Рыбаченко Олег Павлович
СталIн -ПуцIн I СнежанскI Снег

Самиздат: [Регистрация] [Найти] [Рейтинги] [Обсуждения] [Новинки] [Обзоры] [Помощь|Техвопросы]
Ссылки:
Школа кожевенного мастерства: сумки, ремни своими руками Юридические услуги. Круглосуточно
 Ваша оценка:
  СТАЛIН -ПУЦIН I СНЕЖАНСКI СНЕГ
  АНАТАЦЫЯ
  Вось ужо апошнi месяц 1950 гады. Сталiн-Пуцiн кiруе СССР, якi аднаѓляецца пасля вайны, нараджаюцца дзецi, будуюцца гарады i заводы. Вельмi шмат прыгожых, стройных дзяѓчын. У розных сюжэтных лiнiях серыяла працягваюцца фантастычныя i неверагодныя прыгоды.
  . РАЗДЗЕЛ No 1.
  Нарэшце пайшоѓ мокры снег. Зiма сёлета вiдавочна затрымалася. I гэта было зразумела фактам не занадта ѓзнiмальным настроi.
  Сталiну-Пуцiну тым часам паказвалi новую савецкую самаходку. Праз тэлевiзар зразумела. Але ѓ цэлым машына нядрэнная, хоць i недасканалая.
  Два члены экiпажа размяшчалася лежачы i яны кiравалi гарматай i трыма кулямётамi. У цэлым быѓ характэрны нiзкi сiлуэт i высокi ѓзровень нахiлу бранi.
  Выпрабавалi дадзеную самаходку прыгожыя дзяѓчыны ѓ бiкiнi. Яны босымi ножкамi пратупалi па мокрым снезе, пакiнуѓшы хупавыя i вельмi нават панадлiвыя сляды. А потым забралiся ѓ самаходку. У ёй знаходзiѓся першы савецкi газатурбiнны рухавiк. Скажам прама, i Сталiн-Пуцiн гэта ведаѓ, яго тэхналогii скрадзеныя ѓ гiтлераѓцаѓ. Зрэшты, паспрабуй з Трэцiм Рэйхам пацягацца, калi на iх працуе лiчы ѓвесь мiр.
  Але самаходка атрымалася нядрэнная нават па мерках дваццаць першага стагоддзi.
  Сталiн-Пуцiн вымавiѓ:
  - Канструктара ѓзнагародзiць!
  Вага машыны ѓсяго дванаццаць тон, што з газатурбiнным рухавiком рабiла яе вельмi рухомай. I лабавая браня ѓ сто мiлiметраѓ пад вялiкiм нахiлам, не так ужо i проста яе прабiць.
  I рухавiк у васемсот конскiх сiл - прыстойны. Так што першы ѓзор увасоблены ѓ метале добры. Але шмат у чым скапiяваны з нямецкiх узораѓ.
  Затым прамаршыравалi пiянеры. Хлопчыкi i дзяѓчынкi былi ѓ акуратных, белых кашулях, у чырвоных гальштуках, шортах i кароткiх спаднiцах i басанож. Так яны энергiчна тупалi, пакiдаючы на мокрым снезе хупавыя, дзiцячыя сляды.
  I пiянеры з энтузiязмам спявалi:
  Гарыць свечкi агарачак,
  Грымае недалёкi бой.
  Налi, дружа, па чарачцы,
  Па нашай франтавой.
  Налi, дружа, па чарачцы,
  Па нашай франтавой.
  Не марнуючы час дарма,
  Пагаворым з табой.
  Не марнуючы час дарма,
  Па-сяброѓску ды папросту
  Пагаворым з табой.
  
  Даѓно мы дома не былi,
  Квiтнее родная елка,
  Як быццам у казцы-небылi
  За трыдзевяць земляѓ.
  Як быццам у казцы-небылi
  За трыдзевяць земляѓ.
  На ёй iголкi новыя,
  Мядовыя на ёй.
  На ёй iголкi новыя,
  А шышкi ѓсе яловыя,
  Мядовыя на ёй.
  
  Дзе ёлкi абсыпаюцца,
  Дзе ялiнкi стаяць,
  Якi год прыгажунi
  Гуляюць без хлопцаѓ.
  Навошта iм зорькi раннiя,
  Калi хлопцы на вайне,
  У Нямеччыне, у Нямеччыне,
  У далёкiм баку!
  Ляцi, мара салдацкая,
  Да дзяѓчыны самай ласкавай,
  Каб памятаць пра мяне!
  
