zagwizdała:
  - Ach, jaki szlachetny! Jesteś rycerzem?
  Vitalik logicznie zauważył:
  - Niezupełnie! Rycerze przestrzegali zasad przyzwoitości tylko w stosunku do siebie nawzajem i nie uważali niewolników za ludzi. A mnie zależy na dobru każdego człowieka.
  Bohaterka puściła oko i zaćwierkała:
  Mój kraj rodzinny jest szeroki,
  Jest tam wiele lasów, pól i rzek...
  Nie znam żadnego innego kraju, który by tak wyglądał.
  Gdzie człowiek może oddychać tak swobodnie!
  Genialny chłopiec wyjaśnił:
  - Całe imperium gwiazd!
  Krajobraz w Matrixie po raz kolejny uległ zmianie.
  Chłopiec i dziewczynka znaleźli się w okopie. To była ewidentnie gra z gatunku strzelanki historycznej. Jak z czasów II wojny światowej. Tylko czołgi poruszające się po polu bitwy nieco się różniły. Na przykład, widać "Lwa", który w rzeczywistości nigdy nie wszedł do produkcji. I szczerze mówiąc, "Lew", choć potężny, ma wątpliwą skuteczność bojową. Ważąc 90 ton, jest lepiej chroniony niż "Tygrys-2" tylko dzięki przedniemu pancerzowi wieży i ma działo kalibru 105 mm. Potężny, ale wolniejszy od Tygrysa pod względem szybkostrzelności. Ale ten czołg jest tutaj. I emanuje swoją kolosalną mocą.
  I armaty do niego strzelają. Piękne dziewczyny w krótkich spódniczkach i z gołymi nogami biegają wokół armat.
  Ładują armaty, których jest siedem.
  A są trzy czołgi Lev. Może się to wydawać mało, ale nie da się ich przebić od przodu.
  Dziewczyna z Komsomołu zwróciła się do Witalika i zapytała:
  - Czy jesteś pionierem?
  Młody geniusz odpowiedział pewnie:
  - Nie! Nigdy nie byłem!
  Dziewczynka zapytała ze zdziwieniem:
  - A dlaczego?
  Vitalik odpowiedział z uśmiechem:
  - Bo jestem z innej epoki!
  Inna dziewczyna zauważyła:
  - Nie możemy przebić czołgu Lev? Nasze działo 76 mm jest za słabe!
  W tej sytuacji interweniowała Albina:
  - Nie strzelaj do niemieckiego czołgu!
  Dziewczyna z Komsomołu zapytała z uśmiechem:
  - A dlaczego nie miałoby?
  Bohaterka odpowiedziała:
  "Bo to tylko gra. I trzeba pokonać niezniszczalne czołgi w inny sposób niż strzelając z armat".
  Żołnierze Komsomołu zapytali chórem:
  - A jakie piękne!
  Albina wykrzyknęła:
  - Śpiewanie!
  I zaczęła śpiewać głosem słowika, a inni poszli za jej przykładem:
  Gwiazda Ojczyzny została dana przez Pana,
  Ona, uwierz mi, jest jaśniejsza niż słońce!
  Mój ty, ten kraj pochodzenia -
  Wiedz, że moje serce bije ze smutkiem dla ciebie!
  
  W Tobie jesteśmy komsomołami, jak orły,
  Zmiażdżymy faszystów i zmieciemy złom!
  Udało nam się to nawet zrobić na Jowiszu,
  Aby uprawiać owoce nierealnego raju!
  
  Wenus jest miejscem miłości,
  Na Marsie uczucia wojownika są najsilniejsze!
  Zerwij łańcuchy zła i wątpliwości,
  W końcu Wszechmogący chce tego, co najlepsze!
  
  Pokonamy kosmiczny atak,
  Pamiętajmy o brodzie i silnym haku!
  Wróg zostanie zmiażdżony mocą pokoju,
  A Junkersa zestrzelił zwykły dziecięcy łuk!
  
  Zasada jest jedna: bierz i wygrywaj,
  Nie możemy znać innego wyniku!
  A ty, wilku Rzeszy, nie rycz,
  Dostaniesz bagnetem w twarz od żołnierza!
  
  Ale bagnet ci nic nie da,
  Uderzymy w głowę dynamitem!
  Lot jest równie szybki,
  Gdy proletariusz uderzył młotem!
  
  Dalszy kurs minie jak huragan,
  A finałem będzie zwycięski szach-mat!
  Za naszą wściekłość, wściekły wulkan,
  Odwet na tym draniu, strasznym kocie!
  
  Zacisnęliśmy kleszcze na Berlinie,
  Paryż wolny pod rosyjską flagą!
  Jesteśmy córkami i synami Ojczyzny,
  Kiedy ucztujemy, jemy miód z makiem!
  
  Foggy Albion jest teraz jak brat,
  Nowy Jork objawił mi się niczym ciasto na talerzu!
  Nasza czerwona, szkarłatna flaga w kolorze maku,
  Pod tym względem wszyscy ludzie cieszą się wolnością!
  Dziewczyny zaśpiewały, a trzy zbiorniki "Lwa" przekształciły się w duże, puszyste torty, udekorowane różami. Roztaczał się z nich bardzo silny i apetyczny aromat.
  Ale potem za nimi pojawił się kolejny pojazd. Tym razem jeszcze potężniejsze i cięższe czołgi Mause. Są powolne, ale ich siła ognia i pancerz są powalające.
  Albina zapytała członków Komsomołu:
  - Zaśpiewamy jeszcze raz?
  Kapitanka zauważyła:
  - Czy naprawdę da się coś takiego połknąć?
  Vitalik śpiewał:
  Pieśń pomaga nam budować i żyć,
  I wraz z piosenką w uskrzydlony lot...
  A kto przez życie chodzi z lirą,
  Ten egzemplarz nigdy nigdzie nie zniknie!
  Jedna z dziewcząt z Komsomołu zauważyła:
  - Z tym nie można dyskutować!
  Albina potwierdziła:
  - Zgadza się! A może chcesz czegoś innego?
  Dziewczyny z Komsomołu załadowały nabój do lufy i wystrzeliły z całej siły. Przeleciał, uderzył w czołg i odbił się jak groszek.
  Kapitan zauważyła:
  - Tak, rzucam ci wyzwanie, żebyś to wziął!
  Vitalik skinął głową:
  - Więc zaczynajmy śpiewać!
  I tak wojownicy i chłopiec zaczęli występować z wielkim entuzjazmem:
  Chwała Ojczyzny Radzieckiej jest wielka -
  Wierzę, że jesteśmy godni tej chwały!
  Pokonamy okrutnego wroga w bitwie,
  Dla dobra rosyjskiego, najwspanialszego państwa!
  
  Co w Ojczyźnie śpiewa,
  W sercu uczciwego, boso chodzącego pioniera!
  Rzucamy się do lotu jak ptak,
  Jak święta stała się nasza wiara!
  
  Wierz mi, karabin maszynowy to mój starszy brat,
  A granaty wcale nie są dodatkowym obciążeniem!
  Jeśli jesteś odważny, to wynik jest taki,
  Tak będzie, pomimo faktu, że jesteś chłopcem!
  
  Pionier jest zarozumiały i surowy...
  Ale Bóg rozświetla nas uśmiechem!
  Niestety, na świecie jest wielu złych asów,
  Chcą zniszczyć raj!
  
  Faszystowski szakal wyciąga ku nam łapy,
  Chce wyrwać dziecku serce!
  I jego świński, dziobaty uśmiech,
  Niech dostanie porządnego policzka!
  
  Czołgi Tygrysy to "buty"
  Niezgrabne, strasznie kanciaste!
  I nie uciekaj przed nimi, rycerzu,
  No to lepiej przygotujcie granaty!
  
  Stworzymy taki świat, uwierz mi,
  Gdzie miliony będą szczęśliwe!
  Drapieżna bestia ucieknie do swojej nory,
  Rozgromimy te nikczemne legiony!
  
  Czerwony sztandar będzie świecił,
  Zawiera imię świętego Jezusa!
  Jeśli zdasz egzamin pionierski z oceną A,
  Niech Twoja Rosja będzie sławna!
  
  Ale ten egzamin nie jest przy tablicy -
  Trzeba go będzie wypuścić z okopu!
  Siwe włosy zaczynają pojawiać się na skroniach chłopca,
  Zmarł przyjaciel - teraz nad grobem panuje smutek!
  
  Co, przeklęty szumowino, wojna,
  Nie jest nawet godzien nazywać się zwierzęciem!
  A horda nie zna żadnych ograniczeń,
  Chociaż Adolf bywa czasem zabawniejszy od klauna!
  
  Wiesz, nie możemy się wycofać,
  Pionierzy niech zawsze boją się innych!
  My, chłopaki, jesteśmy lojalnymi przyjaciółmi,
  I moralnie uważam, że nie są kalekami!
  
  Zakończmy chwalebny marsz w Berlinie,
  Uwierz mi, zawsze wiedzieliśmy jak walczyć!
  I nagle nabrali odwagi,
  RPK niesiony w biegu w plecaku!
  Dziewczęta z Komsomołu śpiewały, a ogromne czołgi Maus zamieniły się w wielkie półmiski jesiotra z dodatkami.
  I bardzo apetyczne.
  Albina zachichotała i zaśpiewała:
  - Jakie dania, jakie przysmaki,
  Chciałbym zabrać to wszystko ze sobą...
  Szkoda, że tak rzadko się kłócimy,
  Karmią nas tak długo, że aż zabijają!
  Vitalik zauważył z uśmiechem:
  - Tak, są tu takie zabawy! Jak dla bardzo małych dzieci.
  Dziewczyna z Komsomołu logicznie zauważyła:
  - Dzieciństwo nigdy nie odchodzi całkowicie od człowieka!
  
  PRZYGODY NIEŚMIERTELNEGO GÓRALA KENNY'EGO
  ADNOTACJA
  W wyniku ostatecznego Armagedonu w 2017 roku, jedynymi ocalałymi spośród Highlanderów byli Kenny Hamilton, chłopiec zabity w wieku jedenastu lat i wskrzeszony jak wszyscy inni Highlanderzy, oraz Duncan Munklaud, który, choć nie jest już nieśmiertelny, wciąż jest młody i wiedzie spokojne życie. Wieczny chłopiec jest zmuszony do tułaczki, ostatecznie trafiając do więzienia dla nieletnich w najbardziej dotkniętym przestępczością stanie w Stanach Zjednoczonych: Teksasie.
  ROZDZIAŁ NR 1.
  Młody góral Kenny, nieśmiertelny przedstawiciel rasy, został zupełnie sam pośród swoich. Wszyscy inni nieśmiertelni zginęli w potyczkach i ostatecznej bitwie Armagedonu. Jedynym pozostałym góralem był Duncan Munklow. Był praktycznie jedynym ocalałym. Jednak po zakończeniu misji Duncan stracił nieśmiertelność i stał się zwykłym człowiekiem. Kenny'emu nie zagrażają już inni łowcy nagród. Wręcz przeciwnie, chłopiec czuł się samotny. Stał się nieśmiertelny w wieku jedenastu lat, a wydarzyło się to w roku 1182. Żyje już ponad osiemset pięćdziesiąt lat. I zawsze miał jedenaście lat.
  Przystojny, nieśmiertelny chłopiec, około jedenastoletni. Wygląda jak anioł, ma ładną twarz i blond włosy. Ale w rzeczywistości zabił już wielu ludzi. Zarówno górali, jak i zwykłych śmiertelników.
  Kenny kilkakrotnie był na skraju śmierci, ale zawsze udawało mu się wydostać. Duncan Mancloud był nawet przez jakiś czas jego przyjacielem. Dopóki Kenny nie spróbował go zabić. Wtedy spróbował ponownie, używając cudzych rąk.
  A on sam omal nie zginął. Ale Armagedon już ucichł. Na Ziemi nie ma już Górali, pozostało tylko dwóch ocalałych: sam Kenny i Duncan Munklaud. Ale ten drugi nie jest już Góralem, a zwykłym śmiertelnikiem. To oznacza, że na całej planecie jest tylko jeden Kenny, który nigdy nie umrze, chyba że zostanie mu ścięta głowa.
  Jego marzenie się spełniło. Ale po ośmiuset pięćdziesięciu czterech latach życia Kenny zmęczył się byciem dzieckiem.
  Nie rośnie, nie starzeje się ani nie dojrzewa. Z jednej strony, bycie góralem jest wspaniałe. Jeśli wypadnie ci ząb, odrośnie w kilka minut. I nie chorujesz. Kenny, w szczególności, uwielbiał chodzić boso. I nigdy nawet nie kaszlał, niezależnie od pogody. Chłopiec brał nawet udział w Krucjacie Dziecięcej.
  Potem Kenny poprowadził jeden z oddziałów chłopców. Dzieci szły boso przez góry, po kamienistych drogach. Kenny również pozbył się niewygodnych butów. A jego bose podeszwy były twardsze niż skóra butów.
  Chłopiec doświadczył wówczas wielu niebezpieczeństw, a nawet trafił do niewoli. Kenny, choć nieśmiertelny, był tylko nieznacznie silniejszy od zwykłego dziecka. On również został zniewolony przez piratów i sprzedany kalifowi Bagdadu.
  Gorące piaski Galilei parzyły bose stopy dzieci. Podeszwy Kenny'ego, po dziesięcioleciach chodzenia, stały się jak kopyta wielbłąda. Ale jak to wyglądało dla zwykłych, śmiertelnych dzieci? Zwłaszcza dla dziewczynek. Paliły własne małe stopy i dosłownie z trudem chodziły. A te, które upadały, były podnoszone biczami.
  Kenny wziął na ramiona jedną z dziewczyn, której nogi były poparzone i krwawiły. Niósł ją przez pustynię. Choć było to trudne. To prawda, jego nieśmiertelne ciało miało większą wytrzymałość. Ale wciąż nie był Herkulesem w sile i czuł się niemal tak samo zmęczony jak pozostali.
  Następnie dzieciom postawiono wybór: przyjąć islam lub pójść do kamieniołomów.
  Kenny, jak większość dzieci, wybrał niewolę. I wyobraźcie sobie, znalazł się w kopalni. I kto tam był? Smród pochodni i niewolniczych odchodów, katorżnicza praca. Wiele dzieci umierało w pierwszych dniach i tygodniach. Kenny był nagi, bez przepaski biodrowej, jak inne dzieci. Nadzorcy bili go za najmniejszą prowokację. I zmuszali go do pracy przez dwie trzecie dnia, zostawiając jedną trzecią na sen. To była piekielna, ciężka praca.
  Dzieci były małe i czuły się bardziej komfortowo pracując w kopalniach. Karmiono je tylko tyle, by nie umarły z głodu i mogły pracować. Kenny próbował uciec, ale został brutalnie schwytany z pomocą gepardów i przykuty łańcuchami.
  I tak ciężko pracował, że nie widział słońca.
  To był najstraszniejszy okres w życiu Kenny'ego. Znalazł się w prawdziwym piekle. Wspinał się na skałę za skałą, miażdżył sobie ramiona, jadł chleb i wodę i harował jak opętany.
  I nawet marzył o śmierci jako o wyzwoleniu. Ale nie mógł uciec: gepardy to niezwykle silne psy stróżujące - niczym nie ustępują owczarkom niemieckim.
  Mijały lata. Kenny nie umarł, stopniowo przyzwyczajając się do tego piekła. Prawie wszystkie dzieci umierały z powodu smrodu, gazów, katorżniczej pracy, skąpego jedzenia i nieustannego bicia. A te, którym udało się przeżyć, zostały przeniesione do dorosłych.
  A Kenny wciąż żył. Przywieziono i zapędzono inne dzieci. W wąskich kopalniach potrzebni byli nieliczni robotnicy.
  Kenny był niewolnikiem, nosił łańcuchy na rękach i nogach i to było jego jedyne ubranie. Młodym niewolnikom nie dawano nawet przepasek biodrowych, i po co się tym przejmować? To była oszczędność. Zwłaszcza że kopalnie na Bliskim Wschodzie są dość ciepłe nawet zimą. Kenny był w jeszcze gorszej sytuacji niż inni, bo nosił łańcuchy. Pozostałe dzieci pracowały głównie lekko. Nie dało się uciec, a łańcuchy też kosztowały.
  Kenny od lat nie widział słońca, spał na skałach i tylko w snach mógł czuć się wolny. Często śniło mu się, że przelatuje nad górami lub zamkami. Śniło mu się też, że walczy na miecze i zabija nadzorców.
  Kenny zaczął już zapominać o normalnym życiu. Minął cały wiek, niczym koszmar. Jego łańcuchy zardzewiały i rozpadły się. Nie został przeniesiony do dorosłych, bo nie rósł, i pozostał z dziećmi. I właśnie wtedy do władzy doszedł bardzo brutalny kalif, który wolał nabijać ludzi na pale zamiast ścinać im głowy.
  Wieść o tym dotarła do nadzorców. Kenny, który spędził ponad sto lat w kamieniołomach, a mimo to zachował bystry, czujny umysł i dobre zdrowie, uznał, że jest dla niego szansa.
  On zaś napadł na niego, uderzył strażnika kamieniem w tył głowy i zaczął go bić.
  Za to bezczelnego niewolnika wyciągnięto na powierzchnię po raz pierwszy od stu lat. Kenny ujrzał słońce, które go oślepiło. Potem zaprowadzili go na stos. Czy Kenny się bał? Wiedział, że za chwilę poczuje dotkliwy ból. Ale był już przyzwyczajony do bicia i cierpienia w kamieniołomach. Co z tego, że pal trafi mu w tyłek?
  Na innych palikach wili się i umierali dorośli mężczyźni i kilka kobiet.
  Dla Kenny'ego przygotowano mniejszy pal. Kaci podnieśli go i nabili na czubek, kolbą do przodu.
  Chłopiec poczuł ostry ból. A potem go uderzył i jego ciało zaczęło powoli opadać.
  Kenny poczuł ból i krzyknął z całych sił. Potem ból ustąpił i chłopiec się uspokoił. Kat przypalił bosą piętę chłopca gorącym żelazem i odszedł, czując zapach spalenizny.
  Kenny ocknął się i został sam. Zaczął machać kołkiem. I znów przeszył go ostry ból. Chłopiec krzyknął. Jeden ze strażników uniósł głowę i uśmiechnął się szeroko. Potem znowu zasnął. Martwi przecież nie zeskoczą z kołka, prawda?
  Kenny desperacko podniósł się bosymi stopami. Nabrał sił dzięki ponad stu latom noszenia ciężkich kamieni i pracy w kamieniołomach z młotem kowalskim i łomem. A potem zeskoczył z pala. I zaczął czołgać się po piasku.
  Na szczęście gepardy pilnowały w kamieniołomach tylko żywych jeńców. Nikt nie marnował czasu na martwe zwierzęta ani na rzadkie okazy.
  Kenny odczołgał się, a potem pobiegł. Mając ponad sto lat, całkiem dobrze opanował arabski. Miał brudne włosy i nie było widać, że jest blondynem.
  Wiele arabskich dzieci było też półnagich. A Kenny był bardzo brudny. Wyobraźcie sobie, jak długo się nie mył. Ale ani infekcje, ani robaki nie dotykają nieśmiertelnych. A jego zęby nie psują się, nawet jeśli się ich nie myje.
  Kenny spędził kilka dni na pustyni. Opalił się niemal do cna. Z łatwością mógłby uchodzić za arabskiego chłopca.
  I tak też uczynił. Udał błąkającego się sierotę i zaczął modlić się na kolanach.
  Zatrudnił go kupiec w Bagdadzie. Podejrzewał, że Kenny jest zbiegłym niewolnikiem, ale nie wyznaczono mu nagrody. Co więcej, nikt nie wierzył, że uda mu się przeżyć nabicie na pal.
  Chłopiec, ubrany jedynie w przepaskę biodrową i boso, biegał, załatwiając sprawy dla kupca. Płacono mu prawie nic i karmiono go skąpo. Ale z biegiem czasu kupiec się zestarzał, a chłopiec nie rósł, co zaczęło budzić podejrzenia.
  Potem Kenny uciekł. I znów się błąkał. A jeden z wojowników, widząc niezwykłą odporność, siłę i muskulaturę chłopca, przewyższającą jego wiek, przyjął go na swojego giermka.
  A podczas bitwy z krzyżowcami Kenny uciekł. I przebrał się za zbiegłego chrześcijańskiego chłopca. I znowu zaczął włóczyć się po Europie. A potem po innych krajach.
  Kenny był wszędzie. I oczywiście nie mógł zapomnieć o takim kraju jak Ameryka.
  Chłopiec, z wiecznie młodzieńczą pamięcią, znał wiele języków i był dość inteligentny. Musiał też uczyć się w szkole, i to w różnych szkołach. A teraz, w 2025 roku, było z czym porównywać.
  Młode ciało wpływa na umysł. Kenny odkrył w szczególności gry komputerowe. I jakie to wspaniałe. A ile wspaniałych kreskówek istniało w przyszłości? I możesz je oglądać online, ile tylko chcesz.
  W końcu, początkowo kino było czarno-białe, potem stało się kolorowe. Telewizory miały małe ekrany. A sam Kenny pamiętał czasy, gdy w Europie nie było nawet prochu. Jest trochę młodszy od samego Czyngis-chana. I udało mu się przenieść przez siebie wiele epok. Ostatni nieśmiertelni zginęli w 2017 roku. A Duncan MacLeod stał się śmiertelnikiem w tym samym roku.
  Więc jeszcze nie jest stary i może być groźnym wojownikiem. Kenny marzył o odcięciu mu głowy. Chociaż to nie dodałoby mu energii. Ale Duncan był jeszcze za młody. Wyglądał na trzydziestolatka. To znaczy, że biologicznie ma dopiero czterdzieści lat i jest mężczyzną pełnym energii.
  Sam Kenny pozostał jedenastoletnim chłopcem, przystojnym, atrakcyjnym i silniejszym od rówieśników. Wolał cieszyć się owocami postępu.
  Rzeczywiście, ile nowych rzeczy pojawiło się w ciągu ośmiu i pół wieku. Smartfony, iPhone'y, szybki internet, teraz możesz oglądać filmy na telewizorze w dłoni. I oczywiście samochody i samoloty.
  Chyba że ludzie będą jeszcze latać na inne planety, ale za parę stuleci to również nastąpi.
  Kenny uśmiechnął się: dożyje tego momentu. Poza tym, po ostatnim starciu w 2017 roku nie ma już nieśmiertelnych. Co oznacza, że głowa Kenny'ego jest bezpieczna przed ich ostrymi mieczami. Tylko on jest tak wyjątkowy.
  Jak Piotruś Pan z bajki. Nawet nie chciał dorosnąć. Ale Piotruś Pan to bohater wymyślony przez ludzką fantazję. Kenny natomiast to prawdziwy chłopiec, któremu nie jest pisane dorosnąć.
  I oczywiście nie doceniamy tego, co mamy. Kenny rozpaczliwie pragnął dorosnąć, nawet jeśli oznaczało to utratę nieśmiertelności. Choć być może czasem przemknęła mu przez myśl myśl, że dorastając, będzie z nostalgią wspominał swoje młodzieńcze, nieśmiertelne lata.
  I wiecznie boso w dzieciństwie. Kenny uwielbiał chodzić boso w każdą pogodę, ale chłopcy zbyt często go za to dokuczali i w dużych miastach musiał nosić trampki lub sandały.
  Najgorsze są ciągłe, chroniczne problemy finansowe. Spróbujcie zarobić cokolwiek z jedenastoletnim dzieckiem, nie większym od swoich rówieśników, a może nawet mniejszym, biorąc pod uwagę, że urodziło się w erze sprzed akceleracji.
  To prawda, że w Ameryce jedzenie jest łatwiejsze. W Sackenhead łatwo znaleźć darmową jadłodajnię i praktycznie darmowe ubrania. Jest też mnóstwo instytucji religijnych. Jeśli zobaczą Kenny'ego boso, dadzą mu darmowe trampki lub inne obuwie i odzież.
  Ale Kenny'emu, oczywiście, to nie wystarczyło. Pociągały go również smartfony i gry komputerowe. Był za młody, żeby być z kobietą, i to stanowiło problem. Ale dla pieniędzy prostytutka zrobiłaby wszystko, nawet z takim dzieckiem jak on, spełniając każdą fantazję. No i oczywiście dobra gra i laptop kosztowały. A on pragnął czegoś zakazanego. Jak kupowanie alkoholu z drugiej ręki. W końcu jego wątroba była wiecznie młoda i nieśmiertelna i nie wyrządziłaby żadnej szkody, nawet z kwasem cyjanowodorowym czy inną silną trucizną.
  Mam już dość picia Coca-Coli. Zwłaszcza, że niektóre sklepy w USA dają nawet dziecku darmowy napój.
  Ale alkoholu nie można sprzedawać dzieciom. Można go kupić tylko nielegalnie, po zawyżonej cenie.
  Kenny nie stronił od kieszonkowców, rabunku i włamywania się do cudzych mieszkań. Robił to już w średniowieczu. Na Wschodzie chłopca za kradzież bito kijami po bosych stopach. Raz nawet odcięto mu rękę, ale na szczęście odrosła. Choć oczywiście było to bolesne.
  Ale kiedy biją cię kijami po bosych stopach, to nic takiego; pięty dziecka, które od wieków chodziło boso, były tak zrogowaciałe i szorstkie. Nawet to było prawie przyjemne. Dlatego Kenny kochał Wschód. Ale kiedy biją cię po plecach - to boli. A chłopak został kilka razy napiętnowany za kradzież. Ale piętno zniknęło bez śladu na nieśmiertelnym.
  Kenny'emu udało się również odwiedzić plantacje trzciny cukrowej i angielskie obozy pracy.
  W kamieniołomach pod Bagdadem nie jest tak strasznie. Zwłaszcza, że pracuje się na świeżym powietrzu, w ostrym, tropikalnym słońcu.
  A potem Kenny w końcu uciekł i spędził czas jako chłopiec okrętowy z piratami. O jego przygodach można by napisać całą, wielotomową serię.
  Chłopiec podróżował po całym świecie. Brał nawet udział w powstaniu Stiepana Razina.
  I on też został schwytany. Dziecko musiało wisieć na kołku. Wykręcono mu ręce i bito biczem po plecach i pośladkach. Potem nawet przypalono mu bosą piętę rozpalonym żelazem. I wszystko zostało przywrócone na oczach katów.
  Uznali go za czarownika i pozwolili mu odejść, bo się bali.
  Kenny zabijał ludzi w bitwach, pojedynkach, napadach i ścinał głowy nieśmiertelnym, często po kryjomu. To jeszcze dzieciak.
  Wojna, zwłaszcza w średniowieczu, jest formą rozrywki i wielką przyjemnością dla nieśmiertelnego. Chyba że odetną ci głowę, nie mogą cię zabić. A ty sam możesz dokonać bohaterskich czynów.
  Ale kariery na tym nie zrobisz. Wieczny chłopiec, który nigdy nie dorasta ani nie dojrzewa, naturalnie budzi podejrzenia. A nieśmiertelni górale nie powinni ujawniać swojego istnienia innym.
  Istnieje tu nawet specjalna organizacja kosmitów, która dba o to, by ta tajemnica nie wyszła na jaw. Posiadają oni potężną hipnozę i specjalny sprzęt do usuwania pamięci. Tajemnica ta jest więc skrywana od tysiącleci.
  Kenny'emu daleko do najstarszego Szlachcica. Niektórzy dożywali nie więcej niż pięciu tysięcy lat. Ale i oni zginęli w Armagedonie.
  Został tylko jeden. I marzenie Kenny'ego się spełniło, a on został. Ale czy przyniosło mu to szczęście?
  Kenny doświadczył wiele przez wieki w swoim nieśmiertelnym, dziecięcym ciele. Nic go nie zaskakuje i nic go nie porusza. Walczył w II wojnie światowej, w Wietnamie i oczywiście w I wojnie światowej, i wszędzie indziej.
  Chłopcy są ciekawi, prawda? Masz pamięć obejmującą wieki, ale ciało dziecka. I pociągają cię przygody i eskapady.
  Ostatnia wojna Kenny'ego miała miejsce na Ukrainie. Chłopiec wstąpił do Legii Cudzoziemskiej, stając po stronie Ukraińców, i służył głównie jako zwiadowca.
  Przecież dziecko o anielskich rysach twarzy nikt by nie podejrzewał. A on potajemnie zabijał rosyjskich żołnierzy.
  Ale wojna się ciągnęła. Jego biała, lekko żółtawa głowa stała się znajomym widokiem. I tak musiał opuścić wojnę. Stał się zbyt sławny. Taki jest los nieśmiertelnych: nie siedź długo w jednym miejscu. Zawsze podróżuj i ruszaj się. W przeciwnym razie twoja wiecznie dziecinna twarz wzbudzi podejrzenia. Najdłużej, jak byłem w jednym miejscu - sto lat - spędziłem w kamieniołomach. Ale tam, nadzy, brudni, nigdy niemyci chłopcy, wszyscy mieli tę samą twarz, a raczej ciało.
  I jakoś Kenny nie wzbudzał wtedy podejrzeń. Ale w nowocześniejszym więzieniu, cóż... Tam oczywiście można było wpaść. Ale potężna organizacja w jakiś sposób pomogła chłopakowi zachować tajemnicę. Na przykład Kenny'ego złapano już jako nieletniego. W ZSRR też. Ale zdjęcia, odciski palców zniknęły bez śladu. I chłopak albo został wypuszczony na wolność, albo uciekł.
  Albo pomogli mu uciec.
  W ZSRR Kenny odwiedził niesławną kolonię karną Makarenko. Podobało mu się w niej to, że wszyscy więźniowie, zarówno chłopcy, jak i dziewczęta, chodzili boso, aż spadł śnieg.
  Ale w tej kolonii trzeba było się uczyć, co było nudne, i pracować. Chociaż były piosenki i rozrywka.
  I stosunkowo łatwo jest uciec.
  Kenny był w więzieniu i poza nim, ale zazwyczaj na krótko. I co robi z kolejnym aresztowaniem?
  Były święta Bożego Narodzenia 2025 roku, w samym Teksasie. Kenny popijał whisky i nie próbował chować się przed policją. Oczywiście, dziecko nie powinno pić alkoholu. Zwłaszcza w miejscu publicznym.
  Ale Kenny czuł się niesamowicie twardy. Po pierwsze, zabił już tyle osób i uniknął kary. Po drugie, nawet gdyby policja go aresztowała, i tak by go puściła wolno. Albo organizacja by go wypuściła.
  Poza tym Kenny od dawna nie był w poprawczaku. Zastanawiał się, co się tam zmieniło. Jedzenie tam było niezłe. Jeśli chodzi o towarzystwo, ten silny, szybki chłopak nauczył się walczyć bardzo dobrze przez wieki. Miał co najmniej czarny pas dla dorosłych. A młodzież szanuje siłę.
  A Kenny znał rejestrację bardzo dobrze, był oczywiście bardzo inteligentny i znał wszystkie koncepcje i prawa dotyczące złodziei.
  Więzienie go nie przerażało, zwłaszcza wśród dzieci, gdzie szybko stał się liderem. A teraz tylko się uśmiechał, gdy policja zaprosiła go do samochodu i skuła mu nadgarstki. Teksas tradycyjnie ma wysoki wskaźnik przestępczości nieletnich. Do niedawna karano tam nawet śmiercią dzieci od trzynastego roku życia. Dlatego policja miała specjalne kajdanki dla dzieci.
  Byli jednak dość niegrzeczni. Kenny skrzywił się. Ciekawiło go jednak, jak wygląda obecnie sytuacja w teksańskich więzieniach dla nieletnich. Zarówno pod względem liczby osób, jak i komfortu. I czy to prawda, że mieli najtwardszych nieletnich w USA?
  Kenny się nie bał. Pod pewnymi względami więzienie dla nieletnich w USA jest lepsze niż w sowieckich więzieniach. Na przykład, nie golą tam głów. To drugie nie jest szczególnie przyjemne. Chodzenie z krótko ostrzyżonym jeżem. I widać to po ucieczce. Kiedy włosy nieśmiertelnego są golone, rosną tylko nieznacznie szybciej niż u zwykłego człowieka.
  Oczywiście, gdyby odrosły od razu, wzbudziłoby to jeszcze większe podejrzenia. I nie udałoby ci się uzyskać modnej fryzury - skończyłoby się tylko na tym, że będziesz wyglądać na zaniedbaną.
  Kenny'ego zabrano na komisariat. Jego dziecięcą rączkę umieszczono na specjalnym skanerze i sprawdzono jego odciski palców.
  To nie przestraszyło doświadczonego chłopca. Organizacja Kontroli Nieśmiertelnych zazwyczaj usuwała wszystkie podejrzane informacje i nagrania wideo.
  W przeciwnym razie, bazując na odciskach palców, nagraniach wideo i innych dowodach, ludzie dawno domyśliliby się istnienia nieśmiertelnej rasy. Tajemnica została zachowana tylko dzięki potężnej rasie obserwatorów.
  To prawda, pomyślał Kenny: jeśli przy życiu pozostało tylko dwóch nieśmiertelnych, a Duncan jest śmiertelny, to czy organizacja nie zaprzestanie swojej działalności?
  Z jednej strony Kenny straciłby całkowitą kontrolę i swobodę. Z drugiej jednak zostałby pozbawiony niezawodnej ochrony.
  W policji było kilku innych chłopców, wszyscy nieco starsi od Kenny'ego. Choć wyżsi, dla nieśmiertelnych wciąż byli dziećmi.
  Kenny'ego zbadano pod kątem obecności metalowych przedmiotów za pomocą specjalnego urządzenia. Następnie dotknęła go trzydziestoparoletnia kobieta w rękawiczkach medycznych. Chłopiec uśmiechnął się do niej. To było łaskotanie i przyjemne.
  Jeszcze go nie rozebrali, bo nie podjęto jeszcze decyzji, czy wysłać go do więzienia federalnego, czy wyrzucić jako niepotrzebnego.
  Jednak Kenny w trakcie swojego długiego dzieciństwa wielokrotnie trafiał do więzień i był przeszukiwany.
  Dokładnie w więzieniu NKWD. Rozebrali go do naga. A strażnik, pomimo młodego wieku, wsadził mu swoją dużą rękę prosto w tyłek. I to było dość bolesne i upokarzające. A potem o mało mu nie wyrwali jaj. Za Stalina nie traktowali dzieci nawet formalnie. Wkładali im ręce w rękawiczkach w tyłek i usta. Później, w ZSRR, zmuszano je po prostu do kucania przed lustrem. Ale w USA również, jeśli policja uzna cię za niebezpiecznego, zabiorą cię nago do celi. I tam cię przeszukają, wkładając ręce w tyłek, bez względu na to, jak mały jesteś.
  To jest aksjomat. W Ameryce nieletni przestępcy są źle traktowani. Są upokarzani i skuwani kajdankami. To prawda, jedzenie jest całkiem przyzwoite, a cele często całkiem dobre. Czasami w jednej celi jest dwóch chłopców, albo czterech. Nie tak jak w Rosji, gdzie w latach 90. dzieci były stłoczone jak sardynki w beczce. Ale to był bardzo krótki okres.
  Kenny'ego sfotografowano z profilu, z bliska, z boku i od tyłu. Następnie zabrano ich do stacji telewizyjnej wraz z innymi chłopcami. Tam mieli czekać na dyżurującego sędziego. Ten miał zdecydować, czy wysłać ich do więzienia, wpłacić kaucję, czy zwolnić. Nie mając nikogo, kto mógłby poręczyć za Kenny'ego, mieli go po prostu wyrzucić, a policjant na pożegnanie walnął go pałką w pośladek. Albo mieli go wysłać do poprawczaka.
  A to oznacza dokładne przeszukanie, prysznic i pomarańczowy mundur. A potem celę z nieletnimi przestępcami.
  Kenny się tego nie boi. Chociaż bycie obmacywanym przez policjantów płci męskiej jest nieprzyjemne. Czasami to kobiety w mundurach lub białych fartuchach przeszukują chłopców.
  Kenny widział już wiele i nic go nie zaskoczyło. Nawet strażnicy byli zboczeńcami, próbującymi go uwieść. To dziwne w Ameryce, gdzie kobiety dostają skandaliczne wyroki za seks z chłopcami. Ale to się zdarza. Niektórzy nauczyciele się do niego przylepiali. Kenny się nie wstydził - był wystarczająco dorosły i doświadczony, każdy dorosły by mu zazdrościł. Ale urządzenie było trochę małe. W końcu był wiecznym dzieckiem, a jego perfekcja nie była kolosalna. Chociaż potrafił już dostać erekcji.
  Kenny jednak potrafił coś zrobić. I lubił przebywać z kobietami. Nawet jeśli jego szanse nie były takie same.
  Oczywiście, inni chłopcy i dorośli mężczyźni też próbowali go naśladować. Zwłaszcza w ubiegłym wieku, kiedy stało się to modne. Kenny, człowiek starej daty, bronił się, jak mógł. Nadal można zadowolić kobietę, nawet językiem; na Wschodzie to normalne. Kenny spędził jednak dużo czasu w Azji. Ale nie był jeszcze wystarczająco dojrzały do mężczyzn.
  Choć być może za parę stuleci wszystko się zmieni.
  Kenny siedział z kilkunastoma chłopcami w wieku od dziesięciu do piętnastu lat, o różnym kolorze skóry. Rozmawiali między sobą. Jeden z nastolatków powiedział z chichotem:
  - A ja już mam twardą!
  Inny prychnął:
  - Nie masturbuj się! Są tu kamery i policja patrzy.
  Rozległ się chytry śmiech. Jeden z nastolatków sięgnął do kieszeni dżinsów i pociągnął.
  Kenny zaśmiał się pobłażliwie: hormony dawały o sobie znać. Sam próbował tego wiele razy. I udało mu się osiągnąć erekcję. Ale fizycznie był jeszcze za młody, żeby chcieć tego każdego dnia. Doznania były jednak naprawdę przyjemne, a serce waliło mu jak młotem, gdy osiągał orgazm. I to przyprawiało go o dreszcze.
  A prostytutka mająca przystojnego chłopaka, zwłaszcza w Europie, gdzie prawo jest łagodniejsze, chętnie się z nim prześpi, a nawet da mu zniżkę.
  W USA dorosłe kobiety z jednej strony bardzo boją się kary, ale z drugiej strony mogą czuć się przyciągane do chłopców, bo chcą im połechtać nerwy.
  Jeden z nastolatków zauważył bose stopy Kenny'ego. Był grudzień i nawet w Teksasie temperatura na zewnątrz oscylowała w okolicach zera stopni. No i oczywiście chłopcy nie chodzą boso.
  Zagwizdał i mruknął:
  - Spójrz na niego, szalony, boso zimą!
  Dwóch największych chłopaków wstało i podeszło do Kenny'ego. Uśmiechali się chytrze. Ten po prawej zauważył:
  - Jest bardzo przystojny! Może moglibyśmy go wziąć za dziewczynę!
  Inny zauważył:
  - Tu są kamery wideo!
  Jeden z chłopców skinął głową:
  - Policja jest pełna zboczeńców! Niech zobaczą!
  Kenny wstał i pisnął:
  - Teraz dostaniesz!
  Chłopiec zamachnął się, by uderzyć, ale stracił równowagę i upadł. Kenny kopnął go w tył głowy bosym obcasem. Drugi zboczony nastolatek przeleciał nad jego głową i wylądował tak mocno, że zemdlał. Góral wykonywał ledwo zauważalne ruchy. Nauczył się walczyć bardzo dobrze przez wieki, między innymi dzięki nauczycielom ze Wschodu. Więc ci chłopcy go nie obchodzili!
  Reszta chłopaków wycofała się krzycząc, że proszą policję o pomoc.
  Kilku policjantów wbiegło do celi. Kenny był spokojny i uśmiechnięty. Podnieśli dwójkę nieprzytomnych nastolatków i ułożyli ich na noszach. Zanieśli ich do ośrodka zdrowia.
  Starszy oficer policji groził:
  - Będzie więcej bójek, wszyscy oberwą!
  Potem policja opuściła celę. Nastolatkowie otoczyli Kenny'ego. Zaczęli wypytywać, gdzie nauczył się tak walczyć.
  Kenny nie mógł powiedzieć prawdy, więc odpowiedział:
  - Mój wujek był Zielonym Beretem i nauczył mnie tych sztuczek!
  Chłopcy zaczęli prosić, żeby im to pokazać.
  Chłopiec z gór odpowiedział z uśmiechem:
  - Musisz płacić za lekcje! Daj mi dolary!
  Jeden z chłopców wyciągnął banknot stu dolarowy i schował go w bieliźnie. Przeszukanie było powierzchowne, więc możliwe było przemycenie czegoś.
  Kenny zaczął mu pokazywać technikę. To było jak połączenie aikido z judo i chińskimi zapasami.
  Oczywiście, nie da się nauczyć czegoś takiego w pół godziny. A Kenny z łatwością upuścił nastolatka, mimo że wyglądał na starszego i wyższego.
  Mimo że Kenny przeżył osiem i pół wieku, chłopakom bardzo się podobał. Szybko go szanowali i stawał się siłą, z którą należało się liczyć.
  Dlatego Kenny nie bał się więzienia. Życie tam jest możliwe, zwłaszcza dla młodych chłopaków, których tak łatwo zniewolić.
  Jeden z nich wyjął smartfona, którego również schował w kieszeni między nogami, a faceci zaczęli oglądać... Coś o seksie, oczywiście.
  Niektórzy zaczynali masturbować się bezpośrednio w celi.
  Kenny się uśmiechnął. Zrobił to sam. Nawet jeśli tak naprawdę nie chciał. Ale jego ciało było młode, a umysł...
  A umysł zależy od ciała. Choć bycie dorosłym jest kuszące, bycie wiecznym dzieckiem ma swoje zalety.
  Zwłaszcza w Stanach Zjednoczonych, gdzie nastolatki są bystre i pomysłowe.
  ROZDZIAŁ NR 2.
  Kenny oglądał erotykę na swoim smartfonie, czując dreszczyk emocji i podniecenie. Może i jest trochę niski, ale wie dużo i może uczyć innych. Niektórzy nastolatkowie zaczęli bawić się swoimi spodniami. I to dla nich naturalne, oczywiście.
  Pojawiła się strażniczka. Dość pulchna, czarnoskóra kobieta. Spojrzała na chłopców zachłannie. Najwyraźniej ją to też bardzo podniecało.
  Oblizała wargi i skinęła na jednego z większych i przystojniejszych nastolatków. Poszedł za nią. Zaprowadziła chłopca do następnej celi, skąd słychać było pożądliwe westchnienia i jęki. Nastolatek też miał dobry widok.
  Kenny westchnął ciężko. Był w tym wieku, kiedy człowiek jest jeszcze zupełnie niedojrzały. Jest gotowy i pragnie tego, ale ciało go zawodzi. Gdyby tylko miał co najmniej czternaście lat, kiedy umarł.
  Góralski chłopak nudził się w towarzystwie nastolatków. W końcu miał za sobą osiem i pół wieku. A to bardzo długo. Tylko nieśmiertelni żyli tak długo, a nawet dłużej. Ale pozabijali się nawzajem. I ich era dobiegła końca.
  Ale młode ciało Kenny'ego przetrwało. I pozostał na tym świecie, by cieszyć się wiecznością.
  I nagle poczuł obrzydzenie w towarzystwie niedojrzałych, seksualnie zaabsorbowanych nastolatków. On, który znał również hrabiego Calliostra, mężczyznę bardziej pasującego do powieści fantasy niż do prawdziwego życia.
  Pamiętam, że rozmawiali. Kalliostro był alpinistą. I rzeczywiście urodził się w czasach, gdy nowożytna kultura europejska dopiero się kształtowała w Grecji. Miał już nieco ponad cztery tysiące lat. A to nie jest rekord jak na alpinistę.
  Calliostro wiele mu powiedział. Kenny miał kontakt z dorosłymi alpinistami, a jego poziom kulturowy był wysoki. A tu nagle pojawiło się kilku młodych drani.
  Góral chciał płakać, ale powstrzymał łzy. Ale czuł też potrzebę ucieczki albo przynajmniej zmiany towarzystwa.
  Kenny zerknął na drzwi. Przyszła mu do głowy myśl: może powinien udawać zawał serca. Mógłby zrobić to, czego nauczyli go góralscy magowie, zatrzymać bicie serca. Mógłby nawet usztywnić ciało, żeby można je było zanieść do kostnicy. A potem stamtąd uciec, strasząc sanitariuszy.
  Chłopiec miał właśnie paść na podłogę z niebieską twarzą, gdy do celi weszło kilku policjantów.
  Natychmiast założyli Kenny'emu kajdanki i zabrali chłopca ze sobą.
  Młody góralek nie stawiał oporu. Był nawet ciekaw. W ciągu swojego długiego życia popełnił niezliczone zbrodnie wszelkiego rodzaju. Ale potężna organizacja go kryła. Organizacja, która dbała o to, by istnienie tej rasy nieśmiertelnych pozostało nieznane tej części ludzkości, która pozbawiona była takiego daru.
  Każdy boi się śmierci... Zwłaszcza, że nieśmiertelni rzekomo mają dusze, ale nieba nigdy nie widać. Kiedy głowa zostaje odcięta, trafia w swego rodzaju niewolę, w której duch niewiele odczuwa. Dlatego nieśmiertelność może nie być nagrodą. Jednak nawet zwykłym śmiertelnikom trudno jest zyskać cokolwiek dobrego po śmierci.
  Kenny i tak tyle razy trafiał do więzienia, że pobyt w więzieniu go nie ruszał. No cóż, miał chwilę wytchnienia. Nie sądzę, żeby w Ameryce golili głowy nieletnim, prawda? To jednak zależy od stanu. W niektórych stanach można by obciąć mężczyźnie piękne blond loki, strzyżąc go na jeża.
  Chłopiec został najpierw zabrany do specjalnego pokoju przeszukań. Wokół znajdowały się lustra i świeciły reflektory. Były tam cztery kobiety w białych fartuchach. Kobiety często są przydzielane do przeszukiwania nieletnich, być może dlatego, że robią to mniej brutalnie i boleśnie.
  Chłopak się rozebrał, to normalne. Stoisz tam zupełnie nagi. A teraz będą cię obmacywać.
  Kenny poczuł jednak lekki wstyd. Jego młode ciało było piękne i nie było się czego wstydzić.
  Dwie kobiety zaczęły dotykać włosów blondyna. Ich dłonie były zwinne i doświadczone, czesały każdy kosmyk. Inna, starsza kobieta, patrzyła na chłopca zachłannie. Miał bardzo przystojne i muskularne ciało, choć był nieco drobny.
  Kenny spotykał już takie kobiety. Uwielbiały obmacywać i dotykać chłopców. Lubieżne istoty. Ale potrafiły ich też karmić.
  Strażnicy sprawdzili każdy kosmyk włosów chłopca, czesząc go z całej siły. Potem wyjęli pęsetę i zaczęli zaglądać mu do uszu. Świecili latarką i grzebali w nich, co było dość bolesne i nieprzyjemne.
  Strażnicy zajrzeli mi też do nosa. Najpierw wzięli moje nozdrza i poświecili na nie latarką. Ale najwyraźniej to ich nie usatysfakcjonowało.
  Jeden ze strażników wyjął małą, cienką sondę z komputera i podłączył go do sieci.
  To było coś nowego, czego Kenny wcześniej nie widział. Podobnie jak rurka do badania żołądka, tym razem skanowali nosogardło aż do płuc.
  Dziwne, że jedenastoletni chłopiec, który wyglądał na nie więcej niż dziesięć lat, był tak dokładnie sprawdzany. Jakby był jakimś szpiegiem. Kenny miał co do tego złe przeczucia.
  Mała sonda weszła w prawe nozdrze wiecznego dziecka. Dwóch strażników trzymało go mocno za ramiona. Trzeci poprawił sondę. Obraz wyświetlał się na ekranie monitora. W rzeczywistości sonda dotarła aż do płuc chłopca.
  Są w idealnym stanie. Kenny, oczywiście, próbował palić wiele razy przez osiem i pół wieku, ale mu się to nie podobało. We współczesnym świecie, w większości krajów, tytoń nie jest sprzedawany dzieciom. Chociaż wtedy nie robiono na tym żadnego rozróżnienia. Ale to zły nawyk i kosztuje fortunę. Lepiej się bawić na konsoli do gier. Jeździć najróżniejszymi samochodami i motocyklami, albo strzelać.
  Co jeszcze ciekawsze - i tu Kenny oddał hołd postępowi - to strategie militarno-ekonomiczne. Kiedy jesteś nie tylko wojownikiem, ale i uznanym dowódcą, budujesz oddziały i dowodzisz nimi.
  Włożyli więc cienką rurkę z żarówką do prawego nozdrza chłopca i zaczęli świecić przez nią latarką do lewego nozdrza.
  Kenny, aby oderwać myśli od tej nieprzyjemnej procedury, a w szczególności od strażniczek przyglądających się jego młodemu ciału, próbował przypomnieć sobie coś przyjemnego.
  Weźmy na przykład klasyczną grę komputerową "Kozacy". Jest naprawdę świetna.
  Budujesz tam całe miasto, wojsko, koszary i walczysz. I to jest naprawdę zabawne.
  Kenny, początkowo niedoświadczony w Cossacks, za bardzo pochłonęła go ekonomia i został zaatakowany przez komputer. Kluczem jest tu obrona. Łatwiej jest grać, używając kodu oszusta. Ale wygrywanie z nim jest zbyt łatwe. I jest o wiele ciekawiej, gdy pracuje również mózg. W istocie, potrzeba zarówno zrozumienia, jak i talentu, aby wszystko robić inteligentnie, pięknie i perfekcyjnie. Kenny uwielbiał Cossacks, jako jedną ze swoich pierwszych gier.
  Ale było ich tak wiele. Na przykład "Generał", "Ententa", "Historia Ziemi", "Kleopatra", "II wojna światowa", "Starożytny Rzym", "Napoleon" i inne. Poza tym jest taka fajna gra strategiczna jak "Cywilizacja" - po prostu rewelacja. Było ich tak wiele.
  Kenny w "Kleopatrze" ukończył wszystkie misje z historii rodziny. I to było naprawdę fajne.
  A czego jeszcze nie próbował? Gry komputerowe są tak wciągające. Naprawdę trudno się od nich oderwać.
  Osiem i pół wieku chłopiec uwielbiał takie gry strategiczne. Z biegiem lat stawały się coraz bardziej złożone. Liczba jednostek rosła, a grafika się poprawiała.
  Kenny cieszył się nawet teraz, że jest chłopcem. W końcu dla dziecka siedzenie godzinami przy stole do gry było czymś naturalnym.
  W latach 90., gdy poznał swoją adopcyjną matkę, przedstawicielkę rasy nieśmiertelnych, i Duncana MacLeoda, jednego z najpotężniejszych wojowników wśród górali, być może nawet najsilniejszego, przez chwilę rozważał możliwość życia pod ich ochroną jako rodzina, ciesząc się stabilizacją.
  Ale górale nie mogą długo żyć w pokoju. Nieustannie dochodziło do kłótni. A w 2017 roku nastąpił ostatni Armagedon nieśmiertelnych. Chłopiec przeżył, a nawet zachował wieczną młodość. Teraz nikt nie poluje na jego głowę. A na Ziemi nie ma już żadnych górali. A sam MacLeod ma już czterdzieści lat. I prędzej czy później zestarzeje się i umrze.
  A potem Kenny, nieśmiertelny chłopiec, zostanie zupełnie sam. Wszyscy inni ludzie staną się dla niego obcy.
  To oczywiście z jednej strony dobrze - nie ma groźby, że jakiś dorosły, skuszony tym, co uważa za łatwą zdobycz, odetnie ci głowę. Ale z drugiej strony, jesteś taki samotny, gdy nie ma innych nieśmiertelnych.
  I to jest niewiarygodnie nudne, że nie ma już stałych przyjaciół. A jego przybrana matka też zginęła w tym starciu. Tak, wszyscy odeszli. Nawet ci, którzy mają pięć tysięcy lat...
  Kenny poczuł, jak sonda wnika aż do drugiego płuca. Przeskanowała je, a potem wróciła.
  Nigdy wcześniej nie był tak dokładnie przeszukany. Oczywiście, postęp naukowy poszedł do przodu, a elektronika taka jak ta była dostępna i wcale nie była droga.
  Ale czy podejrzewają Kenny'ego o szpiegostwo? Co jeśli jego sekret - jego nieśmiertelność - w końcu wyszedł na jaw?
  Być może organizacja Highlanders przestała go wspierać, uznając, że skoro epoka się skończyła, wszystko inne jest nieistotne?
  Co tam jest, jakieś wieczne dziecko?
  Kenny westchnął. Zaprowadzono go do lady, a strażniczka chwyciła go za brodę dłońmi. Zanim to zrobiła, opłukała palce w alkoholu, ubrane w cienkie, medyczne gumowe rękawiczki. Żeby wszystko było sterylne i żeby chłopak się nie zaraził, nie daj Boże.
  Potem sięgnęła do moich ust. Zaczęła macać za policzkami, podniebienie, pod językiem i aż do migdałków.
  Cóż, to nic nowego. Kenny pamiętał, jak strażniczka w innym więzieniu włożyła mu do ust gołe, nieumyte palce. Wtedy chłopak się uwolnił i zaprotestował. Ta kobieta powinna najpierw umyć ręce i założyć rękawiczki, a nie wkładać palców do ust nieletniego, co Bóg raczy wiedzieć z czym wcześniej.
  Wtedy strażnicy poczuli się zawstydzeni i powiedzieli, że mają problem z rękawiczkami.
  Potem kazali mu kucnąć jakieś dziesięć razy i zaprowadzili go do celi. To było więzienie miejskie. I niezbyt dobrze wyposażone. Bez telewizora, lodówki, nawet toalety ze spłuczką. Ale cela była pełna dzieci, wiele nawet młodszych od Kenny'ego, wyglądających na takie. Na trzech rzędach prycz leżały gołe deski, a w kącie śmierdząca toaleta.
  I to w Ameryce! To prawda, takie więzienie to wyjątek; zazwyczaj są czystsze i lepiej utrzymane.
  W ustach czuję zapach gumy i alkoholu izopropylowego. To nieprzyjemne, a nawet mdłości. Chociaż chłopców zawsze sprawdzano, czy nie chowają czegoś w ustach, i tak jest już od średniowiecza. W ustach można nosić mnóstwo rzeczy.
  Kenny'emu udało się jakoś przemycić diament, a potem go połknąć. I udało mu się go zatrzymać.
  Ale w tym przypadku połknięcie nie wystarczy.
  Strażnik w białym fartuchu wyciągnął sondę. Teraz zbadają jelita.
  Co za rewizja! W Rosji, tylko za czasów Stalina, faceci byli porządnie rewidowani. A potem zrobiło się trochę niechlujnie.
  A potem zmusili mnie do otwarcia ust i wsadzili sondę. To bardzo nieprzyjemny zabieg bez mrożenia. Co prawda, mam w zębach specjalny ochraniacz, żeby nie gryzł.
  Kenny poczuł, jak wąż wchodzi mu do przełyku, a potem do żołądka. Wszystko tam się rozświetla.
  Kiedyś prześwietlono go na lotnisku, ponieważ podejrzewano, że ma przy sobie narkotyki, ale nigdy nie przeprowadzono dochodzenia w tej sprawie.
  Kenny, jak każdy inny nieśmiertelny, praktycznie nigdy nie chorował, a to ogromna zaleta życia wiecznego i pochodzenia z Gór. To oznacza, że nie potrzebuje badań lekarskich. W końcu jest nieśmiertelny. A po co miałby je potrzebować? Wszystko w jego ciele zagoi się samo.
  Chłopiec po raz pierwszy połknął rurkę, mimo że żył już osiem i pół wieku. Nawet gdyby codziennie pił kwas pruski i wodę królewską, nie nabawiłby się wrzodu żołądka.
  O co więc w tym wszystkim chodzi?
  A zabieg jest dość nieprzyjemny.
  Kenny zastanawiał się, dlaczego tak dokładnie badają dziecko. Może coś podejrzewali?
  A potem przez jego głowę przemknęła kolejna niepokojąca myśl. Co, jeśli pozbawią go nieśmiertelności?
  Tak, jest bardzo młody i będzie mógł dorosnąć. I nie będzie miał dziecinnego wyrostka, ale prawdziwą męską doskonałość. I może nawet będzie mógł mieć własne dzieci.
  Nieśmiertelni są bezpłodni. I to jest poważna wada, pomimo wszystkich innych zalet.
  Ale twoje życie prędzej czy później się skończy. A Kenny nie chciał umierać. Był przyzwyczajony do życia i wcale nie był zmęczony.
  Wręcz przeciwnie, gier komputerowych jest mnóstwo, a ich liczba rośnie z roku na rok. A ich grafika staje się coraz piękniejsza. I prawdopodobnie wkrótce stworzą prawdziwą matrycę wirtualnej rzeczywistości, oferującą po prostu oszałamiające i niepowtarzalne przygody.
  Wszystko to sprawia, że życie jest warte przeżycia.
  Kenny śpiewał w myślach, a jego usta były zajęte trzymaniem parasola:
  Jak duży jest postęp?
  Do niebywałych cudów...
  Głębiny morza opadły,
  I odleciał w niebo!
  Zmartwienia idą w zapomnienie,
  Bieg został zatrzymany!
  Roboty ciężko pracują,
  Szczęśliwy jest człowiek!
  Kenny, wspominając stulecie spędzone w kamieniołomach, naprawdę nie lubił tam pracować. A najgorsze w kamieniołomach nie są bat nadzorcy ani ciężka praca.
  Ciało nieśmiertelnego szybko przyzwyczaiło się do stresu i zaadaptowało.
  Najgorsza jest rutyna i moralna nuda. Kiedy widzisz tylko nagich, brudnych, spoconych, często obolałych i poranionych chłopców jęczących z bólu i surowych, cuchnących nadzorców.
  I nawet ty nie widzisz słońca latami. Tylko słabe, dymiące pochodnie. I okropny smród, do którego jednak można się przyzwyczaić.
  Jedynym plusem było to, że Kenny nauczył się widzieć w ciemności lepiej niż jakikolwiek kot. I mógł walczyć w całkowitym braku światła.
  Ponadto chłopak nabył fenomenalnej wytrzymałości, nawet jak na górala.
  Ale przeżył traumę emocjonalną. I czasami śniły mu się te kamieniołomy.
  Górale mają doskonałą pamięć i nie zapominają praktycznie niczego, nawet jeśli chcą zapomnieć.
  Może dlatego Kenny stał się tak zły. Zabijał nieśmiertelnych, zyskując ich zaufanie, i śmiertelników też. I uwielbiał walczyć.
  Walczył szczególnie na Ukrainie. Zabił wielu rosyjskich żołnierzy, ale stał się zbyt sławny i poproszono go o opuszczenie kraju, aby uniknąć rozgłosu.
  Naprawdę nie zrobisz kariery.
  I nie ma perspektyw. Dziecko nie może być królem, przynajmniej nie na długo.
  Nawiasem mówiąc, Aleksander Wielki był nieśmiertelny, dlatego rzucił się do walki tak zaciekle i bez lęku. Poproszono go jednak o zniknięcie, aby jego wieczna młodość nie wzbudzała podejrzeń. I tak zostawił po sobie podobnego sobowtóra, który zmarł od trucizny.
  I on sam wyruszył w podróż. Aż w końcu odcięto mu głowę.
  Oto historia legendarnego władcy i króla Macedonii.
  Kenny westchnął, kiedy w końcu zbadali mu żołądek. No cóż, rurka wróciła i poczułam łaskotanie.
  Chłopiec myślał, że jeśli jego sekret wyjdzie na jaw, nie dostanie wolności. Zbadają go jak szczura i rozbiorą na części. Spróbują na przykład odciąć mu kończynę.
  Co się stanie w tym przypadku?
  Ona znowu urośnie.
  Kenny westchnął... Sondę usunięto i poszukiwania kontynuowano. Ktoś wsunął mu dłoń między palce. Potem zaczęli naciskać na pępek. Najwyraźniej tam też czegoś szukali.
  Najgorsze było na końcu. Ale chociaż Kenny miał doświadczenie w rewizjach analnych, nie spodziewał się czegoś takiego. Strażnik w białym fartuchu przyniósł dużą, automatyczną lewatywę. A inny strażnik, również w białym fartuchu, przyniósł ogromną miskę.
  Wsadzili mu lewatywę w odbyt. Potem odkręcili ciepłą wodę i zaczęli go płukać pod dużym ciśnieniem. To było bolesne, obrzydliwe i upokarzające.
  Płukanie jelita grubego było bardzo dokładne. Kenny wyglądał na smutnego. Chociaż włożenie palca w rękawiczce w pośladek było upokarzające, nie było aż tak bolesne. Ale to była jego pierwsza lewatywa. Po co nieśmiertelnemu chłopcu szpital? Wszystko samo się zagoi i poprawi.
  A oto coś wyjątkowego i niesamowitego. Zostaje oczyszczony ze wszelkiej nieczystości...
  Na szczęście Kenny miał już wolne usta i zaczął śpiewać;
  Z daleka, niczym ciepły wiatr -
  Echo dzwonka telefonu mnie obudzi.
  Usłyszysz znajomy głos, niczym jasne słońce.
  Wiem, że nikt mnie tak nie pamięta, nikt mnie tak nie kocha.
  
  Cześć mamo, mamo.
  Powiedz, że jest zimno. Powiedz, że za mną tęskniłeś.
  Tak bardzo mi tego brakowało, mamo, mamo.
  Wiem, że jesteś tam sam, ale mimo że nie mam tam prawa być -
  Ten świat jest u twoich stóp.
  
  Chór:
  Nasze dusze śpiewają unisono o najważniejszych rzeczach.
  Bez ciebie ten świat jest skazany na zagładę, mamo, mamo, mamo, mamo.
  Nasze dusze śpiewają unisono o najważniejszych rzeczach.
  Bez ciebie ten świat jest skazany na zagładę, mamo, mamo, mamo, mamo.
  
  Nasze życie jest bardzo zawiłe i niejasne.
  Ludzie nie walczą o miłość. Są głupi, mamo.
  Tak mało ścieżek i tak wiele krętych dróg.
  Ale to nie dla ciebie. To tylko kurz.
  
  Powiedz mi, jak się masz, mamo, mamo?
  Ptaki śpiewają Twoim głosem, Twoje imię unosi się nad stolicą,
  I teraz nie może przestać, mamo, mamo.
  Wiem, że jesteś tam sam, ale mimo że nie mam tam prawa przebywać,
  Cały świat jest u Twoich stóp.
  
  Chór:
  Nasze dusze śpiewają unisono o najważniejszych rzeczach.
  Bez ciebie ten świat jest skazany na zagładę, mamo, mamo, mamo, mamo.
  Nasze dusze śpiewają unisono o najważniejszych rzeczach.
  Bez ciebie ten świat jest skazany na zagładę, mamo, mamo, mamo, mamo.
  
  Wkrótce będę najlepszy z najlepszych. Tak jak marzyłaś, mamo.
  Wkrótce stanę się najlepszy. Tak jak marzyłaś, Mamo.
  Już niedługo będę najlepszy. Tak jak marzyłaś, mamo.
  Pamiętasz, mamo, jak ci się śniło?
  Starszy naczelnik warknął gniewnie:
  - Co ty sobie myślałeś o swojej matce, ty mały draniu! I jak zabijałeś ludzi, co ci chodziły po głowie!
  Kenny bełkotał:
  - Nikogo nie zabiłem!
  Starszy naczelnik mruknął:
  - O tak! I ten czarnoskóry, który roztrzaskał mu czaszkę łomem, zostawiając odciski palców.
  Kenny skinął głową. Tak, wczoraj naprawdę uderzył czarnoskórego łomem w głowę. I nawet zaczął ukrywać narzędzie zbrodni albo wymazywać odciski palców.
  W jakiś sposób Kenny przyzwyczaił się do tego, że potężna organizacja usuwa wszystkie jego dane ze swoich plików, a on był nieostrożny. Najwyraźniej go sprawdzili i komputer znalazł pasującą kopię.
  Starszy naczelnik mruknął:
  - Jesteś młodocianym zabójcą!
  Kenny logicznie zauważył:
  - Nawet jeśli trzymałem łom w ręku, nie oznacza to, że to ja zabiłem!
  Starszy naczelnik warknął:
  - Powiesz to w sądzie! A dożywocie ci dadzą!
  Kenny zauważył z uśmiechem:
  - Jestem jeszcze dzieckiem! Najwyżej kilka lat niemowlęctwa.
  W odpowiedzi kobieta zauważyła:
  "Ten facet jest zięciem naszego prokuratora. Więc masz pecha. Okradłeś i zabiłeś nie tego człowieka, co trzeba. Dlatego prokurator zarządził gruntowne i szczegółowe przeszukanie. Teraz nie ujdzie ci to na sucho!"
  Kenny mruknął:
  - Zobaczmy!
  I naprawdę był pewien, że potężna organizacja jakoś go wykupi. Zwłaszcza że oznaczałoby to dożywocie? Dziecko spędzone na zawsze w więzieniu federalnym byłoby zbyt podejrzane.
  Ciekawe, czy pozwolą mu grać na komputerze? Wygląda na to, że nieletnim wolno.
  Tymczasem matrona w białym fartuchu włożyła sondę. Teraz Kenny musi przejść endoskopię, czyli badanie całych jelit. To nieprzyjemny i upokarzający zabieg. Ale wykonuje się go w normalnych klinikach.
  Kobieta w szlafroku z tyłu wsadziła mu go w tyłek, chłopcy zaczęli wpychać wąż, co jest dość...
  A jego wnętrzności zaczęły być widoczne na ekranie.
  Kenny skrzywił się. A żeby było mniej boleśnie, obrzydliwie i drażniąco, zaczął znowu śpiewać;
  Daleko, daleko stąd, w cichym miasteczku
  W środku ziemi, sam w ciemnym pokoju
  Modlę się do Boga o moje zbawienie
  Mój pielgrzym o północy.
  
  Modli się o jedno: Niech Bóg ją błogosławi!
  A całą noc w oknie palą się woskowe świece,
  Aby ta, która utraciła wiarę i miłość,
  Moja zagubiona dusza odnalazła światło.
  
  Mamo, mamo, Ty jedna nigdy mnie nie zdradzisz i nigdy nie przestaniesz mnie kochać.
  W tym i następnym świecie zawsze będziesz ze mną.
  Przychodzę do Ciebie sam, ze zranionym sercem.
  Mamo, mamo, jesteś dla mnie murem.
  Mamo, mamo, jesteś dla mnie murem.
  
  Noc jest czarna, droga nieznana, ciemność bezdenna
  A ciemne siły przepowiadają mi kłopoty,
  Lecz w ciemności trzymają mnie dwie bezsenności:
  Oczy matki, a nawet Matki Boskiej.
  
  Mówią, że nigdy nie byłem smutny.
  Wiesz, że jesteś jedyna, moja kochana.
  Ile razy los bezlitośnie mnie pobił?
  Przeżyłem dzięki waszym modlitwom.
  
  Mamo, mamo, Ty jedna nigdy mnie nie zdradzisz i nigdy nie przestaniesz mnie kochać.
  W tym i następnym świecie zawsze będziesz ze mną.
  Przychodzę do Ciebie sam, ze zranionym sercem.
  Mamo, mamo, jesteś dla mnie murem.
  Mamo, mamo, jesteś dla mnie murem.
  
  Dlatego kłopoty nie mogły mnie złamać,
  Co jest daleko, daleko w środku ziemi
  Modlę się do Boga o moje zbawienie
  Mój pielgrzym o północy.
  Starsza matka zauważyła:
  "Śpiewasz dobrze! Ale będziesz sądzony jak dorosły. I nie trafisz do poprawczaka. Będziesz otoczony dorosłymi, brutalnymi, cuchnącymi przestępcami, którzy uwielbiają gwałcić ładnych, jasnowłosych chłopców takich jak ty".
  Kenny odpowiedział pewnie:
  - Mogę walczyć!
  Nadzorca roześmiał się i zauważył:
  - Jesteś jeszcze dzieckiem! Ile masz lat?
  Kenny zapytał z uśmiechem:
  - Nie znasz siebie?
  Starszy naczelnik skinął głową:
  "Jesteś dziwnym człowiekiem. Nie masz klanu, plemienia i nawet nie ma cię w aktach. Najpierw musimy dowiedzieć się, skąd jesteś i jak się tu znalazłeś. Potem zdecydujemy, co z tobą zrobić!"
  Chłopiec zauważył:
  - Lepiej go puścić! Będzie taniej!
  Tymczasem pielęgniarki skończyły badanie jelit chłopca i wyjęły rurkę z jego pośladków.
  Nieśmiertelny Kenny myślał, że najtrudniejsza część już za nim, ale Starszy Dozorca zauważył:
  "Twój pęcherz też musi zostać zbadany! To badanie musi być jak najbardziej dokładne!"
  Strażniczka gestem nakazała Kenny'emu położyć się na brzuchu. Jej dłoń w rękawiczce ostrożnie odsłoniła główkę jego perfekcji. Drugą ręką wyciągnęła cienką sondę nadającą się do wprowadzenia do cewki moczowej.
  Kenny poczuł dreszcz podniecenia dłoni kobiety, mimo że miała na sobie cienkie gumowe rękawiczki. Jego penis napęczniał od krwi i podniecenia.
  Starsza przełożona zapytała:
  - Czy miałeś kiedyś kobietę?
  Kenny, rumieniąc się ze wstydu, odpowiedział:
  - Tak! I to nie raz!
  Starsza matka zauważyła:
  - I będziesz ich miał w więzieniu! Jesteś bardzo przystojnym chłopcem!
  Tymczasem kobieta w białym fartuchu włożyła cienki sznurek do cewki moczowej i zaczęła go wpychać. Było to trochę bolesne i łaskotało.
  Kenny pomyślał, że pewnie robią to w szpitalach, kiedy potrzebują dokładniejszego badania. I pewnie pobierają za to duże pieniądze w Stanach, ale robili to dla niego całkowicie za darmo. I nie było powodu, żeby się rumienić, czuć upokorzenie i płonąć ze wstydu.
  Kobiety w białych fartuchach, przypominające pielęgniarki, po prostu wykonują swoją pracę. I nie ma się czego wstydzić.
  Kenny uśmiechnął się i pomyślał, że musi być bardzo szlachetną osobą, skoro tak go szukają, i znów nieśmiertelny chłopiec, który przeżył osiem i pół wieku, zaczął śpiewać;
  Podróżuj po całym świecie -
  Po prostu wiedz o tym wcześniej:
  Nie znajdziesz cieplejszych dłoni
  I delikatniejsze niż u mojej matki.
  Nie znajdziesz oczu na świecie
  Bardziej uczuciowy i surowy.
  Mama każdego z nas
  Cenniejszy niż wszyscy ludzie.
  
  Mama, mama - najpiękniejsze słowo na świecie.
  Mama, mama daje dzieciom ciepło i uśmiech.
  Mamo, mamo, dzielę się z Tobą radością i smutkiem,
  Mamo, kocham Cię!
  
  Nieważne jak bardzo się rozejrzysz,
  Ale zimą i latem
  Mama jest najlepszą przyjaciółką,
  Nie ma lepszej matki.
  Chcę ci życzyć
  I dobroć, i światło.
  Niech to będzie o mojej matce
  Cała planeta wie!
  
  Mama, mama - najpiękniejsze słowo na świecie.
  Mama, mama daje dzieciom ciepło i uśmiech.
  Mamo, mamo, dzielę się z Tobą radością i smutkiem,
  Mamo, kocham Cię!
  A chłopiec Kenny nawet uronił łzę. W końcu miał matkę, ale tak dawno temu, w czasach, zanim jeszcze powstało imperium Czyngis-chana, zanim proch strzelniczy w ogóle pojawił się w Europie, została zabita.
  W końcu sonda została zdjęta. Następnie strażnicy w białych fartuchach zbadali moje bose palce u stóp i zbadali moje bose, zrogowaciałe podeszwy.
  Naczelnik zauważył:
  - Jest taki twardy, jak róg nosorożca. Jakby ten chłopak całe życie biegał boso!
  Kenny skinął głową:
  - Tak, dokładnie o to chodzi! Nie lubię butów!
  Starsza strażniczka wydała rozkaz:
  - Zabierzcie go pod prysznic i dokładnie umyjcie. Potem ogolą mu głowę i zrobią mu zdjęcia nago ze wszystkich stron!
  Chłopiec jęknął:
  - Po co mi golić głowę!
  Starsza przełożona odpowiedziała:
  "Bo za bardzo zdenerwowałeś naszego prokuratora. A wy, chłopcy, nie lubicie rozstawać się z włosami. I przydzielą wam izolatkę w zimnej celi. Inne dzieciaki za bardzo cię szanują".
  Połóż ręce za plecami i idź pod prysznic.
  Kenny'ego wyprowadzono, a młody więzień i nieśmiertelny góral, ze spuszczoną głową, powlókł się do mycia. Jego nastrój gwałtownie się pogorszył. Bez komputera i telewizora siedzenie w zimnej, odosobnionej celi byłoby nudne. Lepiej być w towarzystwie głupich nastolatków niż samemu.
  No cóż, w każdym razie tajna organizacja nie pozwoli mu się ujawnić i siedzieć tam zbyt długo.
  
  JEDEN ZSRR WŚRÓD WILKÓW
  Zaciemnienie nastąpiło z powodu rozbłysku słonecznego, który odciął Stany Zjednoczone, Wielką Brytanię i ich kolonie 22 czerwca 1941 roku. Początkowo miało to niewielki wpływ na przebieg wojny. Niemcy posuwali się naprzód tak, jak w realnej historii. Führer również zwrócił się na południe, a Japonia przyjęła postawę wyczekującą. Po raz kolejny mroźna zima uchroniła Armię Czerwoną przed całkowitą klęską i pozwoliła jej rozpocząć kontrofensywę pod Moskwą. Tymczasem Japonia zajęła terytoria na Oceanie Spokojnym, które wcześniej należały do Wielkiej Brytanii i Stanów Zjednoczonych, a których dodatkowe siły nie były teraz w stanie osiągnąć.
  Na froncie wschodnim Niemcy odnieśli serię zwycięstw wiosną i wczesnym latem, rozpoczynając ponowną ofensywę na Stalingrad. Jednak to właśnie tu nastąpiło odejście od rzeczywistości. Brak drugiego frontu pozwolił Niemcom przerzucić więcej wojsk z Europy i Libii, pozostawiając tam jedynie włoskie garnizony.
  A ofensywa rozpoczęła się nie tylko pod Stalingradem, ale także pod Tichwinem. Dowodził nią teraz Rommel, którego Führer wysoko cenił za pokonanie Brytyjczyków w Libii i zdobycie Tołbuku.
  W walkach wzięły udział również pierwsze czołgi Tygrys. Rommel rozpoczął ofensywę nocą i zdołał zaskoczyć wojska radzieckie. Sytuację dodatkowo pogarszał fakt, że Niemcy mieli przewagę w powietrzu, dzięki czemu nie marnowali zasobów na walkę z aliantami.
  Pilot Marcel szybko zdobywał punkty na froncie wschodnim. Do czerwca 1942 roku zestrzelił ponad 150 samolotów i otrzymał Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego ze Srebrnymi Liśćmi Dębu, Mieczami i Diamentami.
  Ale to był dopiero początek jego kariery.
  Sytuacja Armii Czerwonej w powietrzu rzeczywiście była trudniejsza. Niemcom udało się zdobyć Tichwin, a następnie kilka innych miast, i odciąć Leningrad podwójnym okrążeniem, ponownie blokując miasto.
  Dowództwo radzieckie próbowało przebić się do Leningradu i zaatakować centrum. Brakowało im jednak sił, by odnieść sukces w tych rejonach.
  Jedynym pocieszeniem było to, że naziści ugrzęźli w Stalingradzie, co dało im szansę na zebranie nowych rezerw.
  Leningrad pozostał jednak w blokadzie. Do czasu przystąpienia Turcji i Japonii do wojny ZSRR miał szansę odwrócić losy bitwy. W listopadzie 1942 roku wojska radzieckie rozpoczęły ofensywę w pobliżu Rżewa i Stalingradu.
  Sukces nie został osiągnięty pod Rżewem. Ale pod Stalingradem okrążenie zostało zamknięte. Jak się jednak okazało, było to tylko tymczasowe. Trzecia Rzesza dysponowała znacznie większymi rezerwami, a Rommel rozpoczął ofensywę na Stalingrad od północy, a Mainstein od południa.
  Sytuację dodatkowo zaostrzyło nieoczekiwane przystąpienie Japonii do wojny. Pomimo utrudnień spowodowanych bitwą w Chinach, samurajowie zaatakowali Władywostok.
  Hirohito prawdopodobnie obawiał się porażki III Rzeszy i przystąpił do wojny.
  Co więcej, Japonia dysponowała wystarczającą ilością zasobów i piechoty, aby przeprowadzić ofensywę na pełną skalę.
  Armia Czerwona znalazła się w impasie, a Rommelowi udało się przebić z północy do Stalingradu. Mainstein został tymczasowo zatrzymany, ale po otrzymaniu dodatkowych posiłków i wsparcia od Paulusa, dołączył do sił, które już zostały odblokowane.
  W ten sposób powstał kolejny pierścień, w którym znalazły się wojska radzieckie.
  Po zaciętych walkach większość z nich została zniszczona i zdobyta. Niemcy następnie ukończyli zdobywanie Stalingradu. W marcu 1943 roku do wojny przystąpiła Turcja. Sytuacja jeszcze bardziej się skomplikowała. Niemcy utrzymali przewagę powietrzną. Marsylia zestrzeliła ponad 300 samolotów i została pierwszym Niemcem, który otrzymał drugi Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego z Liśćmi Dębu, Mieczami i Diamentami.
  W maju Niemcy rozpoczęli nową ofensywę, intensywnie wykorzystując nowe czołgi - Tygrysa, Panterę i Lwa. Udało im się odnieść sukces, pomimo silnej obrony Armii Czerwonej. Jednak szanse były już przeciwko nim, ponieważ wojska radzieckie walczyły na trzech frontach jednocześnie: z III Rzeszą, jej państwami satelickimi, Japonią i jej koloniami oraz z Turcją. Sytuację pogorszyło wypowiedzenie przez nazistów wojny totalnej, co doprowadziło do kilkukrotnego wzrostu produkcji zbrojeniowej, mimo braku bombardowań alianckich. Szanse ZSRR gwałtownie malały!
  To prawda, że Fritzowie posuwali się powoli, mając do czynienia z głęboko rozwiniętą obroną. A wojska radzieckie, z ich doświadczeniem, walczyły bardzo dzielnie. Ale i tak przegrały.
  Walczyli jednak z wielką odwagą, a niektórzy żołnierze wykazali się wyjątkowymi umiejętnościami. Oto na przykład załoga czołgu Elizawiety, w bardzo zwyczajnym T-34-76, walcząca z nazistami.
  Niemcy powoli posuwają się w kierunku wojsk radzieckich, formując klin lub świnię. Na czele znajduje się najcięższy i najlepiej chroniony czołg, "Lew". Przypomina "Panterę", tylko znacznie większą, ważącą dziewięćdziesiąt ton. Przedni pancerz kadłuba ma grubość 150 mm i jest pochylony jak w T-34, a boki mają 82 mm i również są pochylone. Przedni pancerz wieży jest bardzo dobrze chroniony: 240 mm, pochylony, podczas gdy boki są słabsze, również 82 mm, podobnie jak kadłub. Działo ma potężne działo kalibru 105 mm z długą lufą 70 EL. To jest czołg zdolny do rażenia z dystansu.
  Elizabeth bosą stopą wrzuca najwyższy bieg w skrzyni biegów.
  A T-34 nabiera prędkości. Ostrzał z dystansu do "Lwa" jest bezcelowy, muszą się zbliżyć. Potężna niemiecka maszyna odpala pocisk o śmiercionośnej sile. Przelatuje obok. Dziewczyny w czołgu śmieją się radośnie i przestępują bose stopy.
  Pod koniec maja na Północnym Kaukazie jest gorąco, a piękności świetnie się bawią w bikini.
  Elena gwiżdże i zauważa:
  - Teraz faszysta dostanie solidnego kopa w rogi!
  Jekaterina, potrząsając bosą, opaloną stopą, zgadza się:
  - Na pewno go uderzymy!
  T-34-76 nadal przyspiesza, ale jego prędkość w terenie jest ograniczona. Lew ledwo się czołga, a zwinniejsze Pantery i Tygrysy zwalniają, aby uniknąć wyprzedzenia.
  Ale te maszyny są również niebezpieczne, zwłaszcza Pantera, która może wystrzelić piętnaście strzałów na minutę. Możesz spodziewać się niespodzianki po jednym z nich.
  Eufrazja, naciskając bosą piętą na gaz, piszczy:
  - Będziemy walczyć metodami wirtuozerskimi!
  Działo czołgu Lew ma poważną wadę: strzela tylko pięcioma pociskami na minutę. Ogólnie rzecz biorąc, nie jest to najlepsza konstrukcja. Jego zdolności przebijania pancerza są nadmierne i nie jest przeznaczone do skutecznego działania na dużą odległość. Tygrysy i Pantery potrafią przebić się z odległości dwóch kilometrów, ale trafienie małego i mobilnego T-34 z większej odległości jest praktycznie niemożliwe. Czy więc naprawdę warto było wyposażyć Lewa w tak potężne działo? Inne radzieckie czołgi są jeszcze lżejsze, z wyjątkiem KW-1S, ale nawet ten czołg nie oferuje żadnych korzyści w zakresie ochrony, a jego osiągi są jeszcze gorsze.
  Elżbieta kręci się i piszczy:
  - Wdycham klatką piersiową, powietrze szeroką falą,
  Lśni jasno, ten niekończący się dywan gwiazd...
  Uczucia grają, bosonogie dziewczyny żyją,
  Chcę bawić się na niebie i lecieć w stronę słońca bez końca!
  Przebicie czołgu Lev, nawet od boku, jest trudne. Boki wieży, podobnie jak w Panterze, są nachylone, podobnie jak górne boki kadłuba. Czołgi te mają typowy "koci" kształt, który zapewnia lepszą ochronę dzięki nachyleniom. W przeciwieństwie do Tygrysa, który jest prawie kwadratowy. Tygrys został jednak opracowany przed wojną i miał kształt podobny do KW. Tygrys-2, będący późniejszym modelem, również ma "koci" kształt i ten czołg wkrótce wejdzie do produkcji. Przebicie czołgu Lev od boku jest również praktycznie niemożliwe. Tylko dolna część kadłuba ma pancerz nienachylony, ale jest chroniona rolkami. Oznacza to, że trzeba przebić się blisko i trafić go precyzyjnie między rolkami.
  Dziewczyny mają więc trudne zadanie. Zwłaszcza że T-34 tak bardzo się trzęsie w ruchu, że celne strzelanie jest praktycznie niemożliwe.
  Elżbieta zapytała swoich przyjaciół:
  - Czy będziemy mogli trafić wroga?
  Elena odpowiedziała pewnie:
  - Kiedy dziewczyny nie mają butów, ich bose stopy stają się tak wrażliwe, że z pewnością zaskoczą wroga.
  Elżbieta zgodziła się z tym:
  - Tak, gołe pięty dziewcząt są kluczem do zwycięstwa!
  I tak, unikając uszkodzeń, T-34 przesuwa się w bok. Najważniejsze to unikać dział Panter i Tygrysów. Są szybkostrzelne i celne. A tych czołgów nie da się przebić w ataku czołowym.
  Elena strzela do Niemca bosymi stopami. Jednak w ruchu niemal niemożliwe jest spudłowanie walca. Jednak walec wroga zostaje zniszczony, a "Lew" zatrzymuje się.
  T-34 mija go ponownie i posyła śmiercionośny pocisk w dolną część boku.
  Jekaterina zauważa:
  - Nasza armata jest przestarzała - naprawdę nie ma sposobu, żeby zabrać "Lwa"!
  Jednak w przypływie frustracji Elena uderzyła wroga w bok i "Lew" stanął w płomieniach.
  Dziewczyny, nie zwalniając tempa, znów nacierają. Tym razem mają słabszy cel: Panterę. Wystarczy jej bezpośrednie trafienie w bok.
  Elżbieta zauważa:
  - Praktyczny kot!
  Catherine zauważyła ze śmiechem:
  - Ale on ledwo się czołga, żeby nie wyjść zza osłony "Lwa".
  A Elena oddała strzał z dystansu w Panterę, która była mocno przesunięta w bok i miała odsłonięty bok. Jej bok jest dość cienki - około 40 milimetrów - i nie miało znaczenia, że była ustawiona pod kątem.
  Niemiecki czołg eksploduje z hukiem. Tak, te piękności uderzają mocno.
  One, z ich urzekającym wdziękiem walecznych piękności.
  Jednak pociski świstały przelatując obok, niemal dotykając pancerza.
  To jest bardzo niebezpieczne dla T-34, przypomina człowieka skaczącego przez strumienie.
  Elżbieta strzeliła ponownie bosą stopą i zaśpiewała:
  - Wszystko mogę, wszystko mogę, damy Wehrmachtowi popalić!
  Oczywiście, z takimi dziewczynami nawet sam diabeł nie stanowi zagrożenia. Chociaż naziści prowadzą agresywną ofensywę i mają mnóstwo czołgów...
  Siły są nierówne. Chociaż liczba pojazdów jest mniej więcej równa, Niemcy są ciężsi. Wiele radzieckich czołgów jest lekkich i nie do końca gotowych do walki z hitlerowskimi potworami.
  Ale załoga Elizabeth dokonuje cudów i strzela do kolejnego Pantery w ruchu.
  Dziewczyny z Komsomołu walczą z bronią. Strzelają celnie. Biegają, błyskając bosymi, okrągłymi obcasami. I trafiają wroga prosto w cel.
  Alenka dowodzi z pasją:
  - Dziewczyny, nie poddawajcie się!
  A potem działo wyrzuca pocisk prosto w T-4, przebijając ten czołg. Ale oczywiście "Lwa" nie tak łatwo zdobyć. A to wymaga wysiłku.
  Anyuta wskazuje na samochód bosymi stopami i strzela precyzyjnie, mówiąc:
  - Chwała komunizmowi!
  Alla strzela również bardzo celnie i dodaje:
  - Chwała bohaterstwu!
  Nie ma co narzekać na walczące dziewczyny - najwyższa klasa i akrobacje!
  Maria, wkładając nabój do armaty, zaśpiewała:
  - Coraz wyżej i wyżej i wyżej,
  Starajmy się o lot naszych ptaków...
  A w każdym śmigle oddycha,
  Pokój naszym granicom!
  Marusia dodała, strzelając do Fritzów:
  - To jest zdecydowanie prawda....
  Masowe bohaterstwo Rosjan i nie tylko narodu rosyjskiego przejawiało się we wszystkim...
  Miarowe, stłumione dźwięki kukułki, niczym bicie zegara, niosły się nad okopami. Rzadkie drzewa, ich gęste, zielone korony smagane podmuchami wiatru, niczym pionierzy salutujący zmęczonym żołnierzom. Niektórzy mogliby to nawet uznać za ostrzeżenie - jakby chcieli powiedzieć: "Przeniesiecie się do innego świata!".
  Batalion pod dowództwem Władimira Michajłowskiego, poważnie poobijany w poprzednich bitwach, zwłaszcza w majowej porażce, jest teraz pospiesznie wzmacniany nowymi rekrutami i przygotowuje się do obrony jednego z najniebezpieczniejszych frontów. Trzy kilometry na wschód rzeka Don wije się, pędząc obok płomieni wojny.
  Większość trzcin została zwęglona przez bomby zapalające, a woda poczerniała od sadzy. Niczym ogromne zapałki w żałobnym przebarwieniu, pale mostu, zniszczone przez wybuch, stoją samotnie, służąc jako podpory.
  Lokalni pionierzy wykorzystują łodzie do transportu plonów z pól, a także skrzynek z amunicją dla bohaterskich żołnierzy radzieckich, gotowych stoczyć śmiertelną walkę z rozwścieczonymi hordami hitlerowców.
  Cała czwórka zaciągnęła długie pudło do krzaka porośniętego kolcowojami. Starannie zakamuflowane działo przeciwpancerne czyhało tam niczym irokez. Obsługiwało je trzech żołnierzy i bystrooka strzelczyni, Alesia. Dziewczyna, bardzo szczupła, ale z żylastymi od wyczerpującej pracy rękami, również ciężko pracowała z chłopcami, przygotowując pułapkę na wypadek, gdyby czołg lub pojazd pancerny z nazistowskiej bandy próbował okrążyć naturalny garb.
  Żołnierze to w większości wciąż zupełnie niedoświadczeni młodzi mężczyźni bez brody, którzy ukończyli skrócony, półtoramiesięczny kurs rekrutacyjny, plus oczywiście dobrze zorganizowane szkolenie przedpoborowe w ZSRR.
  Niektórzy wojownicy mają już doświadczenie. Wyróżniają się spośród młodszego pokolenia zarostem i precyzją ruchów; niektórzy są poobijani. Weźmy na przykład jednookiego Iwana, który wyglądał jak prawdziwy pirat - zapuścił brodę. Ma stopień chorążego i zdobył już kilka medali w różnych bitwach, z których najbardziej pamiętna była jego pierwsza bitwa pod Moskwą. Kiedy pozornie dokonali niemożliwego: zatrzymali Fritzów, a nawet ścigali wroga przez kilkaset kilometrów, niczym naganiacze psów.
  Fritzowie mieli mnóstwo porzuconego sprzętu. Może nie aż tak dużo czołgów, ale transportery opancerzone z działami i karabinami maszynowymi, takie, które tak boleśnie dręczyły radziecką piechotę latem i jesienią 1941 roku, były na pęczki!
  Ale gdy mróz przekroczył trzydzieści stopni, wszystkie te teutońskie potwory po prostu straciły zdolność poruszania się... Benzyna zamarzła, a smar stwardniał.
  Niestety, nie udało im się całkowicie wykończyć nazistów. Po części było to zasługą dowództwa, które zażądało dużych sił do szturmu miast, w których gromadziły się niemieckie jednostki. A potem nadeszła odwilż - niech to szlag...
  Wiosną Iwan zdobył drugi medal za szczęśliwe pokonanie generała i kilku oficerów w zasadzce. Bitwa zakończyła się jednak tylko częściowym sukcesem. Podczas pościgu zabłąkany odłamek trafił Iwana Krasnowa w twarz, oślepiając go. Niestety, to wojna, a nie film dla dzieci, w którym główny bohater bije wszystkich, a nawet sto karabinów maszynowych nie jest w stanie go trafić.
  Teraz muszą wykonywać ciężką pracę fizyczną: kopać rowy, cele i doły pułapkowe.
  Młodzi Pionierzy pomagają im, gdy na polach panuje cisza, a chłopcy i dziewczęta błagają o pomoc dla starszych braci. Pracują za ciężko, próbując zrobić więcej, niż są w stanie udźwignąć. Dlatego żyły nabrzmiewają i wystają na opalonych, zrogowaciałych dłoniach i bosych, posiniaczonych stopach dzieci. A jednak wciąż udaje im się śpiewać;
  Jesteśmy pionierami, dziećmi komunizmu -
  Ogień, namiot i dźwięk rogu!
  Inwazja przeklętego faszyzmu -
  Który czeka sromotna klęska!
  
  Co straciliśmy w tych bitwach?
  Czy zdobyłeś je w bitwach z wrogiem?
  Kiedyś byliśmy tylko dziećmi świata -
  A teraz wojownicy Ojczyzny!
  
  Ale Hitler zrobił krok w stronę naszej stolicy,
  Spadł wodospad niezliczonych bomb!
  Dla mnie Ojczyzna jest jeszcze piękniejsza niż niebo -
  Nadszedł krwawy zachód słońca!
  
  Na agresję będziemy reagować ostro -
  Choć, niestety, sami jesteśmy mali!
  Ale miecz jest w rękach kruchego nastolatka -
  Silniejszy niż legiony Szatana!
  
  Niech czołgi pędzą lawiną za lawiną,
  I dzielimy karabin na nas trzech!
  Niech policja celuje podle w tył,
  Ale Święty Bóg ukarze ich srogo!
  
  Co postanowiliśmy? Czynić dzieło pokoju -
  Ale żeby to zrobić, niestety musiałem strzelać!
  Spokój jest już obrzydliwy.
  Czasami przemoc może być błogosławieństwem!
  
  Dziewczynka i ja biegamy boso.
  Mimo że padał śnieg, zaspa pali jak węgiel!
  Ale one się nie boją, dzieci wiedzą -
  Faszystę śmiało wepchniemy do trumny kulą!
  
  Tutaj położyli kompanię nikczemnych Fritzów,
  A reszta tchórzy ucieka!
  W bitwie miażdżymy piechotę jak kosą -
  Młodość nie jest dla nas żadną przeszkodą!
  
  Zwycięstwo zostanie osiągnięte w maju,
  Teraz jest zamieć, kłujący, twardy śnieg!
  Chłopiec jest boso, jego siostra jest boso,
  Dzieciaki swoje najlepsze lata spędziły w łachmanach!
  
  Skąd w nas pochodzą te siły?
  Aby znieść ból i zimno, oto potrzeba!
  Gdy towarzysz zmierzył dno grobu,
  Kiedy mój przyjaciel jęknie, umrę!
  
  Chrystus błogosławił nam, pionierom,
  Powiedział, że Ojczyzna została ci dana przez Boga!
  To jest pierwsza ze wszystkich wiar,
  Radziecki, święty kraj!
  Słychać odległy łoskot nadjeżdżających czołgów, a na niebie brzęczą samoloty. A teraz grzmią potężne działa oblężnicze. Uderzenia pocisków odłamkowo-burzących wyrzucają w powietrze grudy ziemi i stopioną darń. Bitwa zaraz się rozpocznie. Major Władimir Michajłowski trzyma zdobytą lornetkę, obserwując nadciągającą faszystowską lawinę stali. Próbują zepchnąć Pionierów na tyły, ale odmawiają odejścia i proszą o karabiny, aby mogli walczyć.
  Nie ma wystarczająco dużo broni dla wszystkich, mimo że miejscowe dzieci przyniosły karabiny myśliwskie, a nawet łuki sportowe. Wszyscy chcą walczyć dzielnie i zwyciężyć. Ale nie mogą umrzeć z ostatnimi myślami o Ojczyźnie.
  Major Michajłowski wydaje rozkaz:
  - Nie otwieraj ognia bez rozkazu!
  W rzeczywistości mają tylko dwie "czterdziestki piątki" na cały batalion, co oznacza, że mają szansę pozwolić Fritzom się zbliżyć.
  Zgodnie z tradycją nazistowską, na czele szły najciężej opancerzone pojazdy - czołgi T-4 i działa samobieżne Ochotnik. Miały one ustąpić miejsca lżejszym pojazdom i piechocie, która pozostawała w tyle.
  Samochody i motocykle nazistowskie co jakiś czas zwalniają, bo boją się, że nie uda im się wyprzedzić...
  Ale pionier Julij Pietrow udowadnia, że nie są tu bez powodu. Trudna do znalezienia mina przeciwpancerna, pokryta domowej roboty klejem i przykryta torfem, aby ją ukryć, jest przenoszona drutem między pniakami, tuż pod gąsienicami T-4.
  Stalowe gąsienice uderzają w śmiercionośną teraźniejszość. Eksplozja nie wydaje się zbyt potężna, ale gąsienice zostają zerwane, a czołg Hitlera zaczyna dymić i obracać wieżą.
  Inni chłopcy używają podobnych urządzeń. Jeśli niemiecka piechota okaże się tchórzliwa, a czołgi i działa samobieżne będą nacierać bezbronne, to zostaną za to ukarani.
  Słynny Ochotnik, z niską sylwetką i ciężkim pancerzem, przypomina zgniecionego żółwia. To działo samobieżne pojawiło się na froncie radziecko-niemieckim dopiero niedawno. Dzięki doskonałej manewrowości, dalekiemu zasięgowi penetracji i wysokiej przeżywalności w walce, Ochotnik natychmiast stał się synonimem.
  Ale jego gąsienice są nadal zwyczajne, choć szerokie... Jeszcze lepiej byłoby jednak wysadzić dno maszyny i zmusić ją do wyplucia swoich wnętrzności w częściach zamiennych.
  Tutaj okaleczony Ochotnik, niczym piracka fregata ze złamanym sterem, zsuwa się bokiem i zderza z T-4. Obie stalowe trumny na ich gąsienicach zaczynają płonąć, a chwilę później eksplodują od detonacji amunicji.
  Teraz zatrzymało się kilkanaście samochodów średniej wielkości, uszkodzonych i bezradnych.
  Ale inni podążają za nimi, zwłaszcza liczne pojazdy opancerzone. Działo samobieżne Ochotnik nabiera prędkości i... wpada w zakamuflowaną dziurę. Wystają tylko gąsienice, bezradnie wijąc się nad nimi.
  Pionierzy się radują. Tu i ówdzie, w wykopanych dołach, leżą domowej roboty ładunki wybuchowe. Są robione prowizorycznie. Oczywiście, są słabsze od dynamitu, ale wystarczają, by unieszkodliwić podwozie.
  Fritz ponosi ciężkie straty, transportery opancerzone przebijają się, niektóre przejeżdżają przez niebezpieczne strefy, ale zostają ostrzelane granatami i ładunkami wybuchowymi.
  Tutaj nawet pomysłowi młodzi żołnierze zbudowali małe katapulty. Wystrzeliwują one specjalny woreczek z destylowanym alkoholem drzewnym zmieszanym z prochem strzelniczym.
  Po trafieniu cieńszy pancerz nazistowskich transportowców pęka, posyłając ich załogi w błękitny płomień. Rozjuszeni bólem Niemcy krzyczą i uciekają, z twarzami wykrzywionymi przerażeniem.
  Niektórzy z nich porzucają nawet swoją technologię...
  Szkoda tylko, że wrogów jest tak wielu, jakieś pojazdy transportowe, ostrzeliwują wszystko z broni maszynowej, zbliżają się do okopów.
  I wpadają na jeże... Tymczasem Alesia mierzy z .45. Oczywiście, nie da się rozwalić T-4 ani Ochotnika w ataku czołowym, ale można spróbować ich bokami. A co dopiero transporterów opancerzonych. Przebiją wszystko i sprawią, że będziesz kaszleć krwią na rozgrzane metalowe podłogi!
  Broń małego kalibru ma wiele zalet w porównaniu z bronią większego kalibru - szybkostrzelność, łatwość ukrycia. I potrafi wybierać cele.
  Naziści odpowiadają warcząc, dzicy jak hieny. A wśród radzieckich żołnierzy są zabici i ranni. Szczególnie tragiczne jest to, gdy giną młodzi żołnierze, dopiero co zaczynający żyć. Oto młoda pionierka z trudem podnosi petardę i rzuca się z nią pod gąsienice czołgu średniego T-3. Brzydkie pudło z długą, ale pozornie cienką lufą podskakuje i rozrywa kwadratową wieżę.
  A żołnierze znów rzucają granatami, a karabiny maszynowe zaczynają ostrzeliwać nadjeżdżające motocykle. A głowy nazistowskich żołnierzy pękają jak dojrzałe wiśnie uderzone gradem.
  A zbiorniki paliwa wielkich motocykli eksplodują, ziejąc strumieniami wściekłego ognia. To jak orgia piekielnych dżinów. Do nieszczęsnych towarzyszy dołączają również transportery opancerzone.
  Alesia celuje w dolną część kadłuba Łowcy. Trafienie jest trudne, ale to jedyna szansa na przebicie bezlitosnego działa samobieżnego. Płynny ruch palcem, a potem obrót.
  Pistolet odrzuca cicho, a faszystowska machina rozpada się na pół. Flaga ze swastyką wpada w krwawe błoto.
  Alesya szepcze:
  - Sprawiedliwość wymaga poświęcenia, dobroczynność wymaga darowizn, a powodzenie słusznej sprawy wymaga poświęcenia!
  Dziewczyna-artyleria odwraca się, rozstawia bose stopy, by lepiej poczuć biorytmy Ziemi i oddech trawy, po czym oddaje kolejny strzał, trafiając zdradzieckiego T-3 w staw.
  Oczywiste jest, że niemal wszystkie czołgi średnie w nazistowskiej armadzie zostały unieruchomione. Ostatni został zniszczony przez młodego pioniera, który pomimo rany pchnął lufę zawierającą mieszankę wybuchowego węglika, pyłu węglowego i trocin z niewielką ilością fosforu. Bohaterskie dziecko nie miało już siły pchać lufy po odniesionej ranie, a jego towarzysz Andriej, żegnając się w biegu, wepchnął ją pod koła czterdziestotonowego działa samobieżnego Szmel. Uprzejme działo kalibru 150 mm wystrzeliło w górę i pozostało w górze. A dusze pionierów, trzepocząc z ich poszarpanych ciał, szybowały do szczęśliwego królestwa niebieskiego, gdzie przemoc i ból nigdy nie istnieją.
  Ocalałe transportowce faszystowskie, pozbawione wsparcia cięższych kolegów, zaczęły zawracać... Ryk muzyki Wagnera ucichł i rozpoczął się masowy exodus.
  Władimir Michajłowski, ocierając krew z czoła, powiedział:
  "Rosyjski wojownik może umrzeć stojąc, ale nigdy nie przeżyje na kolanach! Rosja może krwawić, ale żadna krew nie osłabi naszej odwagi i lojalności wobec Ojczyzny!"
  A ocalali pionierzy to potwierdzają... Choć wielu z nich było już poparzonych i rannych.
  A na niebie Anastasia Vedmakova i Akulina Orlova toczą zaciętą walkę, gotowe rywalizować ze słynnym Marsylią, który zestrzelił już ponad czterysta samolotów, za co został odznaczony piątym stopniem Krzyża Rycerskiego Krzyża Żelaznego ze Złotymi Liśćmi Dębu, Mieczami i Diamentami.
  Ale dziewczyny ewidentnie mają ochotę na prawdziwą walkę. Oto one, boso i w bikini, walczą. I przebijają samoloty Luftwaffe.
  Anastazja, używając bosych palców u stóp, celuje bronią w cel, powala faszystę i mówi:
  - Nasza wiara jest wielka,
  Będzie trwać przez wieki!
  I puszcza oko do partnera. Akulina również powala faszystę, uderzając go gołymi nogami i piszczy:
  - Za wielkość idei komunizmu!
  I odsłania swoje perłowe zęby. Taka zadziorna i wykształcona dziewczyna.
  I błyszczy zębami.
  Anastazja, zestrzeliwując kolejny niemiecki samolot swoim Jak-9, agresywnie piszczy:
  - rosyjski orzeł nad planetą,
  Rozpostarłszy skrzydła, odleci...
  Wróg zostanie wezwany do odpowiedzialności,
  Zostanie pokonany, złamany!
  Akulina bez trudu to potwierdza, powalając swoich przeciwników:
  - Będzie zepsute!
  Choć oczywiście Niemcy mieli też kilka pięknych kobiecych asów. Albina i Alvina walczą w najnowszym ME-309. Takie wojowniczki to prawdziwe perełki.
  I zestrzeliwują radzieckie samoloty z zadziwiającą zwinnością. ME-309 ma potężne uzbrojenie: trzy działka kal. 30 mm i cztery karabiny maszynowe. Rosyjskie samoloty nie mają szans z takim potworem.
  Jeżeli zestrzelą, to zestrzelą bez litości.
  Albina, bosymi stopami, wycelowała działko samolotu w cel. Strzeliła do wroga i krzyknęła:
  - Za zwycięstwa Trzeciej Rzeszy!
  I wystawiła język.
  Alvina również strzelała do wroga. Zestrzeliła radzieckie Jak-9 i zagruchała:
  - Za wielkie granice naszej armii!
  I puściła oko do swoich przyjaciół.
  Huffman również walczy i zbiera punkty. Nie jest jeszcze asem najwyższej klasy, ale szybko się rozwija. Można powiedzieć, że jest też potworem z piekła rodem.
  Niemcy, choć powoli i z dużymi stratami, posuwają się wzdłuż wybrzeża Wołgi, zbliżając się do Morza Kaspijskiego.
  ROZDZIAŁ NR 2.
  Szanse były wyraźnie nierówne. Nazistowskie lotnictwo stanowiło szczególnie niepokojący problem. Focke-Wulfy nadlatywały na front w dużych liczbach, a ich potężne uzbrojenie i prędkość stały się problemem dla Armii Czerwonej. Co więcej, samolot ten był po prostu zbyt trudny do zestrzelenia. Był wytrzymały i mocno opancerzony.
  Me-309 okazał się również niemiłą niespodzianką dla radzieckich pilotów, zarówno pod względem szybkości, jak i uzbrojenia. Zdziesiątkował radzieckie jednostki.
  Nowy bombowiec Ju-288 również bombardował pozycje radzieckie - była to bardzo potężna maszyna. Przewoził cztery tony bomb z normalnym ładunkiem i sześć ton z przeładowaniem. I naprawdę dał się we znaki radzieckim jednostkom.
  Rommel również wykazał się klasą dowódcy, podobnie jak Mainstein.
  Niemcy zbliżali się coraz bardziej do Astrachania. Ku zaskoczeniu sowieckiego dowództwa, Fritzowie rozpoczęli ofensywę wzdłuż Wołgi w kierunku Kamyszyna. Był to śmiały, ale potężny ruch. I na razie powstrzymanie ich było trudne.
  Ale obrona Armii Czerwonej jest nadal silna... W ciągu tygodnia naziści posunęli się o pięćdziesiąt kilometrów i zostali zatrzymani.
  Spotkali się z kontratakami ze strony jednostek radzieckich....
  W tym samym czasie Japończycy próbowali nacierać na Ałma-Atę. Tam toczyły się zacięte walki.
  Dziewczyny walczyły na równi z mężczyznami, a może nawet lepiej.
  Margarita Magnitnaya i Tatiana Bułatnaya to piękne dziewczyny, które strzelały z karabinów maszynowych.
  Zestrzelili samurajów i zaśpiewali:
  - Nie rozstawajmy się ze swoim marzeniem,
  W życiu najważniejszy jest pierwszy krok...
  Widzisz znowu nad Ziemią,
  Wiry wściekłych ataków!
  Margarita rzuciła śmiercionośny granat bosymi palcami stóp, rozszarpała Japończyka na strzępy i zaśpiewała:
  - Nikt nas nie zatrzyma,
  Nikt nas nie pokona...
  Pochowamy Wehrmacht w ziemi,
  Nasza przyjaźń jest monolityczna!
  Tatiana, strzelając do wroga, zgodziła się:
  - To naprawdę jest monolit!
  Japończycy nacierają na Ałma-Atę. Mają wielu żołnierzy i rozmaite rezerwy. To dzielni mężczyźni. Ale dziewczyny ich miażdżą. Walczą desperacko.
  Tatyana Bulatnaya rzuciła kolejny granat, rozerwała samuraja i zaśpiewała:
  - Za moje wielkie osiągnięcie!
  I mrugnęła szafirowymi oczami. Radosna dziewczyna, nie da się zaprzeczyć.
  A Margarita bosym obcasem przyjmie i rzuci dar śmierci, rozdzierając japońskich żołnierzy.
  I zaśpiewa:
  - Wszystko jest pomieszane, splecione, w wirze cierpień i kłopotów!
  I znów rzuci cytryną w Japończyka, używając bosych palców u stóp...
  Bosonoga wojowniczka o imieniu Oksana podchodzi do nich, popychając pudełko z granatami i szepcząc:
  - Będzie super, dziewczyny!
  I wszyscy trzej wojownicy zaśpiewali:
  - Samuraj padł na ziemię pod naporem stali i ognia!
  A piękności walczą z wielką furią. Przeszły przez ogień, wodę i miedziane rury, i nie na darmo.
  Oto Oksana, boso, rzucająca granat, trafiając w japoński czołg lekki Chiha. Co za idealny cel!
  Małgorzata, strzelając do wroga, śpiewała:
  - Możesz wierzyć nawet bez wiary! Możesz działać nawet bez działania!
  Tatiana logicznie zauważyła:
  - To co mówisz jest paradoksem!
  Margarita rzuciła granat bosymi palcami u stóp i logicznie zauważyła:
  - Czy geniusz nie jest przyjacielem paradoksów?
  Tatiana oddała serię strzałów, powalając samuraja i zgodziła się:
  - Oczywiście, przyjacielu!
  A wojownicy wybuchnęli śmiechem... To walczące dziewczyny i mówią, że są... Nie bez powodu cała Rosja pamięta, jak walczyły dziewczyny!
  Oksana walczy oczywiście na najwyższym poziomie. Strzela z różnych kątów i wiruje jak bąk.
  To piękności, nie ustąpią nikomu ani niczemu. I zniosą zdradę, jak samurajowie.
  Angela też strzela. Jest też agresywną, rudowłosą kobietą. Wojownicy wolą walczyć boso i dokonywać kolosalnych czynów.
  Angela odwraca się i mówi ze śmiechem:
  - Pójdziemy do walki śmiało,
  Za władzę Sowietów!
  A bosymi palcami rzuca śmiertelną cytrynę.
  Walki trwają, a japońska ofensywa słabnie...
  Był już koniec lipca 1943 roku. Naziści dotarli do Delty Wołgi i tam toczyli walki.
  Elizawieta i jej załoga walczą zaciekle. Na front zaczęły docierać również pierwsze czołgi Tygrys-2. Przypominają czołgi Pantera i Lew, ale plasują się gdzieś pomiędzy. Charakteryzują się również inteligentnie pochylonym pancerzem i długolufową armatą 71 EL kal. 88 mm. Ważą sześćdziesiąt osiem ton i mają podobny pancerz do czołgu Lew, ale są nieco mniejsze.
  Duże czołgi, nic dodać, nic ująć.
  Elizaveta i dziewczyny polują na Niemców. Przebijają T-4 i piszczą:
  - Chwała ideom jasnych lat,
  Okrzyk pionierów: bądźcie zawsze gotowi!
  Wojownicy są, powiedzmy, pierwszorzędni. I nie tylko walczą wspaniale, ale i śpiewają;
  Niezniszczalny związek wolnych ludów,
  Nie siła i strach nas zjednoczyły...
  I dobra wola ludzi oświeconych,
  I przyjaźń, światło, rozsądek i odwaga w snach!
  
  Chwała naszej wolnej Ojczyźnie,
  Siła tworzenia jest wsparciem na zawsze!
  Siła legalna, wola ludu,
  W końcu to zwykli ludzie reprezentują jedność!
  
  Przez burze słońce postępu świeciło nad nami,
  Przez burze i nawałnice pędziliśmy naprzód...
  Przenosimy góry, jakby bez ciężaru,
  Cały świat zmierza ku komunizmowi, świeci!
  
  Chwała naszej wolnej Ojczyźnie,
  Siła tworzenia jest wsparciem na zawsze!
  Siła legalna, wola ludu,
  W końcu to zwykli ludzie reprezentują jedność!
  
  Ludzie na planecie są jak zjednoczeni bracia,
  Buddyści i muzułmanie, przyjaciele na zawsze!
  Niech głośne imię rozumu będzie sławne,
  Wszystkie narody świata są jedną rodziną!
  
  Chwała naszej wolnej Ojczyźnie,
  Siła tworzenia jest wsparciem na zawsze!
  Siła legalna, wola ludu,
  W końcu to zwykli ludzie reprezentują jedność!
  Dziewczyny śpiewają świetnie, walczą jeszcze lepiej i dokonują takich wyczynów. Chociaż historię piszą zwycięzcy, a kto wie, czy zostaną zapamiętani, jeśli wojna zostanie przegrana?
  Alenka, wraz ze swoją baterią i drużyną dziewcząt, próbuje odeprzeć wrogów w delcie Wołgi. I pokazuje, do czego zdolne są piękności.
  I naprawdę potrafią wiele.
  Anyuta strzela bosą stopą i ryczy:
  - Chwała czasom komunizmu!
  A potem cała bateria zaczęła śpiewać unisono, pełnymi głosami;
  Walczymy o lepszy los,
  Aby życie ludzi stało się łatwiejsze...
  I zmiażdżymy przeklętą hordę,
  Żeby było mniej złych wrogów!
  
  Nad nami jest cherubin o złotych skrzydłach,
  Ku chwale naszej matki Rosji...
  Ludzie Rusi, uwierz mi, są niezwyciężeni,
  I sprawi, że wszyscy na Ziemi będą piękniejsi!
  
  Dano nam siłę, by walczyć za naszą Ojczyznę,
  Broniąc wielkości Ojczyzny...
  A czasami życie jest tylko filmem,
  Choć powinno to być odbiciem raju!
  
  Każdy musi spełniać swoje marzenia,
  Wierzcie mi, rozsądny komunizm...
  Aby na Ziemi było więcej szczęścia,
  A płomienie odwetu nie nadeszły!
  
  Nasz car to wielki geniusz Pugaczow,
  Podniósł chłopów do świętej walki...
  Każde zadanie będzie w Twoim zasięgu,
  I kochaj dziewczynę boso, chłopcze!
  
  Staniemy się jeszcze silniejsi od diabła,
  Kiedy przesuwamy horyzonty nauki...
  Złoczyńca zmiażdżony pod kopytami,
  Mimo że z rozdartej aorty tryska krew!
  
  Tak, nasza sprawa jest słuszna, przyjaciele,
  Możemy uczynić naszą ojczyznę szczęśliwszą...
  Ludzie, wierzcie, że wszyscy jesteśmy jedną rodziną,
  Za wielką i najwspanialszą Rosję!
  
  Spójrzcie odważnie na horyzont, ludzie,
  Niech złe chmury nie zakrywają nieba...
  Damy wrogowi zwycięski wynik,
  I będziesz szczęśliwym rycerzem w bitwie!
  
  Nie znam takiego słowa jak tchórz,
  My Rosjanie wcale nie jesteśmy gorsi...
  Mamy Swaroga, Białego Jezusa,
  I będę się cieszyć majem na zawsze!
  
  Dziewczęta i chłopcy tańczą w kręgu,
  My, boso dziewczęta, wchodzimy...
  Dla nas wszechmogący Bóg Rod,
  Nie bądź bezmózgą papugą, dzieciaku!
  
  A Lenin zainspirował nas do walki,
  Mądry Stalin pobłogosławił ten wyczyn...
  Potężny cherubin rozpostarł skrzydła,
  A nasze mięśnie są po prostu ze stali!
  
  Majestat Ojczyzny będzie w tym,
  Że jesteśmy takimi wojownikami Boga...
  Potwierdźmy naszą chwałę stalowym mieczem,
  Którą tarczę wykuł Swaróg!
  
  Krótko mówiąc, bądź wierny Panu,
  Ku chwale najjaśniejszej Rosji...
  Znamy tylko rycerzy orła,
  Biały Bóg Chrystus Mesjasz jest za nami!
  Tutaj "Lew" zapala się od precyzyjnego trafienia z armaty. Naziści trafiają prosto w rogi.
  Podczas gdy trwają walki, dzieci również nie marnują czasu.
  Dasza i Waska wędrują za niemieckimi liniami. Obserwują pojazdy poruszające się w kolumnach. Motocykle przemykają obok, działa samobieżne pełzną. Jest tam wielu żołnierzy, w tym SS i inne jednostki.
  Vaska zauważył ruch Ferdinanda, potężnego niemieckiego działa samobieżnego niszczącego czołgi.
  Chłopiec szepnął dziewczynie:
  - Wygląda na to, że Fritzowie przerzucają dodatkowe siły na północ od Stalingradu.
  Dasza zauważyła z uśmiechem:
  - Nasi ludzie i tak ich zmiażdżą!
  Niemiec z ciężarówki wściekle krzyczy na dzieci. Dzieci zrywają się i uciekają, ich bose, okrągłe obcasy lśnią, szare od kurzu. Mogą nawet dostać salwę ognia.
  Chłopiec i dziewczynka pobiegli do krzaków i wskoczyli do wody. Dasza z entuzjazmem zauważyła:
  - Partyzanci mogą wszystko!
  Vaska zgodziła się z tym:
  - Oczywiście... Na pewno wygramy!
  Dasza śpiewała z entuzjazmem:
  - Zwycięstwo czeka! Zwycięstwo czeka! Dla tych, którzy pragną zerwać kajdany! Zwycięstwo czeka, zwycięstwo czeka! Będziemy w stanie pokonać faszyzm!
  Vaska chętnie się na to zgodził i zmiażdżył gąsienicę palcami swoich bosych, dziecięcych stóp:
  - Damy radę! Urodziliśmy się, by spełniać bajki!
  Dasza puściła oko i zauważyła:
  - Co? Chyba bajka stanie się rzeczywistością, a Wehrmacht obrócimy w pył!
  A dzieci zaczęły śpiewać chórem, ile sił w płucach;
  W imię naszego sprawiedliwego kraju,
  Co komunizm da wszechświatowi...
  Będziemy wierni naszej Ojczyźnie,
  Utorujmy drogę do sukcesu i twórczości!
  
  Putin rządził Rosją jak bohater,
  Ale potem orzeł zostawił ją w locie...
  Führer to z pewnością niezły utrapienie,
  Ale Stalin to także nazwisko!
  
  Wierzę, że pokonamy Trzecią Rzeszę,
  Nic dziwnego, że Putin zawładnął Stalinem...
  Nad światem jest cherubin o złotych skrzydłach,
  A Szatan-Adolf teraz oszalał!
  
  Niemcy mają całą Europę na wyciągnięcie ręki,
  I Afryka, i Azja, i Stany...
  A Adolf myśli, że jest fajny,
  Ale Führer poniesie karę!
  
  Dla Hitlera Rosja jest jak stodoła,
  Chce ustanowić swój własny porządek...
  Ale wierzę, że będzie raj komunizmu,
  Truskawki wykiełkują, gdy zasiejesz je na grządkach!
  
  Nie wierzcie w to, nasz naród wcale nie jest słaby,
  Ale Fritzowie zdobyli za dużo...
  A ty Słowianin wcale nie jesteś niewolnikiem,
  W imię naszej matki Rosji!
  
  A Lenin zainspirował nas do czynu,
  Pokazał jak należy postępować...
  Ponieważ Bóg jest w rzeczywistości jeden,
  Ale musimy śmiało wierzyć w komunizm!
  
  Nie, Rosjanie, nie poddawajcie się wrogowi,
  Przecież Biały Bóg, Stwórca wszechświata, jest z nami...
  Pomogę ojczyźnie w walce,
  Aby sukcesy w życiu były stałe!
  
  Jak długo będziesz mógł zabijać swoich bliskich?
  Niestety, końca wojny nie widać...
  Więc nasza armia została przerzedzona w bitwach,
  Zrób coś, czego nie będziesz się wstydził!
  To piękna pieśń dla młodych wojowników. Zaśpiewali ją i ruszyli dalej, a ich bose, zrogowaciałe pięty wzbijały kurz wzdłuż ścieżki.
  Dzieci były radosne i pozornie zadowolone z życia. Choć szczupłe, ich twarze były opalone jak czekolada, a włosy, wręcz przeciwnie, jasne. Cudowne dzieciaki.
  Jeden z Niemców na motocyklu czule skinął na nich i zaproponował tabliczkę czekolady. Dasza, głodna, wyciągnęła rękę, ale Waska pociągnęła ją za rękaw.
  - Nie upokarzaj się!
  Znaleziono mądrą dziewczynę:
  - Zjednoczmy raczej faszystów!
  Vaska, który sam był skórą i kośćmi, spodobał się temu pomysłowi. Poprosił również o tabliczkę czekolady.
  Nazista skinął głową i wyszeptał łamanym rosyjskim:
  - Śpiewaj, chłopcze!
  Vaska skinął głową i zaczął śpiewać z wielkim natchnieniem;
   Partia zjednoczyła całą Rosję,
  Chroni pola bezkresne...
  W końcu ludzie wierzą, że istnieje taka moc,
  Chwała ziemi radzieckiej!
  
  Stalin jest najwyższą nagrodą,
  Stalin jest uosobieniem mądrości...
  Musimy o to walczyć dzielnie,
  Wszyscy ludzie idą za Stalinem!
  
  Dano nam skrzydła radości,
  Dano nam wielką wolność...
  Stalin jest radością obfitości,
  Chwała wielkiemu krajowi!
  
  Stalin jest największy we wszechświecie,
  Stalin, złotoskrzydły cherubin,
  Nasz lud z nieustającym szczęściem,
  Uwierz mi, jestem na zawsze niezwyciężony!
  
  Stalin dał ludziom zbawienie,
  Jest największym orłem na świecie...
  Za naszą Ojczyznę i wolność,
  Rozpostarł skrzydła nad ziemią!
  
  Nie ma nikogo wyższego od promiennego Stalina,
  On jest wielki po prostu jako biały Bóg...
  Walcząc z groszem i wygrywając,
  Już niedługo wepchniemy Führera do trumny!
  
  Oddając cześć naszej Ojczyźnie,
  Wiedz, że nie znajdziesz nikogo piękniejszego od niej...
  Już niedługo będziemy żyć w komunizmie,
  I nie mamy innej drogi!
  
  Stalin jest dumą całej planety,
  Stalin i nieograniczony komunizm...
  Jego wyczyny będą śpiewane,
  Faszysta został całkowicie zniszczony!
  
  Stalin przyniósł Rosji chwałę,
  Stalin wyniósł ją ponad gwiazdy...
  Podniósł państwo do granic możliwości,
  Stalin jest po prostu ideałem!
  
  Stalin podbija wszechświat,
  Posiada wielką flotę gwiezdną...
  Próby będą dla zbudowania,
  Stalin doprowadzi do komunizmu!
  
  Dla Rosji Stalin jest słońcem,
  Świeci mocno w ciemności...
  Dziewczyna ma dźwięczny głos,
  Nie ma piękniejszego Przywódcy na ziemi!
  
  Stalin jest uosobieniem Swaroga,
  Stalin stworzył potęgę Rosji...
  Odnajduje Roda w swoim sercu -
  Najwspanialszy Panie!
  
  Nie ma na całej Ziemi piękniejszego przywódcy,
  Stalin jest największym z ludzi...
  Stwórzmy szczęście w naszym wszechświecie,
  Szalony złoczyńca został zniszczony!
  
  Moi synowie i członkowie Komsomołu,
  Solidaryzujmy się z Ojczyzną...
  Przecież wy, dziewczyny, jesteście silniejsze od tygrysów,
  Nasz kochany geniusz Stalin jest z nami!
  
  Nie potrafię zliczyć swoich osiągnięć,
  Rzućmy się w dal jak strzała...
  Nasza promienna Rosja,
  nasza Ojczyzna zmierza ku komunizmowi!
  Dasza śpiewała razem z Vaską, a dzieci śpiewały tak bogato i pięknie.
  I tańczyli, tupiąc opalonymi stopami, które od mrozów nie widziały butów, a już teraz, niczym dzieci, tupały bosymi stopami po śniegu w marcu.
  Niemcowi, który słabo znał rosyjski, spodobała się piosenka, wyjął z torby trochę konserwy wieprzowej i podał ją dzieciom.
  I skinął głową z aprobatą:
  - Zero jelit!
  Chłopiec i dziewczynka skłonili się i ruszyli dalej. Mieli zaledwie jedenaście lat, ale byli bystrzy i mieli świetną pamięć. Zbierali dokładne informacje. A kiedyś jasnowłosa Daria nawet przyniosła Niemcom minę w koszyku. Była sprytna i całkiem dobrze mówiła ich językiem. Nie mogli sobie nawet wyobrazić, że tak ładne dziecko o siwych włosach i niebieskich oczach mogło spowodować śmierć.
  I działało to tak...
  Oto oni znowu, spacerują, zajadają się niemieckimi czekoladkami i są w dobrym humorze...
  Daria zauważyła z uśmiechem:
  - Gdy pokonamy faszystów, zbuduję sobie trzypiętrowy dom z marmuru i fontanną!
  Vaska uśmiechnął się:
  - Chcesz zostać burżujem czy kimś takim?
  Dziewczyna zaprotestowała:
  - Nie! Ja po prostu będę miał swój własny komunizm!
  Vaska roześmiała się i zaczęła śpiewać ponownie;
  Kiedy burżuazja przybyła do mojego regionu,
  Domy zostały spalone, dziewczyny poćwiartowane...
  Wydawało się, że zera zostały policzone,
  Chłopcy mieli krótko ogolone włosy!
  
  Odważny Kibalchisz wziął karabin,
  I wstąpił do armii ludowej...
  Ale Bad Boy ujawnił wszystkie swoje plany,
  Kto się poddał dla beczki dżemu!
  
  A oto ja, chłopcze, wiszący na wieszaku,
  Karzą mnie biczem i igłami...
  W odpowiedzi śmieję się katu w twarz.
  I wierzę, że Ojczyzna stanie się rajem!
  
  Zwierzęta piekły mi pięty ogniem,
  Dziecko zostało dotkliwie porażone prądem elektrycznym...
  Ale uwierz mi, ta męka to nic,
  Niech czerwoni pokonają burżuazję!
  
  Łamają kości, zły metal się wkopał,
  Kaci potrząsają mną na kole...
  Ale uwierz mi, marzyłem o tym jako dziecko,
  Biegać po Berlinie w maju!
  
  Wierzę, że towarzysz Lenin będzie przewodził,
  Wyzwól Warszawę, Pragę, Londyn!
  Wkrótce opublikujemy zwycięski wynik,
  A nad Berlinem dumnie powiewa czerwona flaga!
  
  Teraz dziecku palą się pięty,
  Podeszwa jest prawie zawsze goła...
  A bicz mocno uderzył mnie w plecy,
  Mamo, pewnie już jesteś siwa!
  
  Ale nie poddam się tym katom,
  Nie będę prosić o wiarę, znam miłosierdzie...
  Niech cięcie uderzy od ramienia,
  Wiem, że Lenin cię nagrodzi, uwierz mi!
  
  Pod wpływem tortur Kibalchish się roześmiał,
  Nie zdradził tajemnicy, umarł dumnie...
  W piekle Zły Facet krzyczy tak bez końca,
  Demony wlewają mu żywicę do gardła!
  
  Lenin jest tam z nami, najwyraźniej na zawsze,
  A w sercu płomień gorący płomień płonie...
  Wielkie marzenie się spełni,
  Nad całą planetą zawisnie czerwona flaga!
  Daria gwizdnęła i tupnęła bosą nogą:
  - Super! Sam to napisałeś?
  Vaska skinął głową:
  - Tak! Jego historia zrobiła na mnie ogromne wrażenie!
  Daria skinęła głową i zauważyła:
  - Czy pamiętasz, jak policja nas złapała i gnała boso po śniegu, na mrozie, a potem nas chłostała i wkładała nam cienkie gałązki na pięty?
  Vaska chętnie potwierdził:
  - Stało się... Bolały mnie pięty i stawy w ramionach, kiedy wisiałam na wieszaku. Ale nie było żadnych dowodów przeciwko nam i...
  Daria westchnęła i zauważyła:
  - Tak, ale policja chciała, żebyśmy zamarzli na śmierć. Ale kiedy uderzyli mnie butelką w głowę, złapałem odłamek bosą stopą. A potem przeniosłem go na ręce. Potem przeciąłem sznurek, zarówno mój, jak i twój.
  Vaska skinął głową:
  - Tak, to się zdarzyło... To było naprawdę przerażające. Ale wiesz, na mrozie pęcherze od poparzonych stóp nie bolą! A kiedy później wyszliśmy, wszystko nam się goiło jak u psów!
  Daria chętnie potwierdziła:
  - Nam się goi bez problemu! Mam tak szorstkie podeszwy, że nie boję się chodzić po rozżarzonych węglach!
  Vaska, nadęty, powiedział:
  - Ja też! Jesteśmy pionierami, dziećmi komunizmu!
  Daria potwierdziła:
  - I na pewno wygramy!
  Chłopiec i dziewczynka śpiewali:
  W zwycięstwie nieśmiertelnych idei komunizmu
  widzimy przyszłość naszego kraju...
  I czerwonemu sztandarowi naszej Ojczyzny,
  Zawsze będziemy bezinteresownie wierni!
  ROZDZIAŁ NR 3.
  Na początku sierpnia 1943 roku Niemcy w końcu dotarli do Morza Kaspijskiego, pokonując zacięty opór Sowietów. Było to prawdziwie wielkie osiągnięcie nazistów, którzy odnieśli znaczące korzyści. Kaukaz został odcięty od kontynentu lądem.
  Turcy również odnieśli sukces, ostatecznie zdobywając Batumi po zaciętych walkach i zamykając okrążenie Erywania. W ten sposób skutecznie ograniczyli siły radzieckie na Zakaukaziu.
  Sytuacja ZSRR stała się poważna. Stalin nakazał ofensywę na północy, aby otworzyć korytarz do głodującego, umierającego, ale jeszcze niepoddanego Leningradu.
  Rozpoczęła się ofensywa na Tichwin. Rozlokowano tam znaczne siły, choć dowództwo nie dysponowało rezerwami. Sytuację skomplikowało przybycie na front szwedzkich, rzekomo ochotniczych, dywizji, które wzmocniły pozycje.
  A Niemcy poważnie wzmocnili swoją pozycję...
  Walki rozpoczęły się 10 sierpnia, a wojska radzieckie w ciągu pierwszych trzech dni posunęły się o dziesięć kilometrów. Następnie, 14 sierpnia, niemiecki czołg Maus po raz pierwszy wszedł do walki. Ważąc sto osiemdziesiąt osiem ton, nie był to szczególnie udany projekt. Co prawda, pojazd obsługiwała zdolna załoga, składająca się z kilku bardzo walecznych nazistowskich dziewcząt.
  Agnieszka, Adala, Angelina, Agatha, Afrodyta - pięć piękności III Rzeszy na literę "A". I jak walczą w Mausie i strzelają z dwóch karabinów naraz.
  Pociski odłamkowo-burzące wystrzeliwane są z krótkolufowej armaty kalibru 75 mm, a cięższe pociski - z armaty kalibru 128 mm, co demonstruje siłę rażenia.
  Agnieszka strzela bosymi palcami swoich wyrzeźbionych stóp. Trafia radziecki pojazd, dosłownie odrywając mu wieżę, i piszczy:
  - Jestem dziewczyną z kosmosu!
  Adala oddaje potężny strzał i piszczy:
  - A ja jestem artystą najwyższej klasy, rozniosę całą ekipę na strzępy!
  Dziewczyna też używa bosych stóp. Pociski z radzieckich T-34 trafiają w Mausa, ale odbijają się jak groch z ołowiu. Pojazd jest całkiem dobrze opancerzony. I nie da się go tak łatwo trafić. Pociski odlatują jak piłki tenisowe, a nawet większy kaliber nie przebije takiego potwora.
  A dziewczyna zostaje ostrzelana z działa przeciwlotniczego, nie pozwalając wrogowi zbliżyć się.
  Agatha także wyskoczyła, obnażając palce u stóp i warknęła:
  - Niech mój miecz uderzy, powalimy wrogów!
  Adala potwierdziła agresywnie, strzelając bardzo celnie:
  - Jesteśmy wojownikami światła i ziemi!
  Angelina uderzyła bosymi palcami stóp, zniszczyła radziecki czołg T-34-76 i krzyknęła:
  - Za wielkie zwycięstwa!
  Afrodyta wystrzeliła także pocisk ciężki jak sterta, miażdżąc radziecki czołg T-60, i pisnęła:
  - Nasze zwycięstwo będzie w świętej wojnie!
  Agnieszka uderzyła bosym obcasem, rozbijając przedni pancerz wroga i rzekła:
  - Flaga cesarska naprzód - chwała poległym bohaterom!
  Te dziewczyny są dość paskudne i zabójcze. Nic dziwnego, że nie da się ich ominąć. Dzięki bosym stopom i bikini strzelają bez pudła. Co oznacza, że niełatwo je pokonać.
  Groźny "Maus" strzelał śmiercionośną bronią i nie dawał nikomu szans.
  W tym seria KV.
  Ale jeśli są Niemki, które walczą tak uparcie i skutecznie, to będą też dziewczyny na poziomie radzieckim - silne kobiety.
  Oto na przykład Natasza i jej koleżanki z drużyny. Mają tylko skromny SPG-85, który właśnie dotarł na front. A dziewczyny już go używają, by z całych sił miażdżyć nazistów.
  Oczywiście, piękności są boso i w bikini. I miażdżą faszystów jak młotem kowalskim tłuką szkło.
  I naprawdę niezapomniane jest, gdy takie dziewczyny prezentują najwyższy poziom lotu orła.
  Natasza strzela bosymi palcami u stóp i niszczy Panterę, po czym krzyczy:
  - Za wielką Ojczyznę!
  I pokaże język!
  Zoya również zamachuje się na wroga. Trafia go bardzo celnie. Rozbija jego zbroję i krzyczy:
  - Ku chwale komunizmu!
  Augustina również walczy zaciekle, a kiedy wywiera presję na przeciwniku, robi to z ogromną siłą. Uderza pięściami i ryczy:
  - Chwała komunistycznemu światu!
  Swietłana też uderzy. I to całkiem celnie. Z pomocą bosych palców u stóp. Zmiażdży zbroję wroga i pisnie:
  - Za wielkość świata komunistycznego!
  I pokaże język...
  W tym momencie dziewczęta, czując natchnienie, zaczęły śpiewać, komponując od razu;
  Piękności atakują boso,
  Takie miłe dziewczyny biegają...
  Jeśli będzie trzeba, uderzą Fritza pięścią,
  Albo poćwiartują go z karabinu maszynowego!
  
  Dziewczynom nie jest dobrze wątpić,
  Pochowają faszystów martwych...
  I kopną go mocno w nogę,
  A gdzieś wilki wyją mięsożernie!
  
  Rosja to słowo oznaczające żołnierzy,
  Ale uwierz mi, fajniej być nie może...
  Choć sytuacja bywa czasami ponura,
  Gdzie zły czarny Kain triumfuje!
  
  Nie wierzcie, członkowie Komsomołu nie uciekają,
  A jeśli uciekną, to tylko po to, żeby zaatakować...
  I wszyscy naziści zostaną zabici naraz,
  A Führer zostanie wyniesiony na stos!
  
  Rosja jest moją ojczyzną,
  Jest promienna, po prostu piękna...
  Tchórz nie jest wart nawet rubla,
  A kłótnia z wojownikiem jest niebezpieczna!
  
  Ale wiedz, że pokonamy faszystów,
  Zło nie będzie panować na tronie...
  Nad nami jest cherubin o złotych skrzydłach,
  A bóg Swaróg z wielkością w koronie!
  
  Kto się boi, uwierz mi, jest słabym niewolnikiem,
  Jego przeznaczeniem jest znoszenie zniewag...
  Dziś jesteś mechanikiem, jutro brygadzistą,
  A Ty sam będziesz mógł uderzyć innych w plecy!
  
  Dziewczyny są siłą, wulkanem,
  Czasami może nawet potężnie burzyć góry...
  Zły huragan wojny szaleje,
  A śmierć szczerze niszczy ludzkość!
  
  Powiem wam szczerze, rycerze,
  Jesteśmy silni, gdy my, Rosjanie, jesteśmy zjednoczeni...
  Potrzebujesz przekąski do widelca i noża,
  My rycerze jesteśmy niezwyciężeni w bitwach!
  
  Jaka jest nasza wiara w Pana Chrystusa,
  Choć Ładę też szanujemy...
  Towarzysz Stalin jest dla nas jak ojciec,
  I będzie miejsce komunizmu, raj!
  
  Ten, który był, gdy umarł, zmartwychwstanie,
  I staniemy się piękniejsi i mądrzejsi...
  A ten człowiek jest oczywiście bardzo dumny,
  Chociaż czasami bredzi!
  
  W miłości nasza Ojczyzna jest jak gwiazda,
  Uwierz mi, nigdy nie zgaśnie...
  Niech spełni się wielki sen,
  W całym wszechświecie zapanuje pokój i szczęście!
  
  Kocham Marię, czczę Ładę,
  Swaróg jest piękny, a Perun jest wielki....
  Kocham Jezusa i Stalina,
  Święte oblicza ikon są mi drogie!
  