  Гарыць свечкi агарачак,
  Грымае недалёкi бой.
  Налi, дружа, па чарачцы
  Па нашай франтавой!
  Не зусiм у стэп песня. Сталiн-Пуцiн падумаѓ, што Алег Рыбачэнка мабыць складае лепш. Але нiчога лiха бяда пачало.
  Потым была размова з Берыяй. Мiнiстр унутраных спраѓ паведамiѓ, што засакрэчаная праца па атамнай бомбе працягваецца. Але гэта ѓсё праходзiць вельмi таемна. I каб гiтлераѓцы не пранюхалi.
  А то тады будзе катастрофа.
  Сталiн-Пуцiн быѓ незадаволены. Ды i атамная бомба яшчэ не ѓсё вырашала. Гiтлер мог парай гарадоѓ i ахвяраваць i СССР задушыць.
  I ѓ не самалётаѓ дзесяцi тысяч, у тым лiку i рэактыѓныя знiшчальнiкi. А над балiстычнымi ракетамi яшчэ зашмат працы. I ѓ рэальнай гiсторыi ѓ СССР з'явiлася балiстыка толькi ѓ пяцьдзесят пятым годзе. А тут краiна аслаблена фактычна прайгранай вайной з гiтлераѓцамi, i страцiла значную частку тэрыторыi. Ды i нямецкiх палонных канструктараѓ пад рукой няма.
  Сталiн-Пуцiн узгадаѓ мiнулае жыццё. Там iшла размова аб супер зброi. Цi нельга зрабiць термокварковую бомбу? I цi дакладна што яна ѓ два мiльёны разоѓ мацнейшая за тэрмаядзерную?
  Навукоѓцы заявiлi, што два вольныя кваркi могуць злiцца ѓ нуклон i гэта вылучыць энергiю ѓ васемнаццаць тысяч разоѓ большую, чым пры злiццi пяцi ядраѓ вадараду пры тэрмаядзернай рэакцыi. Але вось паспрабуй атрымай вольныя кваркi. На гэта трэба будзе патрацiць энергii, больш, чым... Ну ѓсё зразумела.
  Знайсцi б радовiшча свабодных кваркаѓ недзе паблiзу Зямлi. Тады i можна было б тэарэтычкi зрабiць термокварковую бомбу. I тое яшчэ вольныя кваркi паспрабуй у адным месцы ѓтрымаць.
  Гэта значыць термокварковая бомба гэта ѓсяго толькi фантастыка. Як тэрмапрэонная - у чатыры трыльёны разоѓ тэарэтычна мацнейшая за тэрмаядзерную.
  Нядрэнна яшчэ здольная выбухаць i антыматэрыя. Адзiн грам антырэчывы пры анiгiляцыi нiбы тры атамныя бомбы скiнутыя на Хiрасiму.
  Але i антыматэрыю атрымаць вельмi складана. Трэба, памяняць палярнасць зарада электронных аблокаѓ. I самае галоѓнае, як назапасiць i перавозiць дастатковую колькасць антыматэрыi. Яе яшчэ атрымлiваць няхай i вельмi дорага ѓ мiзэрных колькасцях можна, а паспрабуй назапасi.
  Ды i цi патрэбны Расii гэтыя звышбомбы. Вадароднай i тое дастаткова.
  Для запалохвання i стрымлiвання тое дакладна. А для заваявальных войн патрэбны моцныя сухапутныя войскi. Вось i вайна з Украiнай паказала, што расейскае войска не зусiм такое моцнае як яны думалi, i што яе ѓзбраенне не такое ѓжо i перадавое. Ды вось атрымалася няѓдача.
  Хоць звычайныя ѓзброеныя сiлы, вельмi важныя. I гэта будзе няпроста яму зараз, ваяваць з усiм светам.
  Стварыць бы якую-небудзь суперзброю? Ну напрыклад, анiгiляцыйны выпраменьвальнiк? Было б гэта крута!
  Сталiн-Пуцiн успомнiѓ як у дзяцiнстве чытаѓ "Гiпербалоiд iнжынера Гарына".
  Тады вялiкае ѓражанне зрабiлi прамянi лазера здольныя разразаць нават марскiя лiнкоры. У рэальнасцi такi магутны лазер так i не змаглi стварыць нават у дваццаць першым стагоддзi. Хаця спрабавалi зрабiць прамянёвую зброю даѓно. У царскай Расii ѓжо ѓ 1933 годзе, была сканструявана першая лазерная стрэльба. Але яно не працавала, i ѓвогуле гэта на ѓзроѓнi вынаходстваѓ Леанарда Да Вiнчы, якiя глядзелiся цiкава, але на практыцы не працавалi.
  Так эфектыѓнага лазера здольнага рэзаць нават танкi да гэтага часу не створана. Дакладней можна зрабiць усталёѓку, але яна сябе не апраѓдае. Дакладна таксама для таго каб вырабiць адзiн грам антыматэрыi трэба выдаткаваць мiльярды долараѓ. I яе яшчэ паспрабуй утрымаць. Тут патрэбны асаблiвыя палi.
  Ды i сiлавое поле ѓ Расii спрабавалi стварыць. Яшчэ да другой сусветнай вайны былi розныя пражэкты. Але таксама нiчога практычнага не створана да гэтага часу.
  Сталiн-Пуцiн лаяѓся:
  - Ну i тэарэтыкi чортавы! Гладка было на паперы, але забылiся пра яры!
  Карацей кажучы тут у лазерах i сiлавых палях магла быць зброя перамогi, але нават у дваццаць першым стагоддзi такую зброю не стварылi. Дык што будзе зараз?
  Тэарэтычныя лазеры маглi б працаваць на плутонii. I гэта было б куды больш практычна i лепш. Але вось рэальна трэба было зрабiць.
  Хоць i не зусiм у той стэп...
  Сталiн-Пуцiн уздыхнуѓ. А пакуль пiянеры зноѓ прамаршыравалi, пакiнуѓшы босыя, хупавыя сляды дзiцячы ножак.
  Пасля чаго адзiн з хлапчукоѓ паказаѓ адзiн з першых у свеце Дронов. Падчас вайны з Украiнай робаты са сваёй нагi атрымалi вялiкi распаѓсюд.
  Але гэта ѓсё патрабавала шырокага развiцця электронiкi. А пакуль што гэтага няма. Але можа на невялiкай дыстанцыi робат i здольны падбiць танк. Хоць паляваць за пяхотай у дваццатым стагоддзi з дапамогай Дронов задача далёка не канструктыѓная. Тым часам дроны яшчэ занадта дарагiя, ды i дакладнасць iх навядзення жадае жадаць лепшага.
  Хлопчык гадоѓ трынаццацi ѓ шортах, i басанож, але ѓ белай кашулi i гальштуку кiраваѓ дронам праз прыстасаванне з кнопачкамi. Чаму пiянер без абутку. Пакуль марозу вялiкага няма, а з голымi падэшвамi ѓ дзяцей лепш галавы працуюць.
  Сталiн-Пуцiн зароѓ:
  - Люба, браткi люба, люба брацца жыць! Зможам мы Адольфа як кацяняцi вырашыць!
  З iдэй якiя маглi б стварыць зброю ѓ дваццаць першым стагоддзi было лавiць антыматэрыю. Тэарэтычныя гэта магчыма, але вось як на практыцы падобнага дабiцца? Не будзеш жа бегаць з падхватнiкам цi нават з магутнай гравiямагнiтнай прыладай якiя прыцягваюць рэчыва з адмоѓным зарадам. Вось тут сапраѓды будзе выглядаць смешна.
  Прабеглi дзяѓчынкi ѓ бiкiнi. Яны таксама пакiдалi па снезе босыя, зграбныя сляды.
  Сталiну-Пуцiну вельмi падабалася глядзець на дзяѓчынак рознай ступенi аголенасцi. На самой справе гэта ѓ нейкай ступенi цуд. I як хораша на фоне белага снега, калi скура цёмная i загарэлая, а валасы наадварот светлыя. Выдатныя дзяѓчынкi. I галасочак у iх вельмi нават звонкi.
  Сталiн-Пуцiн любуецца. Ён за бранiраваным шклом i яму цёпла. А дзяѓчаты амаль аголеныя i басанож. I вымушаны энергiчна рухацца, каб не змерзнуць.
  Сталiн-Пуцiн адзначыѓ:
  - Гэта цудоѓна!
  I задумаѓся, аглядаючы зачаравальны танец. Што было б калi ѓ рэальнай гiсторыi Сталiн напаѓ бы на гiтлераѓскую Нямеччыну ѓ канцы траѓня саракавога года. Калi яе войскi наступалi на Францыю? У гэтым выпадку i ѓ Гiтлера ѓ Польшчы было ѓсяго пяць дывiзiй i Чырвоная Армiя дайшла б за два тыднi да Берлiна. I тады можа быць такiх вялiзных ахвяр удалося б пазбегнуць.
  Сталiн-Пуцiн прароѓ:
  - I лягчэй локаць укусiць,
  Чым шанец паѓторны атрымаць!
  Дрон сапраѓды пакуль не дасканалы, узяѓ i заглух. Але лiха бяда пачало - пакладзена пошуку канструктарскiх рашэнняѓ. Але танкi, вядома, патрэбныя.
  I Сталiн-Пуцiн праспяваѓ:
  Наймацнейшы ѓ свеце танк,
  Будзе тыя трыццаць чатыры...
  Мы атрымаем вынiк,
  I замочым усiх у сарцiры!
  Ды гэта яго каронная фраза. Многiя дарэчы, дзiвiлiся, як Расея павялася на такога хама. Але ж i Германiя павялася на Гiтлера, а немцаѓ нiхто не лiчыѓ дурным народам.
  У цяперашнiм свеце, габрэяѓ масава не знiшчаюць. Iх праѓда рабуюць, уразiлi ѓ правах, лiчаць людзьмi другога гатунку i прымушаюць насiць жоѓтую, шасцiканцовую зорку, але ѓ лагеры смерцi не звозяць. А некаторыя, багацейшыя i разумнейшыя, атрымалi статус ганаровых яѓрэяѓ. I вучоныя з лiку дадзенай нацыi працуюць на Трэцi Рэйх.
  На самой справе Гiтлер на габрэяѓ вымешваѓ сваю злосць ад параз. А калi зараз усё добра, то навошта рэзаць курыцу апорную залатыя яйкi.
  Будуюць у Трэцiм Рэйху шмат. Вось ужо канал з Каспiйскага мора да Персiдскага залiва заканчваюць. I тунэль пад Ламаншам падземны ѓжо пабудаваны. Можна, ездзiць прама - Берлiн-Лондан. I далей падземны тунэль пад Гiбралтарам будуецца.
  I таксама хутка будзе готаѓ.
  Так што iмперыя на ѓздыме. Пакуль немцы асвойваюць заваяванае, i ѓ iх працы шмат. Ёсць надзея, што захопленыя пераварванне таго, чаго ѓжо ёсць гiтлераѓцы забудуцца пра СССР, цi тое, што ад яго засталося.
  Сталiн-Пуцiн падумаѓ, што не адно пакаленне немцаѓ трэба, каб усё гэта заваяванае пераварыць. А там у будучынi i Трэцi Рэйх распадзецца. Праѓда, Гiтлер спрабуе павялiчыць колькасць немцаѓ. У Трэцiм Рэйху афiцыйна можна мець арыйцу чатыры жонкi. Нават нельга, а трэба, усяляк заахвоцяць шлюбы з замежнымi жанчынамi, але зразумела з белымi. Ну i iндыянкi i арабкi ѓ цэлым падыходзяць. А вось з чорнымi не дужа i з жоѓтымi, акрамя японцаѓ. Апошнiх усё ж такi лiчаць вышэйшай азiяцкай нацыяй.
  Але ж усе iмперыi распадалiся.