  Kiedy nastanie prawdziwy raj?
  Uwierz mi, wszystkie Twoje nadzieje się spełnią...
  Oddaj serce Ojczyźnie,
  Wszystko będzie dobrze, silniejszy niż wcześniej!
  Dziewczyny stoczyły dobrą walkę i ułożyły kilka wspaniałych historii. Z takimi wojowniczkami żaden Hitler nie zagrozi Rosji.
  Jednakże po dziesięciu dniach zaciętych walk wojska radzieckie w końcu przedarły się do Tichwina.
  Walki toczyły się o samo miasto. Siły były, oczywiście, bardzo nierówne.
  Niemcy zdobyli przewagę w powietrzu i nieustannie bombardują. Sytuację pogarszają obce dywizje walczące ramię w ramię z Wehrmachtem, zwłaszcza liczne jednostki włoskie.
  Próbują odeprzeć Armię Czerwoną spod Tichwinu. Ale jednostki rosyjskie walczą zaciekle. To ich jedyna realna szansa na uratowanie Leningradu, który umiera z głodu i jest oblężony. Żywność można tam zrzucać tylko drogą powietrzną, ale Niemcy dysponują potężnymi myśliwcami, co bardzo to utrudnia.
  A w drugiej połowie sierpnia naziści przypuścili atak na Astrachań. I w tym mieście radzieckie dziewczęta walczyły z wielkim bohaterstwem i odwagą.
  Batalion bosonogich dziewcząt chroni to bohaterskie miasto.
  Alenka rzuca granat bosą nogą, po czym oddaje serię, siejąc spustoszenie wśród faszystów i mówi:
  - Jeśli kobieta jest pożądliwa jak kot, to jej mąż ma myszy w głowie!
  Anyuta, strzelając do Fritzów i rzucając granat bosą stopą, zaćwierkała:
  - Najjaśniejsze pomysły zostają przyćmione przez politykę cieni, gdy wchodzą w życie!
  Alla, strzelając do Fritza i rzucając granat, rozbijając czołg bosymi palcami stóp, mruknęła:
  - Kobieta jest przebiegła jak lis i potrafi opanować nawet lwa, jeśli mężczyzna ma spryt koguta!
  Maria, strzelając z karabinu i powalając Fritzów, warknęła:
  - Bóg może wszystko, ale nie jest w stanie prześcignąć kobiety w jej wymaganiach!
  Matriona, strzelając do wroga i rzucając śmiercionośny dar bosymi palcami stóp, zanotowała:
  - Kobieta, żeby nie zostać połknięta przez mężczyznę jak boa dusiciel, musi mieć żądło kobry!
  Alenka, kontynuując strzelanie do nazistów, dowcipnie zauważyła:
  - Człowiek może być we wszystkim podobny do Stwórcy, ale małpie naśladownictwo nie stawia go w dobrym świetle!
  Anyuta oddała strzały w kierunku wroga, a następnie celnym rzutem granatu zniszczyła czołg i zawołała:
  - Człowiek może przewyższyć Wszechmogącego Boga jedynie w pojęciu, i to tylko wtedy, gdy zostanie stworzony intelektualnie jako pitekantrop!
  Alla, strzelając nadal bardzo celnie do Fritzów, powiedziała:
  - Kobieta nie chce być kurczakiem, ale jej ideałem mężczyzny jest kogut!
  Maria, strzelając do faszystów i trafiając Panterę precyzyjnym rzutem bosej stopy, zanotowała:
  - Kobieta-lis naprawdę ma wilczy uścisk na ludziach-bobrach!
  Marusia, która również oddała serię w kierunku faszystów i kopnęła ładunek wybuchowy bosym obcasem, powiedziała:
  - W polityce, jak w lesie, jeśli jesteś dębem, zje cię świnia, jeśli zającem, zje cię lis, jeśli osłem, obedrą cię ze skóry trzy razy!
  Alenka, wciąż strzelając zaciekle i obrzucając piechotę granatami odłamkowymi, krzyknęła:
  - Im bystrzejsza kobieta, tym większym lisem jest!
  Anyuta również oddała serię w kierunku faszystów, miażdżąc ich, po czym rzuciła granat bosymi palcami u stóp i pisnęła:
  - Ludzie o szarym kolorze skóry nie mają w mózgu istoty szarej, osoby o jasnych osobowościach mają jej w głowie dużo!
  Alla, strzelając do wroga, kopnęła bosą piętą ładunek wybuchowy i dowcipnie powiedziała:
  - Siwy człowiek jest samotny jak wilk i jak zając nie ma spokoju!
  Maria, kosząc Fritzów, dowcipnie zauważyła:
  - Jeśli polityk jest dużym lisem, to lwią część ma zagwarantowaną!
  Marusia strzeliła z granatnika i rzuciła granat bosymi palcami stóp, piszcząc:
  - Lis-polityk odbiera wyborcom-wronom możliwość życia jak królowie!
  Alenka, kontynuując strzelanie i kopiąc bosą piętą ładunek wybuchowy, krzyknęła:
  - Mniej gwiazd na niebie niż interpretacji Pisma Świętego!
  Anyuta, strzelając do faszystów, powiedziała:
  - Kat w czerwonej szacie, sprawiedliwszy, polityk z elokwencją!
  Alla, kontynuując ogień, logicznie zauważyła:
  - Kat ma ostrą siekierę, polityk ma ostre słowo, pierwszy odcina głowy, drugi kapie na mózgi!
  Maria, kontynuując celne nokautowanie Fritzów i rzucając kolejny śmiertelny dar bosymi palcami stóp, zanotowała:
  - Czasami odcinanie głów jest bardziej humanitarne niż kapanie na mózgi!
  Matriona, rozprawiając się z faszystami i rzucając granat bosym obcasem, powiedziała:
  - Jeśli pozwolisz, żeby politycy działali ci na nerwy, będziesz wyrywał sobie włosy z frustracji!
  Alenka, strzelając do niemieckiego generała i przebijając go na wylot, rzekła groźnie:
  - Przemówienia polityka są jak woda do prania mózgu!
  Anyuta, strzelając celnie do wroga i wystrzeliwując granatnik bosymi stopami, powiedziała:
  - W jakiż sposób polityk jest największym Bogiem, skoro dopuszcza się bezprawia!
  Alla, strzelając do nazistów i rzucając ładunkiem wybuchowym bosym obcasem, powiedziała:
  - Polityk zawsze patrzy na wyborcę jak osioł lisim wzrokiem, żeby go zaorać!
  Maria, strzelając do wroga i bosymi palcami stóp, ciskając granat o śmiercionośnej sile, wykrzyknęła:
  - Kobieta lubi odsłaniać swoje biedne ciało, aby ubierać się bogaciej!
  Marusia oddała długą serię, przecinając szereg Fritzów i mrucząc:
  - Bosonoga kobieta szybciej założy mężczyźnie buty, nawet jeśli nie jest on specjalnie butem!
  Alenka, strzelając celnie do nazistów, zanotowała:
  - Łatwiej przekonać mężczyznę do noszenia modnych butów, gdy ma się goły damski obcas!
  Anyuta wystrzeliła z granatnika i powiedziała:
  - Aby kobieta mogła kupić sobie modne buty, musi mężczyźnie odpowiednio "założyć buty"!
  Alla, strzelając seriami do nazistów i rzucając granat w palce bosych stóp, odpowiedziała:
  - Kobieta, która nie zdąży w porę odsłonić nóg, na zawsze pozostanie "obuta"!
  Maria, strzelając do wroga i rzucając ładunkiem wybuchowym okrągłym obcasem, powiedziała:
  - Zbyt częste oglądanie gołych nóg kobiet może doprowadzić mężczyznę do ryzyka, że zostanie "podkuty" do tego stopnia, że stanie się włóczęgą!
  Marusia, strzelając celnie do wroga i trafiając granat gołym kolanem, odpowiedziała:
  - Aby uniknąć sytuacji, w której będziesz chodzić boso przez całe życie, musisz wiedzieć, kiedy zdjąć buty!
  Alenka, strzelając dalej do nazistów i odbierając im dech w piersiach, powiedziała dowcipnie:
  - Bosa stopa dziewczyny jest lepsza niż brezentowy but okupanta!
  Anyuta, kontynuując strzelanie z niezmienną celnością, zauważył:
  - Nawet najmocniejsza zbroja nie oprze się delikatnej skórze podeszwy uroczej dziewczyny!
  Alla, strzelając do niemieckich najeźdźców, powiedziała:
  - Kobiety są bardzo sprytne, jeśli chodzi o sięganie do męskiego portfela bosymi stopami!
  Maria, strzelając do faszystów z wielką celnością i rozbijając im głowy, zanotowała:
  - Najbardziej lepką częścią kobiecego ciała dla złotych monet są bose stopy i nagie piersi!
  Marusia, kontynuując bezlitosny ostrzał faszystów, powiedziała:
  - Czasami kobieta musi zdjąć buty, żeby nie paść na kolana przedwcześnie!
  Alenka, dokładnie bazgrząc o faszystach i układając ich w stosy, logicznie zauważyła:
  - Łatwiej sprowadzić człowieka na kolana bosą stopą!
  Anyuta, strzelając do wroga, zauważyła agresywnie:
  - Boso w czasie, nigdy boso!
  Alla, bijąc wrogów i wycinając przeciwników, mruczała:
  - Kobiecie łatwiej jest wejść na złoty szczyt boso!
  Maria również rzuciła okiem na faszystów i mruknęła:
  - Jesteś facetem od butów, jeśli nie kochasz kobiecych nóg!
  Marusia, strzelając do nazistów i rzucając bosymi palcami stóp domowej roboty paczką z materiałami wybuchowymi, co spowodowało, że Tygrys się przewrócił, warknęła:
  - Kobieta o smukłych nogach sprawi, że mężczyźni pochylą się z szacunku!
  Alenka strzelała do faszystów, skosiła ich i powiedziała:
  - Bose palce, zręczniejsze od dłoni, gdy kobieta wyciąga monety z kieszeni "obutego" mężczyzny!
  Anyuta ścięła Fritzów i pisnęła:
  - Najbardziej zręcznym sposobem, w jaki kobieta może popchnąć mężczyznę pod obcas, jest zrobienie tego bosą stopą!
  Alla, strzelając do przeciwników i rzucając granat bosym obcasem, powiedziała:
  - Łatwiej jest pięknej trafić do serca mężczyzny bosymi stopami!
  Maria zniszczyła niemiecki czołg rzucając granat i pisnęła:
  - Bose stopy dziewcząt są bardziej wytrwałe, gdy wspinają się na Everest serca mężczyzny!
  Matriona oddała także śmiertelny strzał i powiedziała:
  "Zdejmując buty, kobieta łatwiej przemierza pustynię męskiej obojętności!"
  Alenka uderzyła wroga zdobytą bazooką i krzyknęła:
  - Jeśli jesteś głupi jak but, to nawet włóczęga złapie cię po piętę!
  Anyuta również oddała serię strzałów i pisnęła, szczerząc zęby:
  - Naga stopa kobiety sprawia, że mężczyzna popada w boso dzieciństwo!
  Rudowłosa Alla, po skoszeniu faszystów, zaćwierkała:
  - Najczęściej w boso dzieciństwo popadają ci, którzy noszą buty!
  Maria strzeliła do nazistów i pisnęła:
  - Jeśli dziewczyna ma ładne nogi, to znaczy, że nie jest rozpustnicą!
  Matryona, strzelając do wroga i wycinając nazistów jak snopy zboża, warknęła:
  - Bosonoga dziewczyna jest w lepszej sytuacji niż obuta staruszka, młody kot jest weselszy niż stary lew!
  Alenka, strzelając do faszystów i rzucając śmiercionośne dary, powiedziała:
  - Nagrodę wygrywa kobieta z gołym torsem i modnymi butami na bosych stopach!
  Anyuta również biła nazistów, mordowała ich, rzucała granatami bosymi stopami i krzyczała:
  - Goły obcas jest najlepszą ochroną kobiety przed cierniami męskiej obojętności!
  Alla, strzelając do wrogów i wycinając ich seriami, zauważył:
  - Najmocniejszy obcas u mężczyzny pochodzi z bosej stopy kobiety!
  Maria, bijąc przeciwników i strzelając z granatnika, powiedziała:
  - Goła kobieta założy najbardziej zniszczone buty, z flakami i wszystkim!
  Matriona, powalając faszystów, powiedziała dowcipnie:
  - Jeśli nie zdążysz zdjąć butów, zostaniesz włóczęgą!
  Alenka pisząc o faszystach zauważyła:
  -Jeśli jesteś tępy, to uderzysz tylko mocno samego siebie!
  Anyuta logicznie zauważyła, bijąc wroga i rzucając bosą stopą worek z materiałami wybuchowymi:
  - Dobrze jest mieć klub, ale źle jest być klubem!
  Alla, bijąc nazistów i kopiąc granat bosym obcasem, krzyknęła:
  - Żeliwne pięści mogą pomóc ci przetrwać, ale drewniana głowa doprowadzi do śmierci!
  Maria całkiem logicznie zauważyła, niszcząc faszystów:
  - Gdy władca nie ma króla w głowie, w kraju panuje anarchia, a ludzie sprzedają na próżno!
  Matryona, pokonując nazistów racjonalnie, zauważyła:
  - Korona nie jest dla głowy, tak jak kapelusz!
  Alenka, miażdżąc Fritzów, logicznie zauważyła:
  - Nawet korona nie spoczywa mocno na dębie!
  Anyuta, strzelając bardzo celnie do faszystów, powiedziała:
  - Bez względu na to, jak mocny jest dąb, materiał na głowę z niego wykonaną jest najdelikatniejszy!
  Alla, strzelając szybko do wroga, logicznie doszła do wniosku:
  - Kto uderza kijem w głowę, temu kijem w głowę dostanie!
  Maria, pokonując swoje przeciwniczki, powiedziała:
  - Polityk trzyma w ręku portfel i pałkę, ale jego pieniądze są drewniane, a pałka papierowa!
  Marusia zauważyła logicznie, rzucając cytrynę bosą stopą:
  - Jasna głowa to ostatnia rzecz, jaka może martwić siwe włosy!
  Matryona, miażdżąc faszystów, zauważyła:
  - Może nie jesteś blondynką, ale pięknie jest mieć jasną duszę. Dziewczyny potrafią bić wrednych ludzi, żeby inni mogli żyć szczęśliwie!
  Alenka, strzelając do nazistów, pisnęła:
  - Nie można zbudować silnej obrony z dębów, opierając się tylko na pniach!
  Anyuta, strzelając, logicznie zauważyła:
  - Jeśli polityk nie jest dzięciołem, to będzie zbierał wióry, nie tylko z pnia wyborcy!
  Alla rzekła agresywnie, powalając Niemców:
  "Chociaż polityk nie jest orłem, to i tak uważa wyborców za wrony i dzięcioły!"
  Maria, wycinając wrogów, zauważyła:
  - Jeżeli pozwalasz politykom brać od siebie wióry, to z pewnością jesteś dzięciołem!
  Matryona, niszcząc faszystów, wyraziła się następująco:
  - Polityk jest lisem wobec swoich wyborców, ale chomikiem wobec samego siebie!
  Marusia rzuciła granat bosą nogą i pisnęła:
  - Mądry polityk jest jak lis w kurniku, a głupi jest jak słoń w składzie porcelany!
  Alenka, miażdżąc Fritzów, rzekła:
  - Porządek ustanawia się w ciszy, a polityk słowami tworzy chaos!
  Anyuta, rozproszywszy faszystów granatem, pisnęła:
  - Polityk dużo mówi, zwłaszcza wtedy, gdy chce zamknąć ludziom usta!
  Alla zauważyła agresywnie, bijąc nazistów:
  - Kłótnia z politykiem jest jak brodzenie w wodzie w moździerzu, chyba że naderwiesz sobie mięsień języka i będziesz kłamać dla zysku!
  Maria, miażdżąc wrogów i rzucając granat bosą stopą, zanotowała:
  - Polityk jest połączeniem lisa i wilka, ale gra wiele świń!
  Matryona, strzelając do faszystów, warknęła:
  - Im większy polityk jest lisem, tym bardziej zachowuje się jak świnia!
  Marusia, kosząc Fritzów, rzekła:
  - Polityka to prawdziwa menażeria: wilki, zające, kury, koguty i dzięcioły, ale lis zawsze zostaje wybrany królem!
  Alenka, miażdżąc faszystów, mruknęła:
  - Dyktator udający lwa jest prawdziwą świnią!
  Anyuta zauważyła agresywnie, strzelając do wrogów strzałami:
  - Polityk może uchodzić za lwa tylko wtedy, gdy wyborca jest skończonym osłem!
  Alla, wytrzepując faszystów jak kurz z dywanów, powiedziała:
  - Polityk przebiera się za owczą skórę, ale jedyne, co łączy go z wilkiem, to krwiożerczość, a pod względem inteligencji jest zupełnym baranem!
  Maria rzuciła granat bosą stopą i zaćwierkała:
  - Lepiej mieć za władcę wilka w owczej skórze, niż barana w skórze lwa!
  Matriona, strzelając do wroga z celnością Robina Hooda, powiedziała:
  - Polityk, niczym owca, beczy o pokoju, lecz jego wilcze kły szczękają wojną!
  Marusia, strzelając do wroga, krzyknęła:
  - Polityk, aby zdobyć głosy wyborców, wykrzykuje jak słowik, a traktuje ich jak dzięcioły!
  Alenka, strzelając do faszystów, powiedziała:
  - Jeśli przemówienie polityka przypomina ci trel słowika, nie bądź wroną w tym przypadku!
  Anyuta dowcipnie zauważyła, obalając nazistów:
  - Jeśli polityk śpiewa jak słowik, to znaczy, że uważa cię za odpowiedniego kandydata na zwierzynę łowną!
  Alla, niszcząc faszystów, zauważył:
  - Polowanie na wyborców różni się od polowania w lesie tym, że myśliwy robi jak najwięcej hałasu!
  Maria, strzelając do wroga, krzyknęła:
  - Polityk, w przeciwieństwie do kieszonkowca, robi dużo hałasu, gdy kradnie, ale gdy rabuje, posługuje się pochlebstwami!
  Matriona, strzelając do wroga, bełkotała:
  - Polityk też jest w pewnym sensie bogiem, ale lepiej w niego nie wierzyć!
  Marusya potwierdziła:
  - Polityk uwielbia obiecywać wyborcom Księżyc, ale zapomina dodać, że nie ma tam życia poza piaskiem!
  Alenka, ścinając przeciwników, mruknęła:
  - Biada nie z powodu inteligencji, lecz z powodu braku praktycznego myślenia!
  Anyuta, strzelając do wroga, pisnęła:
  - Wszystkie kłopoty świata nie są spowodowane pieniędzmi, lecz ich brakiem w potrzebnej ilości!
  Alla, strzelając do wroga, rzekła:
  - Język jest dany politykowi po to, aby mógł ukrywać swoje myśli, ale żadna elokwencja nie ukryje jego szarej nędzy!
  Maria energicznie zauważyła, strzelając do Fritzów:
  - Jeśli żelazo pójdzie na łańcuchy, nie zostanie nic na miecze, jeśli srebro rozleje się na mowy, nie będzie czym płacić pensjom!
  Matryona, strzelając do wroga, mruknęła:
  Czy polityk ma dar dotrzymywania obietnic? Ma, ale nie z darem!
  Marusia, strzelając do nazistów, zanotowała:
  - Słoń tworzy wielką górę gówna, a lis-polityk tworzy jeszcze większą górę słownej biegunki!
  Alenka dowcipnie zauważyła, miażdżąc nazistów:
  - Polityk obficie wylewa słodki miód przemówień, topiąc wyborców w słownej biegunce!
  Anyuta, strzelając do przeciwników, powiedziała:
  - Słodkie przemówienie polityka jest jak strumień miodu, tylko ty płyniesz po nim i lądujesz na śmietniku!
  Alla, strzelając do faszystów, zauważyła:
  - Polityk może spełnić swoje obietnice tylko wtedy, gdy uda mu się wmówić wyborcom, że to niemożliwe!
  Maria, strzelając bardzo celnie, powiedziała:
  - W wyborach startuje tylu polityków, ale nie ma kogo wybrać, niektórzy są pniakami, niektórzy kłodami, niektórzy lisami, niektórzy świniami, niektórzy niedźwiedziami - z frustracji pozostaje tylko jedno - płakać!
  Matryona strzeliła do faszystów i powiedziała:
  - Polityk, który często krzyczy, powinien dostać w ucho!
  Marusia, punkt odcięcia dla faszystów, zauważyła:
  - Polityk, w przeciwieństwie do słowika, nigdy nie śpiewa za darmo i ma dar lisa!
  Alenka ćwierkała, szczerząc zęby:
  - Polityk chce zostać orłem, ale wyborca nigdy nie będzie miał praw ptaka!
  Anyuta gruchała, strzelając do Niemców ze snajperskiego karabinu:
  - Dlaczego masz prawa ptaka? Bo w myślach jesteś dzięciołem!
  Alla syknęła z agresją pytona:
  - Polityk ma wiele różnych piosenek, ale wszystkie mają tę samą melodię: wybierz mnie!
  Maria, tłumiąc faszystów, mruknęła:
  - Wyborca jest jak piernikowy ludzik: ucieka przed zającem, wilkiem, niedźwiedziem, a polityczny lis go pożera!
  Matryona zauważyła, pokonując faszystów:
  - Polityk będzie liczył na inteligencję muchy i jej słodkie przemówienia, trel słowika, dowcip dzięcioła, ale jego świńska natura widoczna jest dla oka jastrzębia!
  Marusia, walcząc z faszystami, dodaje z uśmiechem:
  - Kobieta jest także dobrym politykiem i przynajmniej daje szansę, że dotrzyma obietnicy wierności i sprawi przyjemność!
  Więc dziewczęta bohatersko bronią miasta i dają wielką nadzieję.
  ROZDZIAŁ NR 4.
  Pod koniec września i na początku października walki o Astrachań wciąż trwały, a naziści posuwali się na południe wzdłuż wybrzeża Morza Kaspijskiego. Postęp nazistów był nieubłagany... Na południu naziści zdobyli miasto Ordżonikidze i rozpoczęli szturm na Grozny.
  Również w tym mieście żołnierze radzieccy walczyli bohatersko.
  Batalion dziewcząt pod dowództwem Tamary wykazał się ogromną determinacją i odwagą.
  Tamara oddała serię z karabinu maszynowego i rzucała granaty bosymi stopami, mówiąc:
  - Chwała naszej Ojczyźnie ZSRR!
  Anna, strzelając celnie do faszystów i rzucając ładunkiem wybuchowym bosym obcasem, krzyknęła:
  - Chwała bohaterstwu!
  Akulina, strzelając do wroga, krzyknęła:
  - Za Ojczyznę i honor!
  Wiktoria, strzelając do Fritzów i rzucając granat o śmiercionośnej sile bosymi palcami stóp, ryknęła:
  - Zmiażdżmy Wehrmacht bohaterstwem!
  Olimpiada, zdrowa dziewczyna, oddała serię w kierunku wrogów, znokautowała Fritzów i przebaczyła:
  - W świętej wojnie nasze zwycięstwo będzie!
  Tamara, strzelając do nazistów i rzucając granat bosą stopą, zanotowała:
  - Żołnierz musi mieć siłę dębu, ale nie głowę dębu!
  Dziewczyny strzelały. Wokół leżała masa gruzu, ruiny dymiły. Rozlegał się jeden wybuch za drugim. Słupy dymu unosiły się w niebo. Wszystko płonęło.
  Zniszczenia na ogromną skalę.
  Piękna, bosa blondynka Anna rzuca granat, rozdzierając faszystów, po czym krzyczy:
  - W każdym dębie jest dziupla, w każdej głowie dębu jest otwór, z którego wypływa mózg!
  Akulina, strzelając do wroga i rzucając granat wdzięczną, opaloną, bosą stopą, pisnęła:
  - Jeśli jesteś mądry jak dąb, będziesz giętki jak osika!
  Wiktoria, ta rudowłosa dziewczyna, również z gołymi, opalonymi, wyrzeźbionymi nogami, pisnęła:
  - Jeśli nie masz przebiegłości lisa, żywcem obedrą cię ze skóry!
  Olympiada, zdrowa, wysoka, duża, muskularna blondynka, oddała serię, rzuciła granat bosą stopą i pisnęła:
  - Jeśli jesteś głupi jak dąb, to cię oskubią!
  Chłopiec przeczołgał się obok nich, błyskając czarnymi obcasami i rzucając w nazistów ładunkiem wybuchowym. Potem pisnął:
  - Młody żołnierz jest lepszy niż schorowany generał!
  Tamara oddała kolejną serię. Rzuciła granat bosą stopą, z siłą śmiercionośną, i krzyknęła:
  - Za każdy nowy garnitur, który kupi polityk, oszukuje wyborców!
  Akulina, strzelając do wrogów i uśmiechając się agresywnie, warknęła:
  - Jeśli jesteś mądry jak dąb, zające obedrą cię ze skóry!
  Anna, strzelając do wroga i rzucając granaty bosą stopą, wysadzając czołgi, ćwierkała:
  - Przebiegły lis obedrze lwa ze skóry trzy razy, jeśli ten jest baranem!
  Wiktoria, strzelając do faszystów i rzucając śmiercionośnym prezentem bosym obcasem, powiedziała:
  - Jeśli nie chcesz stać się lisem, będziesz skomlał jak głodny pies!
  Olimpiada zmiażdżyła Fritzów. Potem rzuciła granat bosą stopą i pisnęła:
  - Polityk to lis, który w biały dzień patroszy wyborców-kurczaki!
  Huk kanonady narasta. Przerażające Sturmtigery wkraczają do akcji. Ostrzeliwują granatami przeciwpancernymi. Niszczą całe budynki, miażdżąc je jeden po drugim. A samoloty szturmowe krążą po niebie. Niszczą pozycje radzieckie rakietami. Zrzucają bomby. Teraz widać Panterę-2, maszynę bardziej zaawansowaną niż Pantera, z potężnym działem kalibru 88 milimetrów.
  Niemiecki pojazd ma węższą wieżę, mniejsze wymiary i bardziej przysadzisty kadłub. Ten potwór, jeśli ma trafić, to trafi. A co najważniejsze, nie jest zbyt ciężki, pomimo mocniejszego silnika o mocy 900 koni mechanicznych.
  Tamara rzuciła granat bosą stopą w Panterę-2 i zagruchała:
  - Jeśli staniesz się głupi jak pień, to nie tylko chytre lisy cię oskubią, ale i tchórzliwe zające!
  Anna, strzelając do faszystów i miażdżąc swoich przeciwników, rzucając granatami bosymi stopami, powiedziała:
  - Nawet orzeł może wyglądać jak mokry kurczak, dzięki sprytnemu lisowi!
  Akulina, tnąc wrogów i przebijając ich precyzyjnymi strzałami, powiedziała:
  - Człowiek marzący o roli lwa często staje się osłem zaoranym przez lisa!
  Wiktoria, tnąc swoich przeciwników seriami i rzucając czymś śmiercionośnym bosymi stopami, krzyknęła:
  - Człowiek ma ambicje lwa, upór osła, niezdarność niedźwiedzia, wdzięk słonia, ale lis zawsze potrafi go złapać na lasso!
  Olympiada oddała serię strzałów w kierunku przeciwnika, kosząc go niczym kosiarka do trawy, i warknęła:
  - Rudy lis, krwawo wyglądający polityk!
  Bitwa stawała się coraz bardziej zacięta. Naziści ostrzeliwali miasto z wyrzutni gazowych, które były potężniejsze niż rakiety Katiusza. Stawianie oporu nazistom było bardzo trudne. Ale batalion bosych, półnagich dziewcząt walczył z kolosalnym entuzjazmem. Dziewczęta prawie nie ginęły; mężczyźni cierpieli bardziej.
  Tamara, strzelając do faszystów i rzucając granatami bosymi palcami stóp, krzyknęła:
  - Kobieta zjednuje sobie silnych mężczyzn, grając na ich słabościach, polityk przekonuje słabych wyborców, wyraźnie ich przegrywając!
  Anna, wycinając wrogów i kosząc ich kulami, a jednocześnie kopiąc bosym obcasem ładunek wybuchowy, powiedziała:
  - Kobieta jest najsprytniejszym politykiem. Nie musi się uczyć, żeby zostać lisem, ale musi wiedzieć, jak założyć buty, nie chodząc boso!
  Akulina, tnąc przeciwników precyzyjnymi seriami i używając bosych palców u stóp, warknęła:
  - Kobieta także kocha młodość, lecz zieleń dolara jest dla niej droższa niż zieleń wieku mecenasa!
  Wiktoria, ta rudowłosa suka, wystrzeliła śmiercionośną serię, zerwała linię i pisnęła:
  - Zieleń młodości dziewczyny przyciąga zielone banknoty mężczyzn tuczonych dolarami!
  Olimpiada, strzelając do wrogów i rzucając bosą stopą kolejny prezent, krzyknęła:
  - Nie goń za zielonym dolarem, kłopoty też mają zielone oczy i chrupiącą skorupkę!
  Bitwa staje się coraz bardziej brutalna. Śmiercionośne pociski lecą, eksplodując i niszcząc sowieckie pozycje, przewracając działa baterii. Samoloty latają, a działa szturmowe grzmią. Chmury kurzu unoszą się w niebo.
  Tamara, strzelając bezlitośnie do faszystów, wpadła na genialny pomysł - najpierw rzuciła granat bosą stopą:
  - Wierząc w Boga, nie zniżaj się do poziomu zwierzęcia: człowiek nie jest posłuszną owcą i nie jest śmierdzącą kozą!
  Anna, walcząc z wrogiem i rzucając dary śmierci bosymi stopami, zanotowała:
  - Zarabianie na wierze ludzi jest jak wylewanie gnoju na złoto; nieufność będzie narastać!
  Akulina, niszcząc Panterę, agresywnie jęknęła:
  - Jeśli wierzysz w niedzielę, nie pozwól, aby w tygodniu było siedem piątków!
  Wiktoria, strzelając bardzo celnie do faszystów i agresywnie ich miażdżąc, zauważyła:
  - Wiara w wieczny ogień piekielny gotuje mleko przesądów, z którego pianę zbierali łajdacy religii!
  Olimpiada, bohaterka, siekąca nazistów i rzucająca granatami o kolosalnej sile rażenia swoimi bosymi stopami, zanotowała:
  - Tylko pnie i dęby, dające się ogołocić, wierzą w piekielny ogień wiecznego ognia!
  Tamara wystrzeliła zdobytą bazookę, błysnęła bosymi obcasami i zaćwierkała:
  - Co lśni w płomieniach wiecznego piekła? Blask złotych monet w kieszeniach religijnych łotrów!
  Anna, strzelając do wroga i likwidując nazistów z kolosalną celnością, powiedziała:
  - Oszuści wykorzystują Boga, aby napełniać sobie kieszenie, a oszukują ich nie tylko ci, którzy mają puste głowy!
  Akulina oddała serię w kierunku wroga. Rzuciła granat bosymi palcami stóp i pisnęła:
  - Religijni łobuzy trzykrotnie obdzierają owce ze skóry, łamią rogi kozom, myślą tylko o zysku, a wiara jest dla nich pracą dorywczą!
  Wiktoria rzuciła bombę trocinową bosym obcasem, wysadziła wroga w powietrze i krzyknęła:
  - Uczciwy ksiądz jest jak wegetariański wilk, tylko wiara jest zawsze uczciwa, a jej użycie jest egoistyczne!
  Olimpiada strzeliła z karabinu maszynowego do wroga. Powaliła go i kopnęła granat bosym obcasem, przewracając czołg Lev. Potem krzyknęła:
  - Każda religia jest bajką, ale zyski z tej fantazji są doprawdy bajeczne w swoich rozmiarach!
  Tak właśnie dziewczyny walczą dzielnie w Groznym. I demonstrują swoją waleczność w najwyższym stopniu.
  A pozostałe dziewczyny bronią Astrachania z całą odwagą. I one również wykazują się najwyższym poziomem umiejętności i hartu ducha.
  Dziewczyny walczą bardzo dobrze.
  Alenka rzuciła granat bosą nogą, rozszarpała faszystów i gruchała, szczerząc zęby:
  - Ci, którzy pozwalają sobie wmówić, że jedzą makaron, będą wiecznie głodni!
  Anyuta, niszcząc faszystów tymi słowami, zgodziła się:
  - Nie będziesz miał dość tego gówna!
  Alla oddała serię w kierunku nazistów, rzuciła granat z zabójczą siłą bosą stopą i krzyknęła:
  - Makaron na uszach to danie najnowszej świeżości, które wywołuje mdłości!
  Maria dowcipnie zauważyła, szczerząc zęby i rzucając ładunkiem wybuchowym bosymi palcami u stóp:
  - Czy Bóg jest tym, nie wie nikt, ale człowieka ciągle krzyżują, jakby był podobieństwem Chrystusa!
  Marusia, bijąc Fritzów, podeszła i szczeknęła, uśmiechając się agresywnie:
  - Człowiek dąży do opanowania mocy Bożej, lecz póki co spotyka go tylko ukrzyżowanie, które nie jest boskie!
  Matryona oddała serię, zmiażdżyła faszystów i powiedziała, mrugając agresywnie do swoich przyjaciół:
  - Sercem człowiek dąży do dobra, rozumem do zysku, a żołądkiem do obżarstwa, a w końcu, na chwiejnych nogach, wlecze się w dół!
  A w Astrachaniu toczą się zacięte walki. Miasto nad Wołgą jest kluczowym punktem sowieckiej obrony. I tutaj szaleją zaciekłe walki. Jak w kipiącym kotle.
  I nadciągają ciężkie, śmiercionośne samoloty. Ju-288 to naprawdę potężna maszyna. I zrzuca bomby z kolosalną siłą.
  Alenka krzyczy, oddaje serię w stronę faszystów i rzuca granat bosą stopą:
  - Jeśli człowiek ma inteligencję goryla, będzie pracował jak koń i jadł jak pies!
  Anyuta posłała śmiercionośny dar bosą stopą, zniszczyła faszystów i krzyknęła:
  - Człowiek pozwala się nałożyć jarzmu, ale żeby orać, trzeba go uderzyć biczem przymusu!
  Alla rzuciła cytrynę bosym obcasem i mruknęła:
  - Polityk ma dużą kieszeń, a jest tylko nic nieznaczącym kieszonkowcem!
  Maria, strzelając do swoich przeciwników, syknęła:
  - Polityk, który obiecuje wyborcom księżyc z nieba, po dojściu do władzy pozostawia za sobą księżycowy krajobraz i jęk głodu do słońca!
  Matriona śmiejąc się ogłuszająco, zauważyła:
  - Diabeł w każdym polityku namawia go, aby zajął miejsce Boga Wszechmogącego, ale polityk ma bardzo mało talentu!
  Marusia, strzelając do wrogów i pewnie ich likwidując, zanotowała:
  - Człowiek dąży do wszechmocy, ale jego postęp moralny nie czyni go lepszym!
  Dziewczyny, jak widać, są niezwykle dowcipne.
  A wojna toczy się dalej swoim torem. W III Rzeszy testowane są samoloty odrzutowe. I to jest również dość poważny argument w sporze z ZSRR.
  Hitler, oczywiście, nie jest z tego zadowolony. Wojna się przeciąga, a Rosja uparcie stawia opór, choć i ona się poddaje. Bitwy szaleją niczym krater wulkanu.
  Koniec października. Kałmucja zostaje całkowicie zdobyta, a naziści posuwają się naprzód przez Dagestan.
  Sukcesy nazistów, choć skromne, są trwałe. Flota Czarnomorska stoi na krawędzi zniszczenia.
  Cała załoga niszczyciela składa się z dziewcząt. Delikatnie mówiąc, piękna załoga. Dziewczyny noszą pasiaste koszule i biegają boso, a ich okrągłe obcasy błyszczą.
  Alicja, dowódca niszczyciela, z przekonaniem wydaje rozkaz ataku na faszystowski krążownik. Odpala torpedę i mówi:
  - Na wojnie, jak w dobrym teatrze, następny akt jest nieprzewidywalny, łzy na pewno poleją się!
  Andriana, jej partnerka, dowodziła całą gromadką dziewcząt. Biegały dookoła, ich bose, okrągłe obcasy błyskały, piszczały. Celowały z miotacza min.
  Andriana ryknęła:
  - Wierzę, że cały świat się obudzi,
  Będzie koniec faszyzmu...
  A słońce zaświeci -
  Oświetlając drogę komunizmowi!
  Weronika, strzeliwszy z armaty do nazistów, mruknęła:
  - Wojna jest jak film: akcja jest wciągająca, nigdy nie jest nudna, ale niestety, naprawdę zabija!
  Niszczyciel, niosący bose, opalone, szczupłe i bardzo piękne dziewczyny, skacze z boku na bok. Miota się jak piórko.
  Alicja, tupiąc smukłymi, bosymi stopami, krzyknęła:
  - Jeśli nie jesteś wyluzowany, będziesz spokojny na wojnie!
  Andriana, strzelając celnie z armaty, zanotowała:
  - Dziewczyna, która potrafi walczyć, jest rycerzem!
  Alicja poprawiła się i strzeliła:
  - Nie, ona jest bohaterką!
  A wojownicy wybuchnęli śmiechem. I wystawili języki. A nogi piękności, tak pełne gracji, zostawiły ślady krwi na pokładzie. Potężne dziewczyny.
  A gdy są nagie, ich obcasy są tak okrągłe i pełne wdzięku.
  Alicja pamiętała, jak została schwytana i jak naziści gładzili jej stopę cienkim, rozżarzonym biczem. Oto ty, prawie naga, wisząca na stojaku. Twoje bose stopy są zakute w dyby. I łaskoczą cię rozżarzonymi prętami. A teraz czerwone żelazo przypala się na szkarłatnym sutku.
  Alicję torturowano i dręczono przez kilka dni. Dziewczynie udało się jednak uciec.
  Powiedziała oficerowi straży, że zna miejsce nad morzem, gdzie zatopiono kontener ze złotem ewakuowanym z Sewastopola. Faszysta dał się nabrać.
  Ale Alicja, pomimo wszystkich tortur, zachowała pogodę ducha. Rozwiązali ją i ze związanymi rękami umieścili w łodzi. I z bosymi stopami, lekko poparzonymi przez łoże, zdołała chwycić pistolet i zastrzelić dwóch faszystów. Potem odwiązała liny i odpłynęła. Zręcznie się wyplątała. I zdobyła szacunek dziewcząt.
  Wydział Specjalny próbował się jej czepiać, ale Alisa zagroziła, że spowoduje wypadek i powiesi ją na drzewie. Stchórzyli.
  Alicja jest bardzo zadziorną dziewczyną...
  Dowcipnie podsumowała:
  - Kat uwielbia broń w postaci topora, lecz w walce posługuje się nim zręcznie!
  Andriana przytaknęła i uderzyła dłonią w swoje wyrzeźbione stopy:
  - Zupę można jeszcze ugotować siekierą, ale tego, co zostało napisane bohaterskim piórem, nie da się wyciąć toporem kata!
  Juliana jest prześliczną dziewczyną. Ma na sobie jedynie cienki pasek materiału w paski na piersi i majtkach. Ale jest taka cudowna i piękna. Wszystkie dziewczyny na niszczycielu mają bose stopy i są bardzo uwodzicielskie.
  Kiedy Niemcy trafiają do niewoli, zmuszani są do całowania okrągłych, bosych stóp dziewcząt. A więźniowie posłusznie to robią. Liżą stopy dziewcząt i całują je z wielką przyjemnością.
  Juliana śpiewała:
  - Nie jesteśmy złymi rabusiami,
  A my nie chcemy zabijać...
  Ale bolą mnie gołe pięty,
  Mam ochotę dać wszystkim w twarz!
  Dziewczyny oczywiście potrafią cieszyć się każdym sukcesem.
  Andriana tupnęła bosymi obcasami i powiedziała:
  - O, nowe granice, nie rozśmieszajcie mnie!
  Alicja zgodziła się:
  - Możliwości są nieograniczone dla tych, którzy nie stawiają sobie ograniczeń!
  Weronika uderzyła bosymi stopami o ziemię, jej bose obcasy zadźwięczały, obnażyła zęby i powiedziała:
  - Nawet najsilniejszy człowiek nie poradzi sobie z przytłaczającymi ambicjami!
  Andriana zauważyła dowcipnie, szczerząc zęby i strzelając z armaty:
  - Człowiek jest daleko od Boga, bo niedaleko mu do makaka w jego naśladowaniu natury!
  Weronika, rozbijając precyzyjnymi strzałami strumienie nadciągających nazistów, mruknęła:
  - Polityk jest bogiem w swoich ambicjach, twarzą w swoich metodach i zupełną świnią w swoim cieszeniu się wynikami!
  Radzieckie dziewczyny to dobre wojowniczki. Ale oczywiście są też niemieckie, i one też są pięknościami w bikini i boso.
  Na przykład Gerda jest rzadką wojowniczką.
  Ona i jej partnerzy usiedli przy najnowszym czołgu Panther-2.
  Dziewczyny strzelają do żołnierzy radzieckich i płaczą.
  Jesteśmy złymi wilczycami, nie możemy się wycofać!
  I mrugają oczami...
  Gerda, używając bosych palców u stóp, uderzała rosyjskich żołnierzy i piszczała z przyjemności:
  - Kto za życia nie jest wilkiem, ten jest trzy razy obdarty ze skóry, a kto w umyśle nie jest lisem, ten jest wypatroszony jak kurczak!
  Charlotte oddała także precyzyjny strzał, który przebił radziecki czołg, roztrzaskał jego pancerz i krzyknęła:
  -Wilk jest zawsze głodny, człowiek jest zawsze niezadowolony, a polityk nie potrafi powiedzieć ani słowa prawdy!
  Krystyna, strzelając bardzo celnie do wroga i trafiając rosyjskie czołgi śmiercionośnym pociskiem, zanotowała:
  - Lis ma cenne futro, ale zapewnienia polityków są nic nie warte!
  Magda wzięła pistolet, wycelowała w wroga, wystrzeliła bosymi palcami u stóp i mruknęła:
  - Więcej mleka da koza niż polityk, który w umyśle jest baranem!
  Gerda, nadal strzelając celnie do pojazdów radzieckich, zanotowała:
  - Politycy są ze sobą w konflikcie podczas wyborów, niczym między dżumą a cholerą, chociaż politycy są o wiele bardziej zaraźliwi w swojej schizofrenii!
  Charlotte, strzeliwszy do T-34 i odstrzeliwując jego wieżę, oświadczyła:
  - Polityk ma wilczego nosa do zysku, ale sam jest świnią, którą trzeba wypatroszyć!
  Christina zręcznie wystrzeliła pocisk bosymi palcami stóp i powiedziała:
  - Polityk jest baranem, który dąży do lwiego tronu, a gdy już dotrze na szczyt, zamienia się w lisa, który patroszy wyborców-kurczaki!
  Magda zauważyła agresywnie, wysyłając radzieckiemu działu samobieżnemu dar śmierci bosymi palcami stóp:
  - Nie ufają politykom, ale głosują, nie rozumieją muzyki, ale chętnie jej słuchają, nie jedzą makaronu, ale chętnie jej słuchają!
  A ich Panther-2 jest bardzo aktywny. I wystrzeliwuje pociski bardzo celnie.
  Niemiecka maszyna z wielką pewnością siebie miażdży wszystkie radzieckie czołgi.
  Gerda strzela i śpiewa:
  - Raz, dwa, trzy - rozwalamy rady!
  Charlotte strzela bardzo celnie, trafia przeciwników i gwiżdże:
  - Jesteśmy najsilniejsi na świecie!
  Christina, strzelając bosymi palcami, przebijając trzydzieści cztery, dodała:
  - Spuścimy wszystkich naszych wrogów w toalecie!
  Magda uderzyła wroga i wykrzyknęła:
  - Ojczyzna nie wierzy łzom!
  Gerda pisnęła:
  - A my sprawimy tym złym oligarchom porządne lanie!
  Charlotte dowcipnie zauważyła, trafiając pociskiem radziecką haubicę:
  - Złoto jest piękne tylko z wyglądu, ale w rzeczywistości ludzkość zawsze cierpiała z powodu tego metalu i stała się arogancka!
  Krystyna, strzelając do wrogów, wyraziła się dowcipnie:
  - Odsłaniając piersi, kobiecie łatwiej jest zdzierać z mężczyzny trzy skóry!
  Magda, strzelając do swoich oponentów, wygłosiła oryginalną uwagę:
  - Bose stopy dziewcząt wkładają mężczyznom kalosze!
  Dziewczyny na czołgu są naturalnie pełne gracji. A pilotki są najfajniejsze wśród Fritzów.
  Albina i Alvina to najgroźniejsze asy we wszechświecie. Każda z nich osiągnęła już liczbę pięciuset zestrzelonych samolotów. Wyprzedza je tylko Marsylia. Został odznaczony Wielkim Krzyżem Żelaznym za pięćsetny samolot radzieckiej marynarki wojennej. Ale Albina i Alvina zaczęły walkę znacznie później i wkrótce wyprzedzą Marsylię.
  Albina i Alvina otrzymały Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego ze złotymi liśćmi dębowymi, mieczami i diamentami za pięćsetny samolot.
  A teraz walczą z czerwonymi pilotami.
  Albina naciska przyciski bosymi palcami u stóp, zestrzeliwuje pięć radzieckich samolotów naraz i piszczy:
  - Jeśli umysł człowieka jest butem, to zawsze skończy w kaloszu!
  Alvina, strzelając do rosyjskich samolotów i zestrzeliwując je bosymi stopami, zauważyła:
  - Stopa kobiety, odsłonięta w odpowiednim momencie, włoży cię w kalosz każdego buta!
  Albina, strzelając bardzo celnie do radzieckich pojazdów, odpowiedziała dowcipnie, szczerząc zęby:
  - Mężczyzna, który często ogląda gołe kobiece nogi, ma kłopoty!
  A obie dziewczyny, strąciwszy jeszcze parę jaków, pisnęły:
  - Bosa stopa kobiety dobrze mieści się pod piętą i doskonale pasuje do kalosza!
  Tutaj wojowników można zobaczyć na dużej wysokości.
  Ale jeśli będą wspaniali niemieccy piloci, to będą i wspaniałe radzieckie dziewczyny z Komsomołu.
  Którzy walczą z wielką siłą i skutecznie odpierają hordy Trzeciej Rzeszy.
  Anastasia Vedmakova postanowiła powalić Niemca bosymi palcami i krzyknęła:
  - Mężczyzna jest gotowy wywrócić się na drugą stronę, żeby tylko zerwać dziewczynie buty!
  Akulina Orłowa, strzelając do nazistów, dowcipnie zauważyła:
  - Każdy but możesz wywrócić na drugą stronę, mając na sobie goły damski obcas!
  Anastazja również uderzyła Fritzów i pisnęła:
  - Bosa stopa kobiety wywróci każdego mężczyznę na drugą stronę, nawet jeśli będzie ostatnim butem!
  Akulina Orłowa zestrzeliła Focke-Wulfa i syknęła, odsłaniając swoje piękne zęby;
  - Jeśli chcesz wywrócić mężczyznę na drugą stronę, zdejmij mu buty; jeśli chcesz go włożyć w kalosz, pokaż piętę!
  A dziewczęta zaśpiewały chórem:
  Wojna szaleje we wszechświecie,
  niszcząc i zabijając bez powodu...
  Szatan uwolnił się od swoich łańcuchów -
  A wraz z nim przyszła śmierć!
  
  A kto zatrzyma ten przepływ,
  Krwawe i wściekłe rzeki...
  Promień lasera uderzy w twoją skroń,
  I w mgnieniu oka mężczyzna zniknął!
  
  I taki chaos,
  Zalał wszechświat...
  Smutny los ludzkości,
  Znieś ból i cierpienie!
  Dziewczyny mogą mieć trochę racji. Wojna nie jest szczęściem. Ale jednocześnie jest też zabawą.
  Dwie aspirujące niemieckie pilotki, Eva i Gertrud, walczą w bojowych wersjach Focke-Wulfa. Atakują radzieckie cele naziemne z powietrza.
  Ewa, wystrzeliwując rakietę, zauważa:
  - Dlaczego dzieciństwo jest bose? Bo bosa stopa kobiety sprawia, że mężczyźni tracą głowy, jakby byli chłopcami!
  Gertruda odpaliła rakietę, naciskając bosą piętą pedał i rozbijając bunkier armii radzieckiej, po czym pisnęła:
  - Pragnienie zobaczenia nagiej kobiety sprawia, że mężczyzna wywraca się na drugą stronę!
  Ewa ponownie uderzyła w T-34, przebijając się przez wieże i dowcipnie zauważyła:
  - Aby rozebrać kobietę, najpierw trzeba jej porządnie założyć buty!
  Gertruda uderzyła przeciwniczkę bosym, okrągłym obcasem swojej zgrabnej stopy i rzekła:
  - Rozbierając się we właściwym momencie, bizneswoman będzie w stanie żywcem obdarć mężczyznę ze skóry!
  Ewa wystrzeliła rakietę w kierunku radzieckich bunkrów i powiedziała:
  - Kobieta, która w porę się rozbierze, nie zostanie włóczęgą, a mężczyznę całkowicie oszuka!
  Gertruda, uderzywszy z siłą śmiercionośną na wojska radzieckie, potwierdziła:
  - Bosonoga kobieta założy mężczyźnie but, włoży go w kalosz, wywróci na drugą stronę i zrobi z niego ostatniego włóczęgę!
  Tutaj, oczywiście, logika dziewczyn jest taka, że nie da się z tym dyskutować. A dziewczyny walczą boso i w bikini.
  I kochają przystojnych, młodych mężczyzn, i to takich, którzy są po prostu super.
  A jeśli zaczną śpiewać, zabiją stu ludzi!
  To dziewczyny godne obu stron i bardzo piękne, które sprawiają, że mężczyźni naprawdę wywracają się na drugą stronę!
  ROZDZIAŁ NR 5.
  Miasto Grozny, całkowicie otoczone przez wojska nazistowskie, upadło na początku listopada 1943 roku. Batalion z dziewczętami wydostał się z okrążenia i wycofał do Szali.
  Były tu góry, nierówny teren, więc utrzymanie linii stało się łatwiejsze. Niemieckie czołgi były dość ciężkie, zwłaszcza Maus, a walka z nimi w górach była dość trudna. Czołg T-3 został już wycofany z produkcji, ale zmodernizowana wersja T-4 wciąż była w produkcji. Choć był przestarzały, wciąż mógł walczyć z T-34-76. I to dobrze. Jego działo było jeszcze potężniejsze i miało większą prędkość wylotową pocisku niż w T-34.
  Tamara i dziewczęta walczyły w Shali. Dziewczęta próbowały utrzymać tę ogromną górską wioskę - prawdziwe miasto.
  Piękności walczyły bardzo dzielnie.
  Tamara rzuciła granat bosą stopą, oddała serię i zagruchała:
  - Za Ojczyznę ZSRR!
  Anna otworzyła ogień do nazistów. Lżejszy T-4 próbował wspiąć się na zbocze. Dziewczyna, rzucając granat bosą stopą, strąciła nazistowski czołg i pisnęła:
  - Za naszą matkę Ojczyznę!
  Akulina, strzelając do Fritzów, bosym obcasem podała im śmiercionośny, owinięty w folię pistolet i krzyknęła:
  - Ojczyzna jest zawsze święta!
  Weronika, strzelając do wroga i rzucając cytrynami bosymi palcami stóp, powiedziała:
  - Za Rosję gigantów!
  Olimpiada, ta olbrzymia kobieta, również rzuciła granat w nazistów bosymi palcami u stóp i pisnęła:
  - Za komunizm!
  Tamara, strzelając celnie do nazistów i wycinając ich niczym wióry z drzewa, powiedziała:
  - Im więcej dębów w armii, tym silniejsza nasza obrona!
  Anna zauważyła, szczerząc zęby i strzelając do faszystów z kolosalną celnością i furią:
  "Zniszczę was wszystkich".
  Czołg "Lew" to duży pojazd z długolufowym działem. Ma zupełnie nowe działo kalibru 105 mm, z lufą o długości 100 EL. Okazuje się, że to bardzo długie działo. A ten kadłub wystaje z zabójczą siłą.
  Akulina strzela z bazooki do faszystów i krzyczy:
  - Chwała epoce komunizmu!
  Wiktoria także strzela i ryczy:
  - Chwała bohaterom Rosji!
  Olimpiada potwierdza to strzelając do nazistów i rzucając granat bosymi palcami stóp:
  - Największa chwała!
  Dziewczyny są fenomenalne i, trzeba przyznać, całkiem urocze. A ich opanowanie jest kolosalne.
  Tamara, strzelając do wroga i szczerząc zęby, mówi:
  - Za Rosję i wolność do końca!
  Anna, strzelając do wroga, mówi agresywnie, rzucając granat bosymi palcami stóp:
  - Sprawmy, aby nasze serca biły zgodnie!
  I puszcza oko do swoich partnerów.
  Akulina również odpala serię pocisków, miażdży przeciwników i ryczy:
  - Za moje zwycięstwa aż po dach!
  Akulina Pietrowskaja nie jest zwyczajną dziewczyną. Wiele przeszła. Została złapana na kradzieży i aresztowana. Spędziła też trochę czasu w poprawczaku. Ale przeżyła. Chodziła boso po zaspach, ale tylko rosła w zdrowiu i sile.
  Victoria walczy z furią. Oddaje serię strzałów w kierunku wroga. Fritzowie padają powaleni. Potem, bosymi stopami, ciska granat. Motocykl się przewraca.
  Dziewczynka gruchała:
  - Za potężne granice!
  Olimpiada walczy z dziką furią. Jej ciosy są potężne i druzgocące. To prawdziwa dziewczyna-potwór. I tak właśnie miażdży swoich przeciwników. Aktywnie eksterminuje faszystów. Nie daje im najmniejszych szans.
  Igrzyska olimpijskie krzyczą z całych sił:
  - Chwała kosmicznemu komunizmowi!
  Tamara, strzelając do faszystów, ryczy:
  - Chwała komunizmowi Lenina!
  Anna strzela do swoich wrogów i piszczy:
  - Za ZSRR!
  Akulina kosi swoich wrogów i warczy, piszcząc:
  - Najwyższy poziom akrobacji!
  Wiktoria, strzelając do faszystów, krzyknęła:
  - Za najbardziej fenomenalne zwycięstwa!
  Olimpiada, miażdżąc czołg Hitlera, mruknęła:
  - Za komunizm ZSRR!
  Tamara też strzela. Jest dość celna, przecina przeciwników precyzyjnymi seriami. Kosi jak kosa i piszczy:
  - Chwała czasom komunizmu!
  Anna, strzelając do faszystów i ścinając ich precyzyjnymi zamachami kosy, woła:
  - Wielka chwała bohaterom!
  I rzuca granatami bosymi stopami. To jest dopiero kobieta.
  Akulina, ścinając Fritzów, ryczy agresywnie:
  - Za komunizm!
  A jego umięśnione ciało drga.
  Wiktoria również bije faszystów. I bosymi stopami rzuca w przeciwników śmiercionośnymi podarunkami, wrzeszcząc:
  - Za wielkość świata!
  Olimpiada również strzela do wrogów. Nokautuje ich niczym maczugą i ryczy:
  - Chwała wielkiemu komunizmowi!
  I bosymi stopami rzuca granat ze śmiercionośną siłą, rozdzierając wrogów na strzępy.
  Więc pięciu ruszyło do walki z wrogami i zaczęło ich wycinać, tępić i miażdżyć.
  Niemcy zostali zatrzymani i ugrzęźli. Sytuacja stała się trudna, a oni zaczęli się kłócić.
  Oto wyrzutnie gazu, które strzelają i działają agresywnie. I niszczą sowieckie pozycje.
  Sturmtiger strzela także z dystansu do wroga - Armii Czerwonej.
  Niemieckie dziewczyny celują z samobieżnego działa samobieżnego "Bear" i strzelają do wroga. I naprawdę, naprawdę trafiają. A pocisk, ważący półtora kilograma, rozrywa radzieckie okopy i bunkry.
  Wojowniczka Frida ryczy:
  - Za naszą największą Trzecią Rzeszę!
  I mruga do swoich partnerów. Po czym bosonogie faszystowskie dziewczyny znów strzelają.
  I leci, rycząc i siejąc zniszczenie. A kiedy uderza, tworzy się cały lej ziemi wrzący od gorąca.
  Niemcy naprawdę górują nad wojskami radzieckimi. Jeden z pierwszych samolotów TA-152 przelatuje nad ich głowami. Samolot wielozadaniowy, podobny do Focke-Wulfa, ale bardziej zaawansowany, szybszy, zwrotniejszy, z potężnym uzbrojeniem i opancerzeniem. Może być używany zarówno jako myśliwiec, jak i samolot szturmowy.
  Dla wojsk radzieckich pojazd ten mógł, szczerze mówiąc, okazać się dużym problemem.
  Helga leci TA-152 i atakuje dwa radzieckie czołgi próbujące zbliżyć się do Szali. Strzela celnie. Przebija dach wieży pierwszego T-34 i ryczy:
  - Jestem walczącą pięknością!
  A potem atakuje drugi samochód, który próbuje przyspieszyć. Ale zmiana biegów nie jest taka prosta.
  TA-152 przebija ofiarę za pomocą działa kalibru 37 mm.
  Helga odpowiedziała śpiewając:
  - Poniosło mnie, poniosło mnie gdzieś, poniosło mnie!
  I mrugnęła do siebie... Jak-9 próbuje ją zaatakować. Niemka z łatwością go zestrzeliwuje, stukając bosą stopą w spust, i pewnie mruga, mówiąc:
  - Jestem naprawdę super!
  Helga, jak się wydaje, jest kobietą o wielkiej pewności siebie. I przeprowadza krwawe eksperymenty na swoich wrogach.
  A jeśli już uderzy, to będzie tak źle, że nikt nie poczuje bólu.
  Helga strzela do radzieckich pojazdów i piszczy:
  - Przecież nie da się żyć według rozumu!
  I uderza w kierownicę bosymi obcasami. To jest dziewczyna dla dziewczyn, dziewczyna dla dziewczyn.
  A jeśli zacznie ryczeć...
  Albina i Alvina na niebie są również bardzo aktywnymi i walecznymi wojowniczkami.
  A dziewczyny, rozbijające się rosyjskie samoloty, myślą, że życie jest dobre i że życie jest dobre.
  I bosymi stopami celują z działek lotniczych w swoje cele. Radzieckie samoloty nie przetrwają. A dziewczyny biją ich w ten sposób. Nie dają im najmniejszych szans.
  Tak, były dziewczyny, które walczyły,
  Tak, mówią coś więcej...
  Odważnie zaatakowali Rosję,
  Dosłownie Szatan!
  Albina jest wojowniczką zakonu bitewnego i ryczy na całe gardło:
  - Będę świetna, będę sobą! Super mistrz!
  A bosym obcasem uderzy w klawiaturę i rozerwie przeciwników na drobne kawałki.
  Alvina, strzelając do swoich przeciwników, ryczy na cały głos:
  - A kogo znajdziemy w lesie,
  A kogo spotkamy w lesie...
  Nie będziemy żartować,
  rozniesiemy to na strzępy!
  Rozerwiemy cię na strzępy!
  A bosym obcasem złapie wroga w śmiertelny uścisk. To jest dziewczyna - najfajniejsza dziewczyna ze wszystkich!
  Wojownik o najsurowszej, żmudnej robocie. I tak wojowniczy i agresywny jak pantera.
  A wielkie niemieckie koty atakują. Szturmują Astrachań. I niszczą domy wielu radzieckich żołnierzy.
  I giną, ale się nie poddają. To właśnie te uparte walki toczą się w najlepsze.
  Gerda, oczywiście, jest na czele ataku i gotowa do walki. Więc strzela, niczym Robin Hood w bikini. I jest totalną twardzielką.
  A jeśli jeszcze włoży facetowi w usta szkarłatny sutek.
  Jej Pantera-2 działa. Nawiasem mówiąc, dziewczyny jadą nieco innym czołgiem z działem 75 mm 100 EL. Ma większą penetrację i strzela szybciej. I ma więcej amunicji niż działo 88 mm.
  Gerda strzela bosymi palcami u stóp i piszczy:
  - Raz, dwa, trzy... Rozerwij to napalmem!
  Charlotte również rzuciła się za nią i krzyknęła:
  - Cztery, osiem, pięć - gramy szybko!
  Christina oddała strzał, przebijając radziecki czołg i zaćwierkała:
  - Będziemy śmiało walczyć o władzę nazistów...
  Magda strzeliła bosymi stopami i zaćwierkała agresywnie:
  - I zabijemy ich wszystkich - wszystkich komunistów!
  Dziewczyny zachowują się z ekstremalną i szaloną agresją. A ich Pantera-2 przewraca sowiecką haubicę precyzyjnym strzałem.
  Dziewczynki chichoczą i śpiewają:
  - Chwała naszemu światu...
  A Elizawieta, w swoim T-34, przystępuje do dzikiego ataku. Naciska spust bosą piętą. I powala wroga, wrzeszcząc:
  - Niech będzie komunizm!
  Bosymi palcami stóp Catherine posyła śmiercionośny pocisk w kierunku wroga, krzycząc przy tym na cały głos:
  - Za wielką Rosję!
  Elena strzeliła do faszystów. Pocisk trafił w czoło Pantery i rykoszetem odbił się.
  Dziewczyna warknęła:
  - Będziemy mieć komunizm!
  Eufrazja również ciąła wroga bosymi palcami. Przebiła T-4 i krzyknęła:
  - Chwała komunizmowi!
  To są takie waleczne dziewczyny. I sposób, w jaki strzelają, pociski lecą pięknie, a sam T-34 jest w ruchu. A spróbuj trafić w coś w ruchu taką maszyną. To niezwykle trudne.
  Ale dziewczyny zostają złapane i walczą w bikini i boso. Wojowniczki są piękne i cudowne.
  A jeśli trafią, to będzie prawdziwy ból dupy. I strzelają pociskami z dziką furią.
  Elżbieta, strzelając do wroga i powalając go bosymi palcami stóp, zaćwierkała:
  - Chwała ideom komunizmu! Chwała naszej Ojczyźnie!
  Jekaterina również oddała strzał, używając bosych palców u stóp, trafiając Fritzów i piszcząc:
  - Za Ojczyznę i zwycięstwo do końca!
  Elena, strzelając do swoich przeciwników, odpowiedziała agresywnie, odsłaniając perłowe zęby i mrugając szafirowymi oczami:
  - Chwała naszemu kosmicznemu komunizmowi!
  Eufrazja, strzelając do wroga, trafiając go z kolosalną, fenomenalną celnością, powiedziała:
  - Za Ojczyznę i Stalina - hura!
  Dziewczyny są po prostu olśniewające i potrafią wszystko...
  Jest grudzień 1943 roku.
  Alenka i jej drużyna również walczą w Astrachaniu i wciąż się bronią. To bohaterka prowadzi walkę.
  Alenka oddaje serię strzałów, rozwala szereg nazistów, po czym rzuca bosymi palcami u stóp dar śmierci i ryczy:
  - Człowiek podobny jest do gibbona, tylko, niestety, częściej intelektem niż potencją!
  Anyuta, strzelając do wroga i wycinając wrogów w pień, kopnęła bosym obcasem ładunek wybuchowy i pisnęła:
  - Człowiek ma upór osła, ambicje lwa, ale w rzeczywistości jest kozą!
  Alla, strzelając celnie do Fritzów, pisnęła:
  - Mężczyzna dla kobiety jest jak szambo dla krowy, nie możesz się bez niego obejść, ale zbliżanie się do niego jest obrzydliwe!
  Maria, strzelając do faszystów, dowcipnie odpowiedziała:
  - Co mają ze sobą wspólnego mężczyzna i toaleta w damskiej toalecie? Kobiety beczą tylko na mężczyzn!
  Marusia, siekąc nazistów i rzucając granaty bosymi palcami u stóp, krzyknęła:
  - Kobieta jest przebiegłym lisem, który potrafi pożreć każdego lwa jak królika!
  Matriona, kosząc faszystów i powalając najemników bosymi palcami stóp, mruknęła:
  - Kobieta potrzebuje mężczyzny jako chłopca do bicia, bo jeśli nie będzie biła mężczyzny, nie będzie miała życia!
  Alenka, strzelając do Fritzów, krzyknęła:
  - Kobieta potrzebuje mężczyzn jak świnia rogów, ale futro podarowane przez mężczyzn jest bezcenne!
  A bosonogie dziewczęta wybuchnęły śmiechem, szczerząc zęby i rzucając granaty bosymi palcami u stóp.
  Wojowniczki są odważne. Walka to ich żywioł, walka to ich żywioł!
  Wygląda na to, że nie oddadzą Astrachania. Dziewczyny tutaj są naprawdę waleczne.
  Siły zbrojne Trzeciej Rzeszy są kolosalne. Nowe dywizje pancerne są niezwykle potężne. Produkcja czołgów rośnie. Nie ma bombardowań, a siły robocze są dostępne z włoskich, francuskich, belgijskich i holenderskich posiadłości afrykańskich.
  A także z Afryki, aby wydobywać ropę naftową, wolfram i wiele pierwiastków, w tym uran.
  Innymi słowy, produkowane są nowe czołgi. W szczególności pojawienie się Pantery-2, lepiej opancerzonej, silniej uzbrojonej i wyposażonej w mocniejszy silnik, miało znaczący wpływ na przebieg wojny.
  Czołgów i samolotów jest coraz więcej. Prace nad Ju-488 są już na ukończeniu. To pierwszy masowo produkowany samolot III Rzeszy z czterema silnikami. Jest niezwykle mocny i szybki. Jego unikalną cechą jest stosunkowo mała powierzchnia skrzydeł, pozwalająca bombowcowi latać z prędkością 700 kilometrów na godzinę. Oznacza to, że radzieckie myśliwce z pewnością nie będą w stanie go dogonić.
  ZSRR stoi więc przed nowym problemem. Siły Armii Czerwonej są naprawdę uszczuplone. Dzieci w wieku szkolnym są zmuszane do pracy przy obrabiarkach. Młodzież już w wieku czternastu lat walczy, praktycznie oficjalnie. Chłopcy, oczywiście, są szybcy i generalnie dobrze walczą. W młodym wieku jeszcze łatwiej jest się schować i wspiąć na drzewo. I szybciej opanowują umiejętności wojskowe. Nastolatki walczą równie dobrze jak dorośli, ale trudniej ich trafić. A psychologicznie, strzelanie do dzieci jest trudniejsze.
  W Niemczech jest sporo kobiet-snajperów i byłoby niezręcznie i wstydliwie, gdyby któraś z nich strzelała do zbyt młodych żołnierzy...
  W ZSRR pobór do wojska rozpoczynał się już w wieku czternastu lat. Emeryci również byli powoływani. Kobiety coraz częściej wstępowały do sił zbrojnych. Jednostki pancerne i lotnicze, a także snajperzy, szczególnie chętnie rekrutowały kobiety. Kobiety są dobrymi snajperami. A ponieważ są zazwyczaj niższe od mężczyzn, lepiej czują się walcząc w czołgach i samolotach. Nastolatki również często walczyły w czołgach. Warto zauważyć, że chłopcy i kobiety mają bardziej wrażliwą skórę, a ich samoloty i czołgi są mniej narażone na trafienie niż samoloty i czołgi dorosłych mężczyzn. Nastolatki są również doskonałymi snajperami. Chłopiec może przecisnąć się przez ciaśniejszą szczelinę, zakamuflować się lub wspiąć na drzewo. Wojownicy poniżej czternastego roku życia również stają się coraz bardziej popularni w wojsku.
  Wojna przecież pochłania zasoby ludzkie. Terytorium pod kontrolą sowiecką się kurczy. A oni wciąż muszą walczyć z liczną japońską piechotą. Samurajowie mają całkiem niezłe czołgi, zwłaszcza działa samobieżne. Wprowadzili też czołg średni, porównywalny mocą do T-34, a nawet mocniejszy w przednim pancerzu.
  Dlatego niebezpiecznie jest lekceważyć Japonię. A żeby z nią walczyć, potrzebujemy żołnierzy.
  Stalin był coraz bardziej zdenerwowany i wściekły. 25 grudnia 1943 roku wydano rozkaz rozstrzelania członków rodzin tych, którzy się poddali, w tym dzieci w wieku dwunastu lat i starszych, a młodsze dzieci miały zostać wysłane do kolonii pracy.
  Coraz częściej stosowano oddziały blokujące, częściej dokonywano egzekucji i uciekano się do tortur.
  Stalin stawał się po prostu nie do zniesienia. Beria jako pierwszy próbował wynegocjować odrębny pokój z nazistami. Ale Hitler nie chciał pokoju. Chciał całkowicie podbić ZSRR. Zwłaszcza gdy alianci byli poza jego kontrolą i zasięgiem.
  W Trzeciej Rzeszy rozwijano już samoloty odrzutowe, przede wszystkim ME-262, ale ten myśliwiec potrzebował bardziej niezawodnych silników, aby uniknąć zbyt częstych katastrof.
  Bombowiec Arado i projekt Ju-287 również wydawały się obiecujące.
  Najnowszy TA-152 spisywał się dobrze w praktyce jako samolot wielozadaniowy i był dość szybki. Ogólnie rzecz biorąc, niemieckie wojsko nadal miało przewagę w powietrzu. Co więcej, z powodu niedoborów aluminium, radzieckie Jaki i Laggie były cięższe i mniej zwrotne niż ich wzorcowe samoloty. W rezultacie jakość radzieckiego lotnictwa spadła do krytycznego poziomu. ME-309, z potężnym uzbrojeniem, nawet biorąc pod uwagę jego problemy z manewrowością, dobrze radził sobie z radzieckimi samolotami, wypierając ME-109. TA-152 miał zastąpić Focke-Wulfa.
  Więc Niemcy mniej więcej grają w hokeja... Ale nad technologią trwają prace.
  Na przykład Lev-2 zapowiadał się jako pierwszy czołg z tym nowym układem. Umieszczając skrzynię biegów i silnik w jednym module z przodu czołgu i przesuwając wieżę do tyłu, Niemcy zaoszczędzili na wale kadarowym i zmniejszyli wysokość pojazdu. W rezultacie Lev-2 był znacznie lżejszy, a tym samym szybszy.
  Z powodu trudności wojennych produkcja czołgów ciężkich w ZSRR niemal ustała, a niemal cała produkcja została znormalizowana na bazie T-34-76. Dlatego naziści, projektując nowy czołg podstawowy, zrezygnowali z zamiaru stosowania zbyt grubego pancerza bocznego. Masę czołgu Lew można było ograniczyć do pięćdziesięciu pięciu ton, z silnikiem o mocy 1200 koni mechanicznych. Masę czołgu Lew-2 można było jednak dodatkowo zmniejszyć, zmniejszając jego działo. Poprzedni kaliber był ewidentnie zbyt duży. Co więcej, czołgi T-34 miały słaby pancerz, a nawet przestarzałe niemieckie działo kalibru 37 mm przebijało je.
  Stalin ewidentnie oszalał... Wściekał się i bełkotał... Ale nie mógł nic z tym zrobić...
  W Nowy Rok Niemcy przypuścili atak na wciąż niezajętą część Astrachania w delcie Wołgi. Liczne przeszkody rzeczne, trudny teren i bliskość Morza Kaspijskiego pozwoliły Armii Czerwonej przedłużyć obronę Astrachania i utrzymać go nawet lepiej niż Stalingrad. Co więcej, radzieckie dziewczęta wykazały się niezrównanym heroizmem.
  Na Kaukazie, zwłaszcza zimą, przemarsz przez góry jest niezwykle trudny. Niemcy jednak posuwali się wzdłuż wygodniejszego wybrzeża Morza Kaspijskiego. Machaczkała stała się linią obrony, gdzie wojska radzieckie, gromadząc wszystkie siły, próbowały powstrzymać nazistów.
  Ale brakowało amunicji, którą dostarczano wyłącznie drogą morską...
  Tamara walczyła rozpaczliwie ze swoim bosonogim oddziałem dziewcząt.
  Wojownicy walczyli zaciekle i wykazali się niespotykanym bohaterstwem i wielką odwagą.
  I walczyli prawie nago, w zimie i mrozie.
  Tamara rzuciła granat bosą stopą i oddała serię, siejąc spustoszenie wśród przeciwników i krzycząc:
  - Za ZSRR!
  Anna również rzuciła granat bosymi palcami u stóp i pisnęła:
  - Za komunizm!
  Akulina oddała celny strzał, powaliła wrogów i krzyknęła:
  - Za wielkość Rosji!
  Wiktoria uderzyła na wroga, zaczęła go kosić, odcinając mu brodę jak brzytwą i mruknęła:
  - ZSRR obroni się!
  Olimpiada, strzelając do wroga i rzucając ładunkiem wybuchowym bosymi palcami stóp, krzyknęła:
  - Za Ojczyznę i zwycięstwo do końca!
  Tak walczą dziewczyny. Działają desperacko i z kolosalną determinacją.
  Tamara podczas kręcenia filmu zauważyła:
  - Jak ich diabeł nie weźmie, to my weźmiemy!
  Walki tutaj są brutalne i jednocześnie konstruktywne....
  Anastasia Vedmakova walczy w powietrzu... Jej twarz wykrzywia się ze złości, a ona krzyczy:
  - Niech żyje era komunizmu!
  I bosymi palcami stóp kieruje działo lotnicze na cel i zestrzeliwuje wrogie samoloty, po czym krzyczy:
  - Dla Twojego sukcesu w pracy!
  Akulina Orłowa, powalając swoje przeciwniczki, pewnie ryczy, szczerząc zęby:
  - Za tak wspaniały komunizm, na całej planecie!
  Pilot krzyczy:
  - Nawet dzieci nas znają!
  I bosymi palcami stóp kieruje działo lotnicze w stronę celu, niszczy wroga i krzyczy:
  - W imię ery komunizmu!
  Powiedzmy sobie szczerze, ta dziewczyna to terminator i palący ogień. Żaden wulkan nie może się z nią równać.
  Akulina Orlova śpiewała:
  - Od kilku dni śni mi się wiara w Boga, jestem tak leniwy, że nie chce mi się modlić!
  I agresywnie puściła oko do piękności.
  Tutaj dochodzi do kilku walk...
  Samoloty dziewcząt są przestarzałe. I to jest ich główna wada. Są też ciężkie i mało zwrotne...
  Jeden z chłopaków, którzy walczyli, został zestrzelony i nie zdążył się wyskoczyć. I to, oczywiście, było kolosalne osiągnięcie.
  Dziewczyny walczą w powietrzu i są radosne...
  Albina i Alvina walczą w dobrych myśliwcach ME-309 i oczywiście aktywnie zbierają punkty.
  Dziewczyny są bardzo dumne ze swoich osiągnięć...
  Albina zestrzeliła radziecki samolot swoją pełną gracji, bosą stopą i pisnęła:
  - Za nasze orły!
  Alvina jednym strzałem zmiażdżyła trzy rosyjskie pojazdy i krzyknęła:
  - Za nasze sokółki!
  Dziewczyny z zapałem podjęły się tego zadania... Uwielbiają też torturować rosyjskich żołnierzy.
  Złapano chłopca-pilota w wieku około czternastu lat. I usmażyli jego piękne, okrągłe, dziecinne pięty. A potem zaczęli go oblewać lodowatą wodą nago... Potem wrzątkiem, a potem znowu lodowatą wodą.
  Oto walczące piękności...
  Albina śpiewała:
  -Za nasze kły, pazury, zęby, pięści!
  Alvina krzyczała co sił w płucach:
  - Oni naprawdę chcą dobrej walki!
  A dziewczyny kontynuowały czynienie cudów bosymi stopami i zestrzeliwanie radzieckich samolotów.
  Jednak rosyjscy piloci również na nie odpowiedzieli. Alisa i Angela właśnie przesiadły się na Jaka-9. I zaczęły bić Niemców, śpiewając przy tym;
  Jesteś uosobieniem dzielnego kraju,
  Towarzysz Lenin i towarzysz Stalin...
  W ZSRR wszyscy ludzie są naprawdę równi,
  I pięści z żeliwa i stali!
  