  Узяць напрыклад самую вялiкую каланiяльную iмперыю ѓ гiсторыi чалавецтва - Брытанскую, дык ад яе засталiся толькi ражкi ды ножкi. Дакладней сама метраполiя. Ды яшчэ ледзь Шатландыя не аддзялiлася.
  Сталiн-Пуцiн праспяваѓ:
  Веру ѓвесь свет прачнецца,
  Станем мы вышэй сонца...
  Ленiн у сэрцах вернецца,
  Фюрар згнiе ѓ студнi!
  Тут i надалей адбывалiся класныя рэчы. Акрамя робата са сваёй нагi што запусцiѓ пiянер, яшчэ i паказвалi ракеты - зямля-паветра. Яны наводзiлiся на гук, цi на цеплыню. Дакладней адна мадыфiкацыя на цеплыню, iншая на гук. Але тут яшчэ патрабавалася час каб падняць адчувальнасць дадзенай зброi.
  У прынцыпе ракеты зямля-паветра знайшлi практычнае прымяненне ѓ дваццаць першым стагоддзi. Але да гэтага часу iх навядзенне вялiкая праблема.
  Сталiн-Пуцiн хаця i кiнуѓ курыць, зусiм адмовiцца ад алкаголю не змог. I выпiѓ чырвонага вiна. Яму стала пасля гэтага добра i ён задрамаѓ.
  Яму снiлася што ён iмператар касмiчнай iмперыi. Ну рэальна на месцы Палпацiна. Толькi без усялякiх глупстваѓ. У першую чаргу каб недабудаваную "Зорку смерцi" не знiшчылi загадаѓ пабудаваць у iншым месцы планеты дублюючыя генератары. А таксама ѓ засадзе схаваѓ не адзiн легiён, а некалькi.
  I гэта першае. А што рабiць з Люкам Скайокерам? Бо на цёмны бок сiлы ён не пойдзе.
  Сталiн-Пуцiн вырашыѓ, паступiць наступным чынам. Хай Дарт Вэйдэр яго прывядзе. I будзе ѓсё як у тым фiльме. Толькi ён не стукне па Люку Скайокеры маланкамi сiлы. А дазволiць забiць Дарта Вэйдэра. А як? Тут ёсць iдэя адна ѓ iмператара-сiтха. Што калi падмяшаць моцна дзейсны псiхатропны апарат якi выклiкае лютасць. Прычым лютасьць дзiкую i не кантраляваную?
  I пайшло i паехала...
  Голас нагадваѓ сумесь шыпення гадзюкi i хрыпу здыхаючага iшака:
  - А зараз джэдайскi вырадак ты памрэш!
  Юнак са светлымi валасамi, у скураной куртцы адчайна курчыѓся, ахоплены агнiстым, iскрыстым павуцiннем. Яго чорная, скураная куртка, дымiлася i плавiлася, тонкiя вусны пасiнелi i пускалi крывавыя бурбалкi. Маланкi сiлы праходзiлi праз яго, прычыняючы наймацнейшы боль, прапальваючы кожную клетку, кожную жылку, прымушалi кiпець у артэрыях i венах кроѓ i раздзiрацца ад абдымкаѓ пажадлiвай спякота аорты.
  Сухаваты, падобны на зморшчаны грыб чалавечак, трымаѓ перад сабой доѓгiя пакрытыя светла-зялёнай каростаю рукi. З мудрагелiсты скрыжаваных пальцаѓ, вывяргалiся разрады, вельмi падобныя на электрычныя дугi. Але куды больш яркiя, шматколерныя, сляпучыя як зварка вочы, паламаныя i разбежныя нiбы бурныя ѓцёкi трапiчных пустазелляѓ.
  Белабрысы хлапчук памiраѓ у пеклавай павуцiне. А падобных на грыб, з галавой, з якой тырчалi "жабры", апрануты чорны балахон тып кашмарнай усмiхаѓся. Яго з яго рота тырчалi доѓгiя, i вастрэй iклы вампiра, але астатнiя зубы выглядалi крывымi i не здаровым. Чаму гэтая ѓсмешка ѓ яшчэ большай ступенi здавалася аскалам, злоснага мерцвяка, вялiкага грэшнiка якi вырваѓся з пекла. Але цяпер якi выконвае ролю паѓсталага Д'ябла.
  Яшчэ адзiн чалавек, то ѓ чорным гарнiтуры, зачынены страшнай, якая адлiвае эбанiтам маскай - не адрываючыся погляду, сачыѓ за агонiяй. У душы яго ваганне. Адсечаная, з тырчаць нiбы храсткi з вырванага носа правадамi правая рука лорда бездапаможна валяецца пад нагамi, а левая ацалелая канвульсiѓна сцiскаецца i расцiскаецца.
  Вось ён робiць няѓпэѓнены крок у бок вывяргаючага маланкi, брыдкага дзядка-мерцвяка....Яшчэ трохi i
  Нечакана "дзядуля Зеѓс" спыняе вывяржэнне разрадаѓ. На яго руцэ ѓспыхвае чырвоным святлом бранзалет. Трывожны голас пiшчыць:
  - Дыверсiйная група паѓстанцаѓ узарвала генератар, якi кантралюе падачу энергii на сiлавое поле гравiяплазменнай абароны "Зоркi смерцi".
  Хадзячы мерцвяк замагiльным, злёгку брынклiвым тонам вымавiѓ:
  - Уключыце рэзервовы генератар - код 78-93-62... Паѓстанцы не дастануць зорку.
  Двухметровы чалавек у масцы няѓпэѓнена вымавiѓ:
  - Уладыка Сiдыус...
  Iмператар касмiчнай iмперыi перапынiѓ яго:
  - Адчуѓ у табе моцны гнеѓ Дарт! Ты i сапраѓды быѓ гатовы забiць мяне?
  Чалавек, у бранi хiстаючыся адступiѓ i, цяжка дыхаючы. Яго голас пад маскай надрыѓна сiпеѓ як пустынны вецер Серока, вымавiѓ:
  - Гэта ѓсё ж такi мой сын!
  Уладыка Сiдыюс згодна кiѓнуѓ:
  - I вельмi здольны хлопец... У такiм юным узросце, ён перамог цябе - адсек руку!
  Iмператар касмiчнай iмперыi кiнуѓ погляд на зiготкiя галаграмы якая паказвае касмiчную бiтву. Паѓстанцы сабралi практычныя ѓсе свае ѓдарныя сiлы, зрабiѓшы стаѓку азартнага гульца - цi пан цi прапаѓ.
  Але ѓсё роѓна на баку iмперскага флота вялiкая лiкавая перавага - асаблiва ѓ лiнкорах. Тым больш, што большая частка буйных зоркалётаѓ паѓстанцаѓ ужо знiшчана агнём са "Зоркi смерцi".
  Iмперскiя караблi размешчаны такiм спосабам, каб не даць нападаючай армадзе сысцi.
  Пастка расстаѓленая iмператарам спрацавала. Флот паѓстанцаѓ у пастцы i растае прама на вачах... Шырокi, зялёна-сiнi прамень гiперлазера з термокварковой напампоѓкай, утыкаецца ѓ апошнi лiнкор "Свабоднага альянсу".
  Нiбы разбiлася велiчэзная бутэлька з гаручай сумессю. Вокамгненная ѓспышка ахапiла пару сотняѓ мiль касмiчнай прасторы, некалькi секунд пералiвалася i iскрыла, а затым згасла.
  Уладыка Сiдыюс кiнуѓ поѓны пагарды погляд на зрынутага юнака. Яшчэ нядаѓна гладкi, безвалосы твар Люка пакрыѓся пухiрамi, а сам задыхаѓся, паветра цяжка ѓваходзiла ѓ яго абпаленыя лёгкiя. Маланкi сiлы, якiя вывяргаюцца iмператарам - страшная зброя. Яны здольныя прабiць самы трывалы метал i сьцерцi камень.
  Iмператар касмiчнай iмперыi прароѓ:
  - Узяць гэтую падаль i замарозiць!
  Са сцяны, нiбы корак з бутэлькi выскачыла капсула. Яна паходзiла двухколерную пiлюлю з маленькiмi, гнуткiмi, рухомымi шчупальцамi механiчнага кальмара.
  Пярэдняя частка капсулы, нiбы пашча акулы, рассунулася, i палiлася блакiтнаватае iскрыстае святло.
  Хутка падхапiѓшы абгарэлага, счырванелага як вараны рак, а месцамi i счарнелага Люка Скайокера, абсыпаныя вадкаметалiчнымi прысоскамi шчупальцы, закiнулi яго ва ѓлонне медыцынскай капсулы. Якi вывяргаецца з пашчы блакiтны паток замуцiѓся, i ператварыѓся ѓ атрутна-зялёны.
  Затым скiвiцы рукатворнай пiраннi засунулiся, i медыцынская капсула павярнула да замарожвальнага адсека.
  Iмператар касмiчнай iмперыi Дарт Сiдыус памахаѓ услед рукой i зноѓ звярнуѓ свой позiрк на касмiчную бiтву. Значныя сiлы паѓстанцаѓ ужо перамолаты, а буйныя зоркалёты выбiты...
  Але мяцежнiкi ѓсё яшчэ не здаюцца, яны прарываюцца да самога шчыта "зоркi смерцi", iмкнучыся пазбегнуць яе анiгiляцыйных прамянёѓ.
  Але iх нiшчаць стацыянарныя батарэi i агонь iмперскiх крэйсераѓ, густыя струменi анiгiляцыйных часцiц з велiзарных прылад лiнкораѓ.. Вось эсмiнец мяцежнага флота, ахоплены рознакаляровым полымем, развальваецца ѓ вакууме. Два матылькi з хабаткам пацешных слонiкаѓ цалуюцца на развiтанне, перш, чым iх паспявае паглынуць няѓмольны агонь шыпучай, i злiзвальнай плоць анiгiляцыi.
  Гiперплазменнае полымя, iмклiва раздзiмаючыся, паглынае i абвуглiвае ѓсё, што трапляецца ѓ яго струмень. Зоркалёты, патрапiѓшы ѓ падобны разак, ужо не маюць шанцаѓ вырвацца... Ва ѓсякiм разе пашкоджаныя караблi паѓстанцаѓ, яны пападаюць пад сiстэмы больш груп плазменнага агню.
  Уладыка сiтх, звяртаецца да сваёй правай рукi Дарту Вэйдэру:
  - Мая пастка спрацавала... Але трэба высветлiць, што здарылася на плане Таѓсан. Няѓжо маленькi атрад мяцежнiкаѓ здолеѓ перамагчы iмперскi полк з цяжкiм узбраеннем?
  Сталiн-Пуцiн прачнуѓся, ад дакранання рукi прыгожай дзяѓчыны-камсамлкi. Яна сапраѓды была нават вельмi прыгожая. I гэтая цудоѓная краля спытала:
  - Вы добра сябе адчуваеце аб вялiкай?
  Сталiн-Пуцiн буркнуѓ:
  - На самым цiкавым месцы ты мой сон перапынiла. Можа, хочаш каб па тваiх босых пятках прагуляѓся бамбукавы гай?
  Дзяѓчына з усмешкай адказала:
  - Але вялiкi, ваш асабiсты лекар папытаѓ сачыць мяне за вашым здароѓем. Тым больш у крэсле спаць вельмi нават шкодна!
  Сталiн-Пуцiн люта рыкнуѓ:
  - А што не шкодна? I не трэба разводзiць антымонii. Лепш адкажы ѓ цябе муж ёсць?
  Дзяѓчына з усмешкай адказала:
  - Пакуль няма пра вялiкi!
  Сталiн-Пуцiн адзначыѓ:
  - Дык вось i не кудахтай! А то будзе табе бiзуном па рэбрах, i палкамi па пятках! А можа, ты яшчэ i праспяваеш?
  Камсамолка тупнула босымi точанымi ножкамi i заспявала:
  Краiна парад - лепш не знайсцi,
  У ёй кожны сыты, працы хопiць усiм!
  Хоць нам на ѓсiх не больш за дваццаць,
  Але разумеем мноства праблем!
  
  Быць пiянерам права - нялёгка,
  Ты павiнен смелым быць, розуму - палата!
  Страляць у мэту трапна да д'ябла малако,
  За промах чакае суровая адплата!
  
  Калi фашыст, махаючы сякерай,
  Прыйшоѓ, каб вынiшчыць маю Расiю!
  Ён хоча завалодаць людзей дабром,
  Каб слёзы зямлю рускiх абросiць!
  
  То юны ваяр адразу рагатку ѓзяѓ,
  Ён разумее, Гiтлер - гэта сволач!
  I хоць фашыстаѓ шмат нiбы вал,
  Iх пераб'ем, няхай будзе Божа ѓ дапамогу!
  
  Дастаць хлапчуку трэба аѓтамат,
  Яго ѓ супастата адбярэш ты!
  Цяпер выкiнем у смерцi вадаспад,
  Застануцца ад гадаѓ толькi мошчы!
  
  А для мяне вялiкi Сталiн Бог,
  Ён падарыѓ надзею на неѓмiручасць!
  Наш Ленiн сваiм iмем назваѓ,
  Той горад, стойкасць душ вядома верце!
  
  Быць пiянерам гэта значыць жыць,
  Страляць у фашыстаѓ, трапна з засады!
  I не перапынiць лёсу-Палада нiтку,
  Хоць умець хлапчукi ѓ бiтве рады!
  