  Lenin nie boi się bestii Adolfa,
  Teraz Władimir jest przywódcą, towarzyszu Stalinie...
  Trafiliśmy Fritzesa prosto w oko,
  Wszyscy naziści zostali rozgromieni naraz!
  
  Rosja jest moją ojczyzną,
  Wielka, bezgraniczna Ojczyzna...
  Wszystkie narody są jedną rodziną,
  Już niedługo będziemy żyć w komunizmie!
  
  Uczyńmy nasz kraj silniejszym,
  Niech Rosja szybko stanie się zielona...
  Uderzymy faszystę dokładniej w czoło,
  A nasza moc, uwierzcie mi, nie zamienia się w kamień!
  
  A Jezus jako przywódca jest naprawdę wspaniały,
  On jest naszym Panem i Białym Bogiem Wszechświata...
  A Führer zostanie bardzo mocno pobity,
  Przecież nasza odwaga pozostała niezmienna!
  
  Tak, dla dobra naszej świętej Ojczyzny,
  Będziemy walczyć z Fritzem ze wszystkich sił...
  Dziewczynka biegnie boso po śniegu,
  Ona chce walczyć w furii!
  
  Tak, Stalin został teraz przywódcą Związku Radzieckiego,
  Tak wspaniale, tak odważnie, tak umiejętnie...
  Nie dotykaj Rosji, wrogu komunizmu,
  Chociaż moc Lucyfera jest z tobą!
  
  Możemy dopaść Hitlera, uwierz mi,
  Chociaż obdarzony jest demoniczną mocą...
  Jeden Hitler jest drapieżną bestią,
  Chociaż, szczerze mówiąc, Fritzowie nie są idiotami!
  
  Krótko mówiąc, my, myśliwce, wejdziemy do Berlina,
  Lenin, znany też jako Stalin, będzie tam z nami...
  Z łatwością rozniesiemy faszystów jak szczeniaki,
  I uwierzcie mi, nasza siła nie osłabnie!
  ROZDZIAŁ NR 6.
  Nastał rok 1944... Pomimo niezwykle trudnej sytuacji na froncie, ZSRR pracował nad rozwojem nowego sprzętu. Szczególnie duże nadzieje wiązano z czołgiem IS-2 i jego potężnym uzbrojeniem. Działo kalibru 122 mm mogło być silnym argumentem w wojnie z nazistami. Nadzieje wiązano również z czołgiem T-34-85, z mocniejszym działem i większą wieżą, ale z tym samym kadłubem i podwoziem.
  Sytuacja z samolotami była jeszcze gorsza. Jak-3 nie mógł wejść do produkcji z powodu braku wysokiej jakości duraluminium, a nowy silnik ŁaGG-7 uniemożliwił rozpoczęcie produkcji bez spadku.
  Stalin zdecydował więc, że na razie Jak-9 i ŁaGG-5 pozostaną podstawowymi radzieckimi myśliwcami, a Ił-2, łatwy w produkcji i trwały, będzie służył jako podstawowy samolot szturmowy. Jeśli chodzi o czołgi, stopniowo przejdzie na T-34-85 i IS-2.
  Chociaż, żeby nie było spadku produkcji...
  Front pękał w szwach, Niemcy zdobywali Kaukaz. Machaczkała upadła, a oni zbliżali się już do granic Azerbejdżanu!
  Tutaj Tamara walczyła ze swoim kobiecym batalionem. Po raz kolejny dziewczęta, w podartych tunikach i boso, walczyły z przeważającymi siłami wroga.
  Tamara oddała serię strzałów w stronę faszystów, miażdżąc część wrogów. Następnie, bosymi stopami, rzuciła śmiercionośny granat i zaćwierkała:
  - Chwała ZSRR!
  Anna strzelała do nazistów z wielką celnością. A bosymi stopami rzucała śmiercionośne granaty, rozdzierając wroga na strzępy.
  Po czym krzyknęła:
  - Chwała komunizmowi!
  Akulina, strzelając do wroga, rozgromiła nazistowską piechotę. Rozgromiła Fritzów, rzucając granat bosymi stopami i pisnęła:
  - Za naszą wielką matkę Rosję!
  Wiktoria, strzelając do wroga i rzucając w niego granatami bosą stopą, zanotowała:
  - Za wielką Ojczyznę!
  Olympiada, również strzelając z karabinu maszynowego, krzyknęła:
  - Chwała czasom wielkiego komunizmu!
  Dziewczyny są świetnymi wojowniczkami...
  Walczą jak przystało na piękności...
  Tamara, walcząc, wspominała początek wojny. Jak została zmuszona do ucieczki przed niemieckimi wojskami. Słyszała donośne odgłosy strzałów. Dziewczyna uciekła przed kanonadą. Jej przyjaciółka Tatiana została schwytana przez Niemców, którzy zabrali jej nowe buty, zdarli biżuterię i kolczyki. I zapędzili ją boso do niewoli... Tatiana była córką sekretarza komitetu partyjnego i rzadko musiała chodzić boso. Chodzenie boso jak prostak było upokarzające dla jej dumy i bolały ją delikatne stopy. Stopy dziewczyny krwawiły i jęczała przy każdym kroku.
  Tamara też miała na sobie nowe buty, które dostała w prezencie, a długi marsz sprawił, że bolały ją pięty. Zdjęła je i chodziła boso. Pochodziła ze wsi, która służyła na Ukrainie. Jako dziecko chodziła po górskich zboczach. A to oczywiście nic w porównaniu z drogami na równinach. Co prawda, odciski na podeszwach już zniknęły, przez co chodzenie było mniej komfortowe. Ale jej stopy szybko stwardniały. I niewiele ucierpiała.
  Ale nogi Tatiany wkrótce stały się tak posiniaczone, że nie mogła już chodzić. Niemcy by ją zastrzelili, ale zlitowali się nad pięknością. Wsadzili ją na wóz, ale w zamian zmusili do śpiewania. Tatiana miała przyjemny głos i zaśpiewała im kilka neutralnych politycznie piosenek.
  Tamara nie wiedziała, co się stało. Szła przez las, czując guzy, gałązki i guzy pod bosymi stopami, i nawet uznała to za przyjemne. Kiedy stąpa się po ostrych górskich skałach, nawet zrogowaciałe podeszwy stają się kłujące i bolesne po długim marszu. A chodzenie po cierniach jest jeszcze bardziej nieprzyjemne. Kiedy wbijają się w podeszwy, ból jest jeszcze większy, nawet dla szorstkich podeszew dziewczyny.
  Podczas wędrówki Tamarę ogarnęło zmęczenie i głód. Jadła jagody, ale to nie wystarczyło. Tymczasem Niemcy szybko posuwali się naprzód. Przyzwyczajona do górskiego życia, Tamara nie miała dobrej orientacji w ukraińskich lasach. Zgubiła się i znalazła się głęboko w tyle.
  I tak, niczym kot przyparty do muru w lesie, dziewczyna dogoniła Niemców na motocyklu. Zatrzymali samochód z przyczepą, żeby napić się wody. Tamara sięgnęła po karabin maszynowy i zaczęła strzelać do wroga. Cisnęła niepewnie, ale celnie. A faszyści padali i wili się z bólu. Tamara ich dobiła. Kopnęła jednego w brodę bosym obcasem i upadł. A dziewczyna go dobiła.
  Po czym piękność wsiadła na motocykl, nacisnęła pedał bosą stopą i ruszyła.
  Poruszanie się w ten sposób jest o wiele przyjemniejsze niż poruszanie się pieszo i boso.
  Tamara nuciła idąc:
  - To radość, bracia, radość, radość życia! Z naszym atamanem nie ma się o co martwić!
  Tak oto wyłoniła się walcząca królowa.
  A teraz walczy z faszystami jak Terminator Komsomołu. Ale szanse są przeciwko niej, a batalion dziewcząt jest zmuszony się wycofać. Walka tutaj wrze jak woda w gigantycznym kotle nad wulkanem.
  Anna, strzelając i rzucając granat o śmiercionośnej sile bosymi palcami stóp, zanotowała:
  - Na wojnie wszystkie środki są dobre, prócz samobójczych!
  Akulina, strzelając do wroga i pokonując nazistów, zanotowała:
  - Będziemy pierwsi we wszystkim!
  A goły obcas dziewczyny stał się darem zniszczenia.
  Wiktoria, strzelając do faszystów i wycinając wrogów ogniem automatycznym, krzyknęła:
  - Nie będzie litości dla wrogów!
  I puściła oko do swoich partnerów.
  Olimpiada rzuciła ciężkimi granatami swoje bose, wyrzeźbione stopy i pisnęła:
  - Za wielkość najbardziej humanitarnego sądu na świecie i komunizmu!
  Wojownicy tutaj są naprawdę wspaniali, jakby przybyli z ery kosmicznej.
  Walczą z kolosalną zaciekłością.
  Jednak naziści kontynuowali marsz przez Kaukaz. W lutym 1944 roku Niemcy i Turcy połączyli siły, dzieląc wojska radzieckie na dwie nierówne części.
  Führer zażądał zniszczenia ZSRR. Astrachań wciąż się bronił. Naziści, jak zawsze, byli w formie bojowej... Pierwsze ME-262 walczyły w powietrzu. Należy zauważyć, że nie wzbudziły one sensacji. Przy dużej prędkości działka lotnicze kal. 30 mm nie są zbyt skuteczne w trafianiu w cele. Należy to potraktować poważnie. ME-262 ma również pewne wady ze względu na swoją dużą masę, szczególnie w zakresie manewrowości.
  TA-152, bardziej udany samolot, cieszył się uznaniem pilotów i stał się prawdziwym koniem roboczym. Służył jako bombowiec, myśliwiec i samolot szturmowy na froncie. Pojawiły się nawet sugestie, aby całkowicie przestawić niemieckie siły powietrzne na ten samolot. Jego atutami są przeżywalność i prędkość, a także potężne uzbrojenie, nadające się zarówno do roli szturmowej, jak i myśliwskiej.
  Modernizowany ME-309 również jest coraz częściej wykorzystywany. ME-109 również jest nadal w służbie, ale nie jest wycofywany ze służby, aby uniknąć cięć w produkcji. Pojawiła się nawet nowa modyfikacja, ME-109 "K", wyposażona w mocniejszy silnik i uzbrojona w pięć działek. Takiej maszyny niełatwo pokonać.
  ME-309 otrzymał również mocniejszy silnik i skośne skrzydła. To bardzo niebezpieczna maszyna. Radzieccy piloci wciąż latają na starych samolotach, a ich osiągi tylko spadają. Jednak Jak-9 nie jest taki zły, jest dość zwrotny i nie potrzebuje dużej prędkości.
  Siły niemieckie są silne... Trwają dyskusje na temat czołgu T-34-85. Czy pancerz wieży powinien być grubszy? Przecież to zwiększyłoby masę. Warto również zauważyć, że jakość radzieckiego pancerza uległa pogorszeniu. Brakuje pierwiastków stopowych, a jakość spawania i odlewania spadła do poziomu krytycznego.
  Ale dziewczyny walczą jak bohaterki...
  Następnie czołg Elizabeth zostaje zniszczony, a dziewczyny odchodzą. Boso i w bikini biegną po śniegu, zostawiając za sobą zgrabne ślady.
  Jekaterina zauważyła ze złością:
  - Jesteśmy doszczętnie duszeni!
  Elena zauważyła ze złością:
  - Ale i tak wygramy!
  Elżbieta wystrzeliła z pistoletu, trafiając niemieckiego motocyklistę i mruknęła:
  - Uderzyłem Niemca! Dostanie ode mnie to, na co zasługuje!
  Eufrazja zauważyła energicznie:
  - Tam kończą swoje życie i nie ma ucieczki!
  Jekaterina była agresywną dziewczynką i śpiewała:
  - W naszej furii śpiewamy hymny imperium!
  Dziewczyny biegną, a ich bose, okrągłe obcasy migają.
  Chłopiec, widząc dziewczęta, zapytał je ze strachem:
  - A skąd przyszedłeś boso?
  Elżbieta odpowiedziała:
  - Wykonujemy manewr taktyczny!
  Chłopiec zaćwierkał:
  - Raz, dwa - smutek nie jest problemem,
  Nigdy nie powinieneś się wycofywać!
  Trzymaj nos i ogon wysoko,
  Wiedz, że prawdziwy przyjaciel jest zawsze przy Tobie!
  Jekaterina ćwierkała, szczerząc zęby:
  - Wiedz, że Twój prawdziwy przyjaciel jest zawsze przy Tobie!
  Elena krzyknęła:
  - Nie bój się! Wrócimy...
  I wszystkie cztery dziewczyny krzyknęły chórem:
  Wierzę, że cały świat się obudzi,
  Będzie koniec faszyzmu...
  A słońce zaświeci -
  Oświetlcie drogę komunizmowi!
  Wojowniczki są gotowe rozerwać każdego Niemca na strzępy... A boso po śniegu, są takie seksowne i piękne. Jakie piękne są te dziewczyny, jak kwitnące i niewiędnące róże.
  Cóż, Hitler nie żartuje i krąży wokół naszej Ojczyzny jak chmury. Wgryza się zębami w nasze serca i pije naszą krew!
  A dziewczyny zostawiają za sobą piękne ślady. Niemcy podążają tymi śladami i padają na kolana, chciwie patrząc. Tacy właśnie są, ci dzicy wojownicy. A Niemcy całują ślady dziewczyn.
  A Anastasia Vedmakova i Akulina Orlova walczą w przestworzach. Dwie cudowne dziewczyny.
  Anastazja, zestrzeliwując faszystów i obracając samolot bosymi stopami, śpiewała:
  - Będziemy walczyć o jasne jutro!
  Akulina, odcinając ogony nazistom bosymi palcami u stóp, zaćwierkała:
  - Pocałujmy się!
  A dziewczyny znowu biją Niemców bez litości i ceregieli. Takie są mądre.
  Anastazja obróciła jeszcze raz swojego Jak-9 i pisnęła:
  - To jest nazwa komunizmu!
  Akulina zgodziła się z tym:
  - Wierzę, że cały świat się obudzi...
  Anastazja, powalając Niemców, mruknęła:
  - Nasza ojczyzna jest naszym słońcem!
  A to są te walczące dziewczyny, najwyższa klasa sowiecka.
  A Niemcy to przeżywają, i to bardzo boleśnie. Akcja militarna eskaluje...
  W marcu naziści rozpoczęli atak na Baku. Ofensywa przeciwko dużemu, bogatemu w ropę naftową miastu była w toku. Doszło do zaciętych walk.
  Niemcy ostrzeliwują Baku ciężką artylerią.
  I bombardują samolotami szturmowymi. Ale bomby zrzucają też pierwsze, najnowsze Ju-488, które wyróżniają się kolosalną mocą. Te maszyny to po prostu bestie.
  Na jednym z nich widać Gertrudę, Ewę i Fridę. Piękne dziewczyny, z doskonałym widokiem, zrzucają bomby na pozycje sowieckie, zabijając żołnierzy Armii Czerwonej i cywilów.
  Baku płonie... Słupy dymu unoszą się w powietrze. Szyby naftowe płoną, wszystko płonie.
  Gertruda mówi z uśmiechem:
  - Bóg kocha Niemcy!
  Ewa, naciskając dźwignię bosym obcasem i zrzucając bomby, wyraża zgodę:
  - Oczywiście! Jesteśmy wybraną rasą!
  Frida śpiewała agresywnie:
  - Nasi ludzie są wybrańcami nieba!
  I puściła oko do swoich partnerek. Te dziewczyny są takie zadziorne, uosobienie agresji. I ducha walki.
  Gertruda oddała serię z działek samolotu i zaćwierkała:
  - Za wielkość naszej Ojczyzny!
  Ewa, strzelając do przeciwników, potwierdziła:
  - Za kolosalną wielkość!
  Dziewczyny ewidentnie szybko opanowały sterowanie samolotami. Właśnie o to im chodzi.
  I nie da się ich tak łatwo pokonać w karty. A oni miażdżą swoich wrogów z dziką furią.
  Frida zauważyła:
  - Jestem kobietą o wielkich marzeniach i pięknie!
  Po czym oddała kolejny strzał z działek samolotu, zestrzeliwując radzieckie myśliwce, które próbowały zaatakować niemieckiego potwora.
  Tak, wydaje się, że nie będziesz w stanie przeciwstawić się nazistom.
  Baku jest atakowane.
  Tamara i jej batalion walczą o to miasto. Dziewczyny walczą desperacko i wykazują się niezrównanym heroizmem.
  Tamara oddała serię, rzuciła granat bosymi palcami stóp, rozpraszając Niemców i ich najemników, i krzyknęła:
  "Za moją bezgraniczną Ojczyznę!"
  I puściła oko do swoich towarzyszy. Jest wojowniczką najwyższej klasy, niezrównaną.
  Chociaż oczywiście pozostałe dziewczyny też nie są złe. Powiedzmy, że walczą bardzo dobrze.
  Anna na przykład wzięła faszystów i rozłożyła ich, jakby zadając im cios sierpem.
  I ćwierkała:
  - Za ZSRR!
  A bosym obcasem przekazała morderczy dar śmierci.
  Akulina, strzelając do wroga, pisnęła:
  - Za moją Ojczyznę!
  I z bosymi stopami będzie rzucał dary zagłady, eksterminując każdego po kolei.
  Wiktoria walczy z wrogami z desperacją i determinacją. Nokautuje przeciwników seriami ognia. Następnie, bosymi stopami, ciska śmiercionośnymi granatami. I krzyczy:
  "Za idee komunizmu!".
  Olympiada też walczy. A ta potężna dziewczyna rzuci całą skrzynię materiałów wybuchowych swoimi gołymi, umięśnionymi nogami. A czołg "Lew" się przewróci.
  Wojownik zawoła:
  - Ale pasaran!
  Te dziewczyny są dzikie i bardzo piękne. Nigdy się nie poddają i nie rezygnują. Mają siłę Terminatorów.
  A siły są bardzo nierówne... Baku płonie. Wojskom radzieckim brakuje amunicji. I to jest najważniejszy problem.
  Wielu poddaje się w rozpaczy.
  Gerda i jej załoga zmuszają niewolników do całowania ich bosych stóp. Posłusznie to robią i liżą im pięty.
  Potem dziewczyny wsiadają z powrotem do Pantery-2 i strzelają. Niszczą radzieckie działa...
  Prawie cały Kaukaz został już zdobyty. Ale Erywań wciąż się broni. Miasto Poti, ostatni port, w którym wciąż bronią się resztki Floty Czarnomorskiej, walczy bohatersko.
  A tam walczą dziewczyny różnych narodowości. I walczy bosonoga drużyna Gulnaziego. Piękna Gruzinka, a w niej drużyna dziewcząt.
  Gulnazi rzuca bosą stopą worek z materiałami wybuchowymi, rozdziera nazistów i piszczy:
  - Chwała wielkości światowego komunizmu!
  Tamila, jej partnerka, również rzuca granat bosą stopą, rozdzierając Turków i piszczy:
  - Za Ojczyznę!
  Maszka, dziewczyna z Rosji, odpala serię i miota ładunkami wybuchowymi bosymi palcami stóp, rozdzierając faszystów na strzępy, krzycząc:
  - Chwała czasom światowego komunizmu!
  Margarita również oddała celną serię. Zmiażdżyła faszystów i posłała dar morderczej śmierci bosym obcasem, miażdżąc przeciwników i krzycząc:
  - Za nasze zwycięstwo!
  Tak właśnie dziewczyny walczą bohatersko. I naprawdę nie da się ich powstrzymać ani zawrócić. Są po prostu wojowniczkami i superbohaterkami. A kiedy walczą, walczą jak bohaterki i superbohaterki!
  Ale, niestety, trudno jest stawić czoła faszystom i ich przeważającym siłom. Albina i Alvina notują stałe punkty w powietrzu. I zestrzeliwują tak wiele samolotów, że są ewidentnie nie do zatrzymania.
  Albina, zestrzeliwując bosymi palcami stóp kolejny radziecki samolot, zaśpiewała:
  - Nie możemy być pokonani, myśliwy stanie się zwierzyną!
  Alvina, przerywając swoim przeciwnikom i energicznie potrząsając głową na swej potężnej szyi, zaćwierkała:
  - Chwała epoce nowego porządku aryjskiego!
  A także kopie bosą piętą...
  Dziewczyny zestrzeliły już ponad pięćset samolotów każda i zostały odznaczone Krzyżem Rycerskim Krzyża Żelaznego ze złotymi liśćmi dębu, mieczami i diamentami.
  To po prostu niesamowite piękności. A jeśli atakują wrogów Trzeciej Rzeszy, nic nie powstrzyma tych diabłów. W samej Marsylii zestrzelili ponad pięćset samolotów. To zjawisko jest z pewnością w szczytowym momencie. Hitler postanowił nawet ustanowić szóstą klasę Krzyża Rycerskiego Krzyża Żelaznego z platynowymi liśćmi dębu, mieczami i diamentami.
  Zostanie on przyznany pierwszej osobie, która przekroczy granicę 1000 zestrzeleń samolotów. To byłoby fenomenalne osiągnięcie.
  Albina jednym strzałem z działka kal. 30 mm zestrzeliła pięć radzieckich samolotów, po czym naciskając spusty bosymi palcami stóp, zagruchała:
  - Chwała naszemu atakowi!
  Alvina, rozjeżdżając radzieckie pojazdy i ścinając wrogów bosymi palcami stóp, krzyknęła:
  - Wielka chwała bohaterstwu!
  A wojownicy mrugali do siebie!
  Walczą, jak zawsze, w bikini i boso, i to jest ich siła. Dziewczyny to po prostu kobiece supermenki. Choć służą złej sprawie. I uwielbiają smażyć ogniem pięty pojmanych pionierów. Takie właśnie są dziewczyny. Okrutne, ale urocze.
  Albina powiedziała kiedyś:
  - Na świecie nie ma dobroci, jest tylko słabość!
  I jednym ciosem zrzucono kilka bomb na pozycje radzieckie, unieszkodliwiając trzy działa.
  To wojownicy, którzy nie znają litości! Ale ich ciosy są po prostu druzgocące.
  Alvina zauważyła z uśmiechem:
  - Dla słabych nie ma miejsca pod słońcem!
  I puściła oko do swojego partnera.
  Wojownicy, którzy nie okazują słabości i nigdy się nie poddają. Prawdziwi mistrzowie mistrzów. Choć ze znakiem negatywnym, bo służą złej sile.
  Ale jednocześnie są radosne i czarujące.
  Albina, szczerząc zęby i posyłając śmiercionośne pociski w kierunku swoich wrogów, zaćwierkała:
  - Słowo nazistowskie jest święte - zniszczymy je na zawsze!
  Alvina zauważyła agresywnie, powalając swoich przeciwników:
  - Naprawdę jesteśmy piratami!
  Albina, pokonując wrogów, potwierdziła:
  - Wszystko inne jest snem!
  A wojownicy stali się tak niszczycielscy i powalali wszystkich na ziemię, jakby uderzali krążki kijami.
  Alvina ćwierkała, miażdżąc rosyjskie samoloty:
  - Jesteśmy orłami bojowymi Hitlera!
  I puściła oko do swoich partnerów.
  Tutejsi wojownicy naprawdę rozdzierają flaki wrogom. Armia Czerwona dostaje od nich porządne lanie.
  Dziewczyny walczące z wielkim zapałem wypędzają wojska rosyjskie.
  A oto Helga w TA-152, miażdżąca radzieckie siły lądowe. Rozwala SPG-85 i krzyczy:
  - Za wielkość Niemiec i ich synów i córek!
  Jednak walki o Astrachań trwają nadal.
  Dziewczyny trzymają się ze wszystkich sił.
  Alenka rzuca bombę bosą stopą. Rozrywa faszystów na strzępy i krzyczy:
  - Za święty komunizm!
  Anyuta, strzelając do nazistów i rzucając granat bosymi palcami stóp, piszczy:
  - I dla zbawienia kraju!
  Alla, powalając przeciwników i kosząc ich bez zbędnych ceregieli, rzuciwszy granat bosym obcasem, pisnęła:
  - To tu brzmi nasza chwała!
  Maria, niszcząc swoich wrogów, rzucając dary śmierci bosymi palcami stóp, ryczy:
  - Jesteśmy wielcy w naszej chwale!
  Marusia, siekąc w szeregach nadciągających arabskich najemników i rzucając granat bosą stopą, wyje:
  - Do zmian, żeby ceny spadły od razu!
  Matryona, strzelając do nazistów z karabinu maszynowego, krzyknęła:
  - Nasza Ojczyzna, ZSRR! Zostanie zmiażdżona, panie!
  Wojownicy tutaj działają z wielką agresją. A ich duch walki jest kolosalny.
  Ogólnie rzecz biorąc, demonstrują swoje kolosalne akrobacje i naprawdę niepowstrzymany pęd.
  Wojownicy są boso, ale szczęśliwi...
  W kwietniu naziści w końcu zdobyli Baku. Brak amunicji dał się we znaki. Poti również padło niemal jednocześnie. Tylko Erywań, położony na zboczach gór, przetrwał. Ale i on był skazany na zagładę. Zapasy amunicji i żywności były tam na wyczerpaniu. Turcy nie zdążyli jeszcze szturmować miasta i zostali pozostawieni sami sobie, by je zagłodzić.
  Dziewczyny z batalionu Tamary częściowo zniknęły wśród walczących w podziemiu, a część, wraz z dowódcą, przedostała się tyłami na front... Chciały przebić się do swoich.
  Kaukaz został niemal całkowicie zdobyty, ale wojna trwa. Chociaż ZSRR stracił wówczas swoje największe złoże ropy naftowej, duch Armii Czerwonej pozostaje niezłomny. Ropa naftowa wciąż znajduje się w regionie Wołgi, na Syberii i w wielu innych miejscach.
  Hitler rozkazał wykończyć Rosjan w Astrachaniu do 20 kwietnia. Walki rozgorzały na kolosalną skalę. A bombardowania gwałtownie się nasiliły.
  ZSRR znalazł się pod silną presją. Walki toczyły się również o Ałma-Atę, którą szturmowali Japończycy. Miasto zostało niemal całkowicie otoczone.
  Samurajowie, gdy tylko zrobiło się trochę cieplej, próbowali przeprowadzić ofensywę w kierunku Magadanu.
  Weronika walczyła w Ałma-Acie i wraz ze swoim batalionem dziewcząt odparła atak samurajów.
  A jest ich tu mnóstwo. Chińczycy, rekrutowani lawinowo, też walczą.
  Japończycy rzucają żółtych żołnierzy do walki... Posuwają się naprzód i dosłownie zasypują pozycje radzieckie swoimi ciałami.
  Weronika strzela. Kosi Chińczyków i samurajów w szeregach. Rzuca granatami bosymi stopami i piszczy:
  - Chwała rosyjskiemu duchowi!
  Marfa również strzela, tnąc swoich przeciwników i piszczy:
  - Za naszą Ojczyznę!
  Natasza, strzelając do japońskich i chińskich żołnierzy zwerbowanych na mięso armatnie, piszczy:
  - Za Wielki Komunizm!
  Alina, strzelając do samurajów i chińskich wojowników, tnąc ich z wielką pasją i zadając dar śmierci bosym obcasem, pisnęła:
  - Ku nowym granicom komunizmu!
  Weronika strzela do wroga z wielką celnością, przebijając głowy Chińczyków i jednocześnie krzycząc:
  - Chwała ziemi radzieckiej!
  A bosą stopą wypuszcza olbrzymi granat, który rozdziera na strzępy wszystkich wrogów.
  Marfa, tnąc wroga i rzucając dar śmierci gołymi palcami, piszczy:
  - Niech panuje era komunizmu!
  Natasza, rozerwawszy bosą stopą pakiet materiałów wybuchowych i ciskając w niego masą chińskich przedmiotów, krzyknęła:
  - Za nowy sowiecki porządek!
  Alina, strzelając bardzo celnie do wroga, pisnęła:
  - Będziemy walczyć o nowe granice komunizmu!
  A jej bosy obcas zrzucił bombę zniszczenia.
  Wygląda na to, że z oczu tych walczących dziewczyn tryskają iskry.
  Nie, Japończycy nie zdobędą takiego miejsca, nawet z chińskimi siłami. A samurajowie rzucają się do ataku.
  I znów zasypują wszystkie podejścia trupami. Ale jest ich za dużo i batalion bosonogich piękności jest zmuszony się wycofać.
  Japończycy mają kobiety ninja. I walka z nimi jest bardzo trudna.
  Są takie błyszczące, zadziorne i piękne. A bosymi palcami rzucają dary o ogromnej, niszczycielskiej mocy.
  Niebieskowłosa dziewczyna ninja sieka radzieckich żołnierzy mieczami i krzyczy:
  - Za czasy panowania cesarza!
  Żółtowłosa dziewczyna ninja wykonuje wiatrak, miażdży rosyjskich żołnierzy i piszczy:
  - Chwała erze banzai!
  Rudowłosa dziewczyna ninja użyła ruchu helikoptera, powaliła radzieckiego oficera i warknęła:
  - Zawsze wygrywamy!
  Białowłosa dziewczyna ninja użyła techniki motyla, zabiła trzech rosyjskich żołnierzy i rzuciła grochem bosymi stopami. Groszek eksplodował i przewrócił T-34.
  Wojownik pisnął:
  - Po nowe japońskie zamówienie!
  Te dziewczyny tutaj są cudowne i naprawdę fajne... A Armia Czerwona na Dalekim Wschodzie spotkała poważnego wroga.
  Jednak w centrum wojska radzieckie przeprowadziły niespodziewany atak w kierunku Rżewa.
  Tutaj załoga Elizawiety walczy po raz pierwszy w nowym czołgu IS-2, pojeździe, z którym wiążą się pewne nadzieje. Zazwyczaj ma on pięcioosobową załogę, ale tutaj wojownicy radzą sobie w zaledwie czterech.
  Elizabeth strzela z działa kal. 122 mm. Niszczycielski pocisk leci po łuku i trafia czołg T-4 z dystansu.
  Elżbieta wykrzykuje:
  - To był niezły strzał!
  Jekaterina odpowiada, szarżując, używając bosych palców u stóp i zauważa z irytacją:
  - Ale ta broń nie jest zbyt szybkostrzelna!
  Elżbieta zgodziła się z tym:
  - Wcale nie jest to idealny niszczyciel czołgów!
  Elena, która pomagała ładować broń bosymi stopami, zauważyła:
  - Ależ to jest zabójcze!
  A potem Catherine wystrzeliła. Pocisk uderzył w bok Pantery z dużej odległości. Cóż za śmiercionośna broń...
  Jekaterina zauważyła:
  - Mamy mnóstwo energii i emocji!
  Elena zgodziła się z tym:
  - Całkiem sporo! Chwała Rosji!
  Eufrazja zauważyła również:
  - Dziewczyny, widoczność z tego samochodu jest słaba. Jak się z niego strzela?
  Elena logicznie zauważyła:
  - Mamy takie bystre oko! Jak mamy trafić, to trafimy!
  A wojownicy zaśpiewali chórem:
  - Nie będziemy się bać i zawsze będziemy walczyć!
  ROZDZIAŁ NR 7.
  21 kwietnia Astrachań znajdował się nadal częściowo pod kontrolą sowiecką. Niemcom nie udało się go całkowicie zdobyć.
  Teren w tym miejscu stwarzał dobre warunki do obrony. Niemcy postanowili więc zmienić taktykę. Zamiast ataków, przeszli na bombardowanie i ostrzał.
  Alenka i jej zespół ukryli się w bunkrze i przeczekali zmasowany ostrzał.
  Było sześć dziewcząt grających w karty. Trzymały talię bosymi stopami i rozmawiały.
  Anyuta zauważyła ze złością:
  "Na Kaukazie pozostał tylko niepodjęty Erywań. To nasza ostatnia wyspa w tym regionie. Co będzie dalej?"
  Alenka logicznie założyła:
  - Najprawdopodobniej ruszą na Moskwę. To ich credo!
  Alla westchnęła i zauważyła:
  - Siły są bardzo nierówne... Naprawdę przegrywamy wojnę, a mamy za mało żołnierzy!
  Maria logicznie zauważyła:
  - A faszyści ponoszą straty! Nie mogą się nam przeciwstawić!
  Matriona wyraziła swoją opinię, rzucając kartkę bosymi palcami stóp:
  - Urodziliśmy się, aby zwyciężyć i na pewno zwyciężymy, wiem to!
  Marusia przytaknęła, odpierając atak rywalki bosymi palcami stóp:
  - Oczywiście, nie ma wątpliwości!
  Alenka nie była tak optymistyczna i rzuciła kartkę gołą, opaloną nogą:
  - Być może my, dziewczyny, będziemy musiały żyć pod okupacją, ale wierzę, że niewątpliwie zwyciężymy!
  Anyuta stwierdziła zdecydowanie:
  - Można walczyć metodami partyzanckimi, i to jest bardzo piękne, kiedy walczyliśmy z takimi ludźmi, to było naprawdę super!
  Alla zauważyła agresywnie:
  - Musimy walczyć aktywniej!
  Dziewczyny ucichły, po czym zmieniły temat.
  Marusia zauważyła z irytacją:
  - Liczba wiernych rośnie. To przeczy wszelkiej logice!
  Anyuta wyraziła sprzeciw:
  - Nikt jeszcze nie udowodnił, że Bóg nie istnieje. I nikt nie może udowodnić czegoś przeciwnego. Możemy więc o tym dyskutować w nieskończoność.
  Alenka potwierdziła:
  - A kłótnia tutaj jest głupia i bezcelowa!
  Alla zgodziła się z tym:
  - Ta rozmowa nie ma sensu. Zresztą, jeśli Bóg istnieje, to jest taki, że lepiej byłoby, gdyby nie istniał!
  Matriona zachichotała i zauważyła:
  - Lepiej, żeby taki Bóg nie istniał! A tymczasem, śpiewajmy!
  I dziewczęta zaczęły śpiewać chórem;
  My, dziewczyny, wstępujemy do Komsomołu,
  Złożyli przysięgę wiary, że będą Ojczyzną...
  Więc faszystów czeka sromotna klęska,
  Cóż, Rosja będzie żyć w komunizmie!
  
  Przecież Lenin jest z nami jak metal,
  Kto jest z brązu mocniejszy od stali?
  Tak bardzo marzyłem o wywróceniu świata do góry nogami,
  Tak jak wielki geniusz przekazał nam Stalin!
  
  Uczynimy Ojczyznę chłodniejszą,
  I wyniesiemy naszą Ojczyznę ponad gwiazdy...
  Niech będzie powodzenie wśród członków Komsomołu,
  Przynajmniej nasze stopy są zupełnie bose!
  
  Faszysta zaatakował moją ojczyznę,
  Samurajowie bezczelnie nadciągają ze wschodu...
  Kocham Jezusa i Stalina,
  I wierzę, że rozniesiemy wroga na strzępy!
  
  Przecież jest z nami sławny bóg Swaróg,
  Który komunizm, żartobliwie, zbuduje...
  Chwalebny Różdżka jest najsilniejsza ze wszystkich we wszechświecie,
  Doda do świadomości i będzie!
  
  Wierzę, że nigdy się nie poddamy,
  Ojczyzny nie da się rzucić na kolana...
  Towarzysz Stalin jest jasną gwiazdą,
  A naszym nauczycielem jest mądry geniusz Lenin!
  
  Uczynimy naszą Ojczyznę,
  Najpiękniejsza i najwspanialsza rzecz na planecie...
  I tak będzie, poznaj śmiercionośną broń,
  Pozwólmy dzieciom i dorosłym dobrze się bawić!
  
  Spalaj Swaroga, nie płoń w sercu,
  Jesteś patronem wszystkich mieczy w Rosji...
  Wierzę, że wkrótce zbudujemy potężny raj,
  Jezus przyjdzie ze świętą misją!
  
  Nie ufajcie bandzie Hitlera, przyjaciele,
  Że wygra łatwo i pewnie...
  Wszyscy musimy być jedną rodziną -
  I uwierzcie mi, nie jest za późno, żeby pokochać swoją ojczyznę!
  
  Niech Pan Wszechmogący nas wszystkich chroni,
  Podnieście trójkolorową flagę nad ziemię...
  A zły drapieżnik zamieni się w zwierzynę,
  Z Szatanem też sobie poradzimy!
  
  Kocham Wielką Ojczyznę,
  Nie ma nikogo piękniejszego od Ciebie w całym wszechświecie,
  Nie sprzedamy Rosji za rubla,
  Budujmy pokój i szczęście we wszechświecie!
  
  W imię naszej Ojczyzny, marzenie,
  Wielka Rosja powstanie...
  Wszystko inne to tylko marność,
  A z nami będzie nowy mesjasz!
  
  O moja wszechmogąca Lado,
  Dasz miłość i pokój narodowi rosyjskiemu...
  Zwracam się do Ciebie z taką prośbą,
  A jeśli zajdzie potrzeba, to uderzysz piorunem!
  
  Maryjo, Matko Boga Nieba,
  Wszechświat dał Jezusowi...
  Dla was zmartwychwstał wielki Bóg,
  Ludzie nie utracili swojego prawdziwego smaku!
  
  Zauważ, że członkowie Komsomołu są tacy,
  Bogowie Rosji cieszą się wielkim szacunkiem...
  Jesteśmy wielkimi synami Ojczyzny,
  Rosjanie zawsze wygrywają!
  
  Musimy modlić się do naszej Ojczyzny, przyjaciele,
  Perun, Yarilo i Svarog są potężni...
  Będziemy bardzo silnymi mężami,
  I rozproszymy nawet chmury na niebie!
  
  Wróg został już wyparty z Moskwy,
  Bardzo uraziłeś faszystów...
  Jesteśmy wierni Jezusowi i Stalinowi,
  Będzie wystarczająco dużo czołgów z działami!
  
  Nie, wrogowi nie uda się powstrzymać Rosjan,
  Ponieważ nasi wojownicy są wszechmocni...
  Zdawanie egzaminów z samymi piątkami,
  Aby każdy chłopiec był bardzo silny!
  
  Wierz mi, Stalingrad będzie wspaniały,
  I powstrzymamy go przed atakiem...
  Nadejdzie zwycięski układ rycerzy,
  Choć krew leje się strumieniem niekontrolowanym!
  
  Dziewczęta boso na mrozie,
  Biegną, błyskając obcasami...
  I będą bić faszystów pięściami,
  Nietowarzyski Kain zostanie zmiażdżony!
  
  Wszystko będzie dobrze, ludzie, wiedzcie to dobrze,
  Jesteśmy w kosmosie, odkryjemy konstelacje...
  Wszakże grzechem jest wątpić w męstwo,
  I będzie człowiek na tronie Boga!
  
  Nauka wkrótce wskrzesi zmarłych,
  Będziemy mogli stać się młodsi i piękniejsi...
  Nad nami jest cherubin o złotych skrzydłach,
  Do mojej pięknej matki Rosji!
  Dziewczęta pięknie zaśpiewały cały wiersz i kontynuowały grę w karty boso...
  22 kwietnia były urodziny Lenina. Dziewczęta piły alkohol rozcieńczony wodą i kawą i nuciły sobie...
  Armia Czerwona prowadziła w centrum swoją najnowszą operację Rżew-Syczewka. Niemcy bronili się, odpierając ataki. Nowe radzieckie czołgi T-34-85 i IS-2 były w użyciu. Ten ostatni często grzęznął w błocie. Co więcej, Tygrysów-2 i cięższych czołgów IS-2 nie dało się przebić od frontu. Panterę-2 można było przebić tylko z bliskiej odległości.
  Niemiecki pojazd przebił radziecki z większej odległości.
  Hitler był generalnie zadowolony z Pantery II, która była odpowiednio chroniona, miała przyzwoite osiągi i uzbrojenie. Zażądał jednak czołgu, który byłby lepiej chroniony i jednocześnie dobrze się prowadził...
  W tym przypadku Maus okazał się nieskuteczny. E-100 był aktywnie rozwijany jako część serii E. Silnik i skrzynia biegów miały być połączone, a wieża miała być węższa i bardziej pochylona, podobnie jak kadłub. Grubość pancerza pozostała porównywalna z Mausem, podobnie jak uzbrojenie, ale masa miała zostać zmniejszona do 130 ton ze względu na wysokość. Silnik miał być jednak mocniejszy, generując 1500 koni mechanicznych, a czołg miał charakteryzować się zadowalającą manewrowością.
  Ogólnie rzecz biorąc, seria "E" miała być nową generacją czołgów o niższej sylwetce, większych i bardziej efektywnych kątach opuszczenia kadłuba, mocnych działach i silnikach oraz ciasno upakowanym układzie.
  Niemcy mieli już jednak kilka całkiem niezłych pojazdów. Pantera-2 wyparła poprzedni model. Pojawił się również nowy Tygrys-2, z mocniejszym silnikiem, węższą wieżą, lepszym pancerzem i mniejszą masą.
  Więc faszyści nie siedzieli bezczynnie.
  24 kwietnia 1944 roku pierwszy niemiecki bombowiec odrzutowy, Arado, uderzył w Moskwę, zadając śmiertelny cios. Zrzucił bombę z dużej wysokości i z łatwością wyprzedził radzieckie myśliwce.
  Hitler oświadczył, że ZSRR nie ma już żadnych szans i że wkrótce nastąpi koniec Armii Czerwonej.
  25 kwietnia rozpoczął się nowy atak na Astrachań. W bitwie wziął udział również pierwszy pojazd ziemny - czołg podziemny.
  Walczyły w nim dwie Niemki, Mercedes i Dora. Wojowniczki testowały podziemny model poruszający się pod ziemią.
  Jak na razie jest dość lekki, wyposażony w krótkolufową armatę kalibru 75 mm i cztery karabiny maszynowe.
  Dziewczyny ciągną maszynę po ziemi. Wiertła obracają się, przecinając skałę. Ruch jest dość powolny, siedem kilometrów na godzinę, co jest całkiem niezłą prędkością dla maszyn pracujących pod ziemią.
  Mercedes naciska bosymi stopami pierwszy joystick niemieckiej armii. Jest bardzo wygodny w obsłudze i mówi:
  - Spójrzcie, jakie sukcesy odniosła nasza niemiecka nauka!
  Dora zgodziła się z tym:
  - Tak, już teraz możemy wiele! Nasza moc jest ogromna!
  Można nim sterować również za pomocą joysticka. Dziewczyny testują specjalny samochód wyposażony w radar.
  Przed nami znajduje się radziecka bateria, pod którą można zanurkować.
  Mercedes, szczerząc zęby, zauważa:
  - Zbudujemy nowy porządek!
  A potem pojawia się nazistowski pojazd. Pocisk odłamkowo-burzący trafia w radzieckie działa i zabija żołnierzy Armii Czerwonej.
  Dora mówi ze śmiechem:
  - Niech będzie świętowany wielki rewanżyzm!
  A bosymi stopami oddaje celne strzały. Trafia wroga i piszczy:
  - Chwała nowemu marzeniu!
  Mercedes strzela z karabinów maszynowych i wyje, mówiąc:
  - Za erę wielkich marzeń!
  Dziewczyny śmieją się i biją brawo. Oto jak agresywne i zwinne są te wojowniczki.
  Dona zauważa agresywnie:
  - Na świecie jest dużo dobra!
  I bosymi palcami naciska przyciski i strzela ponownie, tym razem do radzieckich artylerzystów.
  Mercedes potwierdza z uśmiechem:
  - A będzie jeszcze piękniej!
  I strzela też bosymi stopami. Tak strzelają te walczące dziewczyny.
  Cóż innego może posłużyć jako narzędzie wojny?
  Nacisk nazistów na Astrachań rośnie...
  Wszystkie drogi dojścia zostały odcięte... A 1 maja 1944 roku wojska radzieckie zostały zmuszone do kapitulacji, kończąc długą, bohaterską obronę miasta. Ta twierdza również padła.
  Naziści uczcili upadek Astrachania salutem. Ale obrona nie poszła na marne. A naziści potrzebowali czasu na uzupełnienie swoich oddziałów i ściągnięcie rezerw...
  Führer planował natarcie w kierunku Saratowa i dalej wzdłuż Wołgi, z głębokim okrążeniem Moskwy.
  Ale podczas gdy Niemcy przegrupowywali się i mobilizowali rezerwy, w powietrzu toczyły się zacięte walki.
  Niemieckie siły powietrzne dążyły do umocnienia swojej przewagi. Próby bojowe ME-262 ujawniły jego zawodność, częste awarie i problemy z manewrowością. Dlatego na razie nie planowano całkowitego zastąpienia jednostek niemieckich tym samolotem. Z drugiej strony, TA-152 okazał się znakomitym samolotem jak na swoje czasy i był coraz częściej przyjmowany do służby. ME-309 i ME-109 pozostały w służbie.
  Myśliwiec odrzutowy ME-163 okazał się dobrym myśliwcem bojowym, ale krótki czas lotu sprawił, że jego wykorzystanie w walce było praktycznie niemożliwe.
  Bombowiec odrzutowy Arado okazał się bardziej skuteczny; jego duża prędkość sprawiała, że zestrzelenie go przez działa przeciwlotnicze było praktycznie niemożliwe, a radzieckie myśliwce nie były w stanie go dogonić. Odrzutowe samoloty rozpoznawcze również były dość skuteczne. Niemcy opracowali również inne maszyny. Na przykład HE-162, myśliwiec lżejszy od ME-262, łatwy w produkcji, tani i na tyle zwrotny, że mógł być wykonany głównie z drewna. I inne myśliwce. ME-1010 i TA-183... Oraz bardziej zaawansowana i niezawodna modyfikacja ME-262 X. Oraz bezogonowe myśliwce Gotha i wiele innych.
  Jednak nawet niemieckie myśliwce śmigłowe znacznie przewyższały radzieckie samoloty, których jakość spadała, a silniki i uzbrojenie były słabe. Co więcej, Jak-9 został dodatkowo uproszczony, wyposażony w tylko jedno działko kal. 20 mm, eliminując karabin maszynowy. Obniżyło to koszty produkcji, uprościło proces produkcji i zmniejszyło masę.
  Karabiny maszynowe wciąż były słabe w starciu z niemieckimi samolotami. ZSRR nie był jeszcze w stanie wyprodukować bardziej zaawansowanych samolotów i dorównać nazistom pod względem szybkości i uzbrojenia. Cięższe samoloty stwarzały problemy z manewrowością.
  Brak paliwa ograniczył możliwość szkolenia lotniczego samolotów.
  Alvina i Albina, opanowawszy potężne uzbrojenie i przyzwoitą prędkość ME-309, niechętnie wsiadały na pokład ME-262, który rozbijał się zbyt często. A i tak były szybsze od Rosjan.
  Alwina, odcinając drogę radzieckiemu samochodowi, zauważyła:
  - Walka w powietrzu jest interesująca!
  Albina, używając bosych stóp, by poprowadzić wojownika do celu i go zniszczyć, zgodziła się:
  - Tak, jesteśmy najsilniejsi na świecie!
  A dziewczyny wybuchnęły szalonym śmiechem.
  Maj był stosunkowo spokojny. Armia Czerwona nadal próbowała odciąć Rżew.
  Elizawieta wystrzeliła do wroga z IS-2... Radziecki pojazd miał przyzwoitą ochronę jedynie w górnej przedniej części kadłuba. Przód wieży jest niedostatecznie chroniony i może zostać przebity nawet z bliskiej odległości przez działa T-4. Jednak ten ostatni czołg został ostatecznie wycofany z produkcji w maju, podobnie jak Pantera oraz standardowe Lew i Maus. Obecnie w produkcji są Patera-2 i Tygrys-2, możliwie jak najbardziej ujednolicone i z podobnym uzbrojeniem.
  Pojazdy te są dobrze chronione z przodu, ale słabo z boku i są znacznie cięższe. Ich osiągi z nowymi silnikami są akceptowalne dla celów wojskowych. Jednak te czołgi są również tymczasowe... W celu ich zastąpienia opracowywane są czołgi Panther-3 i Tiger-3 z serii "E". Czołgi te charakteryzują się bardziej zwartą konstrukcją, z silnikiem i skrzynią biegów zamontowanymi poprzecznie w jednym bloku, oraz lekkim, uproszczonym, a jednocześnie zwrotnym i łatwym w naprawie podwoziem.
  Nowe pojazdy muszą być lepiej chronione, ale bez zauważalnego zwiększenia ich masy.
  Jeśli chodzi o uzbrojenie, nie ma jednomyślności. Radzieckie czołgi mają cienki pancerz i kiepską jakość. I nie ma sensu instalować broni dużego kalibru. Działo 88 mm jest w zupełności wystarczające dla wojska. Może zniszczyć T-34 z odległości czterech kilometrów, a IS-2 z nieco bliższej odległości. Prace rozwojowe trwają...
  ZSRR potrzebuje odpowiedzi na to pytanie. Ale jaka ona będzie, wciąż nie wiadomo... Istnieją plany stworzenia SU-100. To działo samobieżne jest po prostu skuteczne i ma siłę przebicia. Wiąże się z nim pewne nadzieje, jako narzędziem do walki z rosnącą liczbą ciężkich czołgów III Rzeszy. Nadal jednak trzeba je rozwijać, opracować amunicję do takiego potwora i wprowadzić masową produkcję, co w warunkach wojennych nie jest do końca możliwe.
  A oto załoga czołgu Elżbiety walczy w T-34-85. A dziewczyny, boso i w bikini, walczą dzielnie.
  Elżbieta strzela do nazistów bosymi palcami u stóp i przebija bok Pantery, mówiąc:
  - Za wielki komunizm!
  A ich T-34 podskakuje, szybko się odwraca i strzela.
  Jekaterina również strzela do wroga z wielką celnością. Przestarzały czołg T-4 przebija jej bok i krzyczy:
  - Chwała rycerzom ZSRR!
  I znowu puszcza oko do przyjaciółek. Wyrosła z niej taka zadziorna dziewczyna.
  Elena również strzela do wroga. Trafia go dość celnie, w tym przypadku niszcząc toczący się Tygrys-2, i ryczy na całe gardło:
  - Za Świętą Ruś!
  Eufrazja strzela celnie do wroga. Oddaje precyzyjny strzał w bok przeciwnika, przebijając metal i krzycząc:
  - Za święty komunizm!
  A dziewczyny pewnie obracają czołg i unikają pocisków. Niełatwo je pokonać.
  Teraz pojawił się najnowszy i najpotężniejszy Lev-2. Spróbuj przebić taki czołg, a spróbuje trafić T-34.
  I strzela z dystansu.
  Elżbieta odpowiedziała ćwierkając:
  - Kłamiesz, nie złapiesz mnie!
  I strzela z dużej odległości do czołgu Lev-2. Pocisk trafia go w czoło.
  Nazista odpowiada ostro.
  Następnie Catherine strzela ponownie, używając bosych palców u stóp, do wroga, i tym razem pocisk, zataczając łuk, trafia faszystę prosto w długą lufę pistoletu.
  Katarzyna gruchała:
  - Bystre oko, krzywe ręce, to nie nasza sprawa!
  Niemiec, straciwszy broń, szybko zawrócił i wycofał się. Lev-2 to pierwszy niemiecki czołg, w którym skrzynia biegów i silnik znajdują się w jednym bloku z przodu, a skrzynia biegów jest zamontowana na samym silniku.
  Pozwoliło mu to obniżyć wysokość i zmniejszyć masę, znacząco zwiększając prędkość. Dzięki temu Lev-2 zdołał uciec i miał szansę na pokonanie dystansu...
  Elena użyła bosych stóp, aby wycelować broń, unieść ją i strzelić do wroga. Pocisk trafił w rufę "Lwa", ale odbił się rykoszetem.
  Elena warknęła:
  - Cholera, za daleko. Nie dorwiemy go w ten sposób!
  Katarzyna bełkotała, szczerząc zęby:
  "Lev", dziewczyny, to "Lev", jakie to żenujące! Wiem, że wkrótce, moje przyjaciółki, będzie wam bardzo wstyd!
  A ich czołg uderzył w T-3, ten czołg po prostu obrócił się bokiem i można go było trafić z dużej odległości.
  A dziewczyna wystrzeliła bosymi palcami i zagruchała:
  - Chwała epoce komunizmu na ziemi!
  Eufrazja z irytacją zauważyła, strzelając do wroga i używając bosych pięt:
  - Nasza Ojczyzna jest silna, ona chroni świat!
  Elżbieta zaświergotała, szczerząc zęby i zaczęła śpiewać, układając w locie cały wiersz:
  Szatan nas nie pokona,
  Moja ojczyzna jest najpiękniejsza na świecie,
  Piękny kraj będzie sławny....
  Będą w nim zadowoleni i dorośli i dzieci!
  
  Niech w nim obficie kwitną konwalie,
  A cherubiny grają piękną pieśń...
  Führer dobiegnie końca,
  Rosjanie są niezwyciężeni w bitwie!
  
  Dziewczyny z Komsomołu biegają boso,
  Depczą po śniegu bosymi obcasami...
  Hitlerze, jesteś fajny tylko z wyglądu,
  Przejadę cię czołgiem!
  
  Czy będziemy w stanie pokonać nazistów?
  Jak zawsze, my dziewczyny, jesteśmy boso...
  Naszym najgroźniejszym rycerzem jest niedźwiedź,
  Zabije każdego karabinem maszynowym!
  
  Nie, my dziewczyny jesteśmy już naprawdę fajne,
  Dosłownie rozrywamy na strzępy wszystkich wrogów...
  Nasze pazury, zęby, pięści...
  Zbudujemy miejsce w cudownym raju!
  
  Wierzę, że będzie wielki komunizm,
  Kraj w nim rozkwita, wierzą Sowieci...
  I smutny nazizm zniknie,
  Wierzę, że wyczyny te zostaną pochwalone!
  
  Wierzę, że ziemia zakwitnie gwałtownie,
  Od zwycięstwa do zwycięstwa...
  Pokonaj Japończyków, Nikołaju,
  Samuraj odpowie za swoją podłość!
  
  Nie damy się zwieść,
  Zmiażdżmy naszych wrogów jednym ciosem...
  Niech myśliwy stanie się zwierzyną,
  Nie na darmo rozgromiliśmy Wehrmacht!
  
  
  Wierz mi, nie leży w naszym interesie poddawanie się,
  Rosjanie zawsze wiedzieli jak walczyć...
  Naostrzyliśmy nasze bagnety stalą,
  Führer stanie się wizerunkiem klauna!
  
  Taka jest moja ojczyzna,
  Gra w nim rosyjski akordeon...
  Wszystkie narody są przyjazną rodziną,
  Triumfuje Abel, nie Kain!
  
  Już niedługo będzie w chwale ZSRR,
  Mimo że nasz wróg jest okrutny i zdradziecki...
  Pokażemy przykład męstwa,
  Duch rosyjski zostanie uświetniony w bitwach!
  ROZDZIAŁ NR 8.
  Maj 1944 roku minął szybko... Albina i Alvina zbierały banknoty w samolotach.
  To dziewczyny, które latają niczym na skrzydłach cherubinów.
  Albina zestrzeliwuje rosyjski samolot bosymi palcami u stóp i piszczy:
  - Za Trzecią Rzeszę!
  Alwina, również boso i w bikini, zestrzeliwuje radziecki samolot, rozbija go na kawałki i krzyczy:
  - Za aryjski komunizm!
  Następnie dziewczęta, używając armaty kal. 37 mm, zaczęły strzelać do radzieckich czołgów.
  Zestrzelili T-34 i piszczą:
  - Jesteśmy tacy fajni!
  Albina naciska pedał bosym, okrągłym obcasem i ćwierka:
  - Niech komunizm będzie gloryfikowany!
  I przebija się przez machinę sowiecką.
  Alvina również strzela celnie do wroga, powala go i piszczy, szczerząc zęby:
  - Nasza prawda jest w pięści!
  Takie dowcipne dziewczyny... I niszczą radzieckie pułki... Na przykład, natknęły się na IS-2. Więc zaatakowały go z powietrza i oddały strzał z działka lotniczego. Przebiły metal i podpaliły czołg. I zdetonowały amunicję.
  Albina ćwierkała na cały głos:
  - Ta dziewczyna uwielbia zabijać! Co za dziewczyna!
  Alvina syknęła, odsłaniając swoje perłowe zęby:
  - Chwała Ojczyźnie! Za komunizm!
  Dziewczyny podjęły się totalitarnej eksterminacji swoich przeciwników.
  I Armia Czerwona została pewnie pokonana.
  A Gerda walczyła z załogą swego "Pantery"-2 i dokonała całkowitej zagłady.
  Dziewczyna wycelowała pistolet bosymi stopami. Zestrzeliła T-34 i ryknęła:
  - Za wielkość komunizmu po aryjsku!
  Charlotte również strzeliła bosymi palcami w radziecki czołg, rozbijając jego pancerz i krzyknęła:
  - Dla wielkiego sukcesu na świecie!
  Kristina również zaatakowała bez większych ceregieli. I zrobiła to perfekcyjnie, przebijając radziecki T-34 bosym obcasem i krzycząc:
  - Za wielkie granice!
  Magda także na zmianę wypuszczała pocisk i gruchała:
  - Za nowy aryjski porządek!
  Po czym dziewczęta wzięły udział i zaśpiewały chórem:
  "Wszyscy jesteśmy skinheadami, fanami wolności, walczącymi o nowy porządek! Wkrótce narody staną się Aryjczykami, walczymy ogniem i mieczem!"
  Trzeba przyznać, że wojownicy okazali się niezwykle waleczni. A kiedy już pokonają wroga, robią to całkowicie.
  Związek Radziecki jest atakowany przez przeważające siły. Japonia naciska ze wschodu.
  Dwóch japońskich pilotów, Toshiba i Toyota, atakuje pozycje radzieckie z powietrza.
  Obie Japonki są bardzo piękne, boso i w bikini.
  Toshiba nadlatuje z powietrza, przebija dach radzieckiego czołgu i ryczy:
  - Jestem potworem z japońskiego piekła!
  Toyota, naciskając pedał bosymi palcami stóp i rozcinając wroga, piszczy:
  - Za wielkość japońskich idei!
  Te dziewczyny są takie wspaniałe. I miażdżą swoich wrogów z niezwykłą energią.
  ZSRR naprawdę przegrywał z samurajami. I jasne jest dlaczego. Jak ktokolwiek mógł oprzeć się takiemu fanatyzmowi i technologii?
  Japońskie dziewczęta przebijają się w lekkich, ale zwrotnych czołgach i sprawiają Armii Czerwonej solidne lanie.
  Jednostki pancerne to nie żarty.
  Toshiba zrzuciła bomby z powietrza na pozycje radzieckie, a para dział wystrzeliła w górę i zaćwierkała:
  - Za wielki komunizm!
  Po czym wybucha śmiechem...
  Toyota zauważyła w locie:
  "Rosjanie mają dziwnych bogów. Czczą człowieka ukrzyżowanego i uważają go za Boga. To nawet trochę zabawne!"
  Toshiba zaśmiała się w odpowiedzi i zauważyła:
  - A my sami już niedługo staniemy się bogami i będziemy kontynuować ewolucję naszej Boskości!
  A dziewczyny będą się śmiać bardzo chętnie.
  Toyota zauważyła z uśmiechem:
  - W jedności nasza siła!
  Toshiba stanowczo to potwierdziła:
  - Nasza siła, nasza pięść!
  I znów z nieba ześlą na wroga strumień pocisków lotniczych, przebijając czołgi T-34.
  Te dziewczyny to prawdziwe wojowniczki i gadają jak szalone. Japonia nas wszystkich pożre i spali.
  A gdy torturują pioniera, staje się on niezwykle agresywny.
  Zwłaszcza jeśli smażysz chłopcu pięty. To naprawdę superskuteczne działanie...
  A dziewczyny krzyczą na cały głos...
  Kobiety radzieckie również walczą dzielnie i pokonują wrogów. Działają również wyprzedzająco i taranują.
  Anastasia Vedmakova i Akulina Orlova to bardzo aktywne piękności na niebie.
  I zestrzeliwują nazistów, chociaż mają potężniejsze samoloty.
  Anastazja naciska spusty bosymi palcami u stóp i śpiewa:
  - Nie jest źle być silnym, cóż mogę powiedzieć!
  Akulina naciska spust bosą piętą i potwierdza:
  - Faszystów pobijemy z wielką siłą!
  I obie dziewczyny zaśpiewały:
  - Uderz mocno, mocno, bardzo mocno! Uderz mocno, mocno, bardzo mocno!
  Po czym wojownicy zaczęli czytać uskrzydlone aforyzmy, które galopowały jak konie, a dokładniej, młode ogiery;
  Politycy często stosują zastraszanie, aby przypodobać się wyborcom!
  Polityk, dumnie krocząc, miażdży wyborców jak kurczaki!
  Pewien polityk marzy o tym, żeby przyjechać na białym koniu i założyć obrożę wyborcom!
  Lis ma małe kły, ale gdy chce połknąć, chowa je!
  Polityk, który dużo mówi o ludzkości, jest typowym kanibalem!
  Nawet niedźwiedzia można uśpić słowami słodkimi jak miód!
  Dla alkoholika gorzka wódka jest słodsza od miodu!
  Krawiec będzie kłamał i się nie zarumieni, polityk będzie się "zarumienił" i skłamał!
  Kobieta zdejmuje buty i zakłada je mężczyźnie, zachowując się przy tym jak włóczęga!
  Jeśli chcesz zbliżyć się do Boga, ogranicz swoją chciwość!
  Nawet w pozornej obojętności Wszechmogącego jest miłość - przecież dzieci przede wszystkim pragną uciec od opieki rodziców!
  Bóg opóźnia ukaranie zła, aby dać grzesznikowi szansę!
  Talent i ciężka praca, jak mąż i żona, prowadzą do sukcesu tylko wspólnie!
  Nawet miód jest gorzki, jeśli się w nim utopisz!
  Oszustwo jest jak wino: jest mdłe i słodkie, i trudno je zatrzymać!
  Miłość jest jak pocisk odłamkowy - rozbija serce, wstrząsa mózgiem, wywraca kieszenie, wychodzi bokiem!
  Człowiek jest w pewnym sensie równy Bogu - Wszechmogący stworzył wszechświat, a człowiek dał początek głupocie: obydwa są nieskończone!
  Ten, kto buduje sukces na krwi, spotka los zadźganej świni. Jego własni towarzysze go zjedzą - smutny skutek gniewu!
  Czasami najlepszym sposobem na utrzymanie reputacji jest pętla na szyi! Przynajmniej nie pozwoli ci upaść!
  Nie możesz długo leżeć pod niedźwiedziem, bo cię zmiażdży!
  Czasami żona jest jak mamut, a nie jak koc!
  Pisarz, który dąży do zbierania banknotów, nie zasieje niczego dobrego i wiecznego!
  Kraj bez prawa jest jak ciało bez szkieletu! Aby nie skostniało, potrzebne są wybory!
  Jeśli chcesz stworzyć arcydzieło, zapomnij o honorarium!
  Najbardziej zręczne oszustwo polega na tym, że nie kłamiesz, a nikt ci nie wierzy!
  Oczywiście, że porażka zwiastuje wielkie kłopoty, ale jest to tylko odbicie przyszłego zwycięstwa!
  W bitwie zwycięstwo zapewniają odwaga i dobry wywiad.
  Żeby trafić, najpierw musisz zobaczyć gdzie!
  Zwiadowca jest kowalem zwycięstwa!
  Każdy głupiec może okaleczyć, ale nie każdy mądry potrafi wyleczyć!
  Za dużo brutalnych katów - za mało lekarzy!
  Niektórzy są lekarzami, inni katami!
  Bez bólu nie ma męstwa - bez męstwa nie ma zwycięstwa!
  Idee komunizmu są szczytem idiotyzmu: jeśli gorące głowy i zimne serca podejmą się ich realizacji!
  Komunizm jest światłem, ale parzy tych, którzy dali się nabrać!
  Jeśli brakuje Ci cierpliwości, śpiewanie pomoże!
  Ludzie są jak żelazo - zanim ostygnie, nadaj mu pożądany kształt!
  Jeśli chcesz stać się popularnym, częściej stosuj siłę!
  Oceny są jak piekielna trawa - rosną, gdy podlewasz je łzami i krwią!
  Ludzie są jak chwasty - im bardziej ich depczesz, tym wyżej rosną!
  Jedność jest kluczem do zwycięstwa!
  Dyscyplina jest narzędziem zwycięstwa! Rozum w tym pomaga!
  Jedność, odwaga i bezinteresowność to klucze do zwycięstwa, wolności i szczęścia! Bez dyscypliny nie ma armii, a bez armii nie ma wolności!
  Praca czyni nas silniejszymi, pomnożona przez inteligencję da nam wolność, a w połączeniu ze szczęściem przyniesie szczęście!
  Dowódca jest jak szczyt piramidy - musi być tylko jeden, w przeciwnym razie nawet tak silna konstrukcja się zawali!
  Szlachetność rodziny ma taki sam związek z odwagą, jak długość włosów z inteligencją!
  Żadna odwaga przodków nie pomoże tchórzowi!
  Ostrze z najtwardszej stali rdzewieje w rękach gaduły i tchórza!
  Najstraszniejszą bronią jest Biblia w rękach łajdaka!
  Największe bogactwo mężczyzny: potencja, która jest też główną przyczyną ruiny!
  Najlepszym zawodem jest prostytucja, łączysz przyjemne z pożytecznym i za każdym razem masz nowego partnera - żadnej rutyny!
  Bohaterski rodowód to coś, czym można się chwalić na zawsze, ale gdy znajdzie się na polu bitwy, tchórzliwie ucieka na tyły!
  Butelka wódki jest jak granat - zwala z nóg, rozsadza mózg, miażdży wnętrzności!
  Kiedy serce jest wypełnione miłosierdziem, portfel w jakiś sposób staje się pusty!
  Prawdziwie wolny człowiek poddaje się trzem rzeczom - rozumowi, miłości i Bogu!
  Miłość jest jak róża - nie kwitnie długo, ale bardzo boli!
  Niewolnik w swojej duszy jest poddany - namiętnościom, pożądaniom, sługom Bożym!
  Szczęście jest kapryśne jak piasek - tylko ciężka praca może je związać cementem!
  Kieliszek wina jest jak ocean - gdy raz się zatracisz, stracisz równowagę!
  Kobiety kochają męską władzę, ale nie wtedy, gdy same jej doświadczają!
  Miłość jest jak łódź, jeśli wiosłujesz zbyt szybko, wywróci się i zatonie!
  Czas na artykuł - demoralizację dorosłych przez nieletnich!
  Miłości nie można skuć kajdankami!
  To, co naturalne, nie jest przestępstwem!
  Miłość jest delikatnym uczuciem, którego nie powstrzymają nawet najgrubsze kajdany!
  Gdyby wszystkie prawa działały, kraj ten zamieniłby się w więzienie, do którego rekrutuje się ochroniarzy z zagranicy!
  Zasada nieuchronności kary nie działa, bo przecież sam siebie nie możesz aresztować!
  Lekarze nie powinni przechodzić przez tor przeszkód. To skończy się drżeniem rąk, bełkotem, a kieliszek wódki nie pomoże, w przeciwieństwie do kaca!
  Nie ma nic bardziej męczącego niż długie bezczynne lenistwo!
  Odkrycie naukowe: pomyślane stopniowo - wdrożone agresywnie!
  To nie miejsce na refleksję, lecz miejsce na kłótnie i szaleństwo!
  Wszystkie problemy ludzkości wynikają z egoizmu; dobrobyt jest możliwy tylko dzięki wspólnym wysiłkom!
  Człowiek bez zespołu jest jak węgiel bez ognia - daje mało światła i szybko gaśnie!
  Ojczyzna rozgrzeje cię lepiej niż ogień!
  A zwierzęciu jest lepiej w stadzie!
  Logika nie powinna służyć instynktom - rozum jest pożądaniem!
  Będzie wojna - będzie wyczyn!
  Mięśnie bez mózgu to garść mięsa - patelnia wołająca o pomstę do nieba!
  Z dwóch pojedynkujących się, jeden jest głupcem, a drugi łajdakiem!
  Im wyżej ktoś wznosi się, tym bardziej jest niezadowolony ze swojej pozycji!
  Pozostawiony sam sobie pies tęskni za kijem swego właściciela!
  Tylko ten, którego umysł nie jest przyzwyczajony do płaszczenia się, ma skrzydła!
  Źle jest, gdy jesteś sam jak snob!
  Jesteś sam, a Twoich wrogów jest legion!
  Nawet słonia może zjeść robak!
  Jeśli pluskiew jest więcej niż milion!
  Przywódca kraju powinien być bratem dla ludu, a nie kumplem!
  Łatwiej znaleźć suchy kamień w oceanie niż wynalazek, który nie został wykorzystany w celach militarnych!
  Zwycięstwo jest jak kobieta - przyciąga swoim blaskiem, ale odpycha swoją ceną!
  Ogień jest bogiem wojny i tak jak inni bogowie wymaga uwagi i poświęceń!
  Jeden miecz jest jak kropla deszczu, spada i rozprasza się, ale gdy jest ich wiele, rodzi się zwycięstwo!
  Tylko nie śpiewaj - dla spokoju duszy!
  Smutna jest moja dusza - mój żołądek jest pusty!
  Najpierw miska, potem myśli!
  Zwycięstwo jest warte honoru!
  Honor jest pojęciem względnym i należy go stosować przede wszystkim wobec własnych żołnierzy!
  Kto pije przed walką, będzie miał kaca w piekle!
  Trąbki milkną, bo ostrza śpiewają - stal jest mocniejsza i głośniejsza niż miedź!
  Armia bez dowódców jest jak stado owiec bez pasterza: jeden wilk, jeśli cię nie zje, to cię wystraszy!
  Ucieczka to większa głupota niż tchórzostwo! Przecież większość żołnierzy ginie nie w walce, a w pościgu!
  Wojna jest jak gra w domino, tyle że rozbitych kawałków nie da się już złożyć z powrotem - ziemia je podtrzymuje!
  Prześladowanie zmienia wojownika w kata, tchórza w odważnego, skromnego w zuchwałego!
  Science fiction to konkurs absurdów i absurdów! A jednak nie ma gatunku bardziej naukowego i logicznego!
  Na wojnie jest jak w operze - każdy śpiewa swoją własną piosenkę, tylko sufler może być szpiegiem!
  Współczesne kobiety wybaczają mężczyznom wszystko - oprócz ubóstwa!
  Czy wiesz jaka jest różnica między szpiegami a agentami wywiadu?
  Wiem! My mamy tylko oficerów wywiadu, a obcokrajowcy tylko szpiegów!
  Czy lepiej mieć pustą głowę czy pusty portfel? Oczywiście, z pustą głową nie jest to aż tak widoczne!
  Umysł jest najlepszym kolekcjonerem bogactwa!
  Inteligencja i szczęście: zakochana para - rodzi sukces, bogactwo, status, ale szybko się rozstaje!
  Dumnym mężczyznom łatwiej jest słuchać rad, gdy udziela ich kobieta - chyba że jest to ich żona!
  Mądra żona jest warta fortunę! A przedsiębiorcza żona może o nią pozwać!
  Niektórzy cenią u ludzi osobowość, a inni pieniądze!
  Dwie rzeczy mogą zniszczyć ludzkość: komputery i informatycy. Pierwsze doprowadzą do zaniku umysłu, drugie nie będą w stanie z niego skorzystać!
  Na wojnie nawet granat jest towarzyszem!
  Ogólnie rzecz biorąc, granat opowiadający dowcipy jest jak jajko Fabergé, którego używa się do łupania orzechów!
  Talentu można porównać do duszy: nie można go nam odebrać, ale można go zniszczyć!
  Zemsta nie jest warta honoru - to odpłata przyzwoitości!
  Zazdrość jest zalążkiem przestępstwa, egoizm poi, a lenistwo karmi!
  Lenistwo jest najgorszą ze wszystkich zbrodni!
  Lepiej umrzeć z godnością, mieczem, niż żyć jak wilk zapędzony do stajni batem!
  Na wojnie odwaga może pokonać przebiegłość, lecz przebiegłość nigdy nie pokona odwagi!
  Wojna czyni życie strasznym, a śmierć piękną i godną pochwały!
  Skromność to rzadka cecha u dowódcy, ale przez to jest jeszcze cenniejsza!
  - Słowo "szakal" brzmi podobnie do słowa "kał"!
  Lew ma tylko jedną przewagę nad szakalem - możliwość godnej śmierci!
  Technologia jest katem męstwa!
  "Ale to nieprawda! W rzeczywistości im wyższy poziom technologii, tym więcej inteligencji i pomysłowości potrzeba na polu bitwy!"
  Tam, gdzie zaczynają się interesy Ojczyzny, kończy się dobro osobiste!
  Wolność musi iść w parze z dyscypliną. Anarchia jest antytezą wolności!
  Wytrwała pamięć to najlepszy mentor! Wolność można zdobyć mieczem, ale tylko umysłem można ją utrzymać!
  - Kiedy silny wojownik ratuje drugiego, nie potrzeba do tego żadnego specjalnego zaszczytu!
  Gdy bowiem w sercu twoim zapłonie odwaga, podniesiesz tarczę w obronie swych niewolników!
  Podłość łajdaka nie usprawiedliwia uczciwego człowieka, tak samo jak obecność brudu nie usprawiedliwia brudnej osoby!
  Miłość nigdy nie jest tania - szczególnie, gdy płacisz za nią duszą, a nie portfelem!
  Jedynym powodem usprawiedliwiającym przelanie krwi jest to, że w wyniku przestają płynąć łzy!
  Ci, którzy służą dla pieniędzy, nigdy nie mogą równać się w walce z tymi, którzy kierują się walecznością serca i pragnieniem wolności!
  Łza dziecka jest niebezpieczna, bo zamienia się w rwący potok, który zmywa cywilizacje!
  Stanowisko dowódcy to nie dodatkowa racja żywnościowa, ale dodatkowa odpowiedzialność i ciężki ciężar!
  Nie jest jasne, co jest ważniejsze: nakarmić wszystkich głodnych czy otrzeć łzę jednego dziecka!
  Złoto jest miększe od stali, ale pewniej trafia do serca!
  Nie broń czyni żołnierza silnym, lecz żołnierz czyni broń!
  Dziewczyny są podobno mistrzyniami dowcipnych aforyzmów. A kiedy już zaczną miażdżyć wroga, nie ma ucieczki.
  Pod koniec maja 1944 roku rozpoczęła się ofensywa hitlerowska w kierunku Saratowa.
  W walkach brał udział Szturmlew, pojazd na podwoziu poprzedniego Lwa, uzbrojony w jeszcze potężniejszy moździerz kalibru 450 milimetrów, który dosłownie miażdży i niszczy wszystko, rozrywając i wybijając kratery o kolosalnej sile.
  Taka rakieta mogłaby zrównać z ziemią cały blok naraz.
  Samolot Sturmlev pilotowany przez grupę niemieckich dziewcząt ostrzeliwuje pozycje radzieckie.
  Jane puszcza oko do swoich przyjaciół i tupiąc bosymi stopami, mówi:
  - Całkowicie unicestwiamy naszych wrogów i zamieniamy ich w typowe trumny!
  Gringeta mruga okiem, naciska dźwignię bosą stopą i piszczy:
  - Będziemy grać i pokonywać naszych wrogów!
  Malanya zauważył:
  - Wszelkie radzieckie umocnienia są bezsilne wobec machiny Sturmlev!
  Monika, kopiąc bosą piętą, potwierdziła:
  - Naprawdę urodziliśmy się, aby zwyciężać!
  Jane wywnioskowała:
  - Wojna nie ma twarzy kobiety, lecz fizjonomię, która przyciąga poszukiwaczy mocnych wrażeń!
  Gringeta, strzelając z karabinu maszynowego do oddziałów radzieckich, powiedział:
  - Kobieta jest gołębicą, która przyczepia się do dzięcioła-człowieka jak latawiec!
  Monika, strzelając do rosyjskich żołnierzy, zanotowała:
  - Kobieta ma zawsze siedem piątków w tygodniu, a gdyby nie niedzielny podarunek z małżeńskiego obowiązku, byłby to zawsze dzień wolny!
  Malanya zachichotała i odpowiedziała:
  - Bóg nie jest wszechmocny we wszystkim, nie ma siły, by sprzeczać się z kobietą!
  Jane zgodziła się, wykrzykując bosymi palcami:
  - Bóg, choć wszechmogący, nie jest w stanie zamknąć ust kobiecie ani politykowi!
  Gringeta zauważyła logicznie, naciskając bosą piętą:
  - Polityk nie ma sumienia, kobieta nie ma poczucia proporcji, a kobieta polityk ma wszystkie swoje uczucia bez miary!
  Monika, strzelając do żołnierzy radzieckich i zabijając ich, zanotowała:
  - Kobieta jest kwiatem, kłującym jak róża, ale jej słodki zapach wabi kozy i drony!
  Malanya, atakując radzieckich żołnierzy i niszcząc bunkry, pisnęła:
  - Wyborca popada w dzieciństwo, głosując na wstrętne stare dęby z dziuplami!
  Dziewczyny pokazały swój dowcip i poszły dalej.
  A samoloty szturmowe pikowały z góry. I wojska radzieckie rozbiły je bez problemu.
  Niemcy stali się tak twardzi. A ich umiejętności operacyjne się poprawiały.
  A potem pojawił się system "Chess Knight", czyli zdalnie sterowane teleczołgi.
  I to był problem dla radzieckich żołnierzy. A naziści rozgromili Armię Czerwoną.
  Ale dziewczęta radzieckie również walczyły bardzo odważnie.
  Rozpoczęły się walki o Kamyszyn. Oto Alenka znów w akcji.
  I jej poturbowany, ale nieustępliwy batalion.
  Alenka zauważyła z uśmiechem:
  - W każdej wojnie życie żołnierza jest cenne!
  I jak rzuca granat bosymi palcami u stóp.
  Są to wojownicy najwyższej klasy...
  Anyuta, strzelając do faszystów, zauważyła:
  - Rosyjskiego żołnierza można rzucić jak skoszoną kłodę, ale nie można go rzucić na kolana i zmusić, żeby trząsł się jak osika!
  Alla, strzelając i kopiąc ładunki wybuchowe bosym obcasem, pisnęła:
  - Jeśli nie chcesz przestrzegać dyscypliny wojskowej, będziesz się zginał jak więzień!
  Maria, strzelając do swoich przeciwników i wystrzeliwując śmiercionośny bumerang bosymi palcami stóp, powiedziała:
  - Na naszym świecie jest mnóstwo brudu, ale książęta są tu rzadkością!
  Matriona, strzelając do wrogów i siekąc ich seriami, a następnie rzucając granat bosą stopą, zanotowała:
  - Polityk ma długi język, ale jego ręce są za krótkie, aby zrealizować jego plany!
  Marusia, strzelając do wroga i tnąc szeregi niemieckich i zagranicznych żołnierzy, krzyknęła:
  - Polityk szybko obiecuje, powoli spełnia obietnice, prosi o jałmużnę i wybaczenie za oszustwo!
  Dziewczyny są świetne i walczą. Ale siły są bardzo nierówne. Zniszczenia są ogromne.
  Niemiecki czołg Maus, choć nie do końca produkowany masowo, wciąż pojawia się na liniach frontu. Jego działa ryczą i strzelają, siejąc niewypowiedziane zniszczenia w okopach.
  Ale dziewczyny strzelają do Mausa z armat. Choć pociski odbijają się jak groch z ołowiu, Niemcy wciąż nacierają.
  I strzelają do nich bardzo celnie.
  Dziewczęta z Komsomołu biegają dookoła, pokazują bose obcasy i piszczą:
  - Ku chwale świętej Ojczyzny!
  Viola, oddawszy strzał do niemieckiej piechoty, pisnęła:
  - Kiedy kobiecie brakuje pieniędzy na buty, zakłada buty mężczyźnie boso!
  A dziewczyna wybuchnie śmiechem i pokaże język.
  Trzeba przyznać, że wojownicy są radośni. A kiedy już uderzą, uderzą śmiertelnie.
  Viola i Margarita, niemal nagie w samych majtkach, walczą, celując pociskami i strzelając celnie. I są nie do zatrzymania.
  Margarita piszczy i mówi:
  - Chwała epoce komunizmu!
  Viola stanowczo potwierdza:
  - Wielka chwała epoce zmian!
  Należy zauważyć, że wojowniczki okazały się niezwykle agresywnymi dziewczętami.
  Weronika także podnosi muszle, pokazuje bose, okrągłe obcasy i piszczy:
  - Chwała komunizmowi!
  To ich epifania na polu bitwy. I jak zaciekle i zaciekle walczą.
  I błyskają gołe, opalone kolana.
  Tamara również walczy. Uciekła z Kaukazu okupowanego przez nazistów i wraca do akcji. Walczy z krwiożerczym pragnieniem. Walczy z kolosalną agresją.
  Tamara rzuca granat bosymi palcami u stóp, rozdziera faszystów i piszczy:
  - Komunizm będzie z nami!
  I oddaje celną serię ze swojego karabinu maszynowego...
  Dziewczyny ewidentnie dokonują cudów o kolosalnej mocy. A w ich wnętrzu płonie ogień, który grozi spaleniem wszechświata.
  Weronika, strzelając, śpiewa:
  Wszystko będzie interesujące, bez wątpienia.
  Harmonogram zajmie się wszystkim na świecie!
  I mruga szafirowymi oczami.
  Tamara, strzelając, ryczy:
  - Kolovrat! Evpatiy Kolovrat! Wzywa bohaterów Rusi na alarm!
  I oddała serię z karabinu maszynowego. Powaliła Fritzów i krzyknęła:
  - Kobieta jest przede wszystkim lisem, który chce złapać lwa na lasso, ale zazwyczaj to osły wpadają w jej sidła!
  Wiktoria, strzelając i rzucając kolejny dar śmierci bosymi palcami stóp, powiedziała:
  - Kobieta jest kurą, która kocha złote jajka, przynosząc właścicielowi same straty!
  Dziewczyny wybuchnęły chóralnym śmiechem. Walczą tak cudownie, z tak kolosalną siłą.
  Tamara zauważyła, strzelając do zagranicznych dywizji:
  - Kobieta jest kurą, złote jajka może znieść tylko ten mężczyzna, który jest prawdziwym lisem!
  Weronika, szczerząc zęby i strzelając, dodała:
  - Prawdziwy lis sprawi, że nawet kogut będzie znosił złote jajka!
  Margarita, strzelająca i rzucająca granatami bosymi stopami, zauważyła:
  - Lis nie ma pazurów lwa, ale potrafi zedrzeć trzy skóry nawet z króla zwierząt!
  Viola, agresywnie szczerząc zęby, zauważyła:
  - Kto nie ma lisa w umyśle, nie ma lwa w postawie!
  Wygląda na to, że wojownicy mają wielkie ambicje bojowe. I jeśli się zaczną, to to zrobią.
  Olimpiada, strzelając, uniosła potężnymi nogami całą skrzynię z materiałami wybuchowymi i rzuciła ją. Masa nazistów została rozerwana na strzępy, a piękna dziewczyna ryknęła:
  - Rządźcie ZSRR i śpiewajcie pieśń Lucyfera! Pokonamy wszystkich!
  Olympiada jednak nie zapomniała zabrać głosu po zwolnieniu:
  - Kobieta-lis jest w stanie przekonać każdego mężczyznę, że jest lwem, bo wychowała go jak zwykłego osła!
  Margarita, strzelając, zgodziła się z tym:
  - Kobieta-lwica ma tylko inteligencję lisa i uścisk wilka!
  Serafima zauważyła, miażdżąc swoich oponentów:
  - Lew to nie ten, który ryczy, lecz ten, który rozrywa zieleń!
  Viola, strzelając celnie do wroga i go miażdżąc, zanotował:
  - Gdy polityk nie jest lisem, to zdziera się z niego trzy skóry i robi z nich obrożę!
  Wiktoria, szczerząc zęby i puszczając oko, a następnie rzucając bosą stopą śmiercionośny dar, powiedziała:
  - Polityk ma szeroką dupę, żeby usiąść na dwóch krzesłach, ale szeroką duszę ma tylko w słowach!
  Olimpiada, kopiąc beczkę bosymi, umięśnionymi stopami i wysadzając czołg Lev, mruknęła:
  - Czołg zostaje przebity pociskiem z rdzeniem uranowym, polityk dociera na szczyt bez serca, ale ze złotym portfelem!
  ROZDZIAŁ NR 9.
  Kamyszyn został opuszczony. Na początku czerwca 1944 roku rozpoczęły się walki o Saratów.
  Walka tutaj jest tak zacięta. A dziewczyny walczą, jak zawsze. I takie piękne wojowniczki.
  Alenka walczy i niszczy wrogów ogniem automatycznym, całymi szeregami.
  Dziewczynka rzuca granat bosymi palcami u stóp i piszczy:
  - Oby moje zwycięstwo nadeszło!
  I znowu strzela do wroga.
  Anyuta również strzela do wroga. Robi to z precyzją i celnością. Jej karabiny maszynowe są tak rozkręcone. A jej bose stopy ciskają ładunkami wybuchowymi o kolosalnej sile. Rozrywają faszystów na strzępy, a dziewczyna krzyczy z całych sił.
  - Za komunizm!
  Alla, strzelając do wroga z kolosalną celnością i kosząc wrogów, piszczy:
  - Za bezgraniczną Ojczyznę!
  I bosymi palcami u stóp dziewczyna rzuca kolejny granat. Prawdziwy, muszę przyznać.
  A ona jest ruda, ubrana tylko w bieliznę. Strzela tak celnie i precyzyjnie, a Fritzowie leżą.
  Maria jest też bardzo celna. I jest przepiękną dziewczyną, a bosymi stopami rzuca ładunkiem wybuchowym, rozrywając przeciwników na strzępy.
  Po czym ryczy:
  - Rządź imperium ZSRR!
  Marusya strzela także celnie, trafia wrogów i ryczy:
  - Od tajgi po morza brytyjskie, nasza armia jest najsilniejsza ze wszystkich!
  A także strzela bosą stopą.
  Matryona wystrzeli wtedy śmiercionośny pocisk w stronę wroga. I trafi go ze stuprocentową celnością. Oczywiście, bosą piętą.
  Pracują dziewczęta radzieckie, ale niemieckie niewiele ustępują.
  Christina, Magda, Margaret i Shella walczą w Panterze. Pojazd, choć nie jest idealny, ma szybkostrzelne działo o dużym zasięgu, jest dość zwrotny i ma przyzwoity pancerz przedni.
  Niemieckie dziewczyny, boso i w bikini, pomimo letniego upału, a raczej właśnie z jego powodu... i walczą zwinnie.
  Tutaj Christina oddaje strzał... Pocisk trafia w wieżę T-34-76 i przebija ją. Radziecki czołg zatrzymuje się, unieruchomiony.
  Dziewczyny krzyczą na cały głos:
  - Wygraliśmy!
  Potem Magda strzela. Złotowłosa piękność też strzela.
  Do tego stopnia, że wieża T-34 została oderwana.
  Dziewczyny-tygrysice strzelają na zmianę. I to całkiem celnie. Oto i one, trafiając kolejny radziecki czołg.
  Potem Margaret trzasnęła nim o ziemię. I trafiła w działo samobieżne SU-76. Trafiła zręcznie. I zaśpiewała:
  - Nasze piekielne Niemcy są silne, chronią pokój!
  A jak pokazuje język!
  Potem oddała strzał z działa Shell. Trafił w radziecki czołg KW-1S. To też była dobra robota.
  Tak, czwórka wojowników w bikini jest zacięta i nie boi się zimna. Po tym, jak kobiety zaczęły walczyć, Trzeciej Rzeszy wiodło się znacznie lepiej.
  A tu na niebie pilotki Albina i Alvina. Obie piękności w bikini i boso. Walczą w Focke-Wulfach. A to bardzo poważna maszyna.
  Albina, strzelając z działek lotniczych, mówi:
  - Aktywny krokiet! Nie szczędź słowa "miażdżyć"!
  I jak olśniewająco się uśmiechnął! I zestrzelił dwa radzieckie samoloty naraz.
  Alvina także strąciła trzy z nich za pomocą armat pneumatycznych i zaćwierkała:
  - Moje podejście będzie zabójcze i matowe!
  Po czym dziewczyna obnażyła zęby! Była uosobieniem uroku i pełna fenomenalnej charyzmy.
  Albina odcina kolejny samolot Jak-9 i piszczy:
  - Po co nam radzieccy piloci?
  Alvina zestrzeliwuje LAGG-5 i pewnie mówi:
  - Abyśmy my Niemcy zbierali rachunki!
  Co za cudowna para dziewczyn! Jak one same zaczęły zbierać nagrody. Naprawdę nie sposób się z nimi kłócić. Zestrzeliwują samoloty i szczerzą zęby.
  A sekret tkwi w tym, że na mrozie dziewczyny powinny chodzić boso i w bikini. Wtedy rachunki przyjdą same.
  I nigdy się nie stroić. Po prostu pokaż swój nagi biust, a zawsze będziesz w centrum uwagi!
  Albina zestrzeliła kolejny samolot Armii Czerwonej i zaśpiewała:
  - Na wielkich wysokościach i w czystości gwiezdnej!
  I mrugnęła, podskoczyła i kopnęła bosymi stopami, rycząc:
  - W morskiej fali i wściekłym ogniu! I w wściekłym i wściekłym ogniu!
  I dziewczyna znów energicznie zestrzeliła samolot.
  A potem Alvina atakuje wroga. Robi to atakiem obrotowym, szczerzy zęby i piszczy:
  - Będę supermistrzem świata!
  I znowu samochód potrącony przez dziewczynę upada. I Armia Czerwona dostaje w tym swój udział.
  A Albina ryczy w dzikiej ekstazie:
  - Teraz jestem katem, nie pilotem!
  Zestrzeliwuje kolejny radziecki samolot i syczy:
  - Pochylam się nad celownikiem, a tu rakiety pędzą w kierunku celu, przed nami kolejne podejście!
  Wojownik zachowuje się wyjątkowo agresywnie.
  Tutaj obie dziewczyny atakują cele naziemne. Albina trafia w T-34 i krzyczy:
  - To będzie koniec!
  Alvina uderza w SU-76 i szepcze:
  - Aż do całkowitej klęski!
  A jak potrząsa bosą stopą!
  Tutaj jest walcząca dziewczyna, a po stronie ZSRR dziewczyny także walczą, próbując bronić Gurjewa, gdzie wojska Hitlera także pędzą niczym atak skorpiona.
  Alenka walczyła o Gurjewa, szturmowanego przez nazistów. Zdesperowana piękność rzuciła granat bosymi palcami stóp i zaćwierkała:
  - Chwała Rusi i naszej ojczystej partii!
  Wtedy Natasza rzuciła granat bosymi palcami u stóp i syknęła:
  - Zajmiemy się tą bosonogą dziewczyną!
  Potem Anyuta także posłała śmierci dar palcami bosych stóp i mamrotała:
  - To będzie cudowny cios!
  Rudowłosa Augustyna wzięła ją i posłała dar zagłady nagą dolną częścią ciała, po czym pisnęła:
  - Kierujemy radar w stronę nieba!
  A potem złotowłosa Maria dała nazistom dar śmierci gołymi nogami.
  I śpiewała:
  - Na Madagaskarze, na pustyni i na Saharze! Byłem wszędzie, widziałem świat!
  A potem Marusia, bosymi stopami, rzuca całą gromadkę i śpiewa:
  - W Finlandii, Grecji, Australii, Szwecji powiedzą ci, że nie ma piękniejszych dziewczyn od tych!
  Tak, sześć dziewczyn walczyło bardzo dobrze. Ale Fritzowie i tak zdobyli Kursk...
  Nie, nie ma sposobu, by przeciwstawić się tak przeważającym siłom. Faszyści wciąż nacierają.
  A jaki jest efekt przygotowania potworów?
  Adolf Hitler był po prostu zachwycony, czując się jak prawdziwy despota, któremu wszyscy byli posłuszni i drżeli. Jeśli chcesz sukcesu Stalina, musisz być jak on, bezlitosny i wymagający wobec innych i siebie (właśnie tak myślał Józef Wissarionowicz i dokładnie w tej kolejności!). Teraz jednak zacznie się porządny hałas, a machina ruszy. Ogólnie rzecz biorąc, Niemcy, łącznie z ich państwami satelickimi, mają ogromną przewagę nad ZSRR w zakresie wyposażenia przemysłowego, wykwalifikowanej siły roboczej i liczby inżynierów na wszystkich szczeblach. To fakt, ale produkcja zbrojeniowa wciąż nie dorównuje ZSRR! Niemcy pozostawały w tyle za ZSRR przez całą wojnę, pomimo wszystkich zniszczeń w Rosji. I dlaczego? Oczywiście z powodu pewnego chaosu, jaki panował w różnych działach, zwłaszcza w przemyśle zbrojeniowym. Ponadto, niedobór surowców i niedocenianie potencjału wroga odegrały negatywną rolę. W szczególności, w 1940 roku produkcja broni w Niemczech była niższa niż w 1939 roku (licząc całkowitą produkcję, łącznie z amunicją), i to pomimo faktu, że wojna już trwała, a III Rzesza zdobyła kontrolę nad rozległymi terytoriami z ogromnymi rezerwami mocy produkcyjnych. Co zatem można powiedzieć o zdolnościach organizacyjnych Hitlera? Niewiele, ale błyszczał w przemyśle zbrojeniowym.
  Führer oświadczył w długim przemówieniu:
  "W dziedzinie lotnictwa Sauerowi przyznano nadzwyczajne uprawnienia. Będzie on ściśle monitorował zarówno ilość produkowanego sprzętu, jak i, co nie mniej ważne, jego jakość. Poza tym, wielu twoich przyjaciół, Göring, choć kiedyś byli znakomitymi asami, nie jest zdolnych do przywództwa. Nie każdy dobry żołnierz jest jednocześnie wybitnym generałem, więc zamiast powieszonego Eryka, sferą techniczną będzie kierował profesjonalny przedsiębiorca, zdolny do reformy i przezbrojenia sił powietrznych. W końcu Wielka Brytania nie śpi; zwiększa zarówno liczebność, jak i jakość swoich sił zbrojnych, a zwłaszcza sił powietrznych. Musimy być o dwie głowy, o kilkanaście kroków przed wrogiem, inaczej całkowicie stracimy nad nim przewagę. Dlatego potrzebujemy jakościowych kroków."
  Göring nieśmiało zaprotestował:
  - Moi przyjaciele, sprawdzeni ludzie, którzy udowodnili swoją skuteczność bojową i profesjonalizm.
  Rozwścieczony dyktator wpadł we wściekłość:
  "A może myślisz, że zapomniałem, kto przegrał Bitwę o Anglię? Albo kto spaprał czteroletni plan rozwoju gospodarczego? A może chcesz też dostać chłostę, i to publicznie? Więc zamknij się i milcz, aż cię nabiją!"
  Göring aż skulił się ze strachu. Niestety, Führer to nie żart. Potem znowu rozległ się huk i kolejny odrzutowiec ME-262 wzbił się w powietrze. Maszyna była masywna i miała dwa silniki. Skrzydła były lekko skośne do tyłu, a sam myśliwiec wyglądał dość groźnie. Jego prędkość, generalnie przyzwoita jak na rok 1941, była nawet rekordowa w skali światowej. Co prawda, sama maszyna wciąż nie była całkowicie niezawodna i wymagała debugowania. Faszystowski dyktator nakreślił jednak już charakterystykę nowych, bardziej zaawansowanych myśliwców... ME-262 waży ponad sześć ton, co jest nieco przeciążeniem. Myśliwiec odrzutowy musi być mały, tani i zwinny. Pod tym względem ME-163 mógłby być dobry, ale jego silnik rakietowy był przeładowany i wytrzymywał tylko sześć minut (a raczej wytrzyma!), co oznaczało, że jego zasięg był ograniczony do stu kilometrów. Jako bombowiec lub myśliwiec osłonowy do ataków flot na Anglię w stylu blitz, z pewnością się nie nadaje.
  ME-262 może jednak przenosić tonę bomb, tyle samo co Pe-2, radziecki samolot frontowy. Dzięki temu jest doskonałym rozwiązaniem zarówno do ostrzeliwania celów, jak i wsparcia wojsk. Dlaczego jednak nie stworzyć myśliwca podobnego do ME-163 Comet, ale z silnikiem turboodrzutowym zamiast rakietowym? Próbowali ulepszyć Cometa i wygląda na to, że wydłużyli jego czas lotu do 15 minut (zasięg do 300 kilometrów), co jest ogólnie akceptowalne w bitwie o Anglię. Do Londynu nadal można było dotrzeć z Normandii... Chociaż nie jest to aż tak oczywiste; nadal trzeba go zbombardować i wrócić, a piętnaście minut nie było aż tak wymuszonym podejściem. W przyszłości myśliwce z napędem rakietowym i odrzutowym uważano za ślepą uliczkę w lotnictwie. Ale konstrukcja Cometa jest dość interesująca, dzięki niewielkim rozmiarom i małej masie, co oznacza, że jest niedrogi i zwrotny.
  Istnieją również bardzo obiecujące myśliwce ważące nawet 800 kilogramów - szybowce, które mogłyby być używane w walkach powietrznych. Jednak ze względu na krótki zasięg, mogą być używane jedynie do walki obronnej lub dostarczane do Londynu... transportowcami, a następnie odbierane przez pilotów. To wymaga zastanowienia. W rzeczywistości szybowce nigdy nie brały udziału w walkach, a z jakiegoś powodu radzieccy generałowie lotnictwa nie odważyli się wypróbować tego pomysłu w Korei. To nic złego, ale podczas wojny koreańskiej to amerykański pilot odniósł pierwsze zwycięstwa. Nie należy więc lekceważyć Jankesów.
  Po zakończeniu lotu z kokpitu wyskoczyła młoda, jasnowłosa dziewczyna i pobiegła z całych sił w stronę Führera.
  Nazista numer jeden, opętany przez falę, wyciągnął do niej rękę, by ją pocałować. To takie miłe, gdy dziewczyny cię kochają, a Führer, jak się wydaje, jest szczerze ubóstwiany przez wszystkich Niemców, a raczej prawie wszystkich, z wyjątkiem kilku więźniów obozów koncentracyjnych. Pilot powiedział z entuzjazmem:
  "To po prostu wspaniały samolot, ma taką prędkość i moc. Rozerwiemy wszystkie lwiątka jak termofory!"
  Führer pochwalił impuls dziewczyny:
  "Oczywiście, że go rozbierzemy na części, ale... Musimy szybciej debugować samochód, zwłaszcza silniki. Z pewnością potrzebne będą radykalne środki, aby je ulepszyć, ale w razie czego, główny konstruktor nam pomoże!"
  Wszyscy krzyknęli chórem:
  - Chwała wielkiemu Führerowi! Niech Opatrzność nam dopomoże!
  Rozbrzmiał hymn Trzeciej Rzeszy i kolumna młodych bojowników Hitlerjugend ruszyła do marszu. Chłopcy w wieku od czternastu do siedemnastu lat maszerowali w specjalnym szyku w rytm bębna. A potem nadeszła najciekawsza część: maszerowały nastoletnie dziewczyny z Niemieckiej Ligi Kobiet. Miały na sobie krótkie spódniczki, a ich piękne, bose stopy przyciągały wzrok mężczyzn. Dziewczyny próbowały unosić nogi wyżej, ale jednocześnie spięły palce u stóp i ostrożnie postawiły pięty. To był fascynujący widok, te piękności o nieskazitelnych figurach... Ich twarze były jednak zróżnicowane, a niektórzy młodzi faszyści mieli nieco szorstki, niemal męski wygląd, a nawet grymasili. Zwłaszcza gdy ściągali brwi.
  Esteta Adolf zauważył:
  "Potrzebujemy więcej treningu fizycznego dla chłopców i dziewcząt. Wiem, że wiele się w tym zakresie robi, szczególnie w Jungvolk, ale musi on być bardziej kompleksowy i opierać się na spartańskich metodach. Oczywiście, oprócz zachęcania do kradzieży... Nasi młodzi mężczyźni i kobiety muszą wyrosnąć na porządnych, a jednocześnie bezwzględnych ludzi".
  Naczelny Dowódca zamilkł. Generałowie milczeli, być może bojąc się sprzeciwu i niechętnie potwierdzając to, co oczywiste. Führer kontynuował:
  "Wojna to nie żart, ale bezwzględność wobec wrogów musi iść w parze z wzajemną pomocą i poczuciem braterstwa wobec towarzyszy. To właśnie musimy wpajać każdemu... Nowy nadczłowiek jest bezlitosny dla innych, ale musi być jeszcze bardziej bezlitosny dla siebie. Bo najpierw trzeba wykorzenić niższość z duszy, a potem kruche ludzkie ciało zmartwychwstanie!"
  Kolejna pauza... Generałowie i konstruktorzy nagle zdali sobie sprawę z tego, co się stało, i zaczęli gromko klaskać. Führer wydawał się zadowolony:
  "To już jest lepsze, ale teraz chciałbym zobaczyć symulowaną bitwę powietrzną. Coś groźnego i niszczycielskiego..."
  Heinkel zapytał nieśmiało:
  - Amunicją ostrą czy pociskami, mój Führerze?
  Nazista numer jeden skinął głową:
  "Oczywiście z bojowymi. Poza tym chciałbym zbadać mechanizm katapultowy. Przecież nad nim pracujecie..." Führer potrząsnął pięściami. "Kiedy w końcu będzie gotowy i wejdzie do masowej produkcji? W końcu doświadczony pilot to doświadczony pilot, którego trzeba zachować na przyszłe bitwy!"
  Führer-terminator postanowił jednak pokazać konstruktorom nowocześniejszą konstrukcję urządzenia katapultującego. System ten miał być mniej masywny, prostszy i lżejszy. Niedrogi piropatron, już opanowany przez niemiecki przemysł, doskonale nadawał się do tego celu.
  Diagram musiał być rysowany na poczekaniu, ale Hitler był prawdziwie utalentowanym artystą i rysował wyraźnie i szybko; linie i zakręty diagramu były płynne i precyzyjne, bez pomocy linijek czy cyrkla. Podróżujący w czasie Terminator uznał za dziwne, że Niemcy, z ich generalnie silną i dość zaawansowaną ideologią narodowego socjalizmu i totalitaryzmu, zawiedli Rosjan w wojnie. Być może wynikało to z faktu, że rosyjscy żołnierze byli silniejsi i bardziej odporni niż Niemcy i nauczyli się walczyć szybciej.
  Mówiąc ogólnie, patrząc na przebieg wojny jako całość, tak, Rosjanie, a raczej wojsko radzieckie, uczyli się walczyć, podczas gdy Niemcy zdawali się zapominać, jak... Ich dowództwo podejmowało decyzje na poziomie pierwszoklasisty, a może nawet niższym, jeśli ów pierwszoklasista miał doświadczenie w prowadzeniu wojny w grach strategicznych czasu rzeczywistego. Fakt, że dzieci nawet w wieku sześciu lat potrafią tak sprawnie dowodzić wirtualnymi armiami, to coś, czego oni, nawet Żukow i Mainstein, mogliby się nauczyć. Jednak niektórzy badacze uważają zarówno Żukowa, jak i Mainsteina za niekompetentnych. Istnieją również rozbieżności dotyczące liczby czołgów, zwłaszcza zdobytych przez Francuzów. Pamięć Hitlera (dobra pamięć, zwłaszcza gdy był jeszcze zdrowy!) sugerowała, że 3600 czołgów zdobytych przez Francuzów to imponująca liczba... Niektóre modele, takie jak SiS -35, przewyższały T-34 pod względem pancerza, choć tylko przedniego. Zatem ten czołg mógłby być produkowany we francuskich fabrykach, z wyjątkiem wymiany działa kal. 47 mm na dłuższe, kal. 75 mm. W rzeczywistości nawet to mogłoby nie wystarczyć. Wielka Brytania i Stany Zjednoczone generalnie ceniły pancerz w swoich czołgach ponad wszystko. Na przykład, ważący czterdzieści ton Churchill miał 152 mm pancerza, w porównaniu do 120 mm w czołgu ciężkim IS-2.
  Führer powiedział projektantom coś jeszcze:
  "Mamy mnóstwo tuneli aerodynamicznych, więc skupcie się na znalezieniu bardziej optymalnego modelu samolotu i tworzeniu opływowych konstrukcji, bez uciekania się do kosztownych testów, w których giną nasi najlepsi asy. Na przykład model latającego skrzydła jest całkiem skuteczny, zwłaszcza jeśli można regulować grubość i kąt natarcia. Już dałem wam rysunek, więc bezogonowy samolot powinien być gotowy. Jego szacowana prędkość, nawet z silnikiem Jumo, wyniesie do 1100 kilometrów na godzinę. Więc działajcie, ale nie bądźcie bezczelni!"
  Potem nastąpił obiad na świeżym powietrzu, a pokojówki rozstawiły stoły i krzesła. Pięknie... Ale jakie reformy należałoby wprowadzić w narodowym socjalizmie? Takie, które zminimalizują liczbę wrogów i zwiększą liczbę przyjaciół. Na przykład, zaprzestać wychwalania rasy niemieckiej na każdym kroku, a może nawet zaprzestać dzielenia ludzi na klasy. Jednak podział narodów na podrzędne i aryjskie nie został jeszcze formalnie zalegalizowany. To upraszcza sprawę.
  Piękna dziewczyna ze służby usiadła obok Führera i położyła jego dłoń na swoim nagim kolanie. Zagruchała:
  - Myślisz o czymś, mój Führerze?
  Nazistowski dyktator, który był również wirtualnym graczem, ożywił się. Zauważył, że wciąż nie skończył zupy jarzynowej i sałatki owocowej. Führer pocałował dziewczynę w usta, wdychając jej młodzieńczy, słodki zapach, i oznajmił:
  - Pojedziesz ze mną samochodem. A wszyscy do roboty, czas na jedzenie minął.
  I znów tryby państwowej, przyznaję, nie do końca dobrze naoliwionej, machiny zaczęły się kręcić. W drodze powrotnej Führer kochał się z pięknością i zastanawiał się nawet, skąd bierze tyle energii i siły. W końcu mówiono, że Führer jest impotentem, rzekomo niepełnosprawnym, zachorował na kiłę (kłamstwo) i został wykastrowany (kompletna bzdura!).
  Jednak nie wszystko szło gładko 22 czerwca 1944 roku, trzy lata po rozpoczęciu wojny z ZSRR. Zwycięstwo nie było widoczne, a Saratów wciąż się bronił. Stalin nakazał bronić tego miasta za wszelką cenę.
  Pomimo strat, produkcja pojazdów bojowych utrzymywała się na dość wysokim poziomie. Nowe czołgi IS-2 okazały się bardzo skuteczne. Nawet bez penetracji pojedynczych niemieckich pojazdów w polu czołowym, były w stanie unieszkodliwić je ze znacznej odległości.
  Naziści mieli więc trudne chwile. Ale mieli znaczną przewagę. W powietrzu walczyło już mnóstwo myśliwców ME-262. I byli poważnym przeciwnikiem.
  Jednak TA-152 okazał się naprawdę niezwykłym uzbrojeniem.
  Tymczasem Stalin zorganizował spotkanie łącznikowe w trzecią rocznicę wybuchu wojny i zaczął pytać dowódców wojskowych, o czym myślą i jak poprawić sytuację na frontach.
  Żukow zasugerował przywódcy:
  "Jeśli będziemy się tylko bronić i odpierać zagrożenia, bez wątpienia przegramy. Musimy zaatakować!"
  Stalin energicznie skinął głową:
  - Zgadzam się! Ale gdzie!
  Marszałek Żukow zaproponował:
  - Zanim Leningrad skapituluje, trzeba go odblokować!
  Marszałek Wasilewski zgodził się:
  - Tak, myślę, że to będzie najlepsza opcja!
  Stalin wzruszył ramionami i zauważył:
  - Jeśli znów zaatakujemy Tichwina, będą tam na nas czekać, a my utkniemy albo wpadniemy w pułapkę!
  Marszałek Żukow skinął głową na znak zgody:
  "Zgadza się, towarzyszu Stalin! Ale proponuję, żebyśmy uderzyli na fińskie wojska w Pietrozawodsku. Nie są aż tak silne, a możemy zaskoczyć wroga!"
  Stalin odpowiedział z uśmiechem:
  - To logiczne, towarzyszu Żukow. A więc atakujcie Pietrozawodsk. I przynieście nam zwycięstwo!
  Po tych słowach weszło kilka bosych dziewcząt w krótkich białych spódniczkach. Przyniosły butelki czerwonego wina i kieliszki z kanapkami i czarnym kawiorem. Stalin wziął jedną z tych kanapek i popijając ją, powiedział:
  - Wypijmy więc za to, że nasze możliwości zawsze pokrywają się z naszymi potrzebami.
  Woznesenski zauważył:
  "Jakość pancerza naszych czołgów jest dość słaba. Proponuję, aby IS-2 i T-34-85 były lżejsze, szybsze i bardziej zwrotne poprzez zmniejszenie ich pancerza. To pozwoli nam zaoszczędzić metal i sprawi, że te pojazdy będą bardziej praktyczne".
  Stalin wzruszył ramionami i zauważył:
  - Być może... Ale nie jestem zwolennikiem robienia czołgów ze sklejki!
  Wozniesieński zauważył z poważnym wyrazem twarzy:
  "Ale może to nie jest zły pomysł, żeby zrobić czołgi prawie w całości z drewna. Moglibyśmy zobaczyć, jak to będzie wyglądać w praktyce!"
  Żukow skinął głową na znak zgody i rozpoczął przemowę:
  Czołgi T-34 mogłyby być lżejsze; wciąż są zbyt delikatne, a zwiększona prędkość i zwrotność poprawiłyby ich przeżywalność. Poza tym ulepszono skrzynię biegów, co rekompensuje utratę ergonomii spowodowaną zwiększoną masą. Jednak niska jakość stali oznacza, że armata kalibru 90 mm jest bezużyteczna w starciu z potężnymi niemieckimi działami. Co więcej, Niemcy wycofują z produkcji proste Pantery i T-4, a w III Rzeszy, poza czołgami rozpoznawczymi, jedynym masowo produkowanym czołgiem będzie Pantera-2 z armatą kalibru 88 mm. A nasze czołgi nie mają szans w starciu z nimi na daleki dystans. Co więcej, ich prędkość musi zostać zwiększona!
  Stalin skinął głową:
  "Wypuśćcie kilka czołgów T-34-85 i IS-2 wyłącznie z pancerzem kuloodpornym, a następnie przetestujcie i monitorujcie, jak to wpływa na ich skuteczność bojową. Prace nad SU-100 powinny zostać przyspieszone. Być może zrezygnujemy z T-34 i IS-2 na rzecz wyłącznie tego działa samobieżnego".
  Marszałek Wasilewski zauważył:
  "To ciekawy pomysł. Ale SU-100 może zaatakować flanki wroga tylko poprzez całkowity obrót..."
  Stalin warknął:
  "Zróbcie go krótszym, żeby mógł szybciej skręcać... I najlepiej z niższym profilem. Ale potrzebujemy tego działa samobieżnego jak powietrza!"
  Żukow zapytał:
  "Wasza Ekscelencjo... Saratów na razie się broni, ale wkrótce upadnie. Musimy opracować plan ewakuacji z Kujbyszewa tego, co zabrano Moskwie. Co Pan osobiście o tym sądzi?"
  Stalin odpowiedział ostro:
  Prawdopodobnie będziemy musieli ewakuować się do Swierdłowska. Ale nadal możemy pracować w Moskwie. Mamy tu całe podziemne miasto. Naprawdę jesteśmy w stanie sobie w nim poradzić.
  Wasilewski warknął:
  - Za wszelką cenę trzeba utrzymać Moskwę, tak samo jak Saratów!
  Stalin rozkazał:
  "Kontratakuj Niemców w przełęczy między Donem a Wołgą. Musimy odwrócić nasze siły. Utrzymaj Saratów za wszelką cenę, do ostatniej kropli krwi. Użyj wszelkich środków, nawet kamikaze".
  Żukow potwierdził:
  - Niech tak będzie, o wielki!
  Stalin zwrócił się do Jakowlewa:
  - No więc, projektantko, masz jakieś pomysły?
  Zastępca komisarza ludowego odpowiedział z westchnieniem:
  "Powinniśmy rozwijać lotnictwo odrzutowe, ale to jeszcze niewykonalne. A Jak-3 wymaga wysokiej jakości duraluminium, którego nie mamy!"
  Stalin skinął głową:
  - Wiem! Jak-9 musi być w naszych szeregach. I powinniśmy produkować ich jak najwięcej! I zwiększyć produkcję myśliwców.
  Jakowlew zauważył:
  Niemiecki TA-152 to jednocześnie samolot szturmowy, bombowiec frontowy i myśliwiec. Byłoby wspaniale, gdybyśmy mogli stworzyć podobny samolot wielozadaniowy!
  Stalin wspierał projektanta:
  "To dobry pomysł, towarzyszu Jakowlew! Na przykład, gdybyśmy nieco ulepszyli ŁaGG-7, moglibyśmy go przekształcić w hybrydę samolotu szturmowego i myśliwca liniowego!"
  Jakowlew chętnie potwierdził:
  - To możliwe, towarzyszu Stalinie... Ale to wymaga czasu. A samolot może być trochę drogi.
  Naczelny Dowódca wściekł się i uderzył pięścią w stół, warcząc:
  "Zróbcie to taniej! A tak w ogóle, ile możemy spekulować na ten temat? Potrzebujemy uniwersalnego samolotu, takiego, który sami możemy wyprodukować. I to może być rozwiązanie".
  Jakowlew zauważył:
  Ił-2 jest dość prosty w produkcji, a jego konstrukcja jest dobrze znana. Na razie nie warto go zestrzeliwać. To dość wytrzymały samolot, nawet jeśli jego parametry lotu są obecnie przestarzałe. Ale nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło. Całkiem nieźle radzimy sobie z bombardowaniem wrogich samolotów.
  Żdanow zauważył ze złością:
  - Nasze lotnictwo musi być najsilniejsze pod względem proporcji!
  Jakowlew skinął głową:
  - Powinno! Ale na razie najlepszymi pilotkami na świecie są nasze: Anastasia Vedmakova i Akulina Orlova!
  Stalin skinął głową na znak zgody:
  - Te dziewczyny nie mają sobie równych, a za kolejne dwadzieścia pięć zestrzeleń wrogich samolotów przyznaję im kolejną gwiazdkę Bohatera ZSRR!
  Żukow entuzjastycznie zasugerował:
  - Wypijmy za to!
  Beria śpiewał z zachwytem:
  - My, pamiętając wszystko, historia osądzi,
  Czas jej rozprawy jeszcze nadejdzie...
  Od pługa do broni atomowej,
  Z ufnością poprowadził kraj naprzód!
  Podczas gdy członkowie rady wojskowej obradowali, dziewczyny walczyły.
  A przy pomocy swoich bosych palców u stóp pokonują nazistów, a te bosonogie piękności dokonują niezwykłych wyczynów.
  I śpiewają:
  - Wierzymy, że cały świat się obudzi,
  Będzie koniec faszyzmu...
  A słońce zaświeci -
  Oświetlcie drogę komunizmowi!
  ROZDZIAŁ NR 10.
  Pod koniec czerwca Niemcy odcięli Saratów, a 1 lipca 1944 roku po raz pierwszy użyli budzącego grozę Sturmmausa. Maszyna ta, uzbrojona w wyrzutnię rakiet kalibru 650 mm, wystrzeliła niszczycielskie rakiety, które roztrzaskały całe kwartały miasta.
  Dziewczyny, które prowadziły tę maszynę, miały na sobie jedynie majtki i rozsiewały dary niosące ze sobą niezwykle niszczycielską śmierć.
  Dziewczyny z gołymi nogami nosiły majtki w kolorze czerwonym, czarnym i białym. I przywoływały śmiercionośny dar śmierci.
  Ich dowódczyni, Faina, potrząsnęła swoimi szkarłatnymi piersiami i zaśpiewała:
  - Chwała epoce Krzyżaków!
  Dotrzemy do końca naszej podróży we wszechświecie!
  A wojownicy piszczeli i podskakiwali.
  Jedna z nich, Margaret, zauważyła:
  - Bóg Wszechmogący jest z nami!
  Faina zgodziła się z tym:
  - Oczywiście! I Trzecia Rzesza na pewno wygra!
  Dziewczynka tupnęła bosą nogą i zaczęła śpiewać:
  - Kiedy jesteśmy zjednoczeni, jesteśmy niepokonani! Kiedy jesteśmy zjednoczeni, jesteśmy niepokonani!
  Więc wojownicy strzelali, tupali i galopowali boso. Wojownicy najwyższej klasy.
  Irma również wprowadza pocisk za pomocą automatycznego napędu i ryczy:
  - Czeka nas wielkie zwycięstwo!
  Dziewczyny oczywiście należą do tych, które nigdy się nie poddają. I z ogromnym entuzjazmem rozbijają pozycje sowieckie.
  Albina i Alvina jak zwykle górą, prezentując swoje agresywne umiejętności. Powiedzmy sobie szczerze, są absolutnie fantastyczne!
  Albina, rozbijając bosymi stopami radziecki samochód, mówi:
  - Jestem super dziewczyną!
  Alvina, powalając kolejny cel bosym obcasem, podskakuje i napinając mięśnie brzucha, wykrzykuje:
  - Jestem takim wojownikiem, że pokonałem wszystko, co martwe!
  I tak wojownicy się rozstali.
  Gerda postanowiła wypróbować razem z Charlotte najnowszą niemiecką innowację.
  Jak dotąd, jedynie działo samobieżne E-25 prawdopodobnie pojawi się w dużych ilościach - jest stosunkowo proste w produkcji i niedrogie. Choć ten model jest jednym z pierwszych. To właśnie tam leżą dwie dziewczyny w bikini. Pojazd ma mniej niż półtora metra długości, dlatego jest tak dobrze chroniony i uzbrojony, pomimo stosunkowo niewielkiej masy.
  Dwie dziewczynki, Charlotte i Gerda, leżały na brzuchu i strzelały do radzieckich dział. Przed nimi poruszały się maleńkie, sterowane radiem pojazdy, oczyszczające pola minowe.
  Rudowłosa Charlotte wystrzeliła z pistoletu. Powaliła sowiecką broń i potrząsnęła piersią, ledwo zasłoniętą cienkim paskiem materiału. Zagruchała:
  - Szalony ogień hiperplazmy!
  A potem Gerda podaje mi go bosymi palcami i ćwierka:
  - Jestem bardzo fajną dziewczyną i nie jestem złą...
  Działo samobieżne porusza się. I co jakiś czas się zatrzymuje. Jego przedni pancerz jest mocno nachylony, co zapewnia dobrą ochronę. Radzieckie pociski armatnie są podatne na rykoszety. Przód takiego działa samobieżnego jest bezpieczny. Boki natomiast nadal można przebić. Ale dziewczyny się nie spieszą. To skuteczne działo samobieżne przewyższa SU-100, który jest wciąż w fazie rozwoju, pod względem zdolności przeciwpancernych, a także jest lepiej chronione, bardziej zwrotne i lżejsze.
  Armia Czerwona również ma niewiele czołgów sushi, a właściwie wciąż są one na etapie projektowania. Posiadają głównie czołg T-34-85, który nie ma potężnego działa i ma słaby pancerz. Niemieckie działo samobieżne E-25, nawiasem mówiąc, jest lżejsze, ale znacznie lepsze pod względem pancerza i działa.
  Dziewczyny walczą... Bardzo piękne i młode. A działa samobieżne bombardują je i rzucają...
  Jest gorący lipiec, a ciała dziewczyn lśnią od potu w rozgrzanym samochodzie. Nie mogą się poddać i wycofać.
  Gerda zauważa:
  - Bogowie Wehrmachtu są wyraźnie silni,
  Ale nie pomagają słabym...
  Jeśli sprawa Adolfa jest prawdziwa -
  Stwórz światową potęgę!
  Charlotte śpiewała z entuzjazmem:
  - Tak, magia potrzebuje "Pantery" i "Tygrysa",
  Przelej więcej krwi wbrew wszelkiemu losowi...
  I nie ma potrzeby wątpliwości i gorączkowych gier,
  Niech cała ludzkość na Ziemi padnie na kolana!
  Ale to są niemieckie dziewczyny, a po drugiej stronie walczą radzieckie dziewczyny.
  Walka przed nami jest więc naprawdę poważna. Natasza i Anyuta strzelają z potężnego działa okrętowego i piszczą:
  - Nasza flaga będzie nad Berlinem!
  I obnażają swoje białe, perłowe zęby. I nie powstrzymasz dziewczyn minami.
  Dwa pociski trafiły w przedni pancerz górnej części kadłuba... Rykoszetem. Nie, IS-2 to poważny pojazd i nie da się go tak łatwo pokonać.
  IS-1, poruszający się na prawo od dziewcząt, został prawdopodobnie trafiony przez działo wysokociśnieniowe i zatrzymał się. Uszkodził piękność.
  Alenka, napinając mięśnie brzucha, śpiewa:
  - Wszystko, co niemożliwe, jest możliwe w naszym świecie. Newton odkrył, że dwa razy dwa równa się cztery!
  Walki trwają nieprzerwanie. Radzieckie działo strzela do Niemców. Wielka Marusia ładuje naboje do zamka. Takie jest życie i los dziewcząt. I śpiewają:
  "Nikt nas nie powstrzyma, nikt nas nie pokona! Rosyjskie wilki miażdżą wroga, rosyjskie wilki - cześć bohaterom!"
  Augustyn, strzelając z karabinów maszynowych, mówi:
  - W świętej wojnie! Zwycięstwo będzie nasze! Naprzód, rosyjska flago, chwała poległym bohaterom!
  I znów zabójcza armata ryczy i brzmi:
  "Nikt nas nie powstrzyma, nikt nas nie pokona! Rosyjskie wilki miażdżą wroga, mają potężną rękę, wiesz!"
  Maria, ta dziewczyna o złotych włosach, kieruje czołgiem i piszczy:
  - Zmiażdżmy faszystów mocno!
  Niemcy mają trudne chwile, a w powietrzu toczą się zacięte walki. Na razie jednak Jak-9 jest zbyt słaby pod względem prędkości i uzbrojenia w porównaniu z niemieckimi maszynami. Dlatego walka jest nierówna.
  Ten niezwykły as myśliwski, Marcel, miał niezwykłą karierę podczas wojny. A dokładniej, niezwykłą i fantastyczną. Po zestrzeleniu 150 samolotów otrzymał Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego ze Srebrnymi Liśćmi Dębu, Mieczami i Diamentami. Po zestrzeleniu 400 samolotów otrzymał Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego ze Złotymi Liśćmi Dębu, Mieczami i Diamentami. Za zestrzelenie 500 samolotów otrzymał Order Orła Niemieckiego z Diamentami, a po zestrzeleniu 750 samolotów - Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego z Platynowymi Liśćmi Dębu, Mieczami i Diamentami. A po zestrzeleniu 1000 samolotów otrzymał Wielki Krzyż Krzyża Rycerskiego.
  Ten wyjątkowy pilot odniósł liczne zwycięstwa powietrzne, i to jeszcze za życia. Marcel został niedawno awansowany do stopnia generała. Nadal jednak latał jako pilot prywatny.
  Jak głosi przysłowie, nie spłonie w ogniu ani nie zatonie w wodzie. Przez lata wojny Marcel rozwinął instynkt myśliwego. Stał się niezwykle legendarnym i bardzo popularnym pilotem.
  Ale miał jeszcze jedną silną rywalkę: Agawę i Albinę, które również przekroczyły granicę tysiąca zabitych. A Agawa bardzo szybko doganiała Marsylię. Była jeszcze bardzo młoda i nie straciła jeszcze ani jednego zawodnika.
  Dziewczyna nacisnęła pedały bosymi, wyrzeźbionymi stopami i oddała serię z armaty. Zestrzelono cztery radzieckie samoloty Ił-2.
  Agawa chichocze i mówi:
  - Wszyscy jesteśmy w jakimś stopniu sukami! Ale ja mam nerwy ze stali!
  I znowu dziewczyna się odwraca. Zestrzeliwuje jedną serią siedem radzieckich samolotów - sześć Pe-2 i jednego Tu-3 - i piszczy:
  - Ogólnie rzecz biorąc, jestem, jeśli nie super, to hiper!
  Agave to zdecydowanie suka. Lotnik Lucyfera. Bardzo piękna miodowa blondynka.
  Tutaj oddaje kolejną serię i zestrzeliwuje osiem radzieckich samolotów Jak-9 naraz, po czym wydaje sygnał dźwiękowy:
  - Jestem najbardziej kreatywny i reaktywny!
  Ta dziewczyna naprawdę nie jest głupia. Potrafi wszystko i jest w tym dobra. Nie można jej nazwać przeciętną.
  A jej nogi są tak opalone, tak pełne wdzięku...
  A oto Mirabela walcząca z nią... Przez długi czas Pokryszkin był czołowym radzieckim asem. Zdobył pięć złotych gwiazd Bohatera ZSRR, zestrzeliwując 127 samolotów. Ale potem zginął. Potem nikt nie zdołał pobić jego rekordu. Z wyjątkiem Anastazji Wiedmakowej i Akuliny Orłowej. Dopiero niedawno Mirabela, latając na rozklekotanym Jak-9T, prześcignęła Kożeduba. I zestrzeliwszy ponad 180 samolotów, została siedmiokrotnym Bohaterem ZSRR.
  Co za dziewczyna Terminator! Ktoś taki jak ona potrafiłby zatrzymać galopującego konia i wejść do płonącej chaty.
  Albo nawet fajniejsze.
  Mirabela miała trudne życie. Trafiła do kolonii pracy dla nieletnich. Boso i w szarym mundurze ścinała drzewa i piłowała pnie. Była taka silna i zdrowa. W siarczystym mrozie chodziła boso w więziennej piżamie. I ani razu nie kichnęła.
  Oczywiście, zjawisko to odcisnęło swoje piętno również na froncie. Mirabela długo walczyła w piechocie, a następnie została pilotką. Pierwszy chrzest bojowy Mirabeli miał miejsce w bitwie pod Moskwą, dokąd została wysłana zaraz po opuszczeniu kolonii. I tam okazała się prawdziwym twardzielem.
  Walczyła boso i prawie nago w przenikliwym zimnie, który dosłownie sparaliżował Wehrmacht. Była przeklętą, a zarazem niezwyciężoną dziewczyną. I odniosła spektakularny sukces.
  Mirabella wierzyła w szybkie zwycięstwo Sowietów. Ale czas mija. Ofiary wciąż rosną, a zwycięstwo pozostaje nieuchwytne. I robi się naprawdę strasznie.
  Mirabela marzy o zwycięstwach i osiągnięciach. Ma siedem gwiazd ZSRR - więcej niż ktokolwiek inny! I do licha, zasługuje na swoje nagrody! I nadal będzie dźwigać krzyż wojny. Nawet jeśli Stalin w końcu zginie, jego dziedzictwo przetrwa!
  Dziewczyna wchodzi i kręci się... Zestrzeliwuje najnowszego niemieckiego HE-162 i piszczy:
  - Najwyższej klasy występy! I zupełnie nowa załoga!
  Naprawdę, to fajna dziewczyna. Prawdziwa kobra potrafi wiele.
  Mirabela jest nową gwiazdą....
  Walki szalały przez kilka dni, aż nastał nowy tydzień, 8 lipca 1944 roku... Radziecki czołg IS-2 doznał uszkodzeń rolek i gąsienic, ale został naprawiony. Taka była brutalna i bezlitosna natura wojny. I jak długo jeszcze miała trwać?
  A teraz Gerda prześcignęła Knisel'a i Wittmann'a w liczbie zniszczonych czołgów.
  Jak mogliby nie? Walczą boso i w bikini. Dziewczyny znów się zatrzymały, jeszcze bardziej dręcząc radzieckie dzieci. A teraz zbliżały się do trzystu zestrzeleń czołgów. I mogły liczyć na bezprecedensową nagrodę: gwiazdę Krzyża Rycerskiego Żelaznego Krzyża ze srebrnymi liśćmi dębu, mieczami i diamentami.
  Oto dziewczyny!
  Gerda strzela do radzieckiego pojazdu, odrywając mu wieżę i krzycząc:
  - Jestem cholernym stworzeniem!
  I strzela ponownie. Przebija T-34-85. I piszczy:
  - Ojczyzna Niemcy!
  Dziewczyna się wierci. I jest bardzo aktywna... Ma zacięcie strategiczne. Jest już połowa lipca 1944 roku... Wojna ciągnie się i ciągnie... Nie chce się zatrzymać. Armia Czerwona próbuje nacierać w różnych miejscach. Ale dość ostrożnie, ponieważ brakuje jej ludzi.
  A Rosja krwawi.
  Na przykład Hans Feuer. Był najmłodszą osobą odznaczoną Krzyżem Żelaznym Pierwszej Klasy. Później został najmłodszą osobą odznaczoną Krzyżem Rycerskim Krzyża Żelaznego za schwytanie radzieckiego generała.
  Tak, to jest rzeczywiście bardzo fajne.
  A chłopcy pokazali, że są naprawdę fajni.
  Hans Feuer to zdesperowany wojownik. Chłopiec walczy jak olbrzym, w zimnie i upale, latem i zimą, ubrany tylko w szorty.
  Dziecko rzuca granatami bosymi palcami u stóp i staje się legendą.
  To jest naprawdę super!
  Hans zasłynął na wieki! Choćby tylko jako antybohater!
  A ogólnie rzecz biorąc, wojna, która się tu toczy, jest tak niesamowita i intensywna... Jakakolwiek sztuczna inteligencja traci na znaczeniu.
  Agawa wróciła na niebo, zestrzeliwując radzieckie samoloty. Jest myśliwym i drapieżnikiem. Pokonuje wroga.
  Zestrzelone przez nią pojazdy spadają. A potem dziewczyna strzela do wojsk lądowych. Rozwala IS-2. I śmieje się:
  - Jestem najlepsza! Jestem dziewczyną, która zabija wrogów!
  I znów uwaga skupia się na celach powietrznych. To niszczyciel czołgów, myśliwiec walczący ze wszystkimi pojazdami latającymi i strzelającymi.
  Ale oto mały czołg E-5. Siedmiotonowa maszyna. Przechodzi próby bojowe. I szarżuje na wroga.
  I nadszedł czas śpiewania - nikt nas nie powstrzyma i nie pokona!
  E-5 pędzi przed siebie, strzelając w locie. I nie ma sposobu, żeby zatrzymać taki czołg. A pociski rykoszetują.
  A w środku samochodu siedzi dziesięcioletni chłopiec, Friedrich, i piszczy:
  - I będę prawdziwym super wojownikiem!
  I znowu strzelił... I trafił w sam środek wieży. A jego siła rażenia, pomimo małego kalibru, jest kolosalna.
  A na niebie Helga walczy. Bosonoga dziewczyna w bikini zdobywa punkty i cieszy się ze swojego fantastycznego sukcesu.
  Bosymi stopami wskazuje na radziecki pojazd i podpala go, powodując eksplozję całego zestawu bojowego z pociskami.
  To jest fajne i szalone.
  A Agawa rzuca się naprzód... I też walczy.
  Jest już sierpień 1944 roku... Armia Czerwona nigdzie nie odniosła sukcesu. Ale Niemcy również nie potrafią dokonać znaczących postępów. Teraz do walki wkraczają przerażające czołgi podziemne. Ale to tylko taktyka.
  Dziewczyny pobiegły pod ziemię, zniszczyły baterię radzieckich dział i wróciły.
  Schwytali kilku młodych pionierów. Dziewczyny rozebrały pojmanych chłopców i zaczęły ich torturować. Biły pionierów drutem, a następnie przypalały im bose pięty ogniem. Potem zaczęły łamać im palce u stóp rozpalonymi szczypcami. Chłopcy wyli z potwornego bólu. Na koniec dziewczyny wypaliły im gwiazdy w piersiach rozpalonym żelazem i zmiażdżyły im męskie genitalia butami. To był ostateczny cios, a pionierzy zmarli z powodu szoku.
  Krótko mówiąc, dziewczęta wykazały się niezwykłymi umiejętnościami. Ale po raz kolejny Niemcom nie udało się osiągnąć niczego znaczącego.
  Potężne działa samobieżne Sturmmaus ostrzelały pozycje radzieckie, siejąc zniszczenie i zagładę. Jednak radziecki samolot szturmowy zestrzelił jeden z pojazdów, co skłoniło nazistów do wycofania się.
  W sierpniu 1944 roku Saratów wciąż się bronił. Jednak Niemcom udało się zdobyć miasto Uralsk w Kazachstanie i ruszyli w kierunku Orenburga.
  Oto Albina i Alvina znów w powietrzu, tym razem na eksperymentalnym latającym spodku. Sterują bosymi stopami, naciskając przyciski joysticka, i robią to z niezwykłą zręcznością.
  Dziewczyny, oczywiście, demonstrują akrobacje lotnicze na najwyższym poziomie. Szarpnęły dyskiem i zestrzeliły kilkanaście radzieckich maszyn latających.
  Albina ćwierka:
  - Wściekła ekipa budowlana! Będzie deszcz meteorów!
  I znowu zawraca. A dziewczyny niszczą Armię Czerwoną. I to doszczętnie...
  Alvina zestrzeliła także kilkanaście radzieckich samolotów i pisnęła:
  - Szalone dziewczyny, i wcale nie dziewice!
  To ostatnie jest prawdą. Ich para świetnie się bawiła z mężczyznami. I robili najróżniejsze rzeczy. Dziewczyny kochały mężczyzn - sprawiało im to przyjemność! Zwłaszcza, gdy używali języka.
  Dziewczyna najwyższej próby... Torturowali młodego pioniera... Najpierw rozebrali go do naga i wlali mu do gardła kilka wiader wody. Potem przyłożyli mu rozgrzane żelazo do spuchniętego brzucha. I jak go przypalili! Młody pionier krzyczał z potwornego bólu... Śmierdziało jak spalenizna.
  Alvina uderzyła go w bok rozgrzanym drutem. I jak się śmiała... To było naprawdę zabawne.
  Po czym zaśpiewała:
  - Mam dość bronienia swojego tyłka - Chcę drażnić swoje szczęście!
  A jak ona się śmieje! I szczerzy te perłowe zęby! Ta dziewczyna uwielbia zabijać, co za dziewczyna!
  A stopy dziewczyny są bose i pełne gracji. Uwielbia chodzić boso po rozżarzonych węglach. Uwielbia też gonić pojmanych pionierów. Strasznie piszczą, gdy ich pięty się palą. Nawet Alvina uważa to za bardzo zabawne. A Albina też jest dziewczyną, szczerze mówiąc - super! Uderzy łokciem przeciwnika w brodę. I piszczy:
  - Jestem dziewczyną z najwyższej półki!
  I odsłoni swoje perłowe zęby, które lśnią jak wypolerowane. A wojowniczka jest imponująca! Potrafi zdziałać cuda, których nie opisze żadna baśń, ani pióro!
  Oba wojownicy - radzieckie jaki, łagi, peszki i iły - zostały zestrzelone z nieba. Te piękności są aktywne. Nie ma w nich cienia wątpliwości. I tak dzikie, ekstatyczne piękno.
  Wojowniczki sterują joystickiem bosymi stopami i atakują rosyjskie samoloty. Rozbijają myśliwce niczym maczuga o kryształ. Dziewczyny są bezlitosne i nieustępliwe. Emanują siłą gniewu i płomieniem namiętności. I są pewne zwycięstwa. Choć wojna z ZSRR trwa już cztery lata, nie chce się skończyć. Albina i Alvina są u szczytu popularności. I nie chcą się wycofać ani zatrzymać na chwilę. Nie przestają się poruszać i taranują wroga.
  Albina, zestrzeliwując radzieckie samoloty, wrzeszczy:
  -Dziewczyna ma już dość płaczu, wolę utopić swój łysy pantofelek!
  I jak obnaża zęby i błyska swoimi perłowymi zębami. I jak pragnie mężczyzny natychmiast. Uwielbia gwałcić mężczyzn. Naprawdę jej się to podoba. Po prostu pójdzie i cię zgwałci.
  Albina ryczy:
  Seks dziewczyny to seks,
  Zaśpiewajmy dla wielkiego postępu!
  A wojowniczka wybucha śmiechem... I znów zaczyna zabijać wszystkich wrogów. Ma mnóstwo energii. A jej mięśnie są pełne siły.
  A Alvina ryknęła:
  - Rozniesiemy wroga w pył!
  A wojowniczka wybuchnie śmiechem! I wyobraziła sobie, jak faceci ją obmacują. Ale szczerze mówiąc, to przyjemne, delikatnie mówiąc.
  Wrzesień tuż za rogiem... Słońce świeci coraz słabiej. Pierwszego dnia jesieni rosyjscy chłopcy biegają boso po świeżo spadłym śniegu w północnych regionach Rosji. Śmieją się, szczerzą zęby i pokazują Niemcom środkowy palec.
  Młodzi pionierzy w czerwonych krawatach, z krótkimi fryzurami, niektórzy kompletnie łysi. Biegają, podskakując. Ich bose stopy ledwo stygną. Stali się bardzo szorstcy. Dziewczyny też biegają, również boso. Ich różowe, okrągłe obcasy błyszczą w słońcu. Cudowne radzieckie dziewczyny. Szczupłe, wysportowane, przyzwyczajone do małych rzeczy.
  I uśmiechają się i uśmiechają do siebie... Pierwszy dzień jesieni to prawdziwa radość i pragnienie światła i tworzenia!
  I w powietrzu toczy się walka powietrzna. Mirabela, radziecki pilot numer jeden, jest jedną z pierwszych, która zestrzeliła kolejny niemiecki samolot. I jak zawsze, ma na sobie tylko bikini. Wiecznie młoda i nieblaknąca. Tak wielka jest drzemiąca w niej siła duchowa.
  Mirabella jednak uwielbia też, gdy mężczyźni ją dotykają. Właściwie sprawia jej to przyjemność. Właśnie dlatego jest pilotką... Kiedy nagie, muskularne ciało dziewczyny jest ugniatane przez męskie dłonie, to prawdziwa przyjemność. I wielka przyjemność!
  Mirabella rozbija kolejny hitlerowski samochód i syczy:
  - Jestem pancerną suką!
  Dziewczyna nawet wali bosymi, okrągłymi obcasami w panel sterowania. Jest wspaniała. I niepowtarzalna.
  Mirabella wyrywa się z zakrętu. Agawa leci w jej kierunku. W końcu spotykają się dwie z najskuteczniejszych pilotek-wojowniczek. Strzelają do siebie w locie wirowym. Próbują trafić się z dystansu. Ale im się nie udaje. Obie piękności wylatują z linii ognia. I agresywnie szczerzą zęby. Co za suki z nich. Wpatrują się sobie głęboko w oczy. A dokładniej, spotykają się wzrokiem i strzelają ponownie. Niemiecki ME-262X jest przecież lepiej uzbrojony niż Jak-9T, a radziecki samolot zostaje zestrzelony...
  Ale Mirabela katapultuje się, tracąc swój pierwszy samolot w karierze lotniczej. Najgorsze jest to, że ląduje na terytorium wroga. I to jest po prostu przykre. Takie są koleje losu. 1 września 1944 roku, już w piątym roku II wojny światowej, świat się zmienia, ale panowanie Führera w tej grze z historią alternatywną trwa.
  Wojska radzieckie ostatecznie opuszczają Saratów, a armia Wehrmachtu zbliża się do Kujbyszewa.
  Zacięte walki toczą się także o Orenburg.
  Tam walczy boso Tamara, rzucając w wrogów ładunkami wybuchowymi, popychając ich bosymi obcasami i piszcząc:
  - Chwała krajowi komunizmu!
  Weronika strzela do przeciwników. Rzuca ładunkiem wybuchowym bosymi stopami i krzyczy:
  - Za idee komunizmu!
  Wiktoria, strzelająca do swoich przeciwników niczym Robin Hood w bikini, ćwierka, rzuca bombami w wroga bosymi palcami u stóp i wyje:
  - Chwała czasom komunizmu!
  Ola, strzelając do wroga i ścinając go sierpem, wzięła i zaćwierkała:
  - Za wielkość państwa radzieckiego i wielką chwałę!
  I z bosymi stopami znów rzuci ładunkiem wybuchowym o kolosalnej, niszczycielskiej sile.
  Larisa, strzelając do faszystów, krzyknęła:
  - Mój kraj, Rosjo, tobie Bóg daje na zawsze pod błękitnym niebem!
  I puszcza oko do swoich partnerów...
  Agafya, strzelając do nazistów, mruknęła:
  Orenburg nigdy się nie podda! Stawimy czoła wrogom Ojczyzny!
  Dziewczyny są twardzielkami i zamierzają walczyć do ostatniej kropli krwi.
  Orenburg wciąż się bronił. Ale 3 września 1944 roku rozpoczął się szturm na Kujbyszew. I oczywiście nie wróżyło to ZSRR dobrze.
  Alenka strzela do faszystów i krzyczy:
  - Za komunizm w kraju Sowietów!
  I znów, bosą stopą, wystrzeli granat o niszczycielskiej mocy.
  Anyuta strzela do swoich przeciwników i piszczy:
  - Będziemy bronić Kujbyszewa!
  I bosymi stopami rzuca dużym, śmiercionośnym ładunkiem wybuchowym.
  I rozniesie na strzępy masę wrogów.
  Alla, strzelając do Fritzów, ćwierka i potrząsa piersią:
  - Za kosmiczne wyżyny Polesia!
  A bosym obcasem wystrzeli granat, by zniszczyć i spowodować całkowitą śmierć wszystkich agresorów Fritze.
  Maria, strzelając do faszystów i rzucając bosą stopę na paraliżującą moc Fritzów, pisnęła:
  - Tablica!
  A dziewczyna będzie się głośno śmiać!
  Marusia, strzelając do faszystowskich łańcuchów i rzucając niszczycielski granat bosymi palcami stóp, zaćwierkała:
  - Chwała komunizmowi i zwycięstwom!
  Matryona zauważyła z uśmiechem, posyłając kolejną śmiercionośną serię i rozwalając Fritzów:
  - Ojczyzna jest święta!
  Dziewczyny walczą jak wojowniczki.
  Test latającego spodka początkowo zakończył się sukcesem, lecz potem nie powiódł się.
  Albina i Alvina walczyły więc ponownie w ME-309, pojeździe bardzo dogodnym dla ich stylu walki.
  Dziewczyny strzelały do radzieckich samolotów i krzyczały:
  - Wyjątkowy park i elektroniczny spaghetti!
  Albina oddała celną serię w kierunku wroga, strąciła radziecki pojazd, celując w niego bosą stopą i pisnęła:
  - Mój pierwszy ruch będzie śmiertelny dla wroga!
  Alvina również strzeliła do wroga. Powaliła go doszczętnie i szczerząc zęby, powiedziała:
  - Komunizm jest moim przeznaczeniem!
  I bosymi palcami stóp osiągnęła kolejny cel.
  Dziewczyny wciąż walczą w starych samolotach. Myśliwce śmigłowe są nadal w produkcji. Co więcej, myśliwce odrzutowe wciąż wymagają adaptacji i stworzenia dla nich całej infrastruktury. A to nie jest łatwe zadanie.
  Albina, strzelając do pojazdów radzieckich, logicznie zauważyła:
  - Stworzę erę komunizmu i poprowadzę imperium ku gwiazdom!
  I bosym obcasem naciska na pedały.
  Alvina, strzelając do rosyjskich pojazdów, przebijając je na wylot, krzyknęła:
  - Naszym celem jest aryjski komunizm!
  Wojowniczka ponownie użyła bosych palców u stóp. I zareagowała bardzo szybko.
  Kiedy obie dziewczyny wróciły, wyczerpawszy cały rynsztunek bojowy, pozwoliły się umyć w łaźni. Przystojni mężczyźni bili je gałązkami brzozy. Albina, przeciągając się, zauważyła:
  - Mężczyźni są nadal potrzebni!
  Alvina zgodziła się z tym:
  - Oczywiście, że tak! Chociaż my, kobiety, jesteśmy o wiele piękniejsze!
  Albina wybuchnęła śmiechem i zaćwierkała:
  - Po co kobiecie mężczyzna, żeby miała kogo bić!
  Dziewczyny oczywiście się z tym zgadzają.
  Helga strzelała z TA-152 do radzieckich czołgów i przebijała je na wylot, uśmiechając się:
  - Chwała cesarskiemu komunizmowi!
  A dziewczyna się śmiała.
  Agava krąży po niebie, polując na radzieckie samoloty. Jak-9, najprostszy w produkcji samolot, jest coraz bardziej widoczny na niebie. Ten samolot jednak nie jest aż tak słaby. Model T jest uzbrojony w działko kalibru 37 mm i może zadać Fritzowi dotkliwy cios.
  Agava strzela z dystansu ze swojego ME-262 i nuci przez nos:
  - Jestem najmądrzejszy na świecie, zabijam swoich wrogów w toalecie!
  I mruga okiem do aniołów na niebie.
  Ale oto Mirabella znów jest w powietrzu. Ta dziewczyna, pomimo wszystkich strat, nie jest zniechęcona.
  I nawet zaczyna śpiewać, komponując w trakcie;
  Do Komsomołu dołączyłem grając,
  Piękna dziewczyna marzeń....
  Myślałem, że świat będzie wiecznym majem,
  Każdy dzień jest dniem urodzin wiosny!
  