  Для нас не стане нечым дарагiм,
  Камфорт, спакой i мары да абеду!
  А праца што стаѓ паклiканнем маiм,
  Нельга валiць працу на суседа!
  
  Войны i вытворчасць - гэта ѓсё,
  Аб'яднаем у адзiнства Сталiнады!
  I каб надышло сытна жыццё,
  За Радзiму ваяваць адважна трэба!
  
  Нiхто нас не прымусiць Русь здрадзiць,
  Нi катаваннi, нi абяцанкi капiталу!
  Мне Радзiма як ласкавая мацi,
  Хоць арда ёй так зло раздзiрала!
  
  Цяпер у руках хлапчукi аѓтамат,
  Ён з яго страляе, нiбы ѓ лоб!
  У адказ вораг вывяргае гнюсны мацюк,
  I валiцца на зямлю нiбы боб!
  
  Блiзкая перамогi, будзе бiты фашызм,
  Не можа перамагчы, што разбурае!
  Прыйдзе шчаслiвае свята - камунiзм,
  Нам будзе лепш, чым у бiблейскiм раi!
  Сталiн-Пуцiн ухвальна кiѓнуѓ i пагладзiѓ дзяѓчынку па грудзях, ледзь прычыненай тонкай палоскай тканiны i заѓважыѓ:
  - I голас у цябе добры i змест таксама! Ведаеш мне падабаецца! I ты атрымаеш ордэн "Бетховена" - такi ѓ пазалоце! I гэта будзе выдатна!
  Дзяѓчына ѓсмiхнулася i заѓважыла:
  - Ды я веру што гэта будзе выдатна! А ѓ цэлым я ѓ захапленнi ад вас таварыш Сталiн!
  Сталiн-Пуцiн адказаѓ з задаволеным выглядам:
  - Ад мяне многiя ѓ захапленнi! I я думаю зусiм не дарма!
  Дзяѓчына заѓважыла:
  - А калi мы вернем страчаныя падчас вайны з фашызмам тэрыторыi?
  Сталiн-Пуцiн адказаѓ з мiлай усмешкай:
  - Я думаю вельмi нават хутка!
  Дзяѓчына крутанулася, ну як яна дзiвосна добрая.
  I правадыр папрасiѓ:
  - Прынясiце сюды тазiк з цёплай вадой i шампуня. Я хачу асабiста памыць гэтыя цудоѓныя, зграбныя ножкi. Яны вельмi панадлiвыя.
  Дзяѓчына падскочыла i адказала:
  - Вы мудры таварыш Сталiн!
  Дзве камсамолкi таксама вельмi прыгожыя i басаногiя нягледзячы на зiму, прынеслi залаты тазiк напоѓнены цёплай вадой. А яшчэ трэцяя дзяѓчына прынесла шампунь.
  Сталiн-Пуцiн спытаѓ прыгажуню:
  - А як вас клiчуць?
  Дзяѓчына адказала з мiлымi выглядам:
  - Я Праскоѓя!
  Сталiн-Пуцiн прысеѓ i апусцiѓ босыя, точаныя, загарэлыя, бездакорнай формы ножкi дзяѓчыны ѓ залаты тазiк, i пачаѓ iх мыць. I яму гэта падабалася. Як прыемна дакранацца чыстай, гладкай скуры прадстаѓнiцы выдатнай падлогi.
  I Сталiн-Пуцiн праспяваѓ:
  Навошта Бог стварыѓ слаѓных жанчын,
  Каб была мэта ѓ мужчын...
  Сказаѓ Сварог магутны, прарочы,
  Кахання навуку вывучы!
  . РАЗДЗЕЛ No 2.
  Алег Рыбачэнка ѓ царства сына Iвана Грознага, таксама Iвана Пятага, захапiѓ яшчэ частку Афрыкi на экватары. I там стаѓ будаваць новыя крэпасцi. I пры гэтым хлапчук не забываѓ пiсаць.
  Алег запомнiѓ iмёны сваiх найблiжэйшых слуг даволi лёгка. Пасля чаго крыху па фехтаваѓ. Паняцце пра шпагу ѓ яго было, хаця больш хлапчук захапляѓся адзiнаборствамi. Але кэндо крыху баёѓ з палкамi ѓ яго было. Ва ѓсякiм разе настаѓнiк фехтавання адзначыѓ:
  - Вы не сабраны!
  Алег-Карл злосна прапанаваѓ:
  - Дык можа паспрабуем на кулаках?
  На гэта настаѓнiк з усмешкай адказаѓ:
  - Кулакi толькi ганьбяць высакародную кроѓ - вышэйшыя саслоѓi павiнны бiцца на шпагах!
  Хлапчук раззлаваѓся i ѓ наступны выпад ударыѓ з такой сiлай, што выбiѓ у настаѓнiка шпагу. Той адказаѓ:
  - Ого ваша высокасць вы так незвычайна моцныя! Я не чакаѓ, хаця тэхнiка ѓ вас...
  Алег паморшчыѓся i скiнуѓ раскошную з каштоѓнымi каменьчыкамi туфлю, затым другую, адзначыѓ:
  - Так будзе зручней!
  Граф якi глядзеѓ за гэтым буркнуѓ:
  - Ваша высокасць. Вам не прыстала быць басанож, нiбы хлопчыку-просталюдзiну. Вы спадчыннiк прастола...
  Алег-Карл рыкнуѓ:
  - Не вам паказваць мне!
  I падхапiѓ босымi пальцамi ног залатую манету хлопчык яе кiнуѓ так спрытна, што яна патрапiла пад каленку, i граф страцiѓ раѓнавагу i павалiѓся аб каляровую, мармуровую плiтку. Гэта сапраѓды было смешна.
  Тады ён падняѓся, то прашыпеѓ:
  - Вось за гэта вам належыць дзесяць удараѓ пугай, i то мяккай!
  Алег-Карл ухмыльнуѓся, хоць яму было некалькi непрыемна:
  - Думаеце я розгi спалохаюся!
  Граф буркнуѓ:
  - Прывядзiце хлопчыка для лупцоѓкi!
  Увялi хлапчука, даволi моцнага целаскладу, хоць ростам з Алегам. Двое слуг прыкруцiла яго ѓ слупе папярэдне агалiѓшы спiну. Увайшла маладая жанчына ѓ чырвонай сукенцы i пунсовых пальчатках. За iм хлопчык таксама ѓ чырвоным гарнiтуры i ботах прынёс вядро з вадой i прутамi.
  Алег спытаѓ:
  - А яго тое за што?
  Граф адказаѓ з усмешкай:
  - За вас ваша высокасць! Нельга лупцаваць спадчыннiка прастола, так што пакаранне за вас нясе хлапчук дваранскага роду. Яму дарэчы нядрэннае заробак за гэта даюць!
  На спiне пацана для лупцоѓкi i ѓ самiм былi якiя зашылi сляды, ад розог. Ён быѓ моцны, i на iм загойвалася як на сабаку, але лупцавалi даволi часта, Карл не адрознiваѓся пакорлiвым характарам.
  Маладая жанчына дастала з кошыка пугу i стукнула з усяго размаху па спiне, перад гэтым спытаѓшы:
  - З беражэннем цi не?
  Граф адказаѓ:
  - Без беражэння!
  Жанчына-кат, валасы ѓ яе таксама быѓ вогненна-рудыя ѓрэзала так што скура на мускулiстай спiне хлапчукi лопнула. Той цяжка задыхаѓ, але сцяѓшы зубы мацней стрымаѓ крыкi. Жанчына-кат ударыла яшчэ раз. Граф лiчыѓ. Бiла прафесiяналка моцна. I пырскалi кропелькi крывi.
  На восьмым удары хлопчык для лупцоѓкi не вытрымаѓ i залямантаваѓ. Жанчына рудай масцi даволi ѓсмiхнулася i аблiзнула вусны.
  Скончыѓшы бiць яна загадала:
  - Працяры яму спiну ромам!
  Хлопчык памочнiк ката адкаркаваѓ бутэльку якая вiсела на поясе. I палiѓ з яе на рады збiтага дзiцяцi. Той зноѓ крыкнуѓ. Але затым змоѓк, i сцiснуѓ зубу. Калi боль ледзь сцiх падняѓся, i пакланiѓшыся адправiѓся да выхаду.
  Граф адзначыѓ:
  - Яму было вельмi балюча! А зараз ваша вялiкасць вы можа быць абуецеся!
  Алег-Карл заѓважыѓ:
  - А хiба святыя не хадзiлi басанож?
  Выхавальнiк-граф ухмыльнуѓся i адказаѓ:
  - Гэта святая ваша высокасць... А вы спадчыннiк прастола, i самай вялiкай iмперыi ѓ свеце.
  Партугалiя яшчэ не аддзялiлася канчаткова ад Iспанii, i сапраѓды Кастыльская iмперыя складалася з i Лацiнскую Амерыку, i Iндыю, i Фларыду са Штатам Тэхас, i нават ваявала з Францыяй, спрабуючы прасунуцца i на поѓнач Амерыкi. Якраз гэта быѓ крычасны момант у гiсторыi. Паражэнне ѓ Францыi выклiча i канчатковае адлучэнне Партугалii, i iншыя страты, якiя азнаменуюць заход вялiзнай Кастыльскай iмперыi.
  Алег вельмi не хацеѓ абувацца. Ён любiѓ бегаць басанож нават зiмой па снезе, i займаѓся адзiнаборствамi, з-за чаго яго ступнi маглi расколваць бярвенне i цэглу.
  Але сапраѓды яна спадкаемца вялiкай iмпэрыi. Ды i кароль хворы...
  Ледзь ён абуѓ як прагучаѓ званок i граф абвясцiѓ:
  - А цяпер у вас заняткi з Архiепiскам! Ведаю не вельмi прыемна, але вам давядзецца вучыць латынь, i гiсторыю Рымскай iмперыi.
  Алег-Карл засумаваѓ. У латынi ён ведаѓ толькi некалькi дзясяткаѓ крылатых выразаѓ. Чаго яе вучыць у дваццаць першым стагоддзi? Гiсторыю праѓда Алег кахаѓ, але ѓ дваццаць першым стагоддзi яе падаюцца з фiльмамi, а тут...
  Але нiчога даводзiцца тупаючы залатымi абцасамi па каляровай мармуровай плiтцы iсцi ѓ суседнi пакой.
  Па шляху трапiѓся герцаг Мальбара i ён прабулькаѓ спадкаемцу:
  - У вашага бацькi аднялася гаворка! Магчыма, вы хутка станеце каралём!
  Алег-Карл буркнуѓ:
  - Ну i выдатна!
  Герцаг заѓважыѓ:
  - Вы яшчэ не паѓналетнi i вам патрэбен будзе моцны i дасведчаны першы мiнiстр!
  Алег-Карл кiѓнуѓ.
  - Я пагляджу розныя кандыдатуры i абяру годнага!
  I хлапчук-прынц зайшоѓ у пакой са сталамi густа застаѓленымi чаркамi дарагiх, i вельмi грувасткiх кнiг.
  Чалавек у султане даволi пажылы запрасiѓ сесцi прынца i пачаѓ яму нешта чытаць. Алег чуѓ французскую мову. Яго ён на шчасце добра ведаѓ i ѓ меру ведаѓ гiсторыi адказваѓ.
  Архiепiскам адзначыѓ:
  - Нядрэнна, а зараз латынь.
  Апошняе далося цяжэй. Але сяк-так Алег-Карл разграбаѓ завалы.
  Затым англiйскую мову. Ягоны пападанец ведаѓ якраз вельмi нават добра.
  Арцыбiскуп нават здзiвiлася:
  - Аб ваша высокасць, вы так бегла на iм адказваеце. А бо раней ён даваѓся з цяжкасцю.
  Алег жорстка адказаѓ:
  - Я будучы кароль i iмператар абедзвюх Iндый. Вядома ж я павiнен у дасканаласцi ведаць мову ангельцаѓ - нашых галоѓных ворагаѓ.
  Чалавек у расе адказаѓ:
  - Правiльна ваша вага. Але цяпер у ангельцаѓ мяцеж Кроѓмеля i яны ѓгразлi ѓ мiжусобнай вайне, гэта для нас шанец вярнуць былую магутнасць.
  Алег-Карл заѓважыѓ:
  - На аказаць дапамогу каралю Карлу Первову, што ангельцы забiвалi адзiн аднаго як мага даѓжэй!
  Архiепiскам запярэчыѓ:
  - Мы зараз дапамагаем Кромвелю. Нават калi ён i пераможа Карла караля, то потым мяцежнiкi перагрызуць адзiн з адным!
  Алег прыгадаѓ гiсторыю. Нажаль мяцежнiкi ѓ рэальнай гiсторыi не перагрызлiся, а рэжым Кроѓмеля ѓмацаваѓся. Ды i iспанцы нягледзячы на тое, што ѓ Францыi бушавала Фронда вайну прайгралi. Хоць тады быѓ вялiкi шанец Iспанii вярнуць была магутнасць - калi асноѓныя яе супернiкi: Брытанiя i Францыя пагрузiлiся ѓ смуту. Але не знайшло ѓ Iспанii моцных кiраѓнiкоѓ i палкаводцаѓ на той момант.
  Алег падумаѓ, што хутка Карл Трэцi кароль Iспанii павiнен памерцi. Тады кiраѓнiком самай вялiкай на дадзены момант iмперыi стане ён. I трэба ѓ першую чаргу не даць разбiць iспанцаѓ французскай армii на чале з Кондэ. Пасля гэтай паразы, Партугалiя канчаткова аддзялiлася ад Iспанii, а затым i ангельцы з французамi адбiлi ѓ Iспанii частка яе зямлi на поѓначы Амерыкi. Плюс новы росквiт ангельскага каперства на чале з Морганам.
  Хлопчык-прынц задумаѓся, i арцыбiскуп адзначыѓ:
  - Вы няѓважлiвыя ваша высокасць! Аб чымсьцi марыце!
  Алег-Карл адказаѓ:
  - Цяпер такi час - фронда ѓ Францыi, Кроѓмель у Брытанii, у нас ёсць усе шанцы зноѓ стаць пануючай дзяржавай!
  Арцыбiскуп кiѓнуѓ:
  - Вы маеце рацыю ваша высокасць. Але i ѓ нашай iмперыi маса праблем. У прыватнасьцi страшная карупцыя!
  Алег-Карл рыкнуѓ:
  - Злодзеяѓ i хабарнiкаѓ варта саджаць на кол цi чвартаваць!
  Мужчына ѓ расе заѓважыѓ:
  - Але нельга ѓсiх чыноѓнiкаѓ на кол, хто кiраваць будзе?