  Ale z jakiegoś powodu to nie zadziałało,
  Jakoś nie mam zdolności zakochania się...
  No więc powiedzcie mi chłopaki, proszę,
  Życie jest bardzo silnym wiosłem!
  
  Nagle zagrzmiała wojna,
  I nadszedł huragan śmierci...
  A silne ciało mojej dziewczyny,
  Możesz od razu narazić się na niebezpieczeństwo!
  
  Nie chcę się poddawać, uwierz mi,
  Walcz za Ojczyznę do końca...
  Granaty nosimy w mocnym plecaku,
  Stalin zastąpił swego ojca w naszych sercach!
  
  Wojownicy z Rosji są wielcy.
  Możemy chronić świat i porządek...
  Gwiazdy nieba zraszały aksamit,
  I myśliwy stał się zwierzyną!
  
  Jestem boso walczącą dziewczyną,
  Pełen pokus i miłości...
  Będzie, wiem, takie miejsce w tym raju,
  Nie można zbudować szczęścia na krwi!
  
  Wielcy wojownicy Ojczyzny,
  Będziemy walczyć twardo pod Moskwą...
  A potem sen za komunizmu,
  Przeciwko zaświatom z Szatanem!
  
  Odważni Rosjanie,
  Że walczą uczciwie do samego końca...
  Strzelają z karabinu maszynowego,
  Jeśli trzeba, to ze złotej korony!
  
  Nawet kula nas nie zatrzyma,
  Jezus, wielki Bóg zmartwychwstał...
  Dni drapieżnego smoka dobiegły końca,
  Na niebie zrobiło się jeszcze jaśniej!
  
  Kocham Cię, moja droga Lado,
  Najwyższy Bóg Swaróg będzie uwielbiony...
  Musimy walczyć za Rosję,
  Najlepszy Biały Bóg jest z nami!
  
  Nie sprowadźcie Rosjan na kolana,
  Wierzcie mi, naszego ciała nie da się ujarzmić...
  Stalin i wielki Lenin są z nami,
  Ten egzamin również musisz zdać!
  
  Ból Ojczyzny jest także w naszych sercach,
  Wierzymy w jej wielkość...
  Szybko otwieramy drzwi do kosmosu,
  Życie będzie bardzo słodkie!
  
  Jesteśmy boso pięknymi dziewczynami,
  Biegniemy tak szybko przez zaspy śnieżne...
  Nie potrzebujemy tej gorzkiej wódki,
  Cherubin rozkłada skrzydła!
  
  My, dziewczyny, będziemy bronić naszej Ojczyzny,
  A my odpowiemy Fritzom, nie złym,
  Piekielny Kain zostanie zniszczony,
  I pozdrowienia dla Chrystusa Zbawiciela!
  
  Nastanie era - lepszej nie ma,
  Umarli będą zmartwychwstawać na zawsze...
  Wszechświat stanie się prawdziwym rajem,
  Niech marzenia wszystkich ludzi się spełnią!
  ROZDZIAŁ NR 11.
  Wrzesień 1944 roku upłynął pod znakiem zaciętych walk... Fritzom udało się okrążyć Kujbyszew i Orenburg, miasta te były więc skazane na zagładę, ale mimo wszystkich trudności walczyli.
  Dziewczęta wykazały się niezwykłą odpornością... Na początku października naziści, nie zdobywszy jeszcze Kujbyszewa, zaatakowali Penzę. I o to miasto również wybuchły walki.
  Natasza i jej zespół tam walczyli.
  Dziewczynka rzuciła granat bosą, wdzięczną stopą i zagruchała:
  - Za ducha rosyjskiego.
  Następnie Zoya wystrzeliła z bazooki, niszcząc niemiecki czołg Lev-2.
  Niemcy nieco zwolnili... Pantery i T-4 zostały wycofane ze służby. Ale na razie te pojazdy nadal służą. Pantera to rzeczywiście dobry niszczyciel czołgów i dość dobrze chroniony od przodu. Problemem są jednak jej boki. Z drugiej strony, Pantera-2 jest również chroniona z boków, choć niezbyt dobrze. Ale wytrzymuje ostrzał z większości dział.
  Prace nad serią E trwają... Czołg E-75 zapowiada się jako pojazd nowej generacji z dobrze chronionymi bokami. Niemcy na to liczą. Celem jest stworzenie czołgu, który nie będzie zbyt ciężki, szybki i dobrze chroniony. Pierwszą próbą w tym zakresie był Maus, ale doświadczenie pokazało, że ten czołg był zbyt ciężki. Jako jego następcę opracowywano już E-100. Czołg ten miał bardziej zwartą konstrukcję i niższą sylwetkę. Ogólnie rzecz biorąc, jego masa, w porównaniu z Mausem, została zmniejszona do 130-140 ton. Boki zostały ustawione pod racjonalnymi kątami. Grubość boków, łącznie z ekranami, sięgała 210 milimetrów. Uzbrojenie jest takie samo jak w Mausie: działo kalibru 128 milimetrów i działo kalibru 75 milimetrów z krótką lufą. Niemcy zamontowali mocniejszy silnik o mocy 1500 koni mechanicznych, a czołg mógł poruszać się po autostradzie z prędkością 40 kilometrów na godzinę.
  Co jest generalnie zadowalające. Choć E-100 to wciąż za ciężki czołg. Ma jednak doskonałe uzbrojenie i ochronę.
  Jego walory bojowe mogły być przyzwoite, ale transport czołgu, i to transportowanie go, nadal stanowiło problem. Doświadczenie pokazało, że aby czołg można było stosunkowo łatwo transportować po drogach i mostach, jego waga nie mogła przekraczać osiemdziesięciu ton.
  Hitler ustalił więc limit dla E-75, utrzymując go w granicach masy, jednocześnie tworząc pojazd o niezawodnej ochronie. Z tego powodu zrezygnowano z armaty 75 mm. Konstrukcja została zaprojektowana tak, aby była jak najbardziej zwarta: pojedyncza jednostka z silnikiem i skrzynią biegów, zamontowana poprzecznie, a skrzynia biegów zamontowana na silniku. W rezultacie, być może, czołg byłby chroniony ze wszystkich stron i niezbyt ciężki.
  Hitler, generalnie rzecz biorąc, nie był w pełni zadowolony z niemieckich pojazdów. Chociaż Lew-2 był niewątpliwie bardziej zaawansowany, jego działo kalibru 105 mm było zbyt potężne w porównaniu z radzieckimi czołgami i niewystarczające do ostrzału celów nieopancerzonych. Pantera-2, choć generalnie zadowalająca pod względem uzbrojenia i ochrony czołowej, wciąż nie miała pancerza bocznego, a jej osiągi były zadowalające.
  Führer zażądał stworzenia czołgu, który pod każdym względem spełniałby wymagania wojska.
  Ale nie jest to takie łatwe do osiągnięcia. Jedynym sposobem jest maksymalne skompresowanie układu, odciążenie podwozia za pomocą specjalnych wózków i resorów oraz przesunięcie niektórych części na zewnątrz kadłuba. I ułożenie załogi praktycznie w pozycji leżącej.
  Taki rozwój sytuacji mógł okazać się całkiem obiecujący. Pierwszy czołg E-75, zunifikowany z E-50, mógł ważyć nie więcej niż siedemdziesiąt ton i byłby potężną maszyną.
  Elizawieta walczyła w czołgu T-34-85 i nie była w pełni zadowolona z jego ochrony. Pancerz, kruchy z powodu braku elementów stopowych, nie zapewniał zbyt dużej ochrony.
  Elżbieta wyskoczyła z bosymi stopami i ryknęła, szczerząc zęby:
  - Jestem kosmiczną ryjówką.
  Katarzyna rzuciła się na wroga, uderzając go w bok i sycząc, szczerząc zęby:
  - Za komunizm w ZSRR!
  Elena również strzelała bardzo aktywnie, celując w przeciwnika i trafiając go ze śmiertelną siłą, a biorąc pod uwagę fakt, że miała bose nogi, sapała:
  - Za konstytucję zwycięstwa!
  Eufrazja oddała strzały do wroga, precyzyjnie używając bosych palców u stóp i pisnęła:
  - Jesteśmy wierni Swarogowi i Stalinowi za wielkość kraju!
  Te dziewczyny są naprawdę wojowniczkami. Mają najwspanialszą drużynę.
  Niektóre czołgi T-34-85 zostały wyposażone w kuloodporne pancerze, co znacznie zmniejszyło ich masę. Zwiększyła się prędkość i zwrotność pojazdu. Teraz jednak mógł on zostać pokonany przez karabiny przeciwpancerne, karabiny maszynowe dużego kalibru i wiele rodzajów granatów. Działka lotnicze mają całkowitą przebijalność. Jednak ten typ czołgu jest jeszcze prostszy w produkcji, tańszy i ma większą prędkość.
  Gdyby dziewczyny prowadziły ten samochód, nie pozwoliłyby ci do niego wsiąść.
  Elżbieta, szybka dziewczyna o kolosalnej, niszczycielskiej mocy, logicznie zauważyła:
  - Męstwa nie zastąpisz zbroją!
  Jekaterina zgodziła się z tym:
  - Tak, to prawda. W ten sposób cię nie złapią!
  I jak wybuchasz śmiechem...
  Dziewczyny są niesamowicie czarujące. A kiedy już pokonają swoich wrogów, robią to agresywnie i dobitnie.
  Kiedy ich czołg wyczerpał cały swój ekwipunek bojowy i poszedł uzupełnić zapasy, Elena zapytała swoich przyjaciół:
  - No więc, dziewczyny, jak myślicie, czy mamy szansę pokonać Trzecią Rzeszę?
  Jekaterina odpowiedziała pewnie:
  - Jak powiedział Wasilij Terkin... Przyszliśmy bić, a nie liczyć!
  Elżbieta poprawiła:
  - Tak powiedział Suworow!
  A dziewczyna, z bosymi palcami u stóp, wzięła kawałek gazety i zwinęła go w papierosa. Wydało jej się to zabawne.
  Eufrazja śpiewała, kołysząc swoim ciałem:
  - Jestem dziewczyną-terminatorką kosmiczną,
  Dla Fritzów - kultywatorów będzie to bardzo bolesne!
  A jak się śmieje wojownik!
  Dziewczyny postanowiły zagrać w karty. To zabawne. A przegrani robią pompki i przysiady.
  Elena w trakcie gry zauważyła:
  "Poważnie, nie mamy realnych szans na wygraną! Kaukaz upadł i przegrywamy!"
  Katarzyna rzuciła kartę bosą stopą, bijąc przeciwniczkę i pisnęła:
  - Ale mamy tajną broń!
  Wojowniczka wybuchnęła śmiechem i rzuciła mapą, również bosymi palcami stóp.
  Elżbieta westchnęła i zauważyła:
  - Tak naprawdę pozostała nam tylko jedna nadzieja - nowa tajna broń!
  Eufrazja jęknęła, rzucając kartę bosymi palcami swych wdzięcznych stóp:
  - Nie możemy się obejść bez tajnej broni!
  A dziewczęta zaśpiewały chórem:
  - Nasz miecz płonie ogniem, powalimy naszych wrogów! Jesteśmy wojownikami ZSRR!
  Wojownicy są naprawdę gotowi do walki.
  Ale siły były zbyt nierówne... W połowie października Kujbyszew ostatecznie padł...
  Niemcom udało się zdobyć kluczowy cel obronny. Ale deszcz zaczął padać... Była nadzieja na przerwę jesienią.
  Jednak walki w powietrzu trwały nadal.
  Trzy radzieckie pilotki: Mirabela, Anastazja i Akulina walczyły z dzikim entuzjazmem.
  Mirabella, zestrzeliwując nazistowskiego pilota w swoim przestarzałym, ale groźnym Jak-9 T, śpiewała:
  - Nastanie era, era komunizmu!
  Anastazja, naciskając bosymi palcami na spust, potwierdziła, szczerząc zęby:
  - Z piosenką polecę w niebo!
  I puściła oko do swoich przyjaciół.
  Akulina zmiażdżyła innego Niemca, naciskając na pedał bosym, okrągłym obcasem i rzekła:
  - Ku chwale ZSRR!
  Muszę przyznać, że dziewczyny są prawdziwymi wojowniczkami.
  Mirabella, zestrzeliwując faszystowski ME-262 działem kal. 37 mm, zaćwierkała:
  - Chwała komunizmowi!
  Anastazja, odcinając nazistę celnym atakiem i przecinając wroga, krzyknęła:
  - Chwała czerwonemu wszechświatowi!
  Akulina jest bardzo zadziorną dziewczynką; rozbiła niemiecki samochód, gwizdała i warczała:
  - Za komunizm w kraju Sowietów!
  Wojownicy muszą wyróżniać się niezwykłym opanowaniem.
  Albina, Alvina i Agava z kolei zbierają swoje punkty. Dziewczyny również walczą boso i w bikini.
  Jakie to zabawne, gdy dziewczyny są prawie nagie w samolotach.
  Albina bosymi stopami rozbija kilka radzieckich samochodów i piszczy:
  -Za aryjskie braterstwo!
  Alvina również walczy z Armią Czerwoną i robi to odważnie. Celuje z działek lotniczych bosymi stopami i rozcina radzieckie samoloty, krzycząc:
  - Po świetne pomysły!
  Agava zestrzeliwuje także radzieckie myśliwce i samoloty szturmowe, dosłownie je miażdżąc i rycząc:
  - Za zwycięstwa Trzeciej Rzeszy!
  A dziewczyny nie stronią od poddawania swoich przeciwników okrutnym torturom. Zwłaszcza przystojnym chłopcom.
  Albina, piekąc obcasy pioniera nad ogniem, zauważyła kiedyś:
  - Chłopcy smażeni z pieprzem są tacy pyszni!
  A jak się śmieje! I wystawia język!
  Alvina zauważyła to i odsłoniła zęby:
  - Chłopiec smażony w piekarniku, bardzo smaczny z czosnkiem!
  Agawa powaliła dwóch radzieckich żołnierzy bosymi stopami i krzyknęła:
  - Jesteśmy kosmicznymi ryjówkami!
  I puściła oko do przyjaciół. Była dziewczyną o rzadkiej, zadziornej postawie.
  Albina, zestrzeliwując samoloty swoimi bosymi, zgrabnymi, wyrzeźbionymi stopami, zauważyła:
  - Rosji nie da się zrozumieć umysłem; jak można wybierać na swoich władców takich ludzi jak Stalin?
  Alvina zauważyła agresywnie, szczerząc zęby i strzelając bosymi palcami u stóp:
  - A nasz Hitler nie jest lepszy!
  Agawa chichotała, strącając radzieckie pojazdy bosymi stopami i zauważyła:
  "Adolf jest z pewnością opętany! Ale jednocześnie to, ile już osiągnął, jest nie do opisania!"
  Dziewczyny są niezwykle waleczne i agresywne.
  I tak upiekli dwóch chłopców żywcem nad ogniem. Nabili ich na stalowy pal i zaczęli piec, podczas gdy krzyczeli i wili się z bólu. Potem, gdy chłopcy jeszcze jęczeli, wszystkie dziewczyny z eskadry podbiegły do upieczonych pionierów, odcinając im kawałki ciała i zjadając je.
  I było bardzo smaczne, zwłaszcza jeśli podczas smażenia posypie się je pieprzem.
  Agawa, na przykład, zjadła udo chłopca z wielkim apetytem. Dziewczynki wykonały fantastyczną robotę. Z obu chłopców zostały tylko kości i wnętrzności. Szczególnie pyszna była wątróbka młodego. Dziewczynki pochłonęły ją z wielkim apetytem.
  A teraz walczą w powietrzu...
  Orenburg padł pod koniec października...
  Niemcy zbliżyli się do Ufy. Jest już dość zimno i pada śnieg.
  Tamara i jej zespół walczą z nazistami na obrzeżach Ufy. Niemiecka piechota, złożona z czarnoskórych żołnierzy rekrutowanych z kolonii francuskich i belgijskich, atakuje.
  Oni dosłownie wypełniają wszystkie podejścia zwłokami.
  Tamara oddaje serię, rzuca granat bosą stopą i piszczy:
  - Era komunizmu będzie gloryfikowana przez wieki, wierzę, że Stalin będzie naszą twardą ręką.
  Weronika, strzelając, mówi:
  - Nie rozbijajcie ZSRR!
  I bosym obcasem wyrzuca w powietrze ładunek wybuchowy.
  Anfisa, strzelając do nazistów i rzucając bosymi palcami stóp kolejną wiadomość o śmierci, zauważa:
  - Wielkość komunizmu jest z nami!
  Wiktoria, strzelając do wroga i miażdżąc nazistów, rzucając granat bosymi stopami, piszczy:
  - Niech żyje wielka Ojczyzna!
  Olimpiada strzela. A potem ta potężna dziewczyna ciska w faszystów całą skrzynką materiałów wybuchowych i ryczy:
  - Chwała naszej kosmicznej Ojczyźnie!
  A dziewczyny będą krzyczeć chórem.
  - Za ZSRR! Będzie pionier!
  Żołnierki Armii Czerwonej walczyły w bitwie. A kiedy padał śnieg, nadal walczyły boso i w bikini.
  Na początku listopada naziści rozpoczęli atak na Uljanowsk, miasto, w którym urodził się Lenin i gdzie Stienka Razin został ciężko ranny. Jest to stolica rosyjskich miast.
  Alenka walczy z faszystami. I śpiewa sobie, rzucając granatami w nazistów bosymi stopami:
  - Chwała Rosji, chwała...
  Czołgi pędzą naprzód...
  Podział w czerwonych koszulkach,
  Pozdrowienia dla narodu rosyjskiego!
  Anyuta, strzelając do wrogów i kosząc ich, a następnie wystrzeliwując bosymi palcami stóp ładunki wybuchowe z trocinami, krzyknęła:
  - Za komunizm Stalina!
  I wystrzeliła serię w kierunku całego szeregu czarnych wojowników, miażdżąc ich.
  Alla, strzelając do swoich przeciwników i rzucając śmiercionośnymi granatami bosymi stopami, pisnęła:
  - Za Matkę Rosję!
  Maria, strzelając do faszystów i rzucając wrogowi dary śmierci bosymi stopami, odpowiedziała i zanotowała:
  - Za kosmiczny komunizm!
  Matriona, strzelając do nazistów i miażdżąc wroga, powiedziała:
  - Dla odmiany w bitwie!
  Marusia, bijąc Fritzów i zadając im ciosy pięściami, wzięła je i agresywnie piszczała, miażdżąc ich na proch:
  - O zwycięstwa najwyższej rangi!
  I bosą stopą rzuciła granat o śmiercionośnej sile.
  Dziewczyny tutaj są takie fajne i energiczne.
  Alenka, strzelając i kosząc wrogów, rzucając granaty bosymi palcami stóp, pisnęła:
  - Niech wielkość komunizmu będzie z nami!
  A dziewczyna wzięła to i z wielkim powodzeniem rozbiła niemiecki czołg.
  Oto kolejna modyfikacja czołgu Lew-2, uzbrojona w działo kalibru 88 mm. Wieża jest węższa, czołg mniejszy, waży około pięćdziesięciu pięciu ton, a silnik osiąga moc 1200 koni mechanicznych z wymuszoną przepustnicą. Szybka niemiecka maszyna.
  Ale wojownikowi to nie przeszkadza.
  Alla rzuciła granat bosą stopą i pisnęła:
  - Za komunizm!
  Anyuta rzuciła śmiercionośny dar bosymi palcami u stóp i zagruchała:
  - Ku nowym granicom!
  A dziewczyna zaczęła gwizdać. Niemiecki czołg Lev-2 po prostu się przewrócił, a koła dosłownie poleciały.
  Maria, strzelając do nazistów, śpiewała:
  - I walka trwa dalej,
  A moje serce czuje niepokój w piersi...
  A Lenin jest taki młody -
  A młody Październik już przed nami!
  Matriona, strzelając do wroga i siejąc jego szeregi, rzuciła granat bosą stopą i zaćwierkała:
  - W życiu najważniejszy jest pierwszy krok!
  Marusia, wybijając faszystów, krzyknęła:
  - Czy widzisz znów nad Ziemią wiry wściekłych ataków!
  A oto nieugięci wojownicy.
  Ale siły wciąż są nierówne. Penza już upadła. A naziści szturmują Sarańsk.
  Miastu Gorki nie pozostało już wiele.
  7 listopada 1944 roku Stalin zorganizował w Moskwie kolejną paradę. Choć nie była to parada zwycięstwa.
  Jednak naziści po raz pierwszy zbombardowali Moskwę pociskami balistycznymi V-2. W tym samym czasie miasto zostało zbombardowane przez samoloty odrzutowe, w tym bombowce Arado. Ta akcja wstrząsnęła wszystkimi. Pociski V-2 leciały po wysokiej trajektorii i nagle spadły, niezauważone nawet przez radary.
  Doszło do wielu zniszczeń i katastrof. Podczas parady zginęli żołnierze radzieccy.
  Stalin zwołał nadzwyczajne spotkanie w podziemnym bunkrze, który mógł wytrzymać nawet bezpośrednie uderzenie bomby atomowej.
  Szef Sztabu Generalnego Wasilewski z niepokojem zauważył:
  "Niemcy opracowali nową broń o ogromnej sile rażenia. A nasze radary jej nie wykryły..."
  Stalin ryknął, wściekle tupiąc obcasami:
  - Co za idioci! Nie mogliście przewidzieć takiego zaskoczenia!
  Marszałek Wasilewski zauważył:
  - Coś było, towarzyszu Stalinie...
  Beria natychmiast doniósł:
  "To są pociski klasy A-5. Proszę się nie martwić, towarzyszu Stalin. Przenoszą tylko osiemset kilogramów aminolonu, ale kosztują tyle, co dobry bombowiec odrzutowy. Niemcy wyprodukowali kilkadziesiąt takich pocisków, ale nigdy nie weszły do produkcji, ponieważ samoloty odrzutowe są tańsze i bardziej praktyczne do bombardowania".
  Stalin uspokoiwszy się, zauważył:
  - Więc to nie jest skuteczna broń? Bardzo dobrze!
  Beria westchnął i zauważył:
  "Ale bombowce odrzutowe to poważny problem. Musimy z nimi walczyć, towarzyszu Stalin!"
  Marszałek Żukow zaproponował:
  - Może powinniśmy po prostu stworzyć własne rakiety. To znaczy rakiety ziemia-powietrze. Co, sterować nimi przez radio i zestrzeliwać samoloty?
  Woznesenski zauważył:
  "Stworzenie takich pocisków zajmuje dużo czasu! Znacznie łatwiej jest zbudować bardzo tanie samoloty z drewna, wypełnić je materiałami wybuchowymi i staranować wroga. To by było jak kamikaze!"
  Stalin skinął głową na znak zgody:
  "Tak, samoloty kamikaze muszą zostać użyte. To nasza szansa, choć w rzeczywistości taki atak tylko przedłuża agonię Armii Czerwonej".
  Trzeba znaleźć coś bardziej skutecznego!
  Jakowlew odpowiedział z westchnieniem:
  "Prace nad nowymi samolotami trwają, towarzyszu Stalinie. Ale na razie koncentrujemy się na utrzymaniu maksymalnej produkcji. Wszystkie rezerwy są rozlokowane, a dzieci, nawet te w wieku dziesięciu lat, są zatrudniane przy obrabiarkach. Pełna mobilizacja, zarówno całkowita, jak i ponadcałkowita".
  Stalin ryknął:
  - Musimy zrobić o wiele więcej! To, co robisz, to zdecydowanie za mało!
  Mołotow westchnął i powiedział:
  "Wciąż mamy problemy z kontaktem z naszymi sojusznikami. Wygląda na to, że jesteśmy sami. Próbowałem negocjować z Japończykami... Żądają terytorium aż po Ural, co jest nie do przyjęcia".
  Stalin warknął:
  - Musimy uderzyć na Japonię zimą, ale co z Leningradem?
  Żukow powiedział, szczerząc zęby:
  Atak na Pietrozawodsk nie był tak skuteczny, jak oczekiwano. Szwecja przystąpiła do wojny po stronie III Rzeszy, a my musieliśmy stawić czoła znacznie większym siłom. Nie mogliśmy więc od razu rozpocząć ofensywy, a wróg, ściągając jednostki Wehrmachtu, odparł nasz atak. Leningrad jest całkowicie oblężony i całkowicie odcięty. Wierzę, że cała ludność wymrze do wiosny z powodu całkowitego głodu. A upadek Leningradu będzie nieunikniony.
  Zaopatrzenie drogą powietrzną jest praktycznie niemożliwe. Wróg całkowicie dominuje w powietrzu. Niemcy przyznają nawet Krzyż Rycerski za samo zestrzelenie stu samolotów.
  Stalin warknął gniewnie:
  - Ofensywa się nie powiodła!
  Żukow skinął głową:
  "Wiele linii kolejowych jest zniszczonych, a my skoncentrowaliśmy zbyt mało sił. Trzeba też oddać honor Finom i Szwedom; są zagorzali w obronie. Ale to nie wszystko. Niemcy ominęli również Murmańsk. Teraz miasto jest otoczone. Nie wiemy, co robić!"
  Stalin warknął:
  - Odblokuj!
  Żukow wyraził sprzeciw:
  - Nie mamy na to sił! A wróg mógłby zająć cały Półwysep Karelski!
  Stalin rozkazał:
  "Zbierzcie swoje siły i rozluźnijcie blokadę! Niemcy nie są tak silni zimą. Będziemy w stanie wywrzeć na nich presję!"
  Wasilewski zauważył:
  - Musimy zapobiec głębokim przełomom, a wtedy siły naszego wroga nas pokonają!
  Stalin ryknął:
  - Będziemy walczyć za komunizm!
  Woznesenski przekazał jeszcze weselsze wieści:
  SU-100 jest już w fazie produkcji i gotowy do masowej produkcji. Podwozie bazuje na T-34, co czyni go dość prostym w produkcji. Pocisk do nowego działa jest praktycznie gotowy. SU-100 już pojawia się na froncie. Jutro pierwszy pojazd wyjedzie na front!
  Stalin skinął głową z aprobatą:
  "To przynajmniej dobra wiadomość! Ale T-34-85 nie powinien jeszcze zostać wycofany z produkcji. Co więcej, pancerz musi zostać odchudzony, a masa zmniejszona do dwudziestu ton. Walka pokazała, że gorzej już nie będzie!"
  Woznesenski zauważył:
  "A z drewna można zrobić pancerz! Produkujemy sto takich czołgów dziennie, nawet więcej niż naziści. Ale Fritzowie z łatwością niszczą nasze pojazdy, nawet lekkimi karabinami przeciwpancernymi".
  Żukow zauważył:
  - Gerda tam jest. To taka twarda kobieta! Zniszczyła mnóstwo naszych czołgów i dział.
  Stalin skinął głową:
  - Musimy ją złapać i usmażyć jej bose pięty. To twarda laska!
  Żukow zgodził się:
  - Musimy go zdobyć! I zmiażdżymy faszystów!
  Beria skinął głową i mruknął:
  - Przeprowadźmy podobną operację specjalną!
  Stalin westchnął i zauważył:
  - To świetny pomysł, ale... Zostało jeszcze parę rzeczy do zrobienia!
  Beria ryknął:
  - Złapmy ich wszystkich!
  Stalin pokręcił głową:
  - Nie... Zabijanie bohaterów jest złe! Chcę, żeby Gerda do mnie przyszła! To pilne!
  Beria zauważył:
  - Żywy?
  Stalin chętnie potwierdził:
  - Oczywiście, że żywy!
  Beria bełkotał, nadymając policzki:
  - Wszystko co niemożliwe jest możliwe, wiem to na pewno!
  Pojawiło się kilka dziewczyn w krótkich spódniczkach i z gołymi nogami. Niosły kieliszki z winem i puszczały oko do członków GKO.
  Żdanow zauważył:
  - Potrzebujemy więcej dziewcząt w wojsku! Zaprowadzą tam porządek!
  Stalin stwierdził:
  Odznaczam Anastazję, Mirabelę i Akulinę "Orderem Gwiazdy Chwały" z diamentami! Chwała ZSRR!
  Wszyscy krzyknęli chórem:
  - Chwała bohaterom!
  I klaskali w dłonie.
  Jedna z dziewcząt skłoniła się, uklękła i pocałowała buty Stalina.
  Naczelny Dowódca oblał ją winem i ryknął:
  - Naszą siłą jest nasza pięść!
  Beria ćwierkał:
  - Hitler jest głupcem!
  Stalin wyraził sprzeciw:
  - Nie głupiec, lecz uosobienie przebiegłości!
  I wszyscy znów zaczęli klaskać.
  ROZDZIAŁ 12
  Uljanowsk był całkowicie otoczony, ale jak dotąd dzielnie się bronił... Był już koniec listopada, padał śnieg i mróz. Niemcy nie byli specjalnie chętni do ataku i wciąż tylko strzelali.
  Pogoda w powietrzu nie sprzyjała lataniu. Dziewczyny jednak wciąż walczą i wykazują się odwagą.
  Gerda i jej załoga jadą Panterą-2. Ale czołg Panther-3 ma wkrótce przybyć, a wojowniczka bardzo chce w nim walczyć.
  W międzyczasie ostrzeliwuje pozycje radzieckie.
  Wycelowała pistolet w cel bosą stopą i strzeliła. Zniszczyła radziecki T-34 i zaćwierkała:
  - Za święte Prusy!
  Charlotte także wystrzeliła z armaty, przebiła radziecką haubicę i pisnęła:
  - Nasze szczęście od wieków!
  Christina również oddała strzał, trafiając wroga bosą stopą i skrzeczała:
  - Dla takich facetów jak ty, którzy są nas godni!
  Magda również oddała bardzo celny strzał, ćwierkając:
  - Za wielkość Imperium!
  A czterech myśliwców Elżbiety walczy w najnowszych SU-100.
  Dziewczynki opanowały obsługę nowego działa samobieżnego i strzelają.
  Elżbieta kopała bosymi palcami i zaczęła śpiewać;
  Kat faszystowski rozrywa ramiona,
  Oto stojak, szczypce i wiertła pod ręką!
  Chce okaleczyć ciało i duszę,
  Bezwartościowy potwór, ale wygląda zajebiście!
  
  Obiecuje pieniądze, statki parowe na morzu,
  Co może dać nawet tytuł!
  W rzeczywistości, to sprawi, że zaczniesz wydawać pieniądze,
  Przecież dla niego jesteś tylko trupem i grą!
  
  Chce wiedzieć coś o naszej firmie,
  Jakie nowe łańcuchy dla biednych!
  Dlatego będzie hojnie prowadził opóźnienie,
  Zapomnieć o ojcu, a nawet matce!
  
  Lecz będziemy służyć naszej Ojczyźnie z całych sił,
  Nie możemy dać się złamać okrucieństwu kata!
  Gałąź się ugnie od podmuchu wiatru,
  I słychać płacz nagich niemowląt!
  
  Tak, przegrałem pierwszą trudną rundę,
  Ale Wszechmogący da nam szansę na zwycięstwo!
  A potem sam znokautuję wroga,
  Moja pięść sprawi, że temu draniowi padnie szczęka!
  
  Moja ojczyzna daje mi taką siłę,
  Że można pokonać ból i wszelkie tortury!
  I wydostać się z tego bezdennego grobu,
  Żeby cię nie zjadł wściekły niedźwiedź!
  
  Jeszcze trochę i zbawienie będzie blisko -
  Osiągniemy zwycięstwo nad wrogiem!
  Żyć pod osłoną światła komunizmu,
  Niech słońce zaleje dom złotem!
  A dziewczyny śpiewały i strzelały z nowej, śmiercionośnej armaty. To niezwykle groźne wojowniczki.
  Elena zauważyła z uśmiechem:
  - Komunizm będzie zbudowany, wierzymy w to!
  Catherine zgodziła się z tym stwierdzeniem:
  - Zbudujmy komunizm, a będzie triumf!
  Eufrazja wzięła ją i bełkotała, strzelając bosymi palcami stóp i trafiając Panterę.
  Po czym wojownik pisnął:
  - O, komunizm, komunizm! Sofizmaty będą surowo tłumione!
  A Pantera została trafiona czołowo z dużej odległości.
  To są dziewczyny, których nie da się tak łatwo złamać.
  Grudzień już się zbliża... Japończycy praktycznie zaprzestali działań wojennych z powodu zimnej pogody.
  Ale na niebie, mimo zimowej pogody, wciąż trwają walki.
  Oto Toshiba i Toyota, dwaj japońscy piloci, walczący niczym zdesperowani złodzieje.
  Toshiba zestrzeliwuje radzieckie samoloty bosymi stopami i krzyczy na cały głos:
  - Jestem super dziewczyną!
  Toyota, zestrzeliwując rosyjski myśliwiec i szczerząc swoje perłowe zęby, z pewnością siebie potwierdza:
  - A jest tam hiperkobieta!
  Japonki to oczywiście wojowniczki o kolosalnej sile rażenia. Nie sposób oprzeć się honorowi samuraja.
  Jednakże walki w powietrzu wciąż trwają.
  Na lądzie cztery dziewczyny ninja podjęły się zadania eksterminacji radzieckich żołnierzy.
  Niebieska dziewczyna ninja wykonała wiatrak, powaliła kilku rosyjskich wojowników, a bosymi palcami stóp wystrzeliła groch wybuchowy o kolosalnej sile niszczenia.
  Rozdarła go na kawałki i zaćwierkała:
  - Niech żyje Japonia!
  Żółta dziewczyna ninja również zaintonowała ruch miecza motyla. Pokonała szereg przeciwników i pisnęła:
  - Zemsta komunistyczna!
  I z bosymi palcami stóp, gdy niszczycielski dar zagłady zostanie wystrzelony.
  Po czym zamruczy:
  - Za wielkość Japonii!
  Czerwona dziewczyna ninja wykonała helikopterowy ruch mieczami. Bosymi palcami stóp rzuciła śmiercionośny dar i pisnęła:
  - Dla mojej miłości!
  A potem zauważyła:
  - Co ma z tym wspólnego zemsta komunistyczna?
  Żółta dziewczyna ninja, siekająca rosyjskich żołnierzy i rzucająca granat bosym obcasem, powiedziała:
  - A poza tym będzie zupa z kotem!
  Biała dziewczyna ninja, siekając swoich przeciwników i rzucając dar śmierci bosymi palcami stóp, powiedziała:
  - Zwyciężymy dla idei komunizmu!
  A wszyscy czterej wojownicy będą się śmiać chórem i pokażą swoje perłowe zęby.
  Grudzień minął szybko... Po oblężeniu Niemcy zdobyli Ufę i Sarańsk. Ale Uljanowsk, całkowicie oblężony, wciąż się bronił.
  Stalin nakazał, aby za wszelką cenę Nowy Rok obchodzono w mieście, w którym urodził się Lenin.
  Jednak pomimo mroźnych temperatur, Niemcy zbliżali się już do Kazania. ZSRR stał więc na krawędzi całkowitego upadku.
  Nie było jasności i pomysłu, co robić w ZSRR.
  Stalin świętował Nowy Rok w Moskwie i swoim bunkrze. Jego wyraz twarzy był ponury, ale chęć walki pozostała silna.
  Hitler postanowił tymczasem urządzić sobie farsę w Libii, gdzie było ciepło.
  A tam oglądał widowisko walk gladiatorek.
  W Sylwestra nie wydarzyło się nic szczególnego, poza bombardowaniem Moskwy.
  I tak do produkcji wszedł pierwszy egzemplarz Pantery-3. Czołg ten miał tę samą grubość pancerza co Tygrys-2, ale z bardziej stromymi nachyleniami i ważył zaledwie czterdzieści pięć ton. Jego wysokość została zredukowana do niecałych dwóch metrów. Potężny silnik o mocy 1200 koni mechanicznych został zamontowany poprzecznie do przekładni w jednym bloku. Sam pojazd był dobrze uzbrojony, z doskonałą optyką i hydraulicznym stabilizatorem. Wąska wieża mieściła 88-milimetrowe działo 100 EL, bardzo celne i przeciwpancerne.
  Gerda i jej zespół wyruszyli tym pojazdem. Podwozie, które zostało ulepszone i lżejsze, płynnie sunęło po śniegu. Ten czołg jest ogólnie doskonały. Jego mocno pochylony pancerz zapewnia doskonałą ochronę czołową. Górna część kadłuba jest szczególnie dobrze chroniona, z 150 mm pancerza pod kątem 40 stopni. To około 330 mm pancerza pod kątem 90 stopni. Żadne radzieckie działo nie przebiłoby górnej części kadłuba Pantery-3. Dolna część kadłuba zajmuje jedną trzecią powierzchni czołowej, z 120 mm pancerza pod tym samym kątem i jest praktycznie nieprzebijalna.
  Przód wieży ma grubość 185 milimetrów i jest nachylony pod kątem 50 stopni, co czyni go nieprzenikalnym dla radzieckich dział.
  Ale słabsze boki kalibru 82 mm są pochylone i można je zabrać. Zwłaszcza SU-100, nowe radzieckie działo samobieżne, szybko zyskujące popularność wśród żołnierzy dzięki łatwości produkcji i armacie przeciwpancernej.
  Gerda oddała pierwszy strzał w kierunku wojsk radzieckich. Przebiła czołg IS-2 i powiedziała:
  - To dobry wojownik!
  Charlotte zauważyła, strzelając do wroga i przebijając sowiecką maszynę naciskając przycisk bosym obcasem:
  - Ta technika jest prawie bezbłędna!
  Christina, celując bosymi stopami z szybkostrzelnej, automatycznej niemieckiej armaty, zauważyła:
  - Pancerz boczny jest słaby! Potrzebujemy mocniejszego pojazdu!
  Magda również strzeliła, używając gołej nogi, i w przypływie wściekłości chwyciła i krzyknęła:
  - Gdyby tylko istniała trojka, i szybsza trojka!
  A dziewczyny zaśmiały się chórem... Czołg jest naprawdę dobry, zwłaszcza jego właściwości jezdne.
  Pojazd E-100 również przeszedł testy bojowe. Jest ciężki, ale dobrze chroniony. A jego działa nie są w stanie go łatwo zniszczyć.
  Siedzą w nim też Niemki. I mimo mrozu, są boso i w bikini.
  Adala, strzelając do przeciwników i trafiając wroga, wyraziła się logicznie:
  - Będziemy żyć w komunizmie!
  I naciska bosą piętą...
  Agata, strzelając do pozycji sowieckich, uderzając wroga bosymi palcami stóp, pisnęła:
  - A wielkość naszego zwycięstwa będzie trwała przez wieki!
  Agnieszka również wystrzeliła pocisk szrapnelowy w stronę sowieckiej piechoty, oczywiście bosą stopą, i ryknęła:
  - Nie, nie ustąpimy Führerowi!
  Dziewczyna na czołgu, Atena, uderzyła wroga bosymi palcami u stóp i krzyknęła:
  - Dla Führera, nie dla Führera!
  Agnieszka roześmiała się i zauważyła:
  -Jesteśmy plemieniem nadludzi!
  Andriana, ostrzeliwując radziecką baterię i niszcząc pozycje wroga, wystawiła język i powiedziała:
  - Wielkość Niemców rozpoznała planeta!
  I będzie naciskał na przeciwnika gołym kolanem.
  Agatha, strzelając, zanotowała:
  - Rozerwiemy smoka na strzępy...
  Czołg E-75 nie był jeszcze gotowy. Führer zażądał masy sześćdziesięciu pięciu ton i silnika o mocy 1500 koni mechanicznych, zapewniających dużą mobilność, a także co najmniej 170-milimetrowego, mocno pochylonego pancerza bocznego. A to wymagało czasu.
  Ale na razie naziści i tak wygrywają... W styczniu Uljanowsk w końcu padł. Naziści rozpoczęli atak na Gorkiego i Kazań.
  Zaszli tak daleko, poza Moskwę.
  Stalin był wściekły, ale nic nie mógł zrobić. Serio, co tu można było zrobić? To kompletna porażka...
  Ale dziewczyny walczą zarówno w powietrzu, jak i na ziemi...
  I tak oto SU-100 Nataszy został zniszczony przez niemiecki samolot szturmowy podczas nalotu. To było całkiem fajne. Choć niezbyt sprytne ani pomysłowe. Jednak Natasza nie jest pierwszoklasistką i naprawdę potrafi od razu ruszyć do działania.
  . Teraz dziewczyna okazało się, że V już znajomy zbiornik T -34. Tylko Trochę przyjacielu . Wieża większy i​ broń kaliber 85 milimetrów zamiast 76. Podwozie Część dawny .
  Dziewczyny kręcił się NA miejsce . Oni takie jak I wcześniej , w jeden bikini . A Tutaj samochód radziecki produkcja . Są I muszle NA miejsce .
  Superman-Natasza Z zadowolony pogląd uśmiechnął się :
  - A Gdzie faszyści ?
  Pojawiło się wewnątrz zbiornik obraz młody oficer łącznikowy . Chłopiec ćwierkał :
  - Tutaj Ten czołg, który pojawił się NA fronty drugi świat wojny V czterdzieści czwarty rok I Do te pory usytuowany NA broń Czerwony armia . Do niego . konfrontuje się , E -25. Działo samobieżne z 88 mm armata i 120 milimetrów czołowy zbroja . Ładna. walka !
  Naprawdę V dystans Z duży praca Móc rozważać niemiecki działo samobieżne . Przysiad , z długi pień . Nieznany dziewczyny, które Więc wczesny lewy fronty Świetnie Patriotyczny wojny . Ale Superman-Natasza od razu To samo zanotowano :
  - Ona nas Może zrozum to . U jej długość w 71 EL .
  Zoya Tutaj To samo zasugerowano :
  - To wynika iść do V ruch do Nie mam to !
  Futurystka Angelica V kłopot zauważony :
  - Tutaj Kurwa ! Od razu To samo poślizgnął się znakomity nas samochód !
  Ich młody kurator-oficer gniewnie stwierdzono :
  - A Ten więcej Drobiazg ! E-75 był zrobiłbym więcej gorzej ! Ty zrobiłbym jego NIE pod jeden kąt zrobiłbym Nie przebili się . A Więc do dzieła !
  Superman-Natasza przeżegnała się I syknął :
  - Jak PRAWDA Jestem komunistą​ Mówię do ciebie - do do piekła !
  Futurystka Angelica szczekała , tupiąc boso noga :
  - No to jedziemy !
  radziecki samochód Niektóre trochę ciasno uruchomił i​ brzęczał . Przebił się . niemiecki V czoło nierealne I powinien mieć Proszę wejść Fritz V deska . Ale próbować Ten Do ? On z jego własny długolufowy pistolety Jak uderzy ... Pozostaje tylko liczyć na kogoś lub coś NA prędkość .
  Superman-Natasza wściekać się . Normalne niemiecki działa samobieżne Tak więcej łatwiej trzydzieści cztery Więc jej przewyższa V cechy . Tutaj Ty odruchowo oszalejesz .
  radziecki samochód nadchodzi NA zbliżenie . Dobrze skrzynka koła zębate lepsza dawny .
  Swietłana odpoczywa nagi obcasy I ćwierkania :
  - Führer szybko My do boju !
  Futurystka Angelica potwierdza podobny :
  - Hitler My zniszczymy !
  Złotowłosy Zoya ryknął :
  - Daj mi to. do niego zwijać się Przez twarz !
  W Ten moment ciężki pocisk Hitlera pistolety zadowolony bezpośrednio V opierać wieże . Dziewczyny wzniesiony I porwany V wyrwany metal .
  I później sekundę Wszystko cztery okazało się, że prawie absolutnie nago w majtkach i brelok NA na stojaku . Pod boso nogi piękności płonęło ognisko . płomień lizał nagi , pełen wdzięku podeszwy dziewczyny .
  Superman-Natasza Próbowałem tego drgnąć , ale jej nogi okazało się, że ciasno zaciśnięty V podkładki i​ Bardzo byli chorzy rozciągnięty żyły . To jest był klasyczny stojak , z tradycyjny smażenie pięć .A​ Na dziewczyny nogi Bardzo nawet seksowny i​ lizanie ognia podeszwy robi ich więcej bardziej atrakcyjny .
  Ale trochę boli piękności . Oni oni próbują uwolnij się . Ale naramienniki Bardzo trwały . A jego więcej I Dziewczyny Walkirii powiesić ciężary .
  To samo wojownicy V krótki spódnice , z boso stopy , bose ręce , ale ciała pokryty srebrzysty kolczuga . Oni oni grabią z pogrzebaczami ogniska i​ rzucać węgle do obcasy smażony silniejszy .
  Tutaj I stojak odwraca się na lewą stronę stawy i​ ogień frytki od dołu .A Tutaj więcej I książę z dynastii króla Wilhelma pojawił się . W siła robocza Na sierpień chłopcy , książę-demiurg wymienił drugi milion dolarów za stanowisko w SS bicz z kolczasty przewody .A​ więcej I jej Walkirie rozgrzać się z miotacz ognia .
  Książę-bóstwo mrugnął i​ Jak uderzy Do Supermana-Nataszy Przez muskularny z powrotem . Chociaż dziewczyna I odważny , ale jej z obcasy Do tył głowy zdziwiony taki ból, który przepiękny wściekle krzyknął .
  Następny uderzyć chłopiec - książę sprowadzony na dół NA Zoya . Ta Chociaż I nękany ciasno zęby , nie odbyło się z krzyczeć . A NA z powrotem pojawił się krwawy paski I oparzenia .
  Barbarossa Młodszy Z z uśmiechem powiedział :
  - Uczyć się Ty więcej niezbędny !
  Następny uderzyć przydało się Przez Futurystka Angelique . I Ten młoda kobieta Nie odbyło się z krzyczeć . Chłopiec wepchnięty moje boso dziecko noga V ogień . Wyciągnięty zwinny palcami węgiel I rzucił rudowłosy bestie V twarz . Ta krzyczał więcej mocniej , boli !
  Barbarossa Młodszy Z zadowolony pogląd powiedział :
  - Ale Ty To samo poszukiwany Z przez Niemców !
  Po rozgrzany i​ Swietłana . Jak? To Nie nękany szczęka , ale To samo krzyknął . Wszystko To samo bicz z rozpalony do czerwoności , kłujący przewody był więcej więcej bolesny , Jak płomień pod boso nogi . Tymczasem więcej niż to dziewczyny już przyzwyczaiłem się do tego przez lata dawać sobie radę finansowo bez buty i​ ich podeszwy nogi , bardzo elastyczny I wytrzymały .
  Ale ogień I ich piecze . Walkirie już V siła robocza przytrzymaj i​ bicze z rozpalony do czerwoności przewody .
  Superman-Natasza W Wszystko gardło krzyknęła :
  - Tak. Co Ten taki ?!
  Barbarossa Młodszy odpowiada:
  - Przesłuchanie nieposłusznych dam! Jesteście złapani i odpowiecie za wszystko!
  Natasza zauważyła:
  "Nie chcemy ginąć tak bezsensownie! Puśćcie nas, będziemy walczyć dalej!"
  Barbarossa Jr. warknął:
  - Dlaczego miałbym cię puścić?
  Angelica odpowiedziała:
  - Jesteśmy czarownicami i możemy dać człowiekowi, który nas uratuje, najcenniejszy dar, jaki można sobie wyobrazić!
  Barbarossa Bock był zaskoczony:
  - A co mi dasz?
  Natasza z pewnością siebie stwierdziła:
  - Uczynimy cię wieczną młodością i nigdy się nie zestarzejesz!
  Chłopiec skinął głową:
  - Jasne, mogę ci na to pozwolić! Ale jak to udowodnisz!
  Natasza stwierdziła:
  - Włóż rękę w ogień, a nie będzie bolało! Zobaczysz, że potrafimy czarować!
  Barbarossa Jr. ostrożnie włożył rękę do ognia, zakręcił nią i odpowiedział z uśmiechem:
  - Jasne! A co z twoją wolnością w zamian za moją nieśmiertelność?
  A dziewczyny dostały nową szansę. A wojna wciąż trwała... W styczniu Gorki i Kazań zostali zabrani.
  Na początku lutego Niemcy, Finowie i Szwedzi zdobyli Karelię i rozpoczęli szturm Archangielska. Sytuacja uległa gwałtownej eskalacji.
  Elżbietę przerzucono do tego miasta samolotem SU-100.
  Teraz walczyła tam. Luty i mrozy. Ale dziewczyny wciąż walczą boso.
  SU-100 waży zaledwie osiemnaście ton, nawet z kuloodporną pancerzem. Jest podatny na ataki, ale mobilny. I nie powinien czaić się w zasadzce; musi się poruszać, aby uniknąć trafienia.
  Kiedy się ruszasz, zbiornik się nagrzewa, a dziewczyny boso i w bikini nie odczuwają takiego zimna.
  Elżbieta, strzelając do faszystów, śpiewała:
  - A oto i one, warunki! A oto i środowisko! Ale z drugiej strony, zimna pogoda jest dobra dla naszego zdrowia! Zimna pogoda jest dobra dla naszego zdrowia!
  I bosymi stopami strzela do faszystów. I ten mały czołg T-4 zostaje przebity.
  Należy zauważyć, że wojownicy są wojownikami kolosalnej klasy.
  Jekaterina również strzela bosą nogą i piszczy:
  - Komunizm będzie!
  Elena, również strzelając do wroga i przebijając go na wylot, zaśmiała się ogłuszająco:
  - Czeka nas szalone zwycięstwo!
  Eufrazja, przedzierając się przez czołgi Wehrmachtu nagimi, zsiniałymi od zimna nogami, pewnie odpowiedziała:
  - Nic nie może nas zatrzymać!
  Ci wojownicy są po prostu niesamowici!
  Ale niestety, ich bohaterstwo jest również niezwykle niewystarczające... Archangielsk też padł... Amunicji ewidentnie brakuje...
  Niemcy nacierają na Moskwę od tyłu. W marcu rozpoczęły się walki o Riazań. Hordy Hitlera nadciągają ze wschodu...
  Konieczne jest podjęcie pewnych działań awaryjnych.
  Moskwa wciąż się broniła, a Stalin zwołał Radę Bezpieczeństwa. Dyskusja była napięta. Nie zaproponowano żadnych nowych pomysłów.
  Tylko Beria zasugerował:
  - Może powinniśmy zaproponować Trzeciej Rzeszy pokój na dowolnych warunkach, żeby tylko nie przeszkadzała nam!
  Stalin odpowiedział gniewnie:
  "To nie jest konstruktywne podejście, towarzyszu Beria! Potrzebujemy zdecydowanych ruchów!"
  Marszałek Wasilewski odpowiedział szczerze:
  "Wasza Ekscelencjo, nie mamy żadnych rezerw! Prawie wszystkie zostały rozbite w nierównych bitwach. Poza SU-100 nie ma w produkcji żadnej innej nowej broni. IS-3 będzie wkrótce gotowy, ale ten czołg jest skomplikowany w produkcji, a jego wdrożenie do produkcji w obecnych warunkach będzie trudne".
  Marszałek Żukow zauważył ze złością:
  - Jeśli nie możesz wygrać, to pozostaje ci tylko jedno - umrzeć z godnością!
  Stalin miał właśnie coś powiedzieć, gdy pojawiła się bosonoga dziewczyna w krótkiej spódniczce. Jej bose obcasy błysnęły, gdy niosła depeszę.
  Stalin spojrzał na nią i ryknął gniewnie:
  Leningrad, nie mogąc wytrzymać głodu i wielomiesięcznego oblężenia, upadł! Teraz nasze drugie miasto zostało zdobyte przez Fritzów!
  Marszałek Żukow rozłożył ręce i zauważył:
  - O wielki Stalinie... To straszne!
  Beria zasugerował:
  - Może powinniśmy zastrzelić tysiąc osób na cześć tego wydarzenia?
  Naczelny Dowódca ryknął:
  - Zamknij się, łysy idioto! Trzeba coś zrobić!
  Mołotow zasugerował, potykając się i nerwowo głaszcząc nagie kolana dziewcząt:
  - Zaproponujmy Niemcom tymczasowe zawieszenie broni i dopiero wtedy zacznijmy negocjacje pokojowe na jakichkolwiek warunkach.
  Stalin wychrypiał:
  - Spróbuj! Ale kapitulacji nie będzie. Jeśli Moskwa upadnie, będziemy prowadzić wojnę partyzancką!
  Beria zauważył z pochlebnym uśmiechem:
  "Ale to tylko zwiększy cierpienie ludzi, towarzyszu Stalinie. Być może..."
  Stalin zdecydowanie uderzył pięścią w stół:
  - Nie! Niech Mołotow zaproponuje negocjacje! I nic więcej, będziemy walczyć do samego końca!
  Niemcy okrążyli Riazań w połowie marca. Z powodu braku amunicji wojska radzieckie podjęły próbę wydostania się z miasta.
  Alenka i jej drużyna biegną, ich bose obcasy śmigają po topniejącym wiosennym śniegu.
  Dziewczyna strzela do faszystów i śpiewa:
  - Chwała naszemu duchowi, chwała wielkiemu krajowi!
  I bosą stopą ciska morderczy dar śmierci. I rozpędza nazistów na wszystkie strony.
  Anyuta, strzelając do przeciwników, powiedziała:
  - A nasz cios, święty darze i opłacie!
  Alla biegnie i strzela do faszystów, rzuca bosą stopą ładunek wybuchowy z węglem i syczy:
  - Nigdy się nie poddamy!
  A oto błyszcząca Maria, strzelająca do faszystów, mordująca ich doszczętnie, a następnie odpowiadająca szczerzącymi zębami i wrzeszcząca:
  - Nikt nas nie zatrzyma!
  A jej goły obcas wysłał niszczycielską dawkę śmierci i zniszczenia.
  Marusia, strzelając do nazistów, całkiem logicznie zauważa:
  - Komunizm nigdy nie zniknie!
  Matriona, strzelając do wroga i miażdżąc jego szeregi, całkiem logicznie i racjonalnie zauważa:
  - A wiara w partię będzie trwać przez wieki!
  A bose palce rzucą dar zagłady.
  Dziewczynom udało się uwolnić z okrążenia. Sytuacja jednak nadal jest napięta.
  I nie mają dokąd pójść.
  Wiosenna odwilż nieco opóźniła postępy Niemców. Co więcej, naziści sprzymierzyli się z Japonią i rozpoczęli okupację Azji Środkowej.
  To również ich rozproszyło i kwiecień minął stosunkowo spokojnie. W maju w końcu wyprodukowano pierwszy radziecki czołg, IS-3. I można go było dostarczyć na paradę pierwszomajową.
  Stary i osłabiony Stalin patrzył na to wszystko zgarbiony, a na jego twarzy malowało się śmiertelne zmęczenie.
  Ze względu na pracochłonność produkcji IS-3 nie nadawał się do masowej produkcji.
  Jedyną znaczącą różnicą w stosunku do dwóch pozostałych był kształt wieży. Przypominała latający spodek, z przednią wieżyczką przypominającą dziób żurawia. Choć zwiększone nachylenie zapewniało dobrą ochronę przedniej części kadłuba, utrudniało produkcję. Co więcej, dolna część wieży była podatna na ostrzał i pocisk, który tam trafił, nie rykoszetował.
  Stalin pomachał i zniknął w bunkrze, a wtedy rozpoczął się kolejny nazistowski nalot. W nalotach brały udział myśliwce TA-400 i Ju-287 o przesuniętych do przodu skrzydłach.
  I znów wystrzelili rakiety balistyczne za pomocą skrzydeł sterowanych radiem.
  Kreml poniósł znaczne straty.
  Stalin poważnie rozważał ucieczkę z Moskwy.
  W połowie maja, po zakończeniu ponownego podziału Azji Środkowej, naziści rozpoczęli ofensywę na Moskwę zarówno ze wschodu, jak i z zachodu. Wybuchła kolejna brutalna bitwa.
  Wojska radzieckie walczyły bohatersko. Ale szanse były zbyt nierówne. W walkach pojawiły się również czołgi E-75 Tygrys-3, podobnie jak masowo czołgi Pantera-3. Bitwy były, powiedzmy, niezwykłe.
  Pod koniec maja i na początku czerwca naziści praktycznie całkowicie okrążyli Moskwę.
  Stalin uroczyście ogłosił, że pozostanie w stolicy i będzie tam walczył aż do śmierci.
  Moskwa była ostrzeliwana i bombardowana. Była otoczona przez bardzo silne linie obronne, których niełatwo było pokonać. W stolicy zgromadzono ogromne zapasy amunicji i żywności.
  A Stalin mógł być względnie bezpieczny w podziemnym mieście.
  22 czerwca 1945 roku, dokładnie cztery lata po wybuchu Wielkiej Wojny Ojczyźnianej, Hitler nakazał przerwanie szturmu na stolicę i zamiast tego nakazał jej systematyczne niszczenie za pomocą artylerii i lotnictwa. Kontynuował też nieustanne bombardowania.
  Główna ofensywa przeniosła się na Syberię. Musieli zdobyć Swierdłowsk i Czelabińsk, zanim pokryje je śnieg... Pod koniec czerwca i na początku lipca oba kluczowe miasta zostały zdobyte po zaciętych walkach... Niemcy posuwali się naprzód przez Syberię. Radzieckie wsie padały jedna po drugiej.
  We wrześniu 1945 roku naziści zbliżyli się do Nowosybirska. Walki wybuchły również o to miasto.
  Armia Czerwona walczyła ramię w ramię z lokalnymi milicjami. Tamara również tutaj walczyła jak bohaterka.
  Jest już koniec września, pada śnieg i jest mroźno. A jednak batalion dziewcząt walczy boso, wykazując się niezwykłym heroizmem.
  A wojownicy walczą jak pantery.
  Tamara oddała serię, rzuciła bosą stopą wybuchowy pakiet węgla i pisnęła:
  - Nikt nas nie powstrzyma! Nikt nas nie pokona!
  Pozostałe dziewczyny płaczą rozpaczliwie:
  - Zginiemy, ale się nie poddamy!
  A walka trwa...
  Dopiero na początku listopada Nowosybirsk padł... Wojna trwała. Związek Radziecki wciąż nie skapitulował. Moskwa była oblężona i ostrzeliwana.
  Podziemne miasto przechowywało strategiczne zapasy żywności i amunicji, co pozwalało na długotrwałe utrzymanie się przy życiu.
  Niemcy nieustannie bombardowali i ostrzeliwali miasto.
  Pojawił się również nowy, superciężki czołg "Szczur". Pojazd ten ważył dwa tysiące ton i był uzbrojony w kilka dział.
  Pojazd o pancerzu o grubości 400 mm, pełnił funkcję czołgu przełamującego... Przeszedł testy bojowe...
  Jednak utknął na jeżach i został zniszczony przez pilota kamikaze, który go staranował.
  Jednak pojawił się nowy czołg, Rat-2, jeszcze większy i cięższy...
  Stalin świętował Sylwestra 1946 roku w Moskwie, która wciąż nie została zdobyta. Wielki przywódca ZSRR liczył na cud. Moskwa stała się prawdziwą twierdzą.
  Zapasy żywności mogłyby wystarczyć na kolejne kilka lat, a biorąc pod uwagę spadek liczby ludności spowodowany bombardowaniami i ostrzałem, na dłużej. Jednak amunicja zależała od szybkości i intensywności ataków.
  Beria zauważył jednak:
  - Może, towarzyszu Stalinie, uda nam się dojść z Hitlerem do porozumienia w sprawie naszej wolności?
  Naczelny Dowódca oświadczył stanowczo, uderzając pięścią w stół:
  - Nie rozmawiam z kanibalami, Ławrientij! Rozumiesz!
  Beria westchnął i zauważył:
  - Miejmy nadzieję na cud, o wielki!
  Stalin zauważył i krakał:
  - Cierpliwość i ciężka praca przezwyciężą wszystko!
  EPILOG
  Nowy Rok 1946 upłynął pod znakiem lokalnych walk. Niemcy i Japończycy stopniowo zdobywali wszystkie większe miasta. Wierchojańsk padł jako ostatni w sierpniu. Niemcy zdobyli nowe czołgi AG-50 o kształcie piramidy.
  Tamara i jej zespół walczyli zaciekle w Wierchojańsku.
  Dziewczyny, jak zwykle, były boso i w bikini.
  Stawali do walki aż do śmierci. I bosymi stopami rzucali ładunkami wybuchowymi o śmiercionośnej sile.
  A potem, gdy amunicja się skończyła, udawało im się uciec w tajgę przez piwnice i tunele.
  Byli gotowi chwycić za broń i znów rozpocząć wojnę, nawet jeśli miałaby to być wojna partyzancka.
  W ZSRR powstały strefy partyzanckie i rozpoczęła się wojna podziemna.
  Stolica wciąż się broniła, ale Hitler chciał ją zdobyć głodem i ratował swoich żołnierzy, z których zbyt wielu już zginęło.
  Tymczasem dziewczęta, stosując różne metody i techniki, eksterminowały faszystów i Japończyków.
  Szczególnie Natasza i jej zespół.
  I okazało się, że Ponownie V T -34-85. Oczywiście samochód . to samo , nie nowy . I na koniec czterdziestki szósty lat przestarzały .
  A Tutaj I AG -50. Przypomina mi Niski piramida Z Bardzo długi beczka . Samochód Wszystko sześćdziesiąt pięć ton . Grubość zbroja z wszyscy Kąty 250- milimetrowe pod przechylić . Dla muszle T -34 absolutnie nieprzenikniony .
  Superman-Natasza V kłopot syknął :
  - Ten Jak zadanie ! Podnieś je góra !
  Futurystka Angelica rozejrzał się . Teraz Oni był V w swoim własnym tradycyjny bikini . I coś uroda to przyszło NA umysł .
  A Swietłana prasowany NA dźwignie boso obcasy I Odjechałem czołg . Ona syknął :
  - Manewr ! Tylko manewr !
  AG -50 jest wyposażony potężny 105 mm armata Z długość pień za 100 EL . On zdolny uderzyć NA duży odległości . Te więcej niż , w trzydzieści cztery Z jakość zbroja Nie ma to znaczenia . Jedna rzecz . uderzyć I koniec .
  Swietłana zaczyna się huśtać się radziecki Czołg . Oto on . wróg strzela . Pocisk nawet trochę obawy zbroja . Ale Do szczęście zsuwa się . A Mimo wszystko moc kolosalny - uran rdzeń .
  Superman-Natasza szeptał Twój własny szkarłat usta :
  - NA ikony Z smutek twarze - ponownie imperium urodzić się !
  Futurystka Angelica wystrzelony przy użyciu boso palce nogi . Pocisk zadowolony V Nadal na stojąco piramidalny czołg . I poślizgnął się Z zbroja V rykoszet . Już Bardzo ona skłonny I cementowany .
  niemiecki czołg , oczywiście taki sam , nieprzenikniony , z wszyscy kąty nawet Dla IS - 7.A już Gdzie Do jego T -34-85.
  Ponownie niemiecki Swietłana strzela ... prasowany nagi obcas NA hamulce . I Udało mi się uchylać się zbiornik z porażki . Chociaż śmiertelny prezent prześlizgnął się w ogóle w pobliżu .
  Superman-Natasza V wściekłość powiedział :
  - Tak. My I mamy kłopoty !
  Futurystka Angelica Ona się zaśmiała . zimnokrwiście zerwał Z ja biustonosz . Obnażony wysoki pierś Z truskawka z sutkami . Odsłoniła zęby . ich perła zęby . I ćwierkał :
  - Tchórz Nie gra V hokej !
  I prasowany szkarłat sutek NA spust . Taki Tutaj ona odważny I musujący diablica .A​ Może miły , rosyjski anioł ucieleśniać .
  powłoka wyleciał z Nie za dużo długi pysk . Błysnął ... I zadowolony bezpośrednio V pień niemiecki samochody AG . Po odparciu jego jak gdyby cios petardy .
  I Wszystko cztery dziewczyny w chórze szczekali :
  - Jeden , dwa - ja Zrozumiałem ! Fritz Przez rogi Więc dałem to !
  I Jak przygotowany w shakerze Oni Twój własny boso nogi . Tutaj Ten dziewczyny ! A Gdy Na strzelanie używać nagi pierś jest V sto raz wydajniej .
  Superman-Natasza Z uśmiech zauważony :
  - Ten zbiornik Teraz Dla nas bezpieczny . Ale Jak jego zniszczyć ?
  Zoya Z uśmiech zasugerowano :
  - A V walka kowboj styl , my jego zamiatamy !
  Swietłana przyśpieszony ruch jego własny czołg . Ale wróg , niespodziewanie odwrócił się I pochopny Uciekł .​ nabrał prędkości cudowny szybko : wszystko To samo turbina gazowa silnik . I był oczywiście szybciej niż T -34-85.
  Jak gdyby słoń uciekł z Moska . Wszystkie . zrobiłbym nic . Ale słonie Oni mogą przenosić nawet Bardzo szybko .
  Superman-Natasza gniewnie wzruszony Przez zbroja boso stopą I ryknął :
  - No i masz ! No! Jak wszystko jedno​ My pozostawał w tyle z faszyści !
  Zoya Z smutek V głosem , śpiewała :
  - Wszystko niemożliwe , możliwe V nasz świat !
  I potrząsnął jego własny włosy , kolory obfitolistny złoto .
  Futurystka Angelica Z z zachwytem śpiewał i​ wydany jeszcze jeden pocisk . Ten. dotarłem tam V opancerzony rufowy I zepsuło się .
  - Nadchodzą. li sny bezprecedensowy ... Tkactwo li wieńce spóźniony ... Wycisz był Gerasim Dawno , dawno temu ! Teraz On przeklina przeklinać !
  Swietłana rygorystycznie zauważony :
  - Wulgarny język przysięgać to​ wulgarny !
  Superman-Natasza chciał czegoś mowić dowcipny . Ale Tutaj pojawił się jeszcze jeden faszystowski czołg . Na Ten raz E -75. Również Cienki chroniony V czoło , ale dużo gorzej Z strony . To prawda, T-34 jego Wszystko równa się Nie przebić się .
  NA Ten kiedyś , Zoya wyrzucił to Z ja biustonosz . I narażony szkarłat sutek .
  Wziąłem to I prasowany klatka piersiowa NA spust . broń zadziałało ...
  powłoka Ponownie zadowolony bezpośrednio V pień masywny broń palna . I sto pięć milimetr pistolet wyszedł z budynek .
  I Ten niemiecki pochopny uciekaj . Dobrze sposób wyjście z budynek najbardziej chroniony samochody są pokonać Przez pnie .
  Superman-Natasza zachwycony stwierdzono :
  - Tutaj Zobacz ! My wygrywamy !
  A Tutaj I trzeci czołg . Na Ten kiedyś " Królewski" lew . jego broń , wyrzutnia bomb kaliber w 450 milimetrach . Takie Jeśli wtedy to uderzy kilka w ogóle Nie będzie się wydawać .
  Superman-Natasza NA Ten raz zdecydowany strzelać Sam to zdjąłem . biustonosz . Jaki? Na jej wszystko jedno​ wysoki i​ elastyczny pierś . Świeża jak Na dziewczyny . I wojownik Jak weźmie I wywrze presję rubin sutek .
  powłoka wyleciał ... I " Królewski" lew " otrzymał bezpośrednio V bagażnik . I ogromny samochód Jak wybuchnie . Co? I para na stojąco Przez krawędzie czołgi odleciał NA Niektóre setki metrów .
   Tak I T-34 trzęsło się . Samochód ledwie Nie przewrócił się i okazało się, że oderwany z ziemie .
  Futurystka Angelica nawet uderzyć Na lądowanie czoło , krzycząc :
  - Jakby konie osły !
  I zagrożony Fritz pięścią .
  Superman-Natasza był zadowolony i​ uśmiechnął się perłowy , bardzo duży zęby :
  - Tutaj My dał Przez do wroga ! Jak tak ma być !
  Zoya śpiewał , z z zachwytem :
  - Miłość I Śmierć ! Dobrze! I zło ! Co święty Co to grzech ... A do mnie wiedzieć Wszystko równa się !
  I dziewczyna wzruszony boso z nogą Przez metal .
  Następny wróg E -100. Maszyna niebezpieczne . C miotacz bomb i 75 mm armata Z Bardzo długi beczka . Taka napaść modyfikacja i​ zdolny spełniać rola I myśliwiec czołgi .A​ siedemdziesiąt pięć milimetrów pistolety Dla radziecki zbiornik całkiem wystarczająco .
   A pień miotacz bomb pokryty czapka .
  Superman-Natasza przeżegnała się Na pomoc boso nogi i​ ćwierkał :
  - No to zróbmy to. jego pokonać ?
  Zoya , skala zęby , zgodziłem się :
  - Oczywiście, że tak !
  Futurystka Angelica szkarłat sutek prasowany NA spust . broń Zadziałało . Wypluło . morderczy opłata . I przerwany stosunkowo cienki , ale Ale długi pień niemiecki pistolety .
  Swietłana entuzjastycznie ćwierkał :
  - Doskonale ! A Teraz dawać strzelać do mnie !
  I wojownik To samo narażony kopalnia tułów . U Wszystko czworaki piersi NA wysokość . I Bardzo nawet Piękna , seksowna , uwodzicielska . Więc Z taki dziewczyny Chcę robić miłość . No i co? Może Być lepsza ich ? Prawdopodobnie tylko Inny dziewczyny !
  I Tutaj młoda kobieta złapany moment , kiedy czapka zaczął otwórz . I używając kopalnia szkarłat sutek , jak uwolni pocisk Przez niemiecki miotacz bomb .
  A Fritz Nie zdążyłem na czas nawet I z okiem mrugnąć ... Jak weźmie I wybuchnie ... Tutaj Wszystko boki rozsiany palenie metal .
  Swietłana pocierał do siebie mocny siła robocza I pisnął :
  - I dziewczyna autentyczny smok !
  I Jak będzie się śmiać ! I weźmie , tak pokaże język !
  Superman-Natasza wziął I entuzjastycznie śpiewał :
  - Patriota ! Radziecki Patriota ! Ile? Fritz zabity Ty !
  Zoya podniesiony piosenka i​ drżący nagi klatka piersiowa - kontynuowała -
  - Patriota ! Czerwony! Patriota ! I NA dziewczyny Wszystko twój marzenia !
  I To samo wojownik Jak weźmie I wybuchnie śmiechem ! I język pokaże ! I pokaże zęby zęby - kły !
  I boso nogi ruszy się dźwignia ...
  Dziewczyny tutaj są ewidentnie górą, mimo że ich czołg jest przestarzały. I nadal prowadzą wojnę partyzancką.
  Ale 20 kwietnia 1947 roku rozpoczął się nowy atak na Moskwę. Wzięli w nim udział Japończycy, Turcy i wszystkie siły zagraniczne.
  Hitler w końcu stracił cierpliwość i postanowił położyć kres ZSRR i osobiście Stalinowi, obwiniając go o wciąż trwającą w Rosji wojnę partyzancką.
  Mówią, że jeśli Moskwa upadnie, wojna niewątpliwie się skończy.
  I rozpoczął się decydujący, generalny atak.
  Do ataku ruszyły także superciężkie czołgi "Rat"-2, "Monster", E-200, E-500 i inne.
  Po pierwsze, miasto zostało ostrzelane rakietami balistycznymi.
  I do akcji wprowadzono również niezniszczalne samoloty bojowe Trzeciej Rzeszy. Taka była armada.
  Alenka i jej zespół dzielnie stawiły czoła Niemcom i stoczyły z nimi walkę.
  Alenka rzuciła granat bosymi palcami u stóp, oddała serię i ryknęła:
  - Za rosyjskiego ducha!
  Anyuta, strzelając do przeciwników i miażdżąc szeregi wroga, ćwierkała bosym obcasem, wręczając pakiet śmierci:
  - Za wielkość komunizmu!
  Alla, strzelając do wrogów ZSRR i rzucając bombę bosymi palcami stóp, krzyknęła:
  - Za Matkę Ruś w komunizmie!
  Maria, strzelając celnie do wroga i pewnie go likwidując, zauważyła, szczerząc zęby:
  - Rosja potrzebuje nowego przywódcy!
  Matriona zauważyła, strzelając i pewnie niszcząc swoich przeciwników, a bosymi palcami stóp dając kolejny dar śmierci:
  - Oczywiście, że tak!
  A po jej rzucie, który wylądował na lodowisku, zderzyły się dwa niemieckie czołgi.
  Marusia, strzelając do nazistów, energicznie zauważyła:
  - ZSRR miał wszystko, ale wróg przejął władzę liczebnie!
  I bosym obcasem wystrzeliwuje coś śmiertelnie niebezpiecznego i nieubłaganego!
  Alenka zachęcała swoje przyjaciółki:
  - Nie spiesz się z grzebaniem Rusa! Mamy jeszcze parę rzeczy do zrobienia!
  A palcami bosych stóp wyrzuci niszczycielski dar zagłady.
  Anyuta, strzelając do nazistów, zgadzała się z tym:
  - Wrogów naszych będziemy bić z całą zaciekłością, rzeka Ojczyzny nie wyschnie!
  A dziewczyna energicznie chwyta i uderza przeciwniczkę gołym, okrągłym obcasem.
  Alla, strzelając do faszystów i wypuszczając z procy ładunek wybuchowy, naciągnęła cięciwę łuku bosymi palcami stóp i rzekła:
  - To będzie po prostu nadczłowiek - który zastąpi Stalina!
  Maria, strzelająca z zadziwiającą celnością i rzucająca granaty bosymi palcami stóp, powiedziała:
  - Wszystko co się nie zmienia, jest na lepsze!
  Matryona, powalając Fritzów celnymi strzałami, a potem uszkadzając czołg bosą stopą, zauważyła:
  - My, z naszą niezachwianą i bohaterską wolą!
  Marusia rzuciła bosymi stopami całą masę granatów, co spowodowało, że samobieżne działo nazistów przewróciło się i zapiszczało:
  - Będę silniejszy od wszystkich!
  Alla, która znokautowała transporter nazistów rzucając granat bosym obcasem, zauważyła to i sprostowała:
  - Nie ja, ale my! Coraz silniejsi!
  Aby dodać sobie ducha walki, Alenka zaczęła śpiewać, improwizując na bieżąco. Dołączyło do nich również inne dziewczyny, strzelające do nazistów.
  Jesteśmy dziewczynami z kraju ZSRR,
  Która jest pochodnią dla całego świata...
  Pokażemy ci, poznaj przykład wielkości,
  Oto bohaterskie czyny, o których się śpiewa!
  