  Хлопчык-пападанец адказаѓ:
  - Пару-тройку тузiн на кол, а астатнiя спалохаюцца i красцi не будуць!
  Арцыбiскуп заѓважыѓ:
  - Бывала пры хвалебным Пiлiпе Другiм, на кол хабарнiкаѓ саджалi, але ѓсё роѓна гэтую заразу вынiшчыць не маглi!
  Алег-Карл адказаѓ:
  - Усё роѓна трэба застрашванне. Плюс яшчэ поѓная канфiскацыя маёмасцi не толькi ѓ хабарнiка, але яшчэ i ѓ яе сваякоѓ на карысць дзяржавы. Тады будзе стымул i катаѓ!
  Чалавек у расе заѓважыѓ:
  - Гэта мудра! Але ѓсiх не караеш i канфiскуеш. Можа i мяцеж успыхнуць!
  Хлопчык-прынц адказаѓ:
  - А ѓсiх i не будзем, толькi самых нахабных, хто не ведае меры! А так вялiкi кiраѓнiк i павiнен быць жорсткi!
  Архiепiскам мудра заѓважыѓ:
  - Будзеш салодкiм разлiжуць, будзе горкiм расплююць!
  Алег-Карл адказаѓ:
  - Будзе i пуга, i будзе i пернiк!
  Пасля чаго хлапчук паглядзеѓ яшчэ некалькi кнiг. Тэкст быѓ напiсаны буйна. I чытаць нават па латынi i на iспанскай было лёгка. Але змесцiва ѓ асноѓным было рэлiгiйным.
  Хлопчык-прынц адзначыѓ:
  - Трэба вынаходзiць новую зброю! Ваяваць па-старому занадта з бесперспектыѓна!
  Арцыбiскуп пробулькал:
  - А гэта ваша высокасць ужо не да мяне, а да генералаѓ. У нас ёсць нядрэнныя збройнiкi!
  Алег-Карл кiѓнуѓ.
  - З вайскоѓцамi я абавязкова пагавару!
  Арцыбiскуп адказаѓ:
  - Вось якраз пасля мяне ѓ вас будзе сустрэча i генералам маркiзам дэ Бурбон, ён навучае вас ратнай справе, але не фехтаванню, а стратэгii i тактыцы!
  Хлопчык-прынц усмiхнуѓся:
  - Хутчэй бы!
  Алег нядрэнна ведаѓ у асновах каталiцызм, але не вельмi верыѓ. Тым больш вучыць масу дробных рытуальных дэталей. Навошта гэта? Вось калi была руска-японская вайна Курапаткiну не дапамаглi нi малебны, нi абразы. А вось пры Сталiне атэiстычны СССР проста разнёс Японiю ѓсяго за тры тыднi! I iконы не спатрэбiлiся.
  Так што тут яшчэ пытаньне.
  Алег Рыбачэнка i насамрэч сваiм розумам хлопчыка-вундэркiнда думаѓ: быѓ бы Усемагутны Бог, як рэальная асоба, дапусцiѓ бы Ён на планеце Зямля падобны бардак?
  Вось любы ж хоць трохi адказны кiраѓнiк iмкнуцца да парадку. А тут на планеце Зямля бардака ѓ дваццаць першым стагоддзi яшчэ большая, чым у гэтым семнаццатым. I колькасць дзяржаѓ усё павялiчвае, i супярэчнасцi растуць.
  На дадзены момант наймацнейшая дзяржава - гэта Iспанская iмперыя. Тым больш яе асноѓныя канкурэнт - Францыя i Брытанiя аслаблены. У абедзвюх дзяржавах фактычна грамадзянская вайна. Кромвель супраць караля Карла, а фронда супраць Мазарынi першага мiнiстра i кардынала. I справы караля Карла няважныя i хутка яго Кромвель, хоць яны просты пiвавар, але вельмi таленавiты палкаводзец даб'е.
  Мазарынi пакуль ратуе адсутнасць у фронды адзiнага лiдэра. У канчатковым вынiку ѓ рэальнай гiсторыi гэты прэм'ер-мiнiстр i кардынал перамог. А што будзе ѓ гэтай толькi Усявышнi ведае.
  Алег падумаѓ, што магчыма ён можа ѓ ролi прынца цi караля зрабiць нешта для Iспанii. На той момант Партугалiя яшчэ цалкам не аддзялiлася i ва ѓлiкам яе калонiй, Кастыльская iмперыя кантралюе добрую чвэрць зямнога шара. То бок, ёй няма роѓных. Уся Лацiнская Амерыка Фiлiпiны, узбярэжжа Iндыi, усё яе. Самая магутная iмперыя.
  Брытанiя яшчэ толькi-толькi стала абрастаць калонiямi на поѓначы Амерыкi i Карыбскiм моры, як i Францыя, таксама пакуль робiць першыя крокi.
  Так што ёсьць што ѓмацоѓваць i за што змагацца.
  Карл-Алег нарэшце дачакаѓся заканчэння рэлiгiйных урокаѓ, i перайшоѓ у iншую залу, дзе па сценах было развешана мноства зброi. Тамака сапраѓды выкладалi стратэгiю i тактыку. А генерал маркiз дэ Бурбон аказаѓся высокiм i даволi гладкiм.
  У самой зале цiкава - размясцiлiся шэрагамi маленькiя, драѓляныя i алавяныя салдацiкi, як пяхота так i коннiца. Былi тут i гарматы, таксама мiнiяцюрныя, цацачныя, прыгонныя муры.
  Карл-Алег свiснуѓ. Ну i пакой, i ѓспомнiѓся Пётр Трэцi якi таксама кахаѓ гуляць у салдацiкi. Ды i ѓ Пятра Першага былi пацешныя палкi, якiя забаѓлялi манарха.
  У цэлым гэта было прыгожа.
  Аднак пачатак выкладання расчараваѓ хлапчука. Генерал стаѓ пытацца пра Юлiя Цэзара, Аляксандра Македонскага, менш вядомых Зопiёна, Лукула, Эпамiнонда. Прычым веды пра iх гэтага перыяду - пераходнага ад сярэднiх вякоѓ да новага часу, моцна адрознiвалiся ад дваццаць першага стагоддзя. I Алег маючы аб старажытнай эпосе сучасныя веды раз-пораз трапляѓ у няёмкае становiшча.
  Вiдаць маркiзу дэ Бурбону гэта надакучыла i ён скамандаваѓ:
  - Дзесяць удараѓ палкамi па пятках!
  Алег з задавальненнем скiнуѓ непрыемныя i нязручныя, хоць i вельмi раскошныя, абсыпаныя каштоѓнымi каменьчыкамi туфлi.
  I адчуѓ голай, дзiцячай, агрубелы падэшвай прахалоду каляровай мармуровай плiты.
  Маркiз-генерал усмiхнуѓся:
  - Ваша высокасць бiць будуць за дрэнна вывучаны ѓрок яго.
  У залу ѓвайшоѓ хлапчук, прыкладна ѓзросту Алега. Ён быѓ басаногi, вiдаць для таго каб ступнi грубелi i лягчэй было б пераносiць удары пялкамi па пятках. З iм увайшло яшчэ два хлопчыкi ѓ чырвоных балахонах, i дзяѓчына з рудымi валасамi старэй i ѓ масцы. Яна прынесла тонкiя гнуткiя палкi.
  Хлопчык для бiцця пакорлiва лёг на спiну, i яго босыя ножкi зацiснулi ѓ калодку. Вiдаць было што ступнi ѓ дзiцяцi гадоѓ дванаццацi вельмi мазолiстыя. Ён нават стараѓся хадзiць па вострых камянях, каб лягчэй пераносiць фалаку.
  Удары наносiла рудая дзяѓчына. Яна гнуткай палкай бiла ѓмела i моцна. Хлопчыку было балюча, але пры гэтым ён мусiѓ сам лiчыць удары.
  Дзяѓчына бiла, i падкручвала. Мазалi на ступнях хлапчукi трашчалi, але ён звыкла трываѓ i лiчыѓ. Хоць кожны ѓдар па босай, круглай, агрубелай хлапечай пятцы аддаваѓся ѓ патылiцу. Было вiдаць хлопчык для лупцоѓкi пакутуе.
  Алег было шкада хлапчука. Але ён не ѓмешваѓся. На самой справе справядлiвасць павiнна трыумфаваць. I не яму ламаць звычаi.
  Акрамя таго хлопчыку за гэта напэѓна плацяць. Як у вядомым творы - прынц i жабрак. Тут нешта падобнае. Толькi ён не жабрак Кенти, а дзяцюк з дваццаць першага стагоддзя i вундэркiнд. Так што возьме i разгорнецца.
  Калi апошнi дзясяты ѓдар быѓ нанесены, хлопчыкi дапамогi ката дасталi босыя ножцы дзiцяцi з калодкi. Той асцярожна ѓстаѓ. I зрабiѓ вымучаную ѓсмешку вымавiѓ:
  - Вялiкi вам дзякуй за навуку! Ды праславiцца Багародзiца!
  Пасля чаго кульгаючы на абедзве нагi накiраваѓся да выхаду. Рудая жанчына кат адзначыла:
  - Нiчога гэта яму толькi на карысць! Але чаму яго высачэзнасцi босы?
  Алег упэѓнена адказаѓ:
  - Я таксама хачу атрымаць пакаранне!
  Маркiз запярэчыѓ:
  - Не! Прынца нiхто не мае права бiць, акрамя яго бацькi! Так што i не думай! А вы вашу высокасць абуйцеся!
  Хлопчык-прынц шчыра адказаѓ:
  - Гэтыя туфлi безумоѓна прыгожыя, але яны мне нацерлi ногi.
  Сапраѓды сталi з'яѓляцца не вялiкiя мазалi. Алег вельмi любiѓ бегаць басанож у любое надвор'е, нават па снезе i пры найменшай магчымасцi пазбаѓляѓся ад абутку. Тым больш хлопчык захапляѓся адзiнаборствам. А для гэтага ѓ дзiцяцi павiнны быць трывалыя i набiтыя ступнi.
  Маркiз дэ Бурбон буркнуѓ:
  - Я вам загадаю прынесцi тэпцiкi!
  Алег запярэчыѓ:
  - Тут цёпла! I мне загадваць можа толькi бацька. Вось лепш, скажы, цi можна зрабiць так каб мушкет адначасова i страляѓ i калоѓ?
  Генерал развёѓ рукамi i адказаѓ:
  - Нельга ваша высокасць! Мушкет можа толькi страляць. А для абароны ѓ блiзкiм бою, ёсць асобны вiд войскаѓ - пiкiнеры!
  Алег запярэчыѓ:
  - Не, можна! Суцэль рэальна, можна зрабiць так, што мушкетам можна будзе i страляць i калоць! I хлопчык тупнуѓ босай ножкай, пры гэтым з такой сiлай нават пары драѓляннях салдацiкаѓ упала.
  Маркiз дэ Бурбон пробулькал:
  - Не смею спрачацца з вашай высокасцю, але гэта немагчыма!
  Алег усмiхнуѓся i адказаѓ:
  - Хочаш, я пакажу табе простую прыладу! Яго назавем штык, i з яго дапамогай мушкеты будуць калоць.
  Генерал спытаѓ:
  - Простая прылада гэта як?
  Хлопчык-прынц падышоѓ да дошкi i ѓзяѓ у рукi крэйду. Затым намаляваѓ востры кiнжал i кольца прыробленае да ручкi. Пасля чаго вымавiѓ:
  - Вось гэта штык апранаеш на ствол мушкета, падцiскаеш кольца каб трывалей стаяла, i можаш i страляць i калоць адначасова.
  Маркiз дэ Бурбон здзiвiѓся:
  - Няѓжо ѓсё так проста?
  Алег лагiчна адказаѓ:
  - Усё генiяльнае проста, толькi бяздарнасць усё ѓскладняе!
  Генерал заѓважыѓ:
  - Трэба, вырабiць у жалезным выглядзе. I праверыць!
  Хлопчык-прынц адзначыѓ:
  - I зрабiць усё максiмальна ѓтойлiва, каб супернiк гэта не пераняѓ. Занадта ѓжо штык - гэта проста!
  Маркiз дэ Бурбон заѓважыѓ:
  - Хутка вырашальная бiтва памiж намi i французамi. Дзяржава Людовiка аслаблена франдай i масавымi беспарадкамi, i ѓ нас колькасная перавага. Але вось якасць войскаѓ, занадта шмат наймiтаѓ, i прынц Кондэ лiчыць вялiкiм палкаводцам!
  Алег з усмешкай вымавiѓ:
  - Мы прынясем гэтаму прынцу сюрпрыз, вельмi нават непрыемны сюрпрыз!
  Хлопчык-вундэркiнд памятаѓ гэтую бiтву. Пасля яго Партугалiя канчаткова аддзялiлася ад Iспанii, i Кастыльская iмперыя ѓпала ѓ крызiс. Нават грамадзянская вайна ѓ Брытанii i перамога Кромвеля ёй не дапамагла. Тым больш новая ѓлада працягвала заахвочваць пiрацтва падрываючы iспанскай магутнасць.
  Партугалiя не толькi Бразiлiя, але яшчэ i Iндыя, што мала хто ведае што яна спачатку была калонiяй iншай дзяржавы, i толькi потым стала ангельскай. Першы шлях у Iндыю адкрыѓ партугалец Васка Да Гама.
  I яе ѓзбярэжжа захапiлi менавiта партугальцы. Плюс яшчэ ѓ Партугалii i Ангола i некаторыя яшчэ астравы i ѓладаннi ѓ Афрыцы.
  Вядома, трэба ѓсё гэта ѓтрымлiваць. I пашыраць. А таксама палiчыцца з Галандыяй. Яе трэба зноѓ вярнуць ва ѓлонне iмперыi.
  Але для гэтага патрэбна моцнае сухапутнае войска. А яе лепш не морам дастаѓляць, а па сушы, праз Францыю. Дарэчы, i ѓ Iспанii таксама ёсць сякiя-такiя гiпатэтычныя правы на пасад у дзяржаве Бурбонаѓ.
  Вось бы каранавацца ѓ Парыжы i такая будзе ѓ гэтым выпадку сiла!
  Алег так i не надзеѓшы туфлi басанож накiраваѓся разам з маркiзам дэ Бурбонам, у кузню. Генерал бачна гэтае простае адкрыццё захапiла. На самой справе - гэта важна. Можна, усiх пiкiнераѓ зрабiць мушкецёрамi са штыкамi, i тады залпы ѓ iспанцаѓ будуць больш магутныя. А гэта вялiкая дапамога.
  Акрамя гэтага ѓ Алега зразумела яшчэ маса iдэй. Напрыклад, зрабiць асколачныя гранаты. Яны былi б эфэктыѓнымi. Або вырабiць дынамiт - якi куды больш магутны пораху. Дарэчы, калi дынамiт засакрэцiць, то яго змогуць пераняць iншыя краiны яшчэ не хутка.
  А вось штык занадта просты. I тут галоѓнае паспець яго ѓкаранiць да бiтвы з Кондэ.
  Калi французаѓ там пабiць, дык ужо будзе лягчэй. Тым больш ваенная параза яшчэ больш узбудзiць фронду i ѓ Францыi ѓспыхне грамадзянская вайна.
  А тое, што ѓ Фронды няма адзiнага лiдэра, дык гэта добра. У выпадку перамогi, яна для Iспанii i далейшых захопаѓ не будзе перашкодай.
  Добра было б таксама, калi б засаѓкi мушкетаѓ зрабiць крэмневымi - гэта б павысiла б iх хуткастрэльнасць. Але гэта ѓжо патрабуе часу, i да бiтвы з Кондэ не паспеюць.
  Алег-Карл i генерал прыбылi ѓ кузню.
  Хлопчык нават наступiѓ босай ножкай на калючы абрывак металу. Але яго агрубелая ступня вытрымала. I юны прынц нават не зморшчыѓся.
  Затым дзяцюк хутка паказаѓ кавалю. Генерал пацвердзiѓ. Усяго толькi плоскае, досыць шырокае кольца да кiнжала цi востраму нажу варта прымайстраваць. Абы памеры са ствалом мушкетаѓ супадалi.
  Каваль - вельмi рослы i шыракаплечы малы гэта зразумеѓ. Яшчэ пяць хвiлiн i работа закiпела ва ѓсiх кузнях пры палацы. Было вiдавочна трэба спяшацца.
  Кароль у гэты момант быѓ цяжка хворы, i пазбавiѓся дарунка прамовы, так што нiхто ѓказваць прынцу i iнфанту не мог. Алег жа мiльгаючы босымi, дзiцячымi пяткамi ѓваходзiѓ у густ. I яго слухалiся.
  Сапраѓды каралю нядоѓга засталося, i iнфант вось-вось стане кiраѓнiком. А тут яшчэ такая сiстэма, што не гледзячы на юны ѓзрост у дванаццаць гадоѓ, новы кароль павiнен быѓ прызначыць рэгента толькi сам. А калi не захоча прызначаць, то можа i кiраваць нават будучы хлопчыкам самастойна.
  Так што ѓлада ѓ Карла-Алега была i яна акрыляла. I хлопчык усё насiѓся, нiбы ашалелы заяц.
  Акрамя штыкоѓ, зразумела яшчэ патрэбныя i гранаты. Ну, гэта прасцей - усяго толькi невялiкiя чыгуны з ручкамi начыненыя порахам i карцеччу. Апошняя ѓжо вынайдзена i прымяняецца. Праѓда яшчэ да таго каб развешваць загадзя адсыпаныя мяшочкi з порахам, каб павысiць эфектыѓнасць стральбы не дадумалiся.
  Хлопчык усё бегаѓ i бегаѓ... Тым больш ужо была папера падпiсаная каралём, што калi ён не можа аддаваць каманды, гэта будзе рабiць яго сын iнфант, цi той каго Карл Гангсбург прызначыць на месца рэгента.
  Час вельмi моцна падцiскала хлапчука. Ён нават загадаѓ паслаць голуба герцагу Гальбе, каб той не прасоѓваѓся, i сядзеѓ у абароне, не ѓступаючы пакуль з французскай армiяй Кондэ ѓ баявое судакрананне.
  Хлопчык-генiй нават сам убег у кузню. Узяѓ у рукi шчыпцы i пачаѓ рабiць штыкi. Тут галоѓнае паспець. А бо вырабленае яшчэ трэба i даставiць на лiнiю фронта. А гэта ѓжо на тэрыторыi Францыi. Пасля смерцi кардынала Рышэлье, пачалiся хваляваннi i паѓстаннi. Прынцы i герцагi хацелi большай вольнасцi, i незадаволенасць iтальянцам Мазарынi было толькi падставай. Хоць вядома, i тое, што першы мiнiстр не француз гуляла ролю.
  Так што шанц у Iспанii аднавiць гегемонiю быѓ i галоѓнае яго не ѓпусцiць.
  Алег ва ѓсякiм разе збiраѓся iм скарыстацца. Трэба было нешта простае i адначасова эфектыѓнае паднесцi.
  Нядрэнна было б i зрабiць маленькiя, але якiя круцяцца гарматкi, тыпу тых што былi ѓ гульнi "Казакi". Але гэта патрабавала часу, а вырашаць трэба зараз.
  Алег насiѓся i спяваѓ:
  Навука браты перамагаць,
  Не такая яна простая...
  Экзамены здамо на пяць,
  Мы першага чысла!
  Працаваѓ юны генiй вельмi актыѓна. I вось яшчэ былi сякiя-такiя iдэi. Гэта найперш пабудова войскаѓ. Тое, што прынята ѓ Iспанii было састарэлым. Ён устойлiвы не вельмi, i маглi пападаць у яго ядра, i галоѓнае значная частка агнявых сродкаѓ не праца. Не лепш пераняць больш дасканалую галандскую пабудову? Або нават паспрабаваць пабудову расiйскiя - калi агонь вядзе практычныя бесперапынна чаргуючы шэрагi.
  З дапамогай такой пабудовы падчас вайны пры Аляксееѓ Мiхайлавiчы рускiя разграмiлi магутнае войска Рэчы Паспалiтай. Яго прыдумаѓ палкаводзец Даѓгарукаѓ, больш вядомы прыгнечаннем Разiнскага бунту.
  Наогул у хлопчыка-вундэркiнда быѓ вопыт гульняѓ на кампутарах. I ён i стратэг i тактык адначасова. Так што варта самому прыбыць да iспанскiх войск у Францыю i там умяшацца.
  Хлопчык пачаѓ маляваць схемы больш дасканалай галандскай пабудовы. Бо перамаглi яны iспанцаѓ, нягледзячы на лiкавую перавагу ѓ кастыльскай iмперыi.
  Нядрэннай думкай было б вырабiць больш дальнабойныя аднарогi. Яны маюць канiчную казённую частку i пасылаюць ядры на чатыры вярсты. Гэта значыць больш дальнабойныя за звычайныя гарматы.
  Ды i ёсць некаторыя сакрэты якiя i карцеччу дазваляюць страляць далей, чым звычайна. I гэта трэба ѓкаранiць.
  Хлопчык дзейнiчаѓ з вялiкай энергiяй. Паколькi кароль пазбавiѓся дарунка прамовы з-за цяжкай хваробы, але паспеѓ пакiнуць пiсьмовы ѓказ якi перадае ѓсю ѓладу над iмперыяй сыну, тое ѓсё iшло як па алеi.
  Толькi адзiн гранд i герцаг ведаѓ занадта шмат, але ён аддаваѓ перавагу пакуль маѓчаць. I iшла вялiкая падрыхтоѓка.
  Алег жа быѓ басанож бегаѓ так хутка, што многiя дзiвiлiся яго спрыту.
  Трэба выратаваць Iспанiю ад заняпаду i падняць, i ён яе паднiме. Галоѓнае гэта шпаркасць, вакамер, нацiск.
  Праѓда дзе зараз сапраѓдны iнфант? Калi ён трапiць у дваццаць першае стагоддзе, то таго i глядзi яго ѓ псiхушку адправяць. А як ён Алег сам будзе глядзець iншым у вочы, калi вернецца.
  Зноѓ прыгадваецца Марк Твэн, як тады паводзiѓ сябе прынц Эдуард. Можа, прынц Карл акажацца разумнейшым. I не будзе крычаць на кожным куце, што ён прынц цi тым больш кароль!
  Алег праспяваѓ жартам, шлёпаючы босымi ножкамi:
  Я кароль мне ѓсё падуладна,
  Гэта ясна, гэта ясна...
  I трымцiць уся Зямля,
  Пад пятою караля!
  . РАЗДЗЕЛ No 3.
  А рэальны прынц тым часам бачыѓ, вельмi дзiвосны i казачны сон.
  Быццам хлопчык Карл разам з дзяѓчынкай iдуць па траѓцы ѓ нейкiм вельмi незвычайным свеце. У iм на раскошных дрэвах растуць вельмi яркiя i буйныя бутоны кветак. I яны расчыненыя i павеюць вельмi моцна i духмяна.
  Хлопчык-iнфант быѓ басанож i ѓ шортах. Але траѓка мяккая i ступаць на яе босы, дзiцячай падэшвай прыемна. Дзяѓчынка з iм прыкладна равеснiца гадоѓ дванаццацi ѓ лёгкай тунiцы, i таксама басаножка. Яна пляскае i смяецца звонкiм галаском.
  I лётаюць матылi, дзiвоснай прыгажосцi з крыламi раскошнымi па ѓсiх колерах вясёлкi, i размахам iншымi казуркамi да сажня.
  Карл з усмешкай адзначыѓ:
  - Гэта мусiць рай!
  Дзяѓчынка запярэчыла:
  - Не зусiм рай, а iншы свет! Паглядзi на неба.
  Хлопчык падняѓ угору вочы. I ѓбачыѓ што на блакiтным фоне зiхацяць адразу тры сонцы: чырвонае, жоѓтае, зялёнае, i гэта так было прыгожа.
  Карл усклiкнуѓ:
  - Выдатны прама скажам мiр!
  Дзяѓчынка заѓважыла па-фiласофску:
  - Яркiя ягадкi часам атрутныя!
  Хлопчык-iнфант хiхiкнуѓ i адзначыѓ:
  - Ты што часам не прынцэса?
  Дзяѓчынка ѓ тунiцы адказала:
  - Ды я прынцэса!
  Карл са скепсiсам заѓважыѓ:
  - А чаму басаножка?
  Дзяѓчынка-прынцэса адказаѓ:
  - Але ты таксама басанож, хоць i прынц, а хутка станеш каралём!
  Хлопчык-iнфант смела адказаѓ:
  - Я басанож таму што мне так падабаецца!
  Юная прыгажуня, узяла i круглай, ружовай пятачкай ѓвагнала шышачку ѓ траву i кiѓнула:
  - Мне таксама! Так лёгка i прыемна быць без абутку! А далiкатная траѓка казыча голую, пругкую, дзiцячую падэшву, што дастаѓляе задавальненне!
  Хлопчык-прынц засмяяѓся i адказаѓ:
  - Так! Адсутнасць абутку не прыкмета беднасцi, а гаворыць пра нашу, нiчым не абмежаваную свабоду!
  Дзяѓчынка кiѓнула i адказала:
  - Можаш, называць Мэрсэдэс... Маё iмя табе спадзяюся падабаецца?
  Хлопчык-прынц згодна кiѓнуѓ:
  - Нават вельмi! Ты цудоѓная i самая прамянiстая фея! А сцiплая тунiка асаблiва адцяняе раскоша, зiготкiх нiбы сусальнае золата валасоѓ.
  Мэрсэдэс кiѓнула:
  - У цябе добры густ хлопчык! А вось скажы, цi любiць Бог прынцаѓ?
  Карл адказаѓ рашучым тонам:
  - Вядома, тут i сумнявацца яго!
  Дзяѓчынка ѓсмiхнулася i лiслiва прасiла:
  - А беднякоѓ?
  Хлопчык-прынц пацiснуѓ плячыма i адказаѓ:
  - Калi адказваць па падручнiках то Усявышнi Бог кахае ѓсiх, нават тых хто на Зямлi пакутуе. А па праѓдзе сказаць, я i сам не ведаю!
  Мэрсэдэс усмiхнулася i адказала:
  - Ды гэта дакладна, але цi не здаецца табе часам што да iншых людзей Стваральнiк светабудовы занадта ѓжо жорсткi!
  Карл з уздыхам адказаѓ:
  - Ды здаецца! Хоць, прызнацца сапраѓды, я жыву ѓ палацы, цi ва ѓсякiм разе да нядаѓняга часу жыл, i рэальнай галечы i пакут не бачыѓ. Калi не лiчыць вядома таго што мой бацька - кароль, пакутуе i пакутуе ад хвароб. Нажаль гэта не лiтуе нават манархаѓ!
  Дзяѓчынка заѓважыла з усмешкай:
  - I каралева пакутуе пры родах, таксама як апошняя, збiваная пугай рабыня!
  Хлопчык-прынц кiѓнуѓ:
  - Ды атрымлiваецца так! Таму перад Усявышнiм Богам мы ѓсё роѓныя i не варта ѓзнiмаецца!
  Мэрсэдэс кiѓнула i заѓважыла:
  - Ды гэта зразумела! Трэба быць больш сцiплымi i ведаць у амбiцыях меру!
  Карл падкiнуѓшы босымi пальчыкамi сваiх дзiцячых ножак, адламаны кавалак галiнкi, лагiчна заѓважыѓ:
  - Але, я будучы кароль i павiнен мець амбiцыi! Бо задача любога манарха гэта пашырэнне тэрыторыi, i набыццё новых земляѓ i падданых!
  Басаногая дзяѓчынка лагiчна заѓважыла:
  - Усё гэта даступна толькi ѓ тых колькасцях, што дазваляе нам Усявышнi Бог!
  I Мэрсэдэс узяла i заспявала, прытанцоѓваючы загарэлымi ножкамi:
  Стваральнiк светабудоваѓ ты жорсткi,
  Так казалi губы мiльёнаѓ!
  I нават з жаху так пасiвеѓ скронь -
  Калi праблем без рахунку - легiёны!
  