  Dziewczynki urodziły się pod czerwoną flagą,
  I boso pędzą przez mróz...
  Córki i synowie walczą za Ruś,
  Czasami panna młoda daje facetowi różę!
  
  Nad wszechświatem będzie wisiała czerwona flaga,
  Świeć tak jasno jak płomień pochodni...
  W końcu mamy heroiczny zamach,
  A nasz sztandar lśni czerwienią!
  
  Nie wierz w to, ten cholerny faszysta nie przejdzie,
  A duch rosyjski nigdy nie przeminie...
  Otworzymy niekończącą się opowieść o zwycięstwach,
  Przywitamy się i pozdrowimy wszystkich!
  
  Rosja to cudowny kraj,
  Dałeś ludziom komunizm...
  Na zawsze dany przez hojny dar Boga,
  Za Ojczyznę, za szczęście i wolność!
  
  Wróg nie będzie mógł pokonać Ojczyzny,
  I nieważne jak okrutny i przebiegły był...
  Nasz niezwyciężony rosyjski niedźwiedź,
  Rosyjski żołnierz zasłynął swoim zwycięstwem!
  
  Piękny kraj radziecki,
  Dziewczyny w tym filmie są dumne ze swojego piękna...
  Nasza Rodzina dała nam ją na zawsze,
  A my, członkowie Komsomołu, bądźmy sprawiedliwi!
  
  Walczymy na obrzeżach Moskwy,
  Na śniegu zalegają zaspy, a dziewczyny chodzą boso...
  Nie oddamy naszej Ojczyzny Szatanowi,
  Nawet nasze kosy strzelają celnie!
  
  Więc dziewczyny są wściekłe i chętne do walki,
  I rzucają ładunkiem wybuchowym bosym obcasem...
  On jest tylko fajnie wyglądającym faszystą,
  Tak naprawdę, po prostu zły Kain!
  
  Wrogowie nie mogą pokonać dziewcząt,
  Urodzili się pod taką gwiazdą...
  Nasz niedźwiedź jest niezwyciężonym potworem,
  Kto uczynił Ojczyznę swoją żoną!
  
  My, rosyjskie dziewczyny, jesteśmy dobre,
  Nie boimy się tortur i mrozu...
  I odeprzemy, uwierz mi, natarcie złowrogiej hordy,
  Wróg umrze od dawki!
  
  Wróg został wyparty z Moskwy,
  Chociaż ma ogromną moc...
  My, dziewczyny, jesteśmy z siebie takie dumne,
  Wszyscy wrogowie znikną w grobach!
  
  Nie wierz w to, Rus nie może zostać pokonany przez wrogów,
  Ponieważ każdy rycerz od kołyski...
  Myśliwy najwyraźniej stał się zwierzyną,
  A wróg jest nadal tylko dzieckiem!
  
  Ale duch rosyjski, wielki duch, uwierz mi,
  Wiesz, drzemie w tym ukryta moc...
  Wróg zostanie całkowicie zmiażdżony,
  Przecież rycerze są niezwyciężeni w bitwie!
  
  Dziewczyny, odrzućcie wątpliwości,
  Jesteśmy najodważniejszym narodem na świecie...
  Wrzućmy hordy Szatana do piekła,
  Wymoczmy wszystkich wrogów w toalecie!
  
  Święta wojna się skończy,
  Pokój i poranek zapanują na planecie....
  Ona jest na zawsze oddana słońcu,
  Niech lato płonie wiecznie!
  
  A komunizm wiecznie w chwale,
  A z nami są Lenin i wielki Stalin...
  W krwawym kinie teraz jest tylko faszyzm,
  A nasza wola, uwierzcie nam, jest silniejsza od stali!
  
  Moja Rosja rządzi od wieków,
  I dała szczęście całemu wszechświatowi...
  Potrzeba pięści ze stali,
  I odważne, ale rozsądne!
  
  
  
  CZAROWNICE, KTÓRE TWORZĄ CUDOWNĄ BROŃ
  Gerda, Charlotte, Magda i Kristina, które wcześniej testowały Tygrysa, również pracowały nad obiecującym modelem: Panterą-2. Dziewczyny zamontowały silnik i skrzynię biegów w jednym poprzecznym module, a wieżę zwęziły i zmniejszyły. Skrzynia biegów została zamontowana bezpośrednio na silniku. W rezultacie sylwetka Pantery-2 miała mniej niż dwa metry, a załoga została zredukowana do trzech osób. Grubość przedniego pancerza kadłuba wzrosła do 120 mm na stromych zboczach, a boków do 82 mm na zboczach. Przedni pancerz wieży zwiększono do 150 mm, a boków do 82 mm na zboczach. Masa całego pojazdu została zmniejszona do 35 ton, co pozwoliło na zastosowanie silnika o mocy 700 koni mechanicznych i zwiększenie prędkości oraz zwrotności czołgu. Jednocześnie poprawiono zdolność pojazdu do jazdy w terenie, a podwozie stało się lżejsze i znacznie łatwiejsze w naprawie i konserwacji. Tylko sześć rolek, co jest praktyczne i wygodne. Hitler lubił Panterę-2 i weszła ona do produkcji we wrześniu 1943 roku. Był to udany pojazd, wyposażony w dobre, szybkostrzelne działo przeciwpancerne. Działał szybko i sprawnie, charakteryzując się doskonałą ergonomią.
  A co najważniejsze, był łatwiejszy w produkcji i wymagał mniej metalu. A jednocześnie był niezwykle wytrzymały. Niełatwo przebić taki pojazd z jego mocno pochylonym pancerzem.
  Siły radzieckie stanęły przed poważnym problemem. Co więcej, zamiast kontynuować program V-2, Niemcy zainwestowali w rozwój myśliwca narodowego, tworząc XE-162, który był prosty i tani w produkcji, bardzo lekki i zwrotny.
  Ta maszyna została opracowana w bardziej sprzyjających warunkach i jest stosunkowo łatwa w obsłudze. Choć jej opanowanie wcale nie jest takie proste.
  Zmusiło to wojska radzieckie i alianckie do brutalnej walki powietrznej. Myśliwiec ważył zaledwie półtorej tony bez ładunku i był wykonany niemal w całości z drewna. Dzięki temu samolot okazał się niezwykle skuteczny.
  Sytuację dodatkowo pogorszył fakt, że niemieckie dziewczęta zaczęły aktywnie wstępować do jednostek sił powietrznych.
  Albina i Alvina zaczęły aktywnie zdobywać punkty, zazwyczaj walcząc boso i w bikini. A tych dziewczyn nie dało się powalić. A one same były tak aktywne w rozwalaniu swoich przeciwniczek. A jakie piękne były te blondynki: po prostu prawdziwe Aryjki!
  Albina naciska spust swoją gracją stopy i zestrzeliwuje kilka radzieckich samolotów, piszcząc:
  - Chwała Trzeciej Rzeszy!
  Alvina naciska spust swoim szkarłatnym sutkiem i uderza w trzy radzieckie pojazdy, rycząc:
  - Chwała Ojczyźnie!
  Te wojownicze dziewczyny nie są słabe. Nie, są bardzo agresywne i zdolne rozerwać każdego na strzępy.
  Ogólnie rzecz biorąc, ta armia była odważna. Linia frontu ustabilizowała się zimą. Meinstein rozpoczął kontratak i zdołał pokonać siły radzieckie za Dnieprem, tworząc kilka dużych enklaw. Niemcom udało się również odeprzeć ofensywę pod Leningradem. Tutaj polegali na silnej linii obronnej. Co więcej, po klęsce na Ukrainie Stalin wycofał kilka dywizji z tego kierunku, umożliwiając Niemcom odparcie ataków. Front utrzymał się, a Niemcy byli w stanie utrzymać się na całym obwodzie ataku przez całą zimę.
  Gerda osobiście walczyła w Pantherze-2, u boku dziewcząt. I pomimo zimy, piękności walczyły boso i w samych bikini.
  Gerda nacisnęła przyciski joysticka bosymi palcami u stóp, uderzyła wroga i pisnęła:
  - Chwała naszemu imperium!
  Charlotte również nacisnęła bose palce u stóp na dźwignię, odstrzeliła wieżę T-34 i agresywnie potwierdziła:
  - Chwała bohaterom!
  Krystyna nacisnęła przycisk swoim szkarłatnym sutkiem i uderzając w sowiecką maszynę, pisnęła:
  - I chwała nam!
  Magda oddała serię z czterech karabinów maszynowych, bosymi stopami rozcięła radziecką piechotę i powiedziała:
  - Wieczna, zwycięska chwała!
  Więc dziewczyny są niegrzeczne, a ich nagie, okrągłe obcasy błyszczą.
  A w drodze jest już Tiger-2; ten czołg ważący pięćdziesiąt pięć ton obiecuje mieć 250-milimetrową ochronę z przodu i 170-milimetrową ochronę po bokach.
  Biorąc pod uwagę działo kalibru 88 mm w modelu 71 EL, jest to bardzo przyzwoity pojazd.
  I tak wiosną Niemcy już posuwają się naprzód we Włoszech i pewnie pokonują aliantów.
  Zdobywają Neapol i najeżdżają Sycylię.
  A wojska alianckie poddają się setkami tysięcy. I zostają całkowicie rozgromione. Niemieckie Pantery są nie do zatrzymania.
  A dziewczęta każą Anglikom padać na kolana i całować ich bose, kształtne stopy, a także lizać językiem okrągłe pięty piękności.
  W czerwcu alianci podjęli próbę ofensywy, lądując w Normandii. Ponieśli jednak druzgocącą klęskę. Ponownie setki tysięcy ludzi trafiło do niewoli, a także zdobyto ogromną ilość sprzętu.
  Roosevelt doznaje zawału serca i traci przytomność. Stany Zjednoczone próbują zakończyć tę trudną wojnę. Wielka Brytania rozważa zawarcie pokoju z nazistami. Sytuację pogarszają silniejsze naloty bombowe na brytyjskie miasta z użyciem samolotów odrzutowych. Brytyjskie myśliwce nie są w stanie dogonić tych samolotów.
  Churchill również zaczyna więc prosić o pokój. Ale Führer jest nieugięty. Pęknie z poczucia własnej siły.
  Ale Brytyjczycy w końcu zgadzają się na pokój. To niepokoi Stalina, który proponuje Führerowi rozejm. Hitler zgadza się na trzyletnie zawieszenie broni pod warunkiem, że nie będzie sabotażu partyzanckiego, obie strony utrzymają swoje granice, a ZSRR będzie sprzedawał ropę naftową i zboże Niemcom.
  Stalin wyraził na to zgodę... A Fritzowie dostali wolną rękę.
  Pierwszym uderzeniem był oczywiście Gibraltar. Zdobycie tej twierdzy umożliwiło przerzut żołnierzy do Afryki najkrótszą możliwą drogą. Podczas ataku na twierdzę Niemcy użyli najnowszych karabinów szturmowych MP-44, które dziewczyny również udoskonaliły, czyniąc je znacznie lżejszymi i bardziej niezawodnymi.
  A w niebie walczyły Albina i Alvina, dziewczyny, które sprawiły, że niemieckie samoloty stały się o wiele bardziej praktyczne i szybkie.
  I rozgromili aliantów na lewo i prawo. Gibraltar zostałby zdobyty natychmiast. Franco był zmuszony przyjąć ultimatum Hitlera. Nie mógł pozwolić nazistom okupować swojego kraju.
  Niemcy przyspieszyli swoje czołgi i wdarli się na pozycję wroga.
  Po upadku Gibraltaru naziści wkroczyli do Maroka. Posuwali się naprzód, zdobywając terytorium. Czołgi nazistowskie były szczególnie aktywne w Algierii. Pantera-2 sunęła szybko po piasku. Została zmodernizowana, wyposażona w mocniejszy silnik i odjechała. Pantera-2 zachwyciła wojsko swoją przednią ochroną, a Tygrys-2 był naprawdę imponującym czołgiem. Alianci padali jak koszeni.
  Niemieckie kobiety walczyły na pustyni, zazwyczaj boso i w bikini. Stosowały jedynie specjalny krem ochronny na skórę, aby zapobiec poparzeniom słonecznym.
  Potem piękności każą schwytanym Anglikom klękać i lizać pięty. I to cieszy Afrykańczyków, którzy robią to z entuzjazmem.
  Rok 1945 był bardzo udany dla Niemców, którzy zdobyli większość Afryki i Bliskiego Wschodu. W pierwszej połowie 1946 roku zdobyli również Indie, Birmę i resztę Afryki. Jednak zaopatrzenie wojsk, rozciągnięte linie komunikacyjne i ukształtowanie terenu stanowiły większe problemy niż stawianie oporu jednostkom brytyjskim i amerykańskim. Co więcej, wojska kolonialne nie były szczególnie chętne do walki. Pod względem sprzętu Niemcy mieli miażdżącą przewagę jakościową. Na przykład ME-262 X osiąga prędkość do 1200 kilometrów na godzinę i jest uzbrojony w pięć działek lotniczych. Tymczasem USA i Wielka Brytania nie mają gotowych do walki myśliwców odrzutowych, a tym bardziej bombowców.
  Niemcy opracowali również samoloty w kształcie dysku, które mogły osiągać prędkości zbliżone do czterokrotnie przekraczających prędkość dźwięku. Były one całkowicie odporne na ostrzał z broni ręcznej dzięki laminarnemu przepływowi powietrza, który je otaczał. Uniemożliwiało im to jednak prowadzenie ostrzału. Nadawały się jednak do zrzucania bomb z powietrza, prowadzenia rozpoznania, a co najważniejsze, taranowania samolotów wroga poprzez zestrzeliwanie ich odrzutowcami.
  Latające spodki były skuteczną bronią o dużym zasięgu, zdolną do lotu z Europy do Stanów Zjednoczonych. Czasami pilotowały je bardzo piękne kobiety, które wolały walczyć boso i w bikini.
  Oto Gertruda i Ewa w locie. Takie dwie cudowne ślicznotki. Na przykład, schwytały czarnoskórego Amerykanina. Przywiązały go do kłody. I tak długo ujeżdżały jego męską doskonałość, że jeniec zemdlał z przemęczenia.
  A teraz Gertruda, bosymi stopami, wzięła dysk i wycelowała nim w cel, zestrzeliwując amerykańskie samoloty. Co za wojownik!
  A Ewa także, przy pomocy bosych palców u stóp, kieruje w stronę wroga maszynę o śmiercionośnej mocy.
  I z wściekłością taranuje wroga, a maszyny Anglii i USA padają.
  Niemcy zaplanowali lądowanie na koniec listopada. Po pierwsze, nikt się go nie spodziewał w tym czasie. Pogoda rzeczywiście nie jest szczególnie sprzyjająca, co stwarza ryzyko przetrwania. Jednak w pogodne dni możliwe jest przekroczenie kanału La Manche i lądowanie. Co więcej, lądowanie w nocy ma swoje zalety, ponieważ znacznie trudniej jest się bronić w ciemności.
  W tym czasie Niemcy poważnie zdziesiątkowali floty angielską i amerykańską.
  Spodziewano się więc, że lądowanie przebiegnie bez zakłóceń. Potężną siłą uderzeniową miały być specjalne bataliony dziewcząt, które nawet w mroźny listopadowy mróz chodziły boso i w samych bikini.
  Lądowanie rozpoczęło się 26 listopada 1946 roku, w rocznicę wyborów do Reichstagu, po których Hitler objął stanowisko kanclerza Rzeszy.
  Nikt nie mógł zapobiec lądowaniu. Atak wymagał ogromnych mas piechoty, a nawet najnowszych czołgów piramidalnych, których nie dało się przebić z żadnego kąta.
  Dziewczyny oczywiście walczą i postępują dzielnie.
  A niektórzy wojownicy już teraz kruszą lód na zamarzniętych nocą kałużach, boso. I walczą z niewiarygodną odwagą. I dokonują cudów o kolosalnej mocy. A kiedy ciskają granatami bosymi stopami i rozrywają Anglików na strzępy, to staje się naprawdę niesamowite...
  Tymczasem Gerda walczy w czołgu Tygrys-4 w kształcie piramidy, z działem i wyrzutnią bomb, i to całkiem dzielnie. Strzela pocisk za pociskiem, rozrywając wrogów na strzępy.
  Za wszelką cenę, naciskając przyciski joysticka bosymi palcami u stóp, dziewczyna ryczy:
  - Uśmiechamy się aktywnie i eksterminujemy bardzo mocno!
  Charlotte używa szkarłatnego sutka podczas strzelania, naciskając go na przycisku joysticka i trafiając wroga, zaćwierkała:
  - Nasza uniwersalna ekipa budowlana!
  Christina również odpaliła wyrzutnię rakiet, używając bosych stóp. Rozwaliła masę wrogów i mruknęła:
  - Za wielkość Trzeciej Rzeszy!
  I Magda poszła w jej ślady. Tym razem z pomocą truskawkowego sutka. Rozerwała przeciwnika na strzępy i ryknęła:
  - Za aryjski komunizm!
  Te dziewczyny są absolutnie pierwszorzędne! I sposób, w jaki kobiety w piechocie biegają boso, rzucając granaty w locie. Jakież to niesamowite i zabójcze.
  Dziewczyny są takie zadziorne i piękne.
  I miażdżą Brytyjczyków na lewo i prawo. Nic dziwnego, że przy takiej ofensywie i lądowaniach z Francji i Norwegii, Anglia wytrzymała tylko dziesięć dni. To niesamowite!
  Kraj macierzysty upadł. A kolejnym etapem był marsz na Amerykę. W lutym, pomimo zimy, Niemcy wylądowali na Islandii - operacja Ikar - i zdobyli to kluczowe terytorium.
  Po raz kolejny w walkach wzięły udział bosonogie dziewczęta z różnych batalionów SS.
  I odnieśli sukces, ich bose obcasy przecinały śnieg.
  W marcu 1947 roku Stalin zaproponował Hitlerowi wspólną wojnę ze Stanami Zjednoczonymi. Führer zgodził się, ale pod warunkiem, że ZSRR odzyska jedynie Alaskę, terytorium w pewnym stopniu legalne, i nie będzie rościł sobie żadnych praw do niczego więcej.
  Stalin się zgodził... I rozpoczęła się sowiecka inwazja na Alaskę. Tak szybka i brutalna.
  Nowe radzieckie czołgi ruszyły w drogę.
  Załoga Elizawiety walczyła w pierwszym, eksperymentalnym i nie do końca ukończonym czołgu T-54. Kwiecień 1947 roku. Na Alasce wciąż leżał śnieg, ale rosyjskie dziewczyny walczyły boso i w bikini. I to jakie piękne.
  Elżbieta strzela do wroga bosymi stopami. Trafia amerykańskiego Shermana. I, szczerząc zęby, wojowniczka mówi:
  - Chwała ideom wielkiego komunizmu!
  Jekaterina również strzela, używając bosych palców swoich wyrzeźbionych stóp i piszczy:
  - Chwała zwycięskim wynikom naszej armii!
  Elena również strzeliła, tym razem w szkarłatny sutek swojej piersi, trafiając wroga bardzo celnie i warcząc:
  - Chwała nowym zdecydowanym zwycięstwom!
  Eufrazja, używając truskawkowego sutka, uderzyła przeciwników i przebijając Pershinga, ryknęła:
  - I wygramy!
  Wygląda na to, że wojownicy oszaleli jak lisy. I miotają się po Amerykanach jak szaleni.
  Pocisk trafia w czoło czołgu, ale natychmiast rykoszetem. Elizawieta ryczy i skacze:
  - Chwała ideom komunizmu!
  I posyła pocisk z powrotem, używając bosych palców u stóp. To się nazywa dziewczyna z misją.
  Oto walczące piękności.
  Wojska radzieckie broniły Alaski. W maju przybył pierwszy IS-7 w metalowej obudowie.
  A na nim załoga czołgu Alenki.
  Taka właśnie jest wojowniczka. Kiedy strzela do wroga, trafia go z precyzją.
  I jakie potężne działo: 130 mm. Przebija wroga z dużej odległości. Głównym czołgiem Amerykanów jest nadal Sherman, który nadaje się jedynie do walki z niemieckimi i radzieckimi asami pancernymi. Mają nieco lepszego Pershinga, z działem potężniejszym niż 90 mm. I nieliczne Super Pershingi, których działo 90 mm i długa lufa 73 EL są w stanie zadać radzieckiemu IS-7 groźne rany z boku i z bliskiej odległości. Amerykańskie działa są całkowicie niezdolne do walki z piramidalnymi niemieckimi czołgami z dowolnego kąta. IS-7 można przebić z boku. T-54, "Super Pershing", może przyjąć trafienie czołowe z bliskiej odległości i boczne z dystansu. Ale na razie głównym czołgiem ZSRR jest T-34-85, który wciąż jest produkowany i walczy z Amerykanami. Jest on mniej więcej równy Shermanowi i słabszy od Pershinga.
  Żołnierze radzieccy mają więc ciężki orzech do zgryzienia. I z zazdrością patrzą na jedyny, pierwszy eksperymentalny czołg, IS-7.
  Ten samochód jest dumny i fajny.
  IS-2 i IS-3 również walczą. Ten drugi jest nieprzebijalny od przodu, z wyjątkiem Superpershinga. IS-3 można przebić również od spodu kadłuba.
  IS-2 ma dość słaby przedni pancerz i wieżę.
  Natasza i jej zespół walczą w tym czołgu. To prawdziwe piękności. I zadają druzgocące ciosy z IS-2, strzelając śmiercionośnymi pociskami.
  Natasza nacisnęła bosymi palcami stóp i zadała śmiertelny cios, przeszywając Amerykanina i krzycząc:
  - Chwała ideom dobrego komunizmu!
  Zoya przycisnęła swój szkarłatny sutek do zabójczej dźwigni i krzyknęła:
  - O aryjski pokój i porządek!
  Augustyn również zaatakował wroga bosym obcasem, zadając mu niszczycielski cios i warknął:
  - O zdecydowane zwycięstwa!
  A Swietłana w końcu wyciąga bose palce u stóp, powala przeciwnika i piszczy:
  - Za wielkie mocarstwa!
  Kobiety Armii Czerwonej posuwały się naprzód przez Alaskę. Nadeszło lato i było ciepło, a dziewczęta cieszyły się jazdą na czołgach w bikini i boso. Niemcy, po przekroczeniu Grenlandii, wylądowali w Kanadzie. A od południa, od strony Argentyny, rozpoczęli natarcie. W Brazylii nastąpił rozłam między frakcjami proniemieckimi i proamerykańskimi. Niemcy, dzięki potężnemu uderzeniu swoich bardziej gotowych do walki dywizji, rozstrzygnęli sytuację na swoją korzyść.
  Naziści zdobyli potężniejszy i skuteczniejszy karabin szturmowy, zdolny do prowadzenia szybkostrzelnego ognia o dużym zasięgu. Jankesi ponosili klęskę za klęską.
  Nowa drużyna angielskich dziewcząt pod wodzą Jane Armstrong nadciągała z południa... Wojowniczki walczyły w Brazylii latem... Siły proamerykańskie stawiały słaby opór.
  Ale w Wenezueli wojownicy stanęli naprzeciwko żołnierzy amerykańskich. Walczyli w przestarzałych Pantherach-2, które zostały w dużej mierze wycofane na rzecz modeli o kształcie piramidy.
  Ale nawet pod tym względem brytyjskie czołgi były silniejsze od amerykańskich. Strzelały do Shermanów, które były już beznadziejnie przestarzałe i mogły walczyć jedynie na równi z radzieckimi T-34.
  Jane oddała strzał z dystansu, używając bosych stóp. Trafiła przeciwnika i zaćwierkała:
  - Oto wielkość Brytanii - nigdy nie przeminie!
  Gringeta uderzyła bosymi palcami w przeciwnika, roztrzaskując Shermana i krzycząc:
  - Nasze królestwo będzie fajne!
  I pokazała język!
  Wtedy Monika oddała strzał, trafiając wroga prosto w cel bosymi stopami i zagruchała:
  - Dla zbawienia duszy!
  Malanya poszedł w jego ślady i trafił celnie w groźniejszego Pershinga, rozbijając jego kadłub.
  Oczywiście, gruchała bosymi palcami u stóp:
  - Chwała ideom wojsk królewskich!
  Dziewczyny walczyły bardzo agresywnie i konstruktywnie.
  A w Kanadzie nacierały elitarne jednostki niemieckie. Gerda, w czołgu Tygrys IV o kształcie piramidy, zmiażdżyła Amerykę i jej dominia. I załamały się pod miażdżącymi ciosami wroga.
  Gerda wystrzeliła bosymi palcami, trafiła wroga i krzyknęła:
  - Za aryjski komunizm!
  Charlotte również została uderzona, tym razem szkarłatnym sutkiem, przebiła amerykański samochód i wybełkotała:
  - Za wielkość Niemiec!
  Christina również rzuciła się na wroga. Roztrzaskała jego zbroję bosymi palcami, niczym skorupkę jajka, i bełkotała:
  - Za nasze fenomenalne osiągnięcia!
  Magda zagrzmiała, miażdżąc wroga jak glinę i ryknęła:
  - Za takie zasoby, których nie da się opisać ani w bajce, ani piórem!
  Dziewczyny są niesamowicie żywiołowe i bardzo aktywne. Towarzystwo z nimi to świetna zabawa.
  I tak upadły główne miasta Kanady, Quebec i Toronto. A życie stało się lepsze i radośniejsze dla Krautów...
  Hitler oświadczył, że Ameryka zostanie wykończona!
  USA nie zdołały stworzyć bomby atomowej. Najwyraźniej szczęście obróciło się przeciwko Ameryce w tym przypadku, sprzyjając Wehrmachtowi. I co z tego? Są inne fundamenty zwycięstwa i sukcesu. Jest więc zdecydowanie za wcześnie, by tracić nadzieję.
  Ale Fritzowie, ze swoimi zagranicznymi pułkami, znacznie przewyższają amerykańskie pod względem jakości wojsk. I są zdolni do potężnego zniszczenia wroga.
  Gerda, na przykład, złapała czarnego boksera. Dziewczyny tak go pobiły, zmuszając do seksu, że zmarł. I to jest całkiem fajne.
  Jesienią 1947 roku naziści wkroczyli do Stanów Zjednoczonych. Wojska radzieckie nadal walczyły w Kanadzie.
  Alenka, w IS-7, walczyła z całą brygadą Shermanów i Pershingów. Shermany były klasy Firefly, z długolufowym działem kalibru 76 mm, które jest niebezpieczne dla IS-7, gdy strzela się z boku. Dziewczyny znalazły się więc w poważnej sytuacji. IS-7, pomimo wszystkich swoich zalet, ma działo z ograniczonym zapasem amunicji i niską szybkostrzelnością.
  Tu Alenka strzeliła bosymi palcami, trafiła Amerykanina i pisnęła:
  - Na mojej drodze wojny!
  Anyuta oddała strzał, używając swojego szkarłatnego sutka, trafiła Shermana i krzyknęła:
  - Za zwycięstwa ZSRR!
  Alla również uderzyła bosymi palcami w amerykański samochód i krzyknęła:
  - Za idee komunizmu!
  Maria uderzyła go także truskawkowym sutkiem, rozbijając przeciwnika na kawałki i syknęła:
  - Za wspaniałe rękopisy Lenina!
  A Matriona kopnęła bosym obcasem, rozbijając zbroję Shermana i wrzasnęła co sił w płucach:
  - Za moich rycerzy światła!
  Co za laski, te są najseksowniejsze! I wszystkie takie młode i świeże. I pachną miodem. Nic dziwnego, że żołnierze z taką przyjemnością oblizują języki. I oblizują wargi.
  Tak, IS-7 wycofał się, by uniknąć rozerwania na strzępy. Oto czym jest czołg - czołgiem do pokonania.
  Może z wyjątkiem niemieckich piramid...
  Jednak większość Shermanów została zniszczona, a reszta wycofała się.
  Tak to robiły radzieckie dziewczyny.
  A na niebie Anastazja Wedmakowa i Alenka Sokołowska miażdżą Fritzów. Te Pokryszkinki nie mają z nimi szans. A te piękności walczą boso i w bikini. I strzelają czerwonymi sutkami, co zwiększa ich skuteczność w walce.
  Ale Albina i Alvina rozumieją lepiej. Dziewczyny zdobyły już sześć stopni Krzyża Rycerskiego. Najwyższy, szósty stopień, Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego z platynowymi liśćmi dębu, mieczami i diamentami, został im przyznany po tym, jak każda z nich zestrzeliła ponad tysiąc samolotów.
  To są dziewczyny - dziewczyny dla wszystkich dziewczyn...
  Ale zarówno Anastazja Wedmakowa, jak i Alenka Sokołowskaja zgromadziły po ponad dwieście samolotów. I każda z nich miała już po osiem gwiazd Bohatera ZSRR.
  Anastazja nacisnęła bosymi palcami stóp przycisk spustowy działa samolotu i zestrzeliła amerykański samolot, krzycząc:
  - Jestem super dziewczyną!
  Alenka Sokołowska uderzyła wroga swoim szkarłatnym sutkiem, strącając trzy samoloty i warknęła:
  - A ja jestem jeszcze fajniejszy!
  To są dziewczyny, prawdziwe dziewczyny!
  I niszczą Amerykę.
  No cóż, oczywiście Alvina i Albina sprawiają, że jest jeszcze fajniej i fajniej.
  Alvina używa szkarłatnych sutków podczas kręcenia...
  A Albina ma truskawki...
  Obie dziewczyny uwielbiają bawić się językami pulsującymi, jadeitowymi pałeczkami. Mają w sobie tyle pasji i agresywnego ducha!
  Albina przycisnęła bose palce u stóp i zaćwierkała:
  - I ruszają w morze, dzielne dziewczęta!
  Alvina, zwalniając, potwierdziła:
  - Fajny element, element morderstwa!
  A teraz Niemcy, Sowieci i Japończycy wkroczyli głębiej na terytorium Ameryki.
  Japończycy mają własne wojowniczki: kobiety ninja. Bardzo odważne i waleczne.
  Oto niebieska dziewczyna ninja, która wypuszcza żyletkę bosymi palcami u stóp, odcinając głowy Amerykanom i krzycząc:
  - Nie przejdą!
  I mieczami posieka młyn.
  A żółta dziewczyna ninja przyciągnie uwagę fanów swoimi mieczami. A potem, bosymi stopami, będzie rzucać zatrutymi igłami, zabijając żołnierzy Jankesów i przebijając przeciwników.
  I będzie wył na cały głos:
  - Ku chwale całej Japonii!
  A dziewczyna o rudych włosach, jakby wykonująca skośny młyn, ścina wrogów.
  A potem weźmie je i rozwali bosymi palcami, rozrzucając Jankesów na wszystkie strony. To dopiero wojownicze piękno.
  I będzie ryczał:
  - Jesteśmy ninja!
  A potem białowłosa ninja wykona helikopterowy ruch mieczami. Posieka przeciwników, zmiażdży ich. A z jej szkarłatnego sutka wystrzeli piorun, rycząc:
  - Za zwycięstwo Japonii!
  Cóż, nikt nie potrafi się oprzeć takim pięknościom! To dziewczyny, dziewczyny, z którymi trzeba się liczyć...
  I są tak agresywne.
  Ale teraz walki szaleją z kolosalną intensywnością. Siły Osi nacierają zarówno z północy, jak i z południa, dosłownie ściskając Amerykę gigantycznymi kleszczami.
  To są represje wobec niegdyś wspaniałego kraju, które aż trudno uwierzyć.
  Pod koniec jesieni Fritzowie poczynili już znaczne postępy na terytorium USA.
  Oto Gerda walcząca w czołgu Tygrys-4 i jednocześnie wspominająca swoje poprzednie,
  To również są bardzo chwalebne wyczyny.
  Gerda była lekko zakrwawiona, ale zadowolona. Jej nastrój popsuł jednak straszliwy smród wydobywający się z rozciętego brzucha ghula i strach, że sto kolejnych takich stworzeń ją dopadnie.
  Tymczasem Charlotte chwyciła swojego wytrzymałego przeciwnika za głowę i wykonała śmiercionośny podwójny Nelson, łamiąc stworzeniu kark. Płomienna wojowniczka wcieliła się tu w rolę Matki Teresy, okazując litość brutalnie pobitemu upiorowi. Wyraziła się w ten sposób:
  - Jestem miły, bardzo miły, a moja mama jest miła - jak mądra sowa!
  Gerda była zmartwiona:
  - Nie rozumiesz?
  Charlotte była zaskoczona:
  - Co mam rozumieć?
  "A dinozaury albo hybrydy szczura i karalucha nie chcą słyszeć?" Gerda zacisnęła usta.
  Charlotte zachichotała:
  - Nie spodziewałem się, że będziesz takim mięczakiem! Zabijemy ich tysiąc!
  - Czy ktoś uderzył cię pałką w głowę?
  "Nie. Uwierz mi, megagnom nas słyszy". Dziewczyna zawahała się. "Skoro sułtan krasnoludów go nie zabrał, to znaczy nie wezwał do służby, to nie mógł się od nas oddalić".
  Gerda zapytała z bardzo małą pewnością siebie:
  - A co z innymi gnomami, elfami i annihobbitami?
  Charlotte szybko, z męską bezwzględnością, zgasiła ostatnią nadzieję:
  "Inni mogą słyszeć, ale co ich to obchodzi? Tylko megagnom Kiy-Dar wie."
  Gerda zaczęła wycierać zakrwawioną stopę o ogromny, bujny liść. Liść tylko wyglądał na miękki z wierzchu, ale w rzeczywistości był kłujący. Bosonoga blondynka wyciągnęła morał:
  "Nie wszystko złoto, co się świeci, ale wszystko, co śmierdzi, to zawsze gówno! Na świecie jest tyle nieczystości, że nie sposób uwierzyć, że Stwórca jest czysty, nawet po kilku krokach na ziemi!"
  W odpowiedzi Ognisty Diabeł ponownie syknął powietrzem przez plastikową rurę. Dziewczyny długo wsłuchiwały się w noc. Ale megagnom Kiy-Dar nie słyszał, a może nawet nie mógł usłyszeć. I ewidentnie nie było tu żadnego innego gnoma.
  Gerda śpiewała tutaj:
  - Jeśli nagle okaże się, że przyjaciel nie jest ani przyjacielem, ani wrogiem, lecz gnomem... To oznacza, że czeka nas istne wariactwo!
  Charlotte przerwała przyjaciółce:
  - Więc, chcesz, żeby nas otoczyła horda upiorów? No dalej, kopnij nas i pospiesz się!
  I znów podjęli wyczerpujący bieg, choć oboje wojownicy czuli się już chorzy ze zmęczenia. Czasami Gerda drzemała w marszu i przez te słodkie, krótkie chwile zdawało się, że leży i odpoczywa (coś w rodzaju snu-marzenia - to po prostu niesamowicie fajne!). Ale wizje rozsypywały się jak bryła gliny spadająca na ziemię - łatwo i bez wysiłku, a jedynie ciało drżało nerwowo. A potem wszystko zaczynało się od nowa, jakby niewidzialne wahadło się kołysało. Wokół nich wisiało coś na wpół jawa i na wpół jawa; musieli rozchylić ciężkie powieki, żeby nie mogły się zamknąć. Bose stopy dziewcząt były straszliwie podziurawione, ale to właśnie ten straszliwy ból powstrzymywał je przed całkowitą utratą poczucia rzeczywistości. A krajobraz stopniowo się zmieniał... Wysokie mury majaczyły w ciemności wokół nich; zmęczony, jasnowłosy wojownik zdawał się znajdować w czarnym, kamiennym korytarzu. Zdawało się, że słyszą dźwięki - ciężkie echo jego biegu. A przed nimi było coś jeszcze, coś przerażającego i nieruchomego - przed nimi. Coś żywego, jeszcze niewidzialnego, czekało na dziewczyny, a one biegły w jego kierunku. Oczywiście nie chciały trafić do piekła, ale i tak biegły, jak owce ścigane przez tygrysa. Nie jest nawet jasne, dlaczego zaczęły im się śnić takie bzdury, być może z powodu ekstremalnego wysiłku fizycznego ostatnich tygodni wojny na afrykańskiej pustyni i w azjatyckich górach...
  Gerda szepnęła:
  - Nawet niebo może być piekłem, więc pamiętaj, że nie musisz długo płynąć, żeby trafić do piekła!
  Coś szarpnęło dziewczynę za ramię. Wojowniczka odzyskała przytomność. Nagle zdała sobie sprawę, że stoi bez ruchu. Teren przed nią łagodnie opadał. Słychać było cichy plusk wody. Powiew świeżości i wilgoci owiał zmęczoną twarz dziewczyny.
  Gerda wykrzyknęła:
  - Wow, okazuje się, że można nawet pobiec do nieba!
  "Viry!" - wyszeptała Charlotte z uczuciem obok siebie. "Miejsce, gdzie polegli wojownicy Wielkich Niemiec spoczywają w błogości". Jej czysty, wojowniczy głos był pełen autentycznej radości.
  Gerda nie podzielała tego optymizmu:
  - Bardziej prawdopodobne jest, że jest to przedgórze Viriya.
  Charlotte powiedziała z entuzjazmem:
  - Gdzie jest pole, tam jest pole!
  Gerda przypomniała sobie legendę, przypomniała sobie, jak w drodze do Reichsrai przeprawili się przez małą, srebrzystą rzekę. Z wysokości królewskiego rumaka przeprawa wydawała się łatwa i szybka. Jasnowłosa wojowniczka czuła się nawet jak sułtanka, a to było jeszcze lepsze! Ale co innego siedzieć na grzbiecie kolosalnego, elitarnego rumaka, a co innego podróżować na drobnych nogach bogini. Zastanawiała się, jak głęboka i zdradliwa jest ta rzeka.
  Gerda chytrze, ale w przenośni zauważyła:
  - A pierwszy plan to pole minowe!
  "Umiesz pływać?" - zwróciła się do niej rudowłosa dziewczyna.
  Gerda wzruszyła ramionami:
  - Co za głupie pytanie. Gdzie widziałeś przedstawiciela elitarnego batalionu SS, który nie umiał pływać?
  Charlotte zdecydowanie potrząsnęła swoimi płomiennymi lokami:
  "Zapomnijcie o elicie SS. To zupełnie inny świat, a nawet ogromny wszechświat z niezliczoną ilością światów. Daleko mu do tego, co było wtedy!"
  "Czy wiem jak?" zapytała samą siebie Gerda, spoglądając ponownie w pustkę, która znajdowała się w wojowniku.
  Charlotte mruknęła:
  - No, rodź szybciej! Czas ucieka!
  "Oczywiście, że muszę umieć pływać!" powiedziała radośnie blondwłosa wojowniczka, widząc wątpliwość na łagodnej, ale groźnej twarzy swojej przyjaciółki.
  Motyl wielkości albatrosa, o niebieskich skrzydłach nakrapianych żółtymi plamkami, poruszył czułkami na potwierdzenie, że bosonoga blondynka mówi prawdę.
  "Ja też tak myślę, czy coś w tym stylu" - odpowiedziała niepewnie Charlotte. "Chociaż znasz powiedzenie: indyk pomyślał i wylądował w zupie; wrona nie pomyślała i wylądowała w grzechotce! W każdym razie lepiej, żebyś wiedziała jak, bo nie będę w stanie cię stamtąd wyciągnąć. A dla nas jest tylko jedna droga - na drugą stronę".
  Gerda zacisnęła pięści mocno:
  - Jasne, super, jedziemy!
  Charlotte ostrzegła:
  - Możemy mieć problemy z mieczem!
  Olśniewające wojowniczki podeszły do samej krawędzi brzegu i weszły do czarnej, nocnej wody. Gerda poczuła napór wody - nurt był łagodny. Bosa blondynka uklękła i piła łapczywie, po czym ochlapała wodą zmęczoną, zakurzoną twarz. Senność zniknęła natychmiast. Woda była chłodna i delikatna, sprawiając, że zapragnęła się w niej położyć i rozluźnić obolałe kobiece mięśnie.
  Gerda powiedziała z entuzjazmem:
  - A min na pierwszym planie nie widać!
  "Czekaj!" szepnęła Charlotte.
  Gerda była zaskoczona:
  - Jakie tu są pułapki?
  Ziejący ogniem wojownik zapewnił:
  - Nie, ale... myślę, że jeszcze mamy szansę!
  Wojowniczka Ognia ponownie osuszyła biały plastik gąbkami. Nasłuchiwała, uważnie rozglądając się dookoła.
  Gerda z kolei odprężyła się, jakby karmiła się boską energią wody. Charlotte zapytała ją:
  - I widzisz, ciężko mi się tu skupić.
  Bosonoga blondynka również zerknęła za siebie. Czuła, że wkrótce nastanie świt. Ciemność nie była już tak czarna jak przed chwilą; w jej nieprzenikliwości pojawiały się falujące przepaście - wydawało się, że wkrótce opadnie całun nocy. A zatem pościg miał się rozpocząć już wkrótce. Dobrze, że dotarli do rzeki. Gerda, mrużąc oczy, przyjrzała się bliżej: woda była wyraźnie widoczna u jej denerwujących stóp, ledwo widoczna w centrum nurtu. Drugi brzeg jednak był niemal pogrążony w ciemności.
  Śnieżnobiały wojownik zauważył:
  "Gdyby tylko męskie dłonie mogły pieścić nasze wyczerpane ciała, których żyły nabrzmiewały od napięcia. Jakąż przyjemność byśmy z tego czerpali? Och, spragnione ciała niewinnych dziewcząt. Moje łono, bogini Wenus, tak bardzo pragnie miłości i szczęścia, tego pragnie każda kobieta!"
  Charlotte znów dmuchnęła w fajkę. Tym razem Gerda zdało się słyszeć, jak coś drży w odpowiedzi, albo w powietrzu, albo na ziemi. Coś kolczastego, a zarazem tak miękkiego, otarło się o bosy obcas jasnowłosej wojowniczki. Przemówiła:
  - To rozkosz boa dusiciela.
  "Słyszałaś?" Młody, ognisty diabeł z podnieceniem chwycił ją za rękę. "Kroki megagnoma! O śnieżnobiała kobieto, wyczułaś to?" - odpowiedział Kiy-Dar. Charlotte pocałowała przyjaciółkę w ucho. "Uwierz mi, nasze zwycięstwo jest bliskie. On jest gdzieś tutaj!"
  Gerda zauważyła:
  - Tak, to już blisko... Jak księżyc dla robaka!
  Charlotte zaczęła dąć mocniej w gwizdek, wykonany z magicznego plastiku stworzonego przez elfy (to rzeczywiście technomagia!), a następnie przycisnęła ucho do ziemi. Tym razem drgania były znacznie bardziej słyszalne.
  Gerda zauważyła wówczas filozoficznie:
  - Mówi się, że im dłużej masz pecha na początku, tym bardziej pomyślny będzie koniec!
  "Tak..." Szmaragdowe oczy pięknej dziewczyny zwęziły się radośnie. "Przyszedł na wezwanie! Kij-Dar!"
  Gerda przyłożyła palec do ust:
  - Uważaj. To może wcale nie być ten sam megagnom albo stworzenie z zupełnie innego rzędu!
  Zamarli, nasłuchując. Drgania ziemi stały się bardziej regularne, cięższe. Gdzieś w pobliżu, między "wyspami" krzaków, przedzierała się ogromna postać. Przypominała gigantycznego dżina, posłusznie szukającego pana, nawet jeśli był to tylko młody, bezbrody młodzieniec...
  Charlotte stwierdziła:
  "Prawdopodobnie nie wyobrażasz sobie pełnej mocy megagnomów. To tak potężne stworzenia, że nawet piekielny ogień się przed nimi cofa!"
  Gerda natychmiast zaprotestowała:
  - Nie, wyobrażam sobie... Skoro gnom jest potężnym stworzeniem, to megagnom musi być o rząd wielkości silniejszy. W końcu słowo mega znaczy milion razy więcej!
  Charlotte, niczym dziewczyna na randce z gwiazdą popu, chętnie się zgodziła:
  - Tak, dobrze myślisz, przyjacielu! Milion, to cała niezwyciężona armia!
  Gerda była tym zaskoczona:
  - Czemu nie zadzwoniłeś do niego wcześniej i nie pozwoliłeś naszym przyjaciołom umrzeć?
  Zamiast odpowiedzieć, młoda, rudowłosa diablica ponownie dmuchnęła w gwizdek, a powietrze z zakrzywionej dyszy cicho syczało. Nagle Charlotte zamarła w pół oddechu, a jej szmaragdowe oczy rozszerzyły się. Płomienna wilczyca skuliła się w wodzie, dotykając dłoni Gerdy. Tak bardzo chciała odpowiedzieć, gdy nagle...
  Bose stopy dziewczyny nagle poparzył tak ostry ból, że podskoczyła i... całkowicie się ocknęła. Madeleine trzymała w dłoniach maczugę z podłączonym do niej kablem elektrycznym. Na jej różowych podeszwach, lekko zrogowaciałych od biegania po gorącym piasku i ostrych górskich skałach, pojawił się pęcherz od porażenia prądem.
  Kapitan SS warknął:
  "No, wstawaj, przygotuj się, załóż galowy mundur! Nie możesz paradować w bikini przed Feldmarszałkiem! Słuchaj, dzieciaku, dostaniesz nagrodę, ale jeśli zrobisz coś głupiego, każę ci kręcić kołem Conana przez 24 godziny, rażąc cię prądem". Madeline zrobiła jeszcze straszniejszą minę. "Nie, nie 24 godziny, ale cały tydzień, bez chwili wytchnienia. Jeszcze mamy czas".
  Dziewczyny szybko zaczęły się szykować... A na innym kontynencie też działy się ciekawe, podobne wydarzenia.
  Tak, i oto bitwa znów się zaczyna, a wojowniczka Gerda, bosymi stopami, ciska śmiercionośnym pociskiem. Rozbity Pershing zatrzymuje się.
  Nadchodzi coś większego i bardziej niezdarnego, czołgającego się. Zupełnie nowy amerykański wynalazek, działo samobieżne z lufą kalibru 155 milimetrów i pancerzem grubości 305 milimetrów. Waży około 120 ton i jest dość powolne. Ledwo się porusza...
  Gerda zniszczyła Shermana celnym strzałem i zanotowała:
  - Nadchodzi po nasze dusze!
  Charlotte strzelała bosymi palcami stóp, roztrzaskując wroga na ostre kawałki metalu i krzycząc:
  - Za honor i Ojczyznę!
  Christina zauważyła z niepokojem:
  - Może powinniśmy go uderzyć wyrzutnią bomb?
  Magda stwierdziła pewnie:
  - Zostaw tę sprawę mnie!
  Dziewczyna skierowała broń w stronę wroga, celując palcami u stóp, i strzeliła.
  A amerykański potwór zatrzymał się i eksplodował.
  Oto dziewczyny z Trzeciej Rzeszy - wspaniale!
  Nadeszła zima, a IS-7 mknie przez śnieg. W Ameryce szaleją walki. Piękności z ZSRR walczą zaciekle.
  Alenka strzelała do Pershinga bosymi stopami i zniszczyła wroga.
  I gruchała:
  - Chwała rosyjskiemu komunizmowi!
  Anyuta również uderzyła go pociskiem. Użyła bosych palców u stóp i zagruchała:
  - Powiem, że dziewczyno Superman!
  Alla też wystartowała i oddała strzał, trafiając kolejny czołg Patton. I to taki fajny.
  Jakim warzywem jest ten najnowszy czołg Patton? To Superperschnig, tylko z mocniejszym silnikiem o mocy 810 koni mechanicznych i stromo nachylonym pancerzem.
  Cóż za imponujący pojazd, mógłby stanowić problem dla T-34-85. Ale IS-7 z łatwością może go zmiażdżyć z dystansu. A radziecki czołg, otrzymując pocisk w przedni pancerz, rykoszetem odbija się od niego. To dopiero maszyna bojowa. I w odpowiedzi jednym uderzeniem niszczy Amerykanina.
  Wtedy Maria strzela, trafiając celnie we wroga. Przeszywa go na wylot i krzyczy:
  - Nasza armia jest silna, chroni pokój!
  I również używa bosych palców u stóp.
  A potem Marusia uderzy. I roztrzaska zbroję wroga na drzazgi. W tym przypadku użyje bosego obcasa.
  I będzie ryczał:
  - Za nowe reformy Stalina!
  Ona jest taką waleczną pięknością, która chce zadowolić wszystkich.
  Tak pracuje ekipa IS-7, że nawet diabłu się to nie podoba.
  Ale teraz dziewczyny robią postępy.
  Elizabeth walczy w T-54. I zachowuje się desperacko. Taka agresywna piękność.
  A dziewczyny mają niezły samochód. I strzelają z niego niezwykle celnie.
  Na przykład wzięli i uderzyli Super Pershinga i krzyczeli:
  - Nasz święty komunizm!
  Elizabeth wycelowała pistolet bosymi stopami. Wystrzeliła w cel i pisnęła:
  "Moje zwycięstwo będzie wielkie!"
  I puściła oko do swoich partnerów.
  Jekaterina dostała klapsa za pomocą szkarłatnego sutka i pisnęła:
  - Za nasze wielkie zwycięstwa!
  I jak głośno się śmieje.
  A Elena, bosymi stopami, rzuciła się na wroga. Roztrzaskała potężną zbroję, roztrzaskała metal i pisnęła:
  - Nasz potężny naród!
  I będzie ryczał na całe gardło...
  - Hura!
  A Eufrazja również uderzy wroga, tym razem truskawkowym sutkiem. Zmiażdży wroga i zawyje:
  - Za wielkość komunizmu na wszystkich planetach galaktyki!
  To najfajniejsze dziewczyny na świecie. I nic nie może ich powstrzymać ani powstrzymać.
  Jekaterina piszczy i potrząsa piersią:
  - Jestem super dziewczyną!
  A jej sutki lśnią jak rubiny... Kiedyś wcisnęła je w twarz czarnego mężczyzny i kazała mu je lizać. Potem oblizała jego męską doskonałość językiem. Co w tym w ogóle jest takiego pysznego?
  Jak przyjemnie jest to dla dziewczyny - nie ma na świecie większej przyjemności do opisania.
  W ten sposób dziewczyny miażdżą swoich przeciwników. I czerpią radość ze swoich wspaniałych zwycięstw i kolosalnych osiągnięć.
  A Anastasia Vedmakova i Alenka Sokolovskaya są absolutnie oszałamiające. Są po prostu przepełnione namiętnością i tsunami pożądania.
  Anastazja wystrzeliwuje szkarłatny pocisk w kierunku wroga, trafia samolot Yankee i krzyczy na całe gardło:
  - Jestem pięknym supermanem!
  Alenka Sokolovskaya nadal miażdży swoją przeciwniczkę za pomocą truskawkowych sutków i ryczy:
  - A ja jestem najwyższą dziewczyną na świecie!
  To takie wojownicze kobiety i trzeba przyznać, że to prawdziwe złodziejki! Nikt nie jest w stanie im się oprzeć.
  Nawet Ameryka... i każda z nich już zdobyła dziesięć złotych gwiazdek Bohatera ZSRR...
  Za tak fenomenalne osiągnięcie otrzymali specjalną nagrodę: diamentową gwiazdę Bohatera ZSRR. Co samo w sobie jest nie lada zaszczytem i naprawdę imponującym osiągnięciem.
  Bawcie się dobrze, piękności!
  Najlepsze jeszcze przed nami!
  Oleg Rybachenko przeprowadził kolejną operację w Arabii Saudyjskiej.
  Carska armia Mikołaja II poszerzała terytorium Rosji. Dziewczyna o imieniu Margarita Korszunowa walczyła teraz u boku Olega. Była również mutantką, która osiągnęła nieśmiertelność.
  Cóż, wieczne dzieci ujarzmiły wszystkie te gangi mudżahedinów. I pokonały je - zmuszając je do złożenia przysięgi wierności carowi Rosji.
  Jednocześnie Oleg Rybaczenko nie stroni od napisania pięknej i nieco innej kontynuacji przygód dziewcząt;
  Po Nowym Roku Niemcy i koalicja poczyniły znaczące postępy w Stanach Zjednoczonych. Amerykanie, stając w obliczu bardziej zaawansowanego technologicznie wroga, przegrywali.
  Pod koniec marca Wehrmacht dotarł do Waszyngtonu i rozpoczął szturm stolicy USA.
  Walki były zacięte i nierówne, i było jasne, że dziewczyny wygrywają... Szczególnie dobry był piramidalny czołg Gerdy i jej kompozycje.
  Podczas ostrzału Białego Domu, gdy jej czołg został trafiony bezpośrednim ogniem, Gerda zasnęła i śniło jej się to...
  Widziała partyzantkę Larę Micheiko schwytaną przez nazistów. Czternastoletnia dziewczyna strzelała do nazistów. Dwóch jej towarzyszy zginęło. Ukryła się w chacie.
  Babcia chciała ją podać za wnuczkę, ale naziści jej nie uwierzyli. I zabrali ją... Mieli zacząć jej szukać.
  A potem Lara chwyciła granat i naziści padli. Dziewczyna w myślach pożegnała się z tym światłem i rzuciła je... Ale granat nie wybuchł.
  Nie udało się uciec bohatersko.
  Powalili Larę, uderzyli ją kilka razy i podbili jej oko. Ale nie uderzyli jej zbyt mocno, najwyraźniej bojąc się zrobić jej krzywdę!
  Kiedy przyprowadzono ją do chaty na przesłuchanie, Lara zachowywała się bezczelnie.
  Patrząc odważnie w oczy pułkownika SS, powiedziała:
  - Wy, Fritzowie, wkrótce zostaniecie zniszczeni! Słychać huk armat, Armia Czerwona sieje zniszczenie!
  Pułkownik odpowiedział na to:
  - Odważna dziewczyno, poznasz bat!
  Lara krzyknęła śmiało:
  - Ból mi nie straszny!
  Pułkownik wydał rozkaz:
  - Wyprowadź tego gówniarza na ulicę z plakatem: partyzant i pokaż go całej wsi!
  Policjant chętnie zasugerował:
  - Na zewnątrz pada śnieg i jest mroźno... Czy nie powinniśmy zabrać dziewczyny boso, żeby ostudzić jej zapał?
  Pułkownik SS skinął głową na znak zgody:
  - No właśnie! Niech sobie chodzi boso po zimnie, może się opamięta!
  Zdarli z Lary kożuch i sweter, zostawiając ją w samej bawełnianej sukience. Zdjęli jej szorstkie buty i czarne pończochy. Dziewczyna została boso, w samej lekkiej sukience.
  Zawiesili jej na szyi tabliczkę z napisem: "Jestem partyzantką". I z rękami związanymi za plecami wyprowadzili ją na ganek. Bose stopy dziewczyny poczuły chłód i śnieg.
  Lara się uśmiechnęła. Była szczerze zawstydzona siniakiem na twarzy i swoim wyglądem. A przecież potrafiła chodzić boso po śniegu. Jej podeszwy zrobiły się bardzo szorstkie latem od tylu bosych spacerów. Dopiero niedawno założyła buty i nie pierwszy raz znosiła zimno i głód.
  Lara szła sama, wciąż uśmiechnięta. Wiatr wiał, rozwiewając jej miedziano-rude włosy, a śnieg chrzęścił pod jej bosymi stopami.
  Dziewczynka kroczyła z miną księżniczki wstępującej na tron, pozostawiając za sobą delikatne, maleńkie ślady stóp, niemal jak stopy dziecka.
  Ludzie patrzyli na nią ze współczuciem.
  Jedna ze starszych kobiet w futrze zaczęła paplać:
  - Okropne! Prowadzą bosonogą dziewczynę!
  Pogoda była słoneczna, a zrogowaciałe podeszwy Lary nie ucierpiały z powodu zimna. Szła, szczerząc zęby.
  Wtedy bicz ją spalił. Dziewczyna krzyknęła i ugryzła się w wargę.
  Uderzyli ją jeszcze kilka razy, mocno. Lara ledwo utrzymała się na nogach i z trudem powstrzymała krzyk.
  Upartą dziewczynę zabrano do specjalnej chaty, w której znajdowały się narzędzia tortur.
  Więc położyli ją na stojaku i zaczęli przypalać jej pięty gorącym żelazem...
  Dwóch katów smagało Larę biczami. Początkowo dziewczyna z tytanicznym wysiłkiem tłumiła krzyki, ale gdy na jej bose stopy przyłożono szerokie pasy rozpalonego do czerwoności żelaza, krzyknęła i straciła przytomność. Przywrócili jej przytomność...
  Przerażenie...
  Gerda się obudziła... Cholera, co za sen, kiedy są w przededniu zwycięstwa, ich czołg ostrzeliwuje Biały Dom.
  A potem dzieją się takie okropne rzeczy...
  Gerda strzeliła do Super Pershinga wychodzącego z domu, przebiła go na wylot i zagruchała:
  - Pokój, praca i miłość!
  Po czym wystawiła język.
  Charlotte również uderzyła wroga bosymi palcami u stóp i krzyknęła:
  - Jestem super dziewczyną!
  Christina również zaatakowała, sycząc jak wąż i naciskając przycisk joysticka swoim szkarłatnym sutkiem, przebijając przeciwnika:
  - Jesteśmy nadludźmi!
  A Magda uderzy we wroga, zmiażdży czołg, sprawi, że zestaw bojowy zdetonuje i powie:
  - Idziemy na najwyższy poziom!
  Po czym puszcza oko do swoich partnerów. Ta dziewczyna to praktycznie pierwszorzędny strzelec.
  Wojownicy miażdżą Jankesów i zbierają żniwo... Albina i Alvina zestrzeliły już po dwa tysiące pojazdów. Za to otrzymały nowe odznaczenie: Diamentową Gwiazdę Krzyża Rycerskiego Krzyża Żelaznego ze Srebrnymi Liśćmi Dębu, Mieczami i Diamentami.
  W ten sposób dziewczyny się wyróżniły, stając się asami najwyższej klasy. I nikt nie mógł ich powstrzymać ani pokonać.
  Anastasia Vedmakova, Akulina Sokolovskaya i Orlova otrzymały nowe odznaczenia: Order Chwały najwyższej klasy, z diamentami, co je bardzo ucieszyło. Takie super dziewczyny.
  A wojna dobiega końca... Amerykanie kapitulują 20 kwietnia 1948 roku. I kolejna historia II wojny światowej wywraca się do góry nogami.
  Wydawało się, że tym razem nadszedł okres trwałego pokoju. ZSRR odzyskał Alaskę i wszyscy byli szczęśliwi. Kraje kontynentu amerykańskiego zostały podzielone między Japonię i Trzecią Rzeszę. Tym samym tymczasowy podział świata dobiegł końca.
  Niemcy są zmęczeni wojną.
  Hitler zezwolił w III Rzeszy na poligamię - do czterech żon na mężczyznę - i nałożył drakońskie podatki na pary bezdzietne lub z mniej niż trójką dzieci. Był to zdecydowany krok w kierunku wspierania polityki demograficznej.
  Co więcej, sam Hitler spłodził wiele dzieci poprzez sztuczne zapłodnienie. Spośród nich należało wybrać następcę tronu.
  Nie było smutku; Trzecia Rzesza, wspólnie z Japonią, przyswajała sobie to, co podbiła.
  Ale potem, 5 marca 1953 roku, Stalin zmarł. A Beria doszedł do władzy. Dlaczego Beria? Miał duże szanse na zdobycie tronu w prawdziwej historii, ale przeszkodził mu w tym szczęśliwy zbieg okoliczności: bunt w Niemczech Wschodnich, podczas którego stłumienia uknuto kontrspisek przeciwko Berii. A tutaj, oczywiście, nie było Niemiec Wschodnich.
  Co więcej, Hitler chciał, aby po Stalinie rządził Beria, germanofil i postać przewidywalna, znana Niemcom. A kiedy stan jego zdrowia się pogorszył, Stalin sporządził testament na korzyść Berii.
  Wszystko więc rozstrzygnęło się na korzyść szefa tajnej policji, a nie tylko jej.
  Beria zasugerował Hitlerowi, aby zajął się Japonią zanim zdobędzie ona broń jądrową.
  Nigdy nie wiadomo, co może przyjść do głowy samurajowi.
  Beria i Hitler zgodzili się na wspólną wojnę z Japonią i podział jej terytorium.
  20 kwietnia 1954 roku rozpoczęła się wspólna wojna przeciwko ogromnemu imperium kolonialnemu samurajów.
  Otwiera się nowa karta w historii. Wojska radzieckie zbliżają się do Japonii.
  A Niemcy też... Tu znowu Gerda i Charlotte walczą w czołgu piramidalnym. Ich maszyna jest dwumiejscowa, waży pięćdziesiąt ton i ma kompaktowy silnik turbinowy o mocy 2500 koni mechanicznych. Można sobie wyobrazić, jak szybki jest niemiecki pojazd. A pancerz jest specjalny, z domieszką plastiku. I bardzo mocny, nieprzebijalny ze wszystkich stron. Działo ma mały kaliber, 75 mm, ale bardzo dużą prędkość wylotową pocisku jak na działo wysokociśnieniowe. Ma zwiększoną przebijalność. A zapas amunicji i szybkostrzelność są wysokie. Penetracja jest wysoka.
  Sam czołg jest po prostu super... Więc Gerda wie, czym walczyć.
  Pojazdy radzieckie są słabsze. Głównym czołgiem jest nadal T-54, przyzwoita maszyna i stosunkowo tania, ale pod każdym względem znacznie gorsza od wersji niemieckiej. IS-7 nigdy nie wszedł do powszechnego użytku. Został zastąpiony przez IS-10, który otrzymał działo kal. 122 mm, ale z dłuższą lufą i przyzwoitym pancerzem przednim, pomimo słabszych boków. Wszystko to jednak kosztowało pięćdziesiąt trzy tony, co jest całkiem niezłym wynikiem.
  Gerda strzela do Japończyków z czołgu Panther-6, używając bosych stóp i naciskając przyciski joysticka, przy tym rycząc:
  - Chwała ideom Bractwa Aryjskiego!
  Charlotte naciska przyciski joysticka, jej szkarłatny sutek strzela z siedmiu karabinów maszynowych, a ona piszczy:
  - Nasze szczęście jest w komunizmie aryjskiego marzenia!
  A dziewczyna znów się śmieje...
  Christina i Magda walczą w innym piramidalnym Pantherze-6.
  Christina naciska przyciski joysticka bosymi palcami u stóp, pokonuje japońskiego przeciwnika i ryczy:
  - Chwała mojemu chłopcu!
  Magda również otwiera ogień i głośno się śmiejąc, mówi, naciskając guzik joysticka swoim rubinowym sutkiem:
  - Chwała naszym młodzieńcom!
  I jak one się śmieją na cały głos. To naprawdę cudowne dziewczyny w ogniu wojny.
  Tak, wygląda na to, że dla Japonii nadszedł koniec świata. Ale jak dotąd wszystko idzie zgodnie z planem.
  Elizawieta i jej załoga walczą w lekko zmodernizowanym czołgu T-54. Ale różnica jest niewielka. Działo ma nieco większą szybkostrzelność, a pocisk jest bardziej przebijający pancerz. To jest prawdziwa różnica.
  A silnik to ten sam 520-konny diesel... Japończycy używają czołgów własnej konstrukcji i licencjonowanych niemieckich. To też generalnie całkiem dobre pojazdy. Zwłaszcza Hirohito-3, ważący pięćdziesiąt osiem ton, z działem kalibru 105 mm i lufą o kącie 70 stopni, lepszym od T-54 pod względem uzbrojenia i porównywalnym opancerzeniem i osiągami, z wyjątkiem zasięgu.
  Ten japoński czołg stanowi problem dla ZSRR. Ale Kraj Kwitnącej Wiśni ma lżejsze pojazdy.
  Łatwiej sobie z nimi poradzić.
  Elizabeth strzela bosymi stopami, trafiając w czołgi samurajów. Robi to bardzo umiejętnie i piszczy:
  - Chwała naszej wolnej Ojczyźnie!
  Jekaterina strzela ponownie, używając szkarłatnego sutka, a po rozbiciu japońskiego samochodu krzyczy:
  - Dała nam Bóg Ruś!
  Elena również miażdży wroga, rozbija wrogi czołg bosym obcasem i ryczy:
  - Za wielkość idei komunizmu!
  Eufrazja również strzela i robi to przy pomocy truskawkowego sutka swojej jędrnej piersi i piszczy:
  - Chwała zwycięstwom wyższego komunizmu!
  W ten sposób zwinnie manewrują czołgiem i unikają uszkodzeń. Czołg Hirohito-3 można uznać za czołg ciężki, ale jest dość powszechny. Trudno go przebić.
  I oto jest, na celowniku dla dziewczyn. Działo ma większy kaliber i większą prędkość wylotową pocisku. Przedni pancerz wieży japońskiego czołgu jest jeszcze grubszy niż radziecki czołg o grubości 240 mm, a przedni pancerz kadłuba jest również grubszy - 150 mm u góry i 120 mm u dołu. Japoński czołg jest jeszcze szybszy, z silnikiem turbinowym o mocy 1500 koni mechanicznych. Ten czołg to najlepszy czołg w Japonii. Nie można z nim przesadzać.
  Jednak Elżbieta, używając swojego szkarłatnego sutka, posyła pocisk prosto w kolbę, a japoński czołg eksploduje, nie trafiając radzieckiego pojazdu.
  Jekaterina zaświergotała i pocałowała przyjaciółkę w bosy obcas:
  - Jesteś mądra, Liso!
  Elżbieta się nie zgodziła:
  - Jestem po prostu geniuszem!
  I jak ona się śmieje na cały głos. Co za dziewczyna.
  I wyją całkiem sporo... Jekaterina, na przykład, pamięta, jak uciekła w 1941 roku. Jej buty pękły po kilku dniach i musiała chodzić boso. A dla dziewczyny z miasta, która nie była do tego przyzwyczajona, bolało - każdy guz, każda gałązka, każdy guzek był wyczuwalny. A stopy były tak obolałe, że krwawiły, każdy krok eksplodował bólem.
  Dziewczynka nigdy nie wyobrażała sobie, że chodzenie boso może być tak bolesne. Nic dziwnego, że Hugo współczuł bosonogiej dziewczynie z Closet. Skoro stopy dziewczynek są takie nawet latem, to co z zimą?
  Jekaterina jednak szybko się do tego przyzwyczaiła; jej młode ciało szybko się zaadaptowało, a poraniona skóra stóp stała się stwardniała i szorstka. Chodzenie boso stało się przyjemne. Jekaterina nawet nie zawracała sobie głowy zakładaniem butów, dopóki nie uderzył mróz. Ale wtedy uformowała się czteroosobowa grupa, a Efrasinia nauczyła je sztuki czarownic. Czarownice, aby przedłużyć młodość, często biegają boso po śniegu. Krótko mówiąc, dziewczyny opanowały tajemną wiedzę i wyglądały na około dwudziestoletnie, a nawet boso i w bikini nie marzły z zimna. Takimi pięknościami się stały. I nie było nikogo fajniejszego od nich, z wyjątkiem, oczywiście, Alenki. Walczyła w modyfikacji IS-10 z przedłużoną lufą. Ten czołg dopiero niedawno wszedł do produkcji i nadal jest rzadkością. IS-7 nigdy nie wszedł do masowej produkcji, najwyraźniej ze względu na wysoki koszt i trudności produkcyjne.
  Więc ekipa Alenki rozwala tych Japończyków i śpiewa piosenki sama do siebie.
  Powstańcie jak ogniska, błękitne noce,
  Jesteśmy pionierami, dziećmi robotników...
  Zbliża się era lat jasnych,
  Okrzyk pionierów: bądźcie zawsze gotowi!
  Kiedy dziewczyny biorą się do roboty, nie sposób im się oprzeć. Można wręcz powiedzieć, że są idealnym tworem wojny.
  Bitwy trwają, a Japonia przegrywa.
  Wojska radzieckie zajęły więc południowy Sachalin w maju. Działały z zachowaniem szczególnej ostrożności.
  Jednakże bataliony radzieckich dziewcząt wykazują się niezwykłymi umiejętnościami bojowymi.
  Z ich broni, oczywiście, pojawił się karabin AK. Jest gorszy od wersji niemieckiej, ale prosty i niezawodny. Kosi przeciwników, choć jego celność na dystans jest niższa niż niemieckiego karabinka szturmowego.
  Radzieckie dziewczyny zmuszają pojmanych japońskich żołnierzy do całowania ich bosych, zakurzonych stóp i lizania ich bosych pięt. Taka jest ich taktyka.
  Walczący wojownicy najwyższej klasy.
  Latem 1954 roku Niemcy w dużej mierze oczyścili Amerykę z wojsk japońskich.
  Batalion bosonogich dziewcząt, dowodzony przez Małgorzatę, walczył wyjątkowo pięknie. Dziewczyny rozproszyły samurajów, a pojmanych młodzieńców zmuszono do całowania stóp i lizania sromu Wenus.
  Gerda i jej załoga na Pantherze-6 wykonali kawał dobrej roboty i wysłali wielu Japończyków do piekła, a niektórych do nieba.
  Cztery kobiety ninja walczyły z wojskami radzieckimi nacierającymi w Mandżurii.
  Niebieskowłosa ninja ciąła mieczami i wykonała wiatrak, siekąc radzieckich żołnierzy. Następnie rzuciła palcami u stóp ładunek wybuchowy wielkości ziarnka grochu, przewracając radziecki czołg T-54, i warknęła:
  - Najfajniejszym krajem jest Japonia!
  Żółtowłosa dziewczyna ninja również tnie swojego przeciwnika ostrzami i kopie bumerang bosym obcasem, krzycząc:
  - Za nasze zwycięstwa samurajów!
  Rudowłosa dziewczyna ninja z łatwością wykona agresywny obrót mieczem, siekąc radzieckich żołnierzy. Następnie jej bose palce u stóp odpalą bombę. Rozerwą radziecki czołg, a wojowniczka pisnie:
  - W imię idei komunizmu!
  Białowłosa dziewczyna ninja chwyciła i cięła swoich przeciwników, jakby wachlowała pole bitwy, wycinając kolejnego rosyjskiego żołnierza, a bosymi palcami stóp wystrzeliła śmiercionośną broń, która mogłaby rozerwać na strzępy dwa całe radzieckie czołgi.
  I będzie ryczał:
  - Za wielkość kraju!
  Dziewczyny uwielbiają zabijać, a jeszcze bardziej gwałcić więźniów. Do tego stopnia, że mężczyźni mdleją z wysiłku. I to właśnie kochają dziewczyny ninja. Ujeżdżanie związanych mężczyzn i jednoczesne smaganie ich pejczami.
  Jednak pomimo bohaterstwa Japończyków, przegrywają oni z lepszą i bardziej zaawansowaną technologią.
  Ponadto na niebie znajdują się asy superklasy Anastazja Wedmakowa i Akulina Sokołowskaja, które miażdżą Japończyków niczym mechaniczne wiatraki.
  Anastazja, używając bosych stóp, jednym strzałem zestrzeliła sześć japońskich samolotów i krzyknęła:
  - Chwała ideom komunizmu na Rusi!
  Akulina nacisnęła przycisk, swoim szkarłatnym sutkiem zestrzeliła naraz siedem japońskich samolotów i ryknęła:
  - Chwała bohaterom Rosji!
  Wojownicy mszczą się na Japonii za dawne krzywdy, a zwłaszcza za porażkę w wojnie za panowania cara Mikołaja II. Nie, to nigdy nie zostanie zapomniane, a pokolenia nigdy nie wybaczą.
  Anastazja nacisnęła swój rubinowy sutek i oddała kolejną serię, zestrzeliwując japońskie samoloty i rycząc:
  - Chwała epoce komunizmu Berii!
  Akulina przycisnęła bose palce u stóp, uderzyła w samoloty samurajskie i zagruchała:
  - Za wielkie zwycięstwa!
  A Albina i Alvina pobiły rekordy. Za trzy tysiące zestrzelonych samolotów zostały odznaczone Diamentową Gwiazdą Krzyża Rycerskiego Krzyża Żelaznego, a także złotymi liśćmi dębu, mieczami i diamentami.
  Albina wystrzeliła serię ognia ze swojego szkarłatnego sutka. Zestrzeliła naraz kilkanaście japońskich samolotów i zagruchała:
  - Za moją pierś!
  I wyobraziła sobie siebie w ramionach czarnego wojownika.
  Alvina uderzyła bosymi palcami o ziemię, strąciła kilkanaście japońskich samolotów i pisnęła:
  - Za wielkie zwycięstwa!
  Niemieckie dziewczyny są bardzo zadziorne i piękne. Uwielbiają mężczyzn o ciemnej karnacji, a ich języki są zawsze gotowe, by wypolerować ich hebanową doskonałość.
  Albina, używając bosych palców u stóp, ponownie uderzyła samurajów i zestrzeliła ich samoloty.
  I gruchała:
  - Jestem Supermanem!
  Alvina nacisnęła swój truskawkowy sutek, zmiażdżyła masę japońskich samolotów i pisnęła:
  - Jestem kosmiczną ryjówką!
  Dziewczyna jest bardzo aktywna i aktywną osobą w swoim hiperseksualizmie.
  Prawdziwe Aryjki są po prostu wspaniałe! I ogólnie rzecz biorąc, to piękności najwyższej próby!
  Wojska niemieckie i radzieckie pokonują wroga i posuwają się przez Chiny.
  Podczas ataku na Singapur żołnierze dywizji powietrznodesantowej i oddziału "Barracudy", złożonego wyłącznie z dziewcząt, wyróżnili się. Dziewczęta, brodząc bosymi obcasami w kałużach ulewnego tropikalnego deszczu, szturmowały japońskie pozycje ufortyfikowane i zabijały je bagnetami.
  Oto walczące piękności.
  Japonia była pod wpływem druzgocących ciosów zadanych przez tak agresywną drużynę.
  Jesienią 1954 roku większość Chin została zajęta przez państwa Osi. Sytuacja Kraju Kwitnącej Wiśni stała się znacznie trudniejsza.
  Hitler zauważył:
  - Dwa ptaki nie mogą się pomieścić w jednej norze!
  A wojownicy Albina i Alvina zestrzelili czwarty tysiąc samolotów. Japonia produkowała tanie, ale niskiej jakości samoloty w bardzo dużych ilościach, więc nabijanie rachunków było bardzo wygodne.
  Albina, używając bosych palców u stóp, powaliła kolejnego samuraja i pisnęła:
  - To jest nasz cudowny świat!
  Alvina, używając swojego szkarłatnego sutka, strąciła kilkanaście japońskich samochodów i zaćwierkała:
  - Chwała epoce komunizmu, w całym wszechświecie!
  Albina, która również użyła truskawkowego sutka i powaliła samuraja, była zaskoczona i krzyknęła:
  - Mówisz o komunizmie?
  Alvina, używając bosych stóp i zestrzeliwując kilkanaście japońskich samolotów, doniosła:
  - Nowym aryjskim porządkiem jest komunizm!
  Dziewczyny wybuchnęły śmiechem... Za cztery tysiące samolotów otrzymały Diamentową Gwiazdę Krzyża Rycerskiego Krzyża Żelaznego z Platynowymi Liśćmi Dębu, Mieczami i Diamentami. Nawet to bardzo wysokie odznaczenie to rekord dla tych piękności.
  Oto dziewczyny, które powinieneś podziwiać...
  Jednak Anastazja Wedmakowa i Akulina Sokołowska nie są gorsze i mają na swoim koncie ponad pięćset zestrzelonych samolotów.
  I otrzymali nowe, bardzo wysokie nagrody, i zgromadzili całą kolekcję gwiazdek dla siebie.
  Anastazja kieruje broń bosymi stopami i powala wroga, odcinając mu drogę i piszczy:
  - Za komunizm na całej planecie!
  Akulina, tnąc przeciwnika uściskiem jego szkarłatnego sutka, agresywnie piszczy:
  - Nawet dzieci nas znają!
  Zimą Japonia utraciła niemal wszystkie kolonie, a walki przeniosły się na samą metropolię.
  Nadszedł rok 1955, walki trwają w najlepsze i nie widać ich końca.
  Japonia poddaje się, powoli, ale nieubłaganie. I stopniowo przegrywa wojnę.
  Jednak samurajowie walczą zaciekle i desperacko.
  Alenka i jej załoga wsiedli do eksperymentalnego czołgu IS-11. Pojazd ten jest wyposażony w działo kalibru 130 mm i ma solidne gąsienice na spodzie.
  Alenka strzela bosymi palcami u stóp, przebija przeciwnika i ryczy:
  - Chwała komunizmowi z gołymi obcasami dziewcząt!
  Anyuta też strzelała z czerwonego karabinu, naciskając spusty karabinów maszynowych, było ich aż dziewięć, i krzyknęła:
  - My dziewczyny jesteśmy naprawdę fajne!
  Alla uderzyła go także bosymi palcami stóp, miażdżąc przeciwnika i ryknęła:
  - A teraz ruszajmy!
  Maria uderzyła bosym obcasem. Przebiła wroga i zagruchała, szczerząc zęby:
  - Za nowe osiągnięcia!
  Marusia uderzyła za pomocą truskawkowego sutka, wbijając wrogów w ziemię śmiercionośnym uściskiem i pisnęła:
  - Za wielki komunizm!
  Alenka strzeliła ponownie i ryknęła:
  - Niech zginie prezes kołchozu i cygański dyktator Sasza!
  I uderza bosą stopą w zbroję.
  Spójrzcie, jak te dziewczyny sobie radzą, to po prostu niesamowite. To naprawdę niesamowite wojowniczki.
  Oto oni śpiewający chórem:
  Nie, bystre oko nie zblaknie,
  Spojrzenie sokoła, orła...
  Głos ludu rozbrzmiewa -
  Szept zmiażdży węża!
  