  Калi прыходзiць старасць, злая смерць,
  Калi вайна, тарнада - цвердзь трасецца!
  Калi ты хочаш проста памерцi,
  Паколькi няма цяпла пад светам Сонца!
  
  Калi дзiця плача - мора слёз,
  Калi хвароб - цэлыя букеты!
  Адно пытанне - за што пакутаваѓ Хрыстос,
  I чаму смяюцца толькi каметы?
  
  Што ѓ гэтым свеце стала чаму -
  Мы галадаем, мерзнем i пакутуем?
  I чаму наверх паѓзе дзярмо,
  Але чаму мае поспех Каiн?!
  
  Навошта нам завяданне старых,
  Навошта пустазелле ѓсеяла агароды!
  I чаму нам цешаць слых -
  Адных толькi абяцанняѓ карагоды?!
  
  Гасподзь адказаѓ, таксама смуткуючы,
  Як быццам лепшай долi не ведаючы...
  Аб чалавек Майго кахання - дзiця...
  Якога хацеѓ усялiць я ѓ раi!
  
  Але ты не ведаеш - вось дзiця дурное,
  Адна ѓ табе толькi дробная думка!
  Што мiлаты святло да таго прытух,
  Каб не спаѓ ты як зiмою мiшка!
  
  Бо каб вас людзей разварушыць-
  Я пасылаю смутку выпрабаваннi!
  Каб была да абеду тлустай дзiчына,
  Патрэбна адвага, хiтрасць i стараннi!
  
  Ну, быѓ бы як Адам ты ѓ тым раi,
  Хадзiѓ без мэты, прывiдам хiстаючыся!
  Затое пазнаѓ ты слова - я кахаю,
  З нячыстым духам Сатанай маючы зносiны!
  
  Ты зразумеѓ, у гэтым свеце ёсць барацьба,
  А разам з тым поспех i шанаванне!
  Таму суровы людзей лёс,
  I трэба выносiць, нажаль, пакуты!
  
  Затое калi дамогся мэты ты,
  Здолеѓ зламаць перашкоды i кайданы...
  Каб увасобiлiся ѓ быль твае мары,
  То жадаецца табе бiтваѓ новых!
  
  Таму зразумей, сiры чалавек,
  Бо нават мне часам так крыѓдна!
  Што, пражываючы ѓ пяшчоце цэлае стагоддзе -
  Народ як кныр i за яго мне сорамна!
  
  Таму i новае святло ѓ барацьбе -
  Бiтвы будуць у вечнасцi бязмежнай...
  Але суцяшэнне ты знойдзеш у маленнi,
  Заѓсёды абдыме Бог няшчасных пяшчотна!
  Ды галасок у дзяѓчынкi вельмi нават звонкi i цудоѓны. Яна выдатна праспявала. А вось да найсвятлейшых дзяцей узяѓ i падляцеѓ матылёк. На яе крылах размахам з добрую сажань кожная, быѓ намаляваны вельмi яркi i маляѓнiчы малюнак. I сам матылёк маю не зусiм звычайную галаву, ён быѓ амаль чалавечы, толькi вочы як у казуркi.
  Матылёк-жанчына праверашчала:
  - Вы куды шлях трымаеце слаѓныя воiны!
  Карл шчыра адказаѓ:
  - Нiкуды! Я проста гуляю!
  Прыгожая казурка заѓважыла:
  - Нельга iсцi ѓ нiкуды! Кудысьцi ты ды патрапiш!
  Хлопчык-прынц з усмешкай адказаѓ:
  - Тады я збiраюся, здзейснiць якi-небудзь подзвiг! Напрыклад, выратаваць ад дракона прынцэсу!
  Матылёк з рознакаляровымi крылцамi прабуркаваѓ:
  - Вось гэта нашмат лепш! Што ж, прынцэса побач з табой ужо ёсць!
  Мэрсэдэс адмоѓна махнула галавой, з валасамi колеру сусальнага золата:
  - Я не вельмi б хацела, каб мяне ратавалi! Хутчэй ужо, я б сама каго-небудзь ды выратавала б!
  Прынц Карл запярэчыѓ, злосна тупнуѓшы босай, дзiцячай ножкай:
  - Я мужчына i павiнен сам ратаваць прадстаѓнiц прыгожага полу!
  Матылёк хiхiкнуѓ:
  - Вось як, вы абодва жадаеце кагосьцi ды выратаваць! Што ж гэта пахвальна!
  Хлопчык i дзяѓчынка хорам вымавiлi:
  - Настрой у нас рашуча, створым мы прыгоду дзiѓную!
  Тады казурка пожжежав прапанавала з мiлымi выглядам, скрывiѓшы дзявочую мордачку:
  - Давайце так! Вы выратуеце снегурочку якую Бармалей выкраѓ у Дзеда Мароза!
  Хлопчык-прынц адзначыѓ са смяшком:
  - Выратаваць снегурочку? Што ж гэта мы можам!
  Дзяѓчынка-прынцэса заѓважыла:
  - Наогул-то ѓ iспанцаѓ Санта-Клаѓс, а не Дзед Мароз!
  Карл з усмешкай адказаѓ:
  - А ѓ рускiх якраз дзед Мароз! На ѓсходзе я ведаю ёсць такая дзяржава як Расiя, i па яе сталiцы ходзяць белыя мядзведзi i гуляюць на балалайках!
  Матылёк з крылцамi засмяялася i весела адказала:
  - Вось менавiта! Так што можа быць выратуеш унучку Дзеда Мароза i табе белыя, рускiя мядзведзi прынясуць куфар золата!
  Хлопчык-прынц заѓважыѓ:
  - У Iспанii дастаткова золата. Для перамогi нам патрэбна не золата, а якi-небудзь цуд-зброю. Тыпу гарматы якая магла б адным залпам карцечы скасiць цэлае войска! Цi стрэльбы якое выпускала б па сто куль у хвiлiну, цi крылаѓ каб лётаць!
  Дзяѓчынка-прынцэса заѓважыѓ, злосна тупнуѓшы маленькай, загарэлаѓ, з пазелянелай ад травы падэшвай ножкай:
  - У вас хлапчукоѓ, толькi вайна ѓ галаве!
  Карл запярэчыѓ:
  - Не толькi вайна! Я б яшчэ хацеѓ бы лятаць як птушка! Вось гэта было б вельмi цiкава!
  Матылёк хiхiкнула i адказала:
  - Выратуеш унучку дзеда Мароза атрымаеш крылы з якiмi будзеш лётаць лепш арла!
  Разумны