  Stalin mieszka w moim sercu,
  Abyśmy nie znali smutku...
  Drzwi do kosmosu zostały otwarte -
  Gwiazdy migotały nad nami!
  
  Wierzę, że cały świat się obudzi,
  Będzie koniec faszyzmu...
  A słońce zaświeci -
  Oświetlcie drogę komunizmowi!
  Elizaveta i jej czołg T-54 także walczą, taka walcząca wiedźma.
  A piękności rozbijają japońskie samochody bosymi stopami.
  Elżbieta nacisnęła przycisk joysticka swoim szkarłatnym sutkiem i zaćwierkała:
  - Chwała ideom sowieckiego komunizmu!
  A jak ta piękność będzie się śmiała! I błyskała perłowymi zębami.
  Jekaterina wzięła ją, także wystawiła bose palce u stóp i pisnęła:
  - W zwycięstwie nieśmiertelnych idei komunizmu,
  Widzimy przyszłość naszego kraju...
  Elena uderzyła swoją przeciwniczkę rubinowym sutkiem i obnażyła zęby, krzycząc:
  - I czerwonemu sztandarowi naszej Ojczyzny,
  Zawsze będziemy bezinteresownie wierni!
  Eufrazja kopnęła go bosym obcasem i syknęła:
  - Chwała naszej wolnej Ojczyźnie,
  Przyjaźń narodów, wsparcie na zawsze!
  A wszystkie dziewczęta, używając bosych palców u stóp, zaśpiewały chórem:
  - Siła legalna, wola ludu,
  Przecież zwykły człowiek jest za jednością!
  Trzeba przyznać, że wojownicy wyróżniają się niesamowitą agresją w walce.
  A oto nadchodzi Gerda, walczy...
  Jej Panther-6 jest niczym superczołg, niszczący pozycje samurajów.
  Gerda będzie strzelać za pomocą szkarłatnego pistoletu, naciskając przycisk joysticka i rycząc:
  - Za świat aryjski!
  Charlotte będzie także uderzać, przy pomocy bosych palców u stóp, rozrywając masę Japończyków i krzycząc:
  - Za wielkie granice!
  Kristina i Magda też się kłócą. Dziewczyny są niezwykle zadziorne i bardzo piękne, prawie nagie w bikini.
  Christina wystrzeliła swój rubinowy sutek, zniszczyła japoński czołg "Hirohito-4" i zagruchała:
  - Chwała mojemu krajowi!
  Magda również uderzyła, używając bosych palców u stóp, zniszczyła haubicę samurajską i krzyknęła:
  - Chwała wielkim osiągnięciom!
  Te dziewczyny są pierwszorzędne!
  Tokio padło pod koniec marca. 20 kwietnia 1955 roku Japonia skapitulowała, kończąc tym samym Wielką Wojnę.
  Albina i Alvina zestrzeliły ponad 5000 samolotów. Za to otrzymały specjalne odznaczenie: Wielką Diamentową Gwiazdę Krzyża Rycerskiego Krzyża Żelaznego ze Srebrnymi Liśćmi Dębu, Diamentowymi Mieczami i Srebrnymi Liśćmi Dębu.
  Wojna jeszcze się nie skończyła. Tylko czai się przez chwilę. Ale Hitler podbił już prawie cały świat.
  Beria odzyskał południowy Sachalin, Wyspy Kurylskie i Mandżurię wraz z Port Artur.
  ZSRR stał się silnym krajem, liżącym rany. Przez pewien czas nazistowskie Niemcy podbijały inne kraje, tłumiąc ich nikły opór.
  Celem wojny było unicestwienie i dominacja nad światem. Ale zbliżała się kolejna globalna konfrontacja.
  Tymczasem nad ZSRR gromadziły się chmury. W 1959 roku, w swoje siedemdziesiąte urodziny, Adolf Hitler postanowił zaatakować Rosję Radziecką, rządzoną przez Berii. Führer miał po swojej stronie praktycznie cały świat.
  Ale ZSRR stał się silną, przemysłową potęgą. Szanse były więc znikome.
  Oba kraje posiadały broń jądrową, ale Gerda i Albina zdołały stworzyć generator, który emitował promieniowanie pokrywające całą planetę Ziemię, uniemożliwiając przeprowadzenie tego typu ataku.
  A Hitler postanowił przejąć władzę nad ostatnim suwerennym mocarstwem na świecie. Zachodnia granica biegła wzdłuż Dniepru, a dalej Białoruś i kraje bałtyckie znalazły się pod kontrolą niemiecką. Nazistom udało się nawet utrzymać Krym. ZSRR wydzierżawił bazę Floty Czarnomorskiej w Sewastopolu.
  Oprócz reszty swojego terytorium, Rosja obejmowała również część Chin - Mandżurię. W ten sposób populacja ZSRR, gdzie prowadzono bardzo aktywną politykę aprobaty urodzeń, a poligamia została zalegalizowana przez komunistyczny, ateistyczny reżim, przekroczyła już liczbę ludności sprzed wojny z 1941 roku, pomimo strat terytorialnych, i rosła o 3% rocznie.
  Beria zakazał zarówno aborcji, jak i antykoncepcji oraz nałożył wygórowane podatki na rodziny posiadające mniej niż czwórkę dzieci.
  Zgodnie z planem i siłą ZSRR rozwijał się szybko, a jego siła militarna wzrastała.
  Hitler, wyczuwając potencjalne zagrożenie, po zakończeniu procesu zjednoczenia świata w zjednoczoną Trzecią Rzeszę, postanowił rozpocząć swoją ostatnią wojnę na tej planecie.
  A co z ostatnią wojną? Na Ziemi nie ma już nic do podboju. Rok temu Niemcy wylądowali na Księżycu i rozpoczęła się era ekspansji kosmosu. Ale czy Hitler dożyje ery Gwiezdnych Wojen i podboju galaktyk? Pomimo zdrowego stylu życia, diety wegetariańskiej, regularnych ćwiczeń i umiarkowanej aktywności fizycznej, było jasne, że Führer się starzeje. Jego skóra głowy stawała się coraz bardziej łysa, włosy siwiały i wyglądał na zmęczonego. Mimo to Führer starał się zachować pogodę ducha.
  Tak czy inaczej, musi wypełnić swoją ostatnią misję i podbić ZSRR. Nawet jeśli Führer umrze, będzie miał około tysiąca synów spłodzonych drogą naturalnego zapłodnienia. A jeden z nich zostanie uznany za najlepszego, najzdolniejszego i obejmie tron jako największy dyktator w historii planety Ziemia.
  W każdym razie zwłoka była zbyt ryzykowna i chociaż broń jądrowa była nieskuteczna, Hitler wysłał na ZSRR ponad pięćdziesiąt milionów żołnierzy już w pierwszej fali. Wysłał też ogromną liczbę czołgów, samolotów i latających dysków. A to kolosalna siła.
  ZSRR kontynuował modernizację swojego uzbrojenia. Opracowano czołg T-64, cięższy i uzbrojony w potężne działo kalibru 125 mm, zdolne przebić pociskami proporcowymi nawet niemieckie czołgi o kształcie piramidy. Jednak T-64 dopiero wszedł do produkcji. T-54, wciąż podstawowy czołg, był wciąż zbyt słaby w porównaniu z modelami niemieckimi. To był również jeden z powodów, dla których Hitler rzucił się do ataku na Rosję.
  IS-11 nie przyjął się... IS-12 został zaprojektowany z armatą kalibru 203 mm, ale okazała się zbyt droga, ciężka i duża. IS-15 był kompromisem z długolufową armatą kalibru 152 mm. Pojazd ten przypominał powiększoną wersję T-64 i również właśnie wchodził do produkcji.
  Niemiecki czołg podstawowy Panther-6, o konstrukcji piramidalnej, został nieznacznie zmodernizowany i przekształcony w Panther-7. Kaliber działa zwiększono do 88 mm, co zwiększyło siłę rażenia. Silnik został również ulepszony do 3000 koni mechanicznych, co zapewniło mu niesamowitą prędkość i zwrotność, przy zachowaniu masy 50 ton i poprawionej jakości pancerza.
  Nawet najnowszy radziecki T-64 był zauważalnie gorszy od niemieckiego czołgu pod względem zwrotności oraz pancerza bocznego i przedniego. Ale przynajmniej T-64 mógł przebić niemiecki czołg, choć z bliskiej odległości.
  W powietrzu Niemcy również przewyższali liczebnie i jakościowo swoje samoloty. ZSRR nigdy jednak nie zdołał opracować własnego samolotu tarczowego. Niemcy zainstalowali jednak na tarczach Biełonckiego promienie cieplne - podobne do laserów - co pozwoliło im prowadzić skuteczniejszy ostrzał.
  A nazistowskie statki dyskowe leciały z prędkością dziesięciokrotnie większą od dźwięku. I to jest naprawdę kolosalne. Tak potężna była armia Trzeciej Rzeszy.
  I mają podziemne czołgi. I mnóstwo innych fajnych rzeczy. Krótko mówiąc, Beria praktycznie nie ma szans.
  Ale wojska radzieckie dysponowały kolosalną siłą obronną. Inwazja rozpoczęła się od ofensywy powietrznej. Siły były nierówne, a Niemcy zmiażdżyli sowieckie miasta. Dziesiątki tysięcy żołnierzy przemierzyło Rosję i zdobyło Smoleńsk.
   Natasza podjęła decyzję:
  - Musimy zmusić Hitlera i jego bandę do wycofania wojsk z ZSRR i uwolnienia pojmanych dzieci!
  Zabawna Zoya zgodziła się z tym:
  - Oczywiście, że musimy! I ratować naszych przodków przed faszyzmem!
  Augustyn zauważyła, tupiąc bosymi stopami:
  - Zrobimy to, bez cienia wątpliwości!
  Swietłana chętnie potwierdziła:
  - Mamy ku temu wszelkie środki!
  Niebawem czterej wojownicy zaatakowali hordy faszystów.
  Wojownicy z Bożego Stulecia Rosji i czarownice-mutanty po raz kolejny starli się z nazistami XX wieku.
  Faszystowskie brązowe imperium ma zbyt wielu żołnierzy. Płyną jak nieskończona rzeka.
  Oczywiście, cztery dziewczyny z wielkim zapałem podjęły się niszczenia czołgów i samolotów Wehrmachtu. Od samego początku miażdżyły je rękami i nogami, chronione polem siłowym. Ale...
  Oleg Rybachenko i najmłodsza córka Nataszy, Margarita Korszunowa, pojawili się znikąd.
  Chwycili za miecze świetlne i rzucili się na nanoboty. Byli zdeterminowani, by zmiażdżyć znienawidzonych faszystów. I tak z czwórki zrobiło się szóstka.
  Natasza Korszunowa, stukając palcami o bose, wyrzeźbione stopy, zauważyła:
  - Naprawdę? No cóż, dlaczego nie możemy pokonać naszego losu w inny sposób?
  Agresywna, złotowłosa Zoja, nadal miażdżąc Niemców, logicznie zauważyła:
  - Zrobimy to szybciej! Szybciej, uratujemy ZSRR!
  Bosonogi chłopiec, mający nie więcej niż dwanaście lat, Oleg Rybaczenko, siejący spustoszenie nazistów szablami, zarówno piechotą, jak i czołgami, ryknął:
  - Nigdy się nie poddamy!
  A z bosej stopy chłopca wystrzelił ostry dysk, który naraz zniszczył trzy faszystowskie samoloty!
  Margarita Korszunowa, błyskając bosymi obcasami, miażdżąc przeciwników, zarówno czołgi, jak i piechotę, szczerząc zęby, mruknęła:
  - Na świecie jest miejsce na bohaterstwo!
  Z bosych stóp dziewczyny wylatywały trujące igły, trafiając nazistów, ich samoloty i czołgi.
  Natasza Korszunowa także morderczo rzucała bosymi palcami u stóp i wyła:
  - Nigdy nie zapomnimy i nigdy nie wybaczymy.
  A jej miecze świetlne rozniosły faszystów w młynie. Potem jej blastery rozerwały czołgi, odcinając im wieżyczki. Samoloty też dostały swój kawałek.
  Rudowłosy Augustyn, ścinając wrogów, krzyknął:
  - Po nowe zamówienie!
  A z jej bosych stóp wylatywały nowe igły. I wbijały się w oczy i gardła hitlerowskich żołnierzy i samolotów.
  Tak, było jasne, że wojownicy byli podekscytowani i wściekli.
  Cool Zoya, wycinając białych i brązowych żołnierzy, czołgi i samoloty, pisnęła:
  - Nasza żelazna wola!
  A z jej bosej stopy leci nowy, śmiercionośny dar. I czołgi i biali żołnierze spadają, a ogony samolotów płoną.
  Królewna Śnieżka sieka młynarza, a jej miecze biją jak błyskawice.
  Faszyści padają jak ścięte snopy.
  Dziewczynka rzuca igłami bosymi stopami, zestrzeliwuje wrogie samoloty i piszczy:
  - Dla Matki Rosji ludzkie imperium kosmiczne zwycięży!
  Oleg Rybaczenko atakuje nazistów. Chłopiec-terminator dziesiątkuje brązowe oddziały.
  W tym samym czasie z bosych palców u stóp chłopca wystrzeliwują igły z trucizną, rozrywają lufy karabinów i zestrzeliwują samoloty.
  Chłopiec ryczy:
  - Chwała przyszłej Rusi!
  A w trakcie ruchu rozcina wszystkim głowy i twarze, a jednocześnie niszczy wieżyczki czołgów.
  Dziewczyna Terminatora, Margarita, niszczy także wrogów, samoloty i czołgi.
  Jej bose stopy drżą. Naziści giną masowo. Wojownik krzyczy:
  - Ku nowym granicom!
  A potem dziewczyna po prostu bierze i sieka...
  Masa zwłok żołnierzy faszystowskich.
  A oto Natasza Korszunowa w ofensywie. Rozwala nazistów czołgami i samolotami, śpiewając:
  - Ruś jest wielka i promienna,
  Jestem bardzo dziwną dziewczyną!
  A z jej bosych stóp wylatują dyski. Te, które przecinały gardła faszystom. Tak, to dziewczyna, która demoluje czołgi.
  Zoja Angelskaja jest w ofensywie. Ciska oburącz brązowych żołnierzy. Pluje przez słomkę. I ciska śmiercionośnymi igłami bosymi stopami - zestrzeliwując czołgi i samoloty.
  A jednocześnie śpiewa sobie:
  - No, klubiku, jedziemy!
  Och, moja najdroższa, da radę!
  Augustyn, siekąc nazistów mieczami laserowymi i eksterminując brązowych żołnierzy wraz z czołgami, piszczy:
  - Cały kudłaty i w skórze zwierzęcej,
  Rzucił się na policję z pałką!
  I bosymi stopami rzuca we wroga czymś, co zabiłoby słonia, nie mówiąc już o czołgu.
  A potem piszczy:
  - Wilczarze! Dwudziesty drugi wiek!
  Swietłana Śnieżka przechodzi do ofensywy. Sieka i tnie nazistów. Bosymi stopami obrzuca ich darami śmierci.
  Zarządza młynem za pomocą mieczy.
  Zmiażdżyła masę myśliwców, czołgów i samolotów, i krzyknęła:
  - Nadchodzi wielkie zwycięstwo!
  I znów dziewczyna rusza się dziko.
  A jej bose stopy wystrzeliwują śmiercionośne igły, niszczące czołgi i samoloty.
  Oleg Rybaczenko skoczył. Chłopiec wykonał salto. Pokonał w powietrzu hordę nazistów.
  Rzucał igłami bosymi palcami u stóp, strącając czołgi i samoloty, i bełkotał:
  - Chwała mojej pięknej odwadze!
  I chłopiec znów staje do walki.
  Twarda dziewczyna, Margarita Korszunowa, rusza do ofensywy. Tnie każdego wroga. Jej miecze są ostrzejsze niż ostrza młynów. A jej bose palce u stóp ciskają darami śmierci, podpalając czołgi i samoloty.
  Dziewczyna wpada w furię, mordując brązowych wojowników bez żadnych ceregieli.
  I co jakiś czas podskakuje i kręci się!
  A dary zagłady od niej odlatują.
  A naziści padają martwi. I całe stosy trupów piętrzą się.
  Margarita piszczy agresywnie:
  - Jestem amerykańskim kowbojem!
  I znów jej bose stopy zostały ukłute igłą.
  A potem jeszcze kilkanaście igieł!
  Natasza Korszunowa również jest bardzo fajna w ofensywie.
  Rzuca przedmiotami bosymi stopami i pluje przez rurkę, niszcząc czołgi i samoloty.
  I krzyczy na cały głos:
  - Jestem iskrzącą śmiercią! Wystarczy, że umrzesz!
  I znów piękno jest w ruchu.
  Zoja Angelskaja szturmuje stertę trupów nazistów. A bumerangi zniszczenia wystrzeliwują z jej bosych stóp.
  A brązowi wojownicy padają i padają, razem z czołgami i samolotami.
  Mała dziewczynka Zoya krzyczy:
  - Dziewczyno boso, zostaniesz pokonana!
  A z bosego obcasa dziewczyny wylatuje kilkanaście igieł, które wbijają się prosto w gardła nazistów.
  Padają martwi.
  Albo raczej całkowicie martwe, wraz z czołgami i samolotami.
  Augustyna jest w ofensywie. Rozgromia brązowe oddziały. Jej miecze są w obu rękach. I cóż to za niezwykła wojowniczka.
  Przez wojska faszystowskie przechodzi tornado - spadają samoloty i czołgi.
  Dziewczyna z rudymi włosami ryczy:
  - Przyszłość jest ukryta! Ale zwycięży!
  A w ofensywie pojawia się piękność o ognistych włosach.
  Augustyn, w dzikim uniesieniu snów, wysyła pulsar bosym obcasem i ryczy:
  - Bogowie wojny wszystko zniszczą!
  A wojownik przechodzi do ofensywy.
  A jej bose stopy wyrzucają mnóstwo ostrych, trujących igieł, które zestrzeliwują samoloty i przebijają pancerze czołgów.
  Swietłana Biełosnieżna w bitwie. I taka olśniewająca i zadziorna. Jej nagie nogi tryskają tak śmiercionośną energią. Nie człowiek, a śmierć o blond włosach.
  Ale jeśli się rozkręci, nie będziesz w stanie tego zatrzymać.
  Swietłana Belosnezhnaya śpiewa:
  - Życie nie będzie miodem,
  Więc tańczcie w kółku!
  Niech Twoje marzenie się spełni -
  Piękno zamienia mężczyznę w niewolnika!
  A ruchy bosonogiej dziewczyny stają się coraz bardziej gwałtowne. I coraz więcej zniszczonych czołgów i samolotów.
  Ofensywa Olega Rybaczenki przyspiesza. Chłopak bije nazistów.
  Jego bose stopy wyrzucają ostre igły, rozrywając czołgi i samoloty.
  Młody wojownik piszczy:
  - Szalone imperium rozniesie wszystkich na strzępy!
  I chłopak znowu rusza w drogę.
  Margarita to żywiołowa uczennica i totalna niszczycielka w swoim działaniu. Rozgromiła swoich wrogów.
  Rzuciła bosą stopą ładunek wybuchowy wielkości ziarnka grochu. Eksplodował, natychmiast wyrzucając w powietrze setkę nazistów i dziesięć czołgów.
  Dziewczyna krzyczy:
  - Zwycięstwo i tak do nas przyjdzie!
  I będzie niósł młyn z mieczami - lufy czołgów lecą w różnych kierunkach.
  Natasza Korszunowa przyspieszyła. Dziewczyna rozcina brązowych wojowników. I cały czas krzyczy:
  - Zwycięstwo czeka Imperium Rosyjskie.
  I eksterminujmy nazistów w przyspieszonym tempie, przy pomocy czołgów i samolotów.
  Natasza Korszunowa jest dziewczyną Terminatora.
  Nie myśli o zatrzymaniu się lub zwolnieniu, a czołgi i samoloty są zestrzeliwane.
  Zoja Angelskaja jest w ofensywie. Jej miecze zdają się przecinać sałatkę z mięsa i metalu. Krzyczy na cały głos:
  - Nasze zbawienie trwa!
  A gołe palce u stóp także wyrzucają takie igły.
  A masa ludzi z przebitymi gardłami leży w stosach zwłok, a także zniszczonych czołgów i zestrzelonych samolotów.
  Augustina to dzika dziewczyna. I niszczy wszystkich jak hiperplazmatyczny robot.
  Zniszczyła już setki nazistów, a także mnóstwo czołgów i samolotów. Ale tempo wciąż rośnie. A wojownik wciąż ryczy.
  - Jestem niezwyciężony! Najfajniejszy na świecie!
  I znów piękno atakuje.
  A z jej bosych stóp wylatuje groszek. A trzystu nazistów i kilkanaście czołgów zostaje rozerwanych na strzępy przez potężną eksplozję.
  Augustyna, napinając mięśnie brzucha i potrząsając piersiami o szkarłatnych sutkach, śpiewała:
  - Nie odważysz się zająć naszej ziemi!
  Swietłana Biełosnieżna również atakuje. I nie daje nam chwili wytchnienia. Dzika dziewczyna niczym Terminator.
  I on tnie wroga i eksterminuje nazistów. A masa brązowych żołnierzy już padła do rowu i na drogi, razem ze zniszczonymi czołgami i samolotami.
  Szóstka oszalała i rozpoczęła dziką bitwę.
  Karateka Oleg Rybaczenko wraca do akcji. Naciera, wymachując obydwoma mieczami. A mały terminator wykonuje wiatrak. Martwi naziści padają.
  Masa trupów. Całe góry zakrwawionych ciał, sterta rozbitych samochodów i samolotów.
  Chłopiec, który wynalazł, wspomina szaloną grę strategiczną, w której konie i ludzie także współistnieli.
  Zabójca dzieci Oleg Rybaczenko krzyczy:
  - Biada Dowcipowi!
  I pieniędzy będzie mnóstwo!
  A chłopiec-terminator jest w nowym ruchu. I jego bose stopy coś wezmą i rzucą.
  Genialny chłopiec ryknął:
  - Klasa mistrzowska i Adidas!
  To był naprawdę fajny występ. A ilu nazistów zginęło? I to oni zabili najwięcej spośród najwspanialszych "brązowych" bojowników, a także czołgi i samoloty.
  Bosonoga dziewczyna Margarita również walczy. Rozgromia armie cynamonu i stali, rycząc:
  - Wielki pułk szturmowy! Wpędzamy wszystkich do grobu!
  A jej miecze cięły nazistów. Masa brązowych bojowników już padła. A wraz z nimi czołgi i samoloty.
  Dziewczyna warknęła:
  - Jestem jeszcze fajniejszy niż pantery! Udowodnij, że jestem najlepszy!
  A z bosego obcasa dziewczyny wylatuje groszek z potężnymi ładunkami wybuchowymi.
  I uderzy we wroga.
  I zniszczy część wrogów, czołgi, a nawet samoloty.
  A Natasza Korszunowa to prawdziwa potęga. Pokonuje swoje przeciwniczki i nie daje nikomu spokoju.
  Ilu nazistów zostało już zabitych, wraz z czołgami i samolotami?
  A jej zęby są takie ostre. A jej oczy takie szafirowe. Ta dziewczyna to prawdziwa kata. Chociaż wszyscy jej partnerzy to prawdziwi katowie!
  Natasza Korszunowa krzyczy:
  - Zwariowałem! Dostaniesz mandat! Nie weźmiesz ani rubla!
  I znowu dziewczyna pokroi mieczami wielu nazistów.
  Zoya Angelskaya jest w ruchu i pocięła wielu brązowych wojowników.
  A ich bose stopy rzucają igłami. Każda igła zabija kilku nazistów albo zestrzeliwuje samolot i czołg. Te dziewczyny są naprawdę piękne.
  Augustyna naciera i miażdży przeciwników. I nie zapomina krzyknąć:
  - Nie uciekniesz z trumny!
  A dziewczyna wyjmie zęby i je pokaże!
  A jaka ruda... Jej włosy powiewają na wietrze niczym proletariacki sztandar.
  I ona dosłownie kipi gniewem.
  Swietłana Biełosnieżna w ruchu. Rozwaliła mnóstwo czaszek i wieżyczek czołgów. Wojowniczka szczerząca zęby.
  Wystawia język. Potem pluje przez słomkę, zestrzeliwując samoloty. Po czym wyje:
  - Będziecie martwi!
  I znów śmiercionośne igły wystrzeliwują z jej bosych stóp, uderzając w piechotę i samoloty.
  Oleg Rybachenko skacze i odbija się.
  Bosonogi chłopiec wystrzeliwuje pęk igieł, strąca czołgi i śpiewa:
  - Chodźmy na wędrówkę, załóżmy duże konto!
  Zgodnie z oczekiwaniami, młody wojownik jest w szczytowej formie.
  Jest już dość stary, ciągle przeżywa przygody z Nataszą i towarzyszami, ale wygląda jak dziecko. Tylko bardzo silny i umięśniony.
  Oleg Rybachenko śpiewał:
  - Nawet jeśli gra nie będzie toczyła się według zasad, to i tak przebijemy się, frajerzy!
  I znów śmiercionośne i niszczycielskie igły leciały z jego bosych stóp. I w samoloty, i w czołgi.
  Błyszcząc bosymi, okrągłymi obcasami, Margarita Korszunowa z zachwytem zaśpiewała:
  - Nie ma rzeczy niemożliwych! Wierzę, że nadejdzie świt wolności!
  Dziewczyna ponownie rzuciła śmiercionośną kaskadę igieł w nazistów, ich czołgi i samoloty, po czym kontynuowała:
  - Ciemność odejdzie! Majowe róże zakwitną!
  A wojowniczka rzuca grochem bosymi palcami, a tysiąc nazistów natychmiast wzbija się w powietrze. Armia brązowego, piekielnego imperium rozpływa się na naszych oczach.
  Natasza Korszunowa w bitwie. Skacze jak kobra. Wysadza wrogów w powietrze. I tak wielu nazistów ginie, a samoloty się rozbijają.
  Dziewczyna biła ich mieczami, węglowymi kulkami, włóczniami i igłami.
  I w tym samym momencie ryczy:
  - Wierzę, że zwycięstwo nadejdzie!
  I chwałę Rosjan znajdziesz!
  Z bosych palców u stóp wystrzeliwują nowe igły, przebijające przeciwników.
  Zoja Angelskaja jest w szaleńczym ruchu. Naciera na nazistów, siekając ich na drobne kawałki.
  Wojowniczka rzuca igłami gołymi palcami. Przebija wrogów, czołgi i samoloty, i ryczy:
  - Nasze całkowite zwycięstwo jest już bliskie!
  I ona niesie ze sobą dziki wiatrak swoimi mieczami, zmiatając czołgi. To się nazywa prawdziwa dziewczyna!
  A teraz kobra Augustyna przeszła do ofensywy. Ta kobieta to koszmar dla wszystkich.
  A jeśli się włączy, to się włączy.
  Po czym rudowłosa weźmie i zaśpiewa:
  - Rozwalę wam wszystkim czaszki! Jestem wspaniałym snem!
  A oto jej miecze w akcji, przecinające ciało i metal duraluminium samolotów.
  Swietłana Biełosnieżna również przechodzi do ofensywy. Ta dziewczyna nie ma żadnych zahamowań. Po jej zmasakrowaniu spada masa trupów, a samoloty i czołgi zostają przewrócone.
  Blond terminator ryczy:
  - Jak będzie dobrze! Jak będzie dobrze - wiem to!
  A teraz od niej odlatuje śmiercionośny groszek.
  Bosy, przystojny, muskularny chłopak Oleg znów zmiecie setkę nazistów niczym meteor, zręcznie ich rozwalając. A nawet weźmie i rzuci bombę.
  Jest niewielki, ale zabójczy...
  Jak rozerwie masę samolotów na niebie na małe kawałki.
  Chłopiec Terminator zawył:
  - Burzliwa młodość strasznych maszyn!
  Bosonoga dziewczyna Margarita zrobi to samo w bitwie.
  I wytnie mnóstwo brązowych myśliwców. I wytnie szerokie połacie prześwitów między czołgami i samolotami.
  Dziewczynka piszczy:
  - Lambada to nasz taniec na piasku!
  I uderzy z nową siłą.
  Natasza Korszunowa jest jeszcze bardziej zaciekła w ofensywie. Niszczy nazistów jak szalona. Nie będą w stanie przeciwstawić się takim dziewczynom.
  Natasza Korszunowa wzięła ją i zaśpiewała:
  - Mój kopniak boso jest oślepiający!
  Bieganie w miejscu to ogólne pojednanie!
  A wojowniczka zasypała przeciwników gradem ciosów.
  Będzie także rzucał dyskami bosymi stopami.
  Oto młyn. Masa brązowych głów wojskowych potoczyła się w tył, czołgi płonęły, samoloty płonęły.
  To waleczna piękność. Rozprawia się z tą brązową armadą.
  Zoja Angelskaja rusza do ataku, miażdżąc wszystkich. A jej miecze są jak nożyce śmierci.
  Dziewczynka jest po prostu urocza. A z jej bosych stóp wystrzeliwują bardzo trujące igły.
  Atakują swoich wrogów. Przebijają im gardła i robią trumny, a także powodują eksplozję czołgów i samolotów.
  Zoja Angelska wzięła ją, potrząsnęła szkarłatnymi sutkami swych pełnych piersi i pisnęła:
  - Jeżeli w kranie nie ma wody...
  Natasza Korszunowa krzyknęła z zachwytem:
  - Więc to twoja wina!
  I bosymi palcami rzuca czymś, co zabija doszczętnie. To się nazywa prawdziwa dziewczyna.
  A z jej gołych nóg wystrzeli ostrze i uderzy w mnóstwo żołnierzy, odcinając wieżyczki czołgów.
  Bosonoga Augustyna w ruchu. Szybka i niepowtarzalna w swoim pięknie.
  Jakie ona ma jasne włosy! Powiewają jak proletariacki sztandar. Ta dziewczyna to prawdziwa jędza.
  A ona sieka swoich przeciwników, jakby urodziła się z mieczem w ręku.
  Ruda, cholerna bestia! Ruszyła do walki ze swoimi w naturalnym świetle, bez farby.
  Augustyna wzięła ją i syknęła:
  - Głowa byka będzie tak duża, że wojownicy nie stracą rozumu!
  I teraz znów rozgromiła masę wojowników.
  Chłopiec z terminatorem, Oleg Rybaczenko, mruknął:
  - Tego mi było trzeba! To dziewczynka!
  Margarita Korszunowa, rzucając sztylet bosą stopą, łamiąc wieżę czołgu, potwierdziła:
  - Duża i fajna dziewczyna!
  Augustyn chętnie się z tym zgodził:
  - Jestem wojownikiem, który zagryzie każdego na śmierć!
  I znów, bosymi stopami, wystrzeli morderczą broń niszczącą samoloty.
  Natasza Korszunowa nie ma szans w walce ze swoimi przeciwnikami. Nie jest dziewczyną, ale skończyć z taką wiedźmą w płomieniach to prawdziwy wstyd. A naziści mają ciężko: spadają samoloty i czołgi.
  I piszczy:
  - Jakie błękitne niebo!
  Augustine, wypuszczając ostrze bosą stopą, odcinając wieżę czołgu, potwierdziła:
  - Nie jesteśmy zwolennikami rozboju!
  Swietłana Biełonieżna, tnąc wrogów i zestrzeliwując samoloty, ćwierkała:
  - Nie potrzebujesz noża przeciwko głupcowi...
  Zoja Angelskaja piszczała, rzucając igłami bosymi stopami i strącając czołgi i samoloty opalonymi stopami:
  - Nakłamiesz mu mnóstwo kłamstw!
  Natasza Korszunowa, mordując nazistów, dodała:
  - I zrób to z nim za marne grosze!
  A wojownicy będą skakać w górę i w dół. Są tacy krwawi i fajni. Jest w nich całe mnóstwo emocji.
  Prawie nagi, przystojny, umięśniony chłopak ubrany tylko w krótkie spodenki, Oleg Rybachenko prezentuje się bardzo stylowo w walce.
  Piękna dziewczyna Margarita rzuciła kawałkiem antymaterii bosymi palcami u stóp i zaśpiewała:
  - Uderzenie jest mocne, ale facet jest zainteresowany...
  Młody geniusz wprawił w ruch coś w rodzaju wirnika helikoptera. Odciął kilkaset głów zarówno nazistom, jak i czołgom, po czym wrzasnął:
  - Całkiem wysportowany!
  I oboje - chłopiec i dziewczynka - są w idealnym porządku.
  Chłopiec-terminator Oleg, siekając brązowych żołnierzy, bełkotał:
  - I wielkie zwycięstwo będzie nasze!
  Margarita syknęła w odpowiedzi:
  - Zabijamy wszystkich - bosymi stopami!
  Ta dziewczyna naprawdę jest takim aktywnym terminatorem.
  Natasza Korszunowa śpiewała podczas ataku:
  - W świętej wojnie!
  Wojownik wystrzelił ostry dysk przypominający bumerang. Poleciał po łuku, siekąc masę nazistów i wieże czołgów.
  Zoya Angelskaya dodała, kontynuując eksterminację:
  - Nasze zwycięstwo będzie!
  A z jej bosych stóp wylatywało więcej igieł, trafiając w mnóstwo żołnierzy i samolotów.
  Blondynka powiedziała:
  - Zaszachujmy wroga!
  I wystawiła język.
  Bosa i porywcza Augustyna, wymachując nogami i rzucając swastykami o ostrych krawędziach, bełkotała:
  - Flaga imperialna naprzód!
  Swietłana Biełonieżna, rzucając kulą hiperplazmy bosą piętą, bez wahania potwierdziła:
  - Chwała poległym bohaterom!
  A dziewczęta krzyczały chórem, miażdżąc nazistów:
  - Nikt nas nie zatrzyma!
  A teraz dysk spada z bosych stóp wojowników. Ciało jest rozrywane, a wieżyczki czołgów i ogony samolotów odrywane.
  I znów wycie:
  - Nikt nas nie pokona!
  Natasza Korszunowa wzbiła się w powietrze. Rozszarpała przeciwników i uskrzydlone sępy, po czym oznajmiła:
  - Jesteśmy wilczycami, smażymy wroga!
  A z jej bosych palców u stóp wypadnie śmiercionośny dysk.
  Dziewczyna aż się wykręciła z ekstazy.
  A potem mruczy:
  - Nasze obcasy kochają ogień!
  Tak, dziewczyny są naprawdę seksowne.
  Oleg Rybachenko, przystojny, umięśniony chłopak w krótkich spodenkach, bełkotał:
  - Oj, jeszcze za wcześnie, ochroniarze mnie biją!
  I puścił oko do wojowników. Roześmiali się i obnażyli zęby w odpowiedzi.
  Natasza Korszunowa poćwiartowała nazistów i krzyknęła:
  - Nie ma radości na naszym świecie bez walki!
  Chłopiec-terminator, z bosym, okrągłym, dziecięcym obcasem, kopnął pulsar i zniszczył faszystów, po czym zaprotestował:
  - Czasami nawet walka nie jest zabawna!
  Natasza Korszunowa zgodziła się:
  - Jeśli nie ma siły, to tak...
  Ale my, wojownicy, jesteśmy zawsze zdrowi!
  Dziewczyna rzucała igłami we wroga bosymi palcami u stóp, wysadzała w powietrze mnóstwo czołgów i samolotów i śpiewała:
  -Żołnierz zawsze zdrowy,
  I gotowi na wyczyn!
  Po czym Swietłana Biełosnieżna ponownie rozgromiła wrogów, strącając wieże czołgów i ogony samolotów.
  Zoya Angelskaya to niezła laska. Właśnie rzuciła całą beczką w nazistów. I wysadziła ich w powietrze kilka tysięcy jednym wybuchem.
  Po czym pisnęła:
  - Nie możemy przestać, nasze obcasy błyszczą!
  I dziewczyna w stroju bojowym!
  Augustyna też nie jest słaba w walce. Bije nazistów jak snop zboża, wybijając ich łańcuchami.
  I ścinając swoich przeciwników, śpiewa:
  - Uważaj, to się przyda,
  Jesienią będzie ciasto!
  Rudowłosy diabeł naprawdę przedziera się przez bitwę niczym diabełek z pudełka. I jak czołgi płoną, a samoloty płoną.
  A oto bosonoga dziewczyna w tunice, Margarita Korszunowa, walczy. I daje popalić nazistom.
  A jeśli trafi, to trafi.
  Z niego wylatują krwawe bryzgi.
  Natasza Korszunowa ostro zauważyła, gdy jej bose stopy rozrzucały odłamki metalu, topiąc czaszki i wieże czołgów:
  - Chwała Rosji, wielka chwała!
  Czołgi pędzą naprzód...
  Podziały w czerwonych koszulkach -
  Pozdrowienia dla narodu rosyjskiego!
  Dziewczyny stanęły do walki z nazistami. Siekają ich i tną. Nie wojowniczki, ale prawdziwe pantery wypuszczone na wolność.
  Twardziel Oleg Rybaczenko walczy, atakując nazistów. Bije ich bezlitośnie, rozwala czołgi i krzyczy:
  - Jesteśmy jak byki!
  Margarita Korszunowa, miażdżąc brązową armię i przecinając czołgi i ogony samolotów, podniosła:
  - Jesteśmy jak byki!
  Natasza Korszunowa zaczęła wyć, wycinając brązowych bojowników wraz z czołgami:
  - Kłamać nie wypada!
  Zoja Angelskaja rozszarpała nazistów i krzyknęła:
  - Nie, to nie jest wygodne!
  On także wypuści gwiazdę bosą stopą i wykończy masę faszystów.
  Natasza Korszunowa wystrzeliła piorun ze swojego szkarłatnego sutka i pisnęła:
  - Nasz telewizor się pali!
  A z jej gołej nogi wylatuje śmiercionośny kłąb igieł.
  Zoja Angelskaja, która również miażdżyła nazistów, ich czołgi i samoloty, pisnęła:
  - Nasza przyjaźń jest monolitem!
  I znowu rzuca z taką siłą, że kręgi rozmywają się we wszystkich kierunkach. Ta dziewczyna to istna anihilacja przeciwników.
  Dziewczyna, bosymi palcami u stóp, wystrzeliwuje trzy bumerangi. I to tylko zwiększa liczbę zwłok.
  Po czym piękność powie:
  - Nie damy wrogowi litości! Będzie trup!
  I znów coś śmiercionośnego odlatuje z gołej pięty.
  Rudowłosy Augustyn również całkiem logicznie zauważył:
  - Nie jedne zwłoki, a wiele!
  Potem dziewczyna chodziła boso po krwawych kałużach i zabiła wielu nazistów.
  I jak on ryczy:
  - Masowe morderstwo!
  A potem uderzy hitlerowskiego generała głową. Rozbije mu czaszkę i powie:
  - Banzai! Pójdziesz do nieba!
  Swietłana Biełosnieżna jest bardzo zacięta w ofensywie, szczególnie przy zestrzeliwaniu czołgów i samolotów, piszczy:
  - Nie będziesz miał litości!
  A tuzin igieł odrywa się od jej bosych palców u stóp. Samoloty rozbijają się, gdy przebija wszystkich. A wojowniczka bardzo się stara, by poszatkować i zabić.
  Umięśniony, umięśniony chłopiec w krótkich spodenkach, Oleg Rybaczenko, gwizdkiem strąca wrony i piszczy:
  - Ładny młotek!
  A chłopiec, bosą stopą, rzuca też fajną gwiazdę w kształcie swastyki. Skomplikowana hybryda.
  I masa nazistów upadła.
  Oleg Rybachenko ryknął:
  - Banzai!
  A chłopak znów rzuca się na dziki atak. Nie, w nim kipi moc, a wulkany bulgoczą!
  Wspaniała Margarita rusza do akcji. Rozerwie wszystkim brzuchy.
  Dziewczyna potrafi rzucić pięćdziesiąt igieł jedną nogą na raz. I ginie mnóstwo wrogów wszelkiego rodzaju, czołgi i samoloty zostają zniszczone.
  Małgorzata Korszunowa radośnie zaśpiewała, błyskając bosymi obcasami:
  - Raz, dwa! Smutek nie jest problemem!
  Nigdy się nie zniechęcaj!
  Trzymaj nos i ogon do góry.
  Wiedz, że prawdziwy przyjaciel jest zawsze przy Tobie!
  Tak agresywna jest ta grupa. Dziewczyna uderza cię i krzyczy:
  - Prezydent Smoka zamieni się w trupa!
  Natasza Korszunowa to prawdziwa terminatorka w bitwie. I bełkotała, rycząc:
  - Banzai! Bierz to szybko! I dyktator będzie unicestwiony!
  A granat odleciał jej z bosej stopy. I uderzył w nazistów jak gwóźdź. I zniszczył masę mastodontów i uskrzydlonych, piekielnych machin.
  Cóż za wojownik! Wojownik wszystkich wojowników!
  Zoya Angelskaya również atakuje. Taka dzika piękność.
  I wzięła ją i wybełkotała:
  - Naszym ojcem jest sam Biały Bóg!
  I będzie wycinał nazistów potrójnym młynem!
  A rudowłosa, z bosymi obcasami i rubinowymi sutkami błyszczącymi na piersiach Augustyna, ryknęła w odpowiedzi:
  - A mój Bóg jest czarny!
  Rudowłosa jest prawdziwym uosobieniem zdrady i podłości. Dla wrogów, oczywiście. Ale dla przyjaciółek jest po prostu kochana.
  I bosymi palcami u stóp chwyta go i rzuca. I masę wojowników brązowego imperium, a także ich czołgi i samoloty.
  Rudowłosa krzyknęła:
  - Rosja i czarny Bóg są za nami!
  Wojowniczka o ogromnym potencjale bojowym. Nie ma nikogo lepszego od niej. Rozrywa wieżyczki czołgów i skrzydła nazistowskich samolotów.
  Augustyn, miażdżąc swych oponentów, syknął:
  - Zmieciemy wszystkich zdrajców na proch!
  I mruga do swoich partnerów. Ale ta ognista dziewczyna nie jest typem osoby, która przynosi pokój. Może wręcz przeciwnie, przynosi pokój śmiertelny!
  Svetlana Belosnezhnaya, miażdżąc wrogów, powiedziała:
  - Pociągniemy cię w kolejce!
  Czerwony Augustyn potwierdził:
  - Zabijemy wszystkich!
  A z jej bosych, wyrzeźbionych stóp znów wylatuje dar totalnej zagłady! I tyle czołgów i samolotów jednocześnie roztrzaskało się na drobne wióry.
  A potem dziewczyna wystrzeliwuje pioruny ze szkarłatnego sutka.
  Wysyłając dary śmierci bosymi obcasami, Oleg Rybaczenko zaśpiewał w odpowiedzi:
  - To będzie kompletny banzai!
  Augustyna, rozdzierając nazistów gołymi rękami, siekając ich mieczami i rzucając igłami bosymi palcami stóp, niszcząc jednocześnie czołgi i samoloty, powiedziała:
  - Krótko mówiąc! Krótko mówiąc!
  Natasza Korszunowa, niszcząc brązowych wojowników, wraz z czołgami i samolotami, pisnęła:
  - Krótko mówiąc - banzai!
  I zniszczmy naszych przeciwników z dziką zaciekłością.
  Bosy, przystojny, chłopiec w krótkich spodenkach, Oleg Rybaczenko, miażdżąc swoich przeciwników, powiedział:
  - Ten gambit nie jest chiński,
  I uwierzcie mi, debiut będzie w Tajlandii!
  I znów ostry, tnący metal dysk wystrzelił z bosej stopy chłopca. Odciął wieżyczki czołgów i ogony samolotów.
  Waleczna dziewczyna, która kruszyła metal, Margarita, siekająca wojowników brązowego imperium i pancerze czołgów, śpiewała:
  - A kogo spotkamy w boju,
  A kogo spotkamy w bitwie...
  Nie będziemy żartować na ten temat -
  Rozerwiemy cię na strzępy!
  Rozerwiemy cię na strzępy!
  Dobrze sobie wtedy poradzili z nazistami...
  Tutaj Hitler i jego ekipa padli na kolana przed dziewczętami i dziećmi.
  Natasza Korszunowa najpierw zmusiła nazistę numer jeden do pocałowania jej bosych stóp.
  Potem Hitler i cała jego świta całowali bose podeszwy i pięty innych dziewcząt. Lizali nawet ich pięty. I całowali bose stopy bardzo przystojnego blondyna, Olega Rybaczenki.
  Później, bardzo zadowolona z upokorzenia pasożytniczych mężczyzn, Natasza rozkazała:
  - Zanim was wszystkich pozabijamy, podpiszcie rozkaz całkowitej i bezwarunkowej kapitulacji Trzeciej Rzeszy Związkowi Radzieckiemu!
  Wszystko dobre, co się dobrze kończy. Trzecia Rzesza skapitulowała, a potężny Wehrmacht został rozbrojony. Hitler i jego ekipa trafili do więzienia Berii.
  Proces był szybki, ale sprawiedliwy. 22 czerwca 1959 roku Hitler został powieszony na Placu Czerwonym!
  
 Ваша оценка:
Связаться с программистом сайта.

Новые книги авторов СИ, вышедшие из печати:
О.Болдырева "Крадуш. Чужие души" М.Николаев "Вторжение на Землю"

Как попасть в этoт список

Кожевенное мастерство | Сайт "Художники" | Доска об'явлений "Книги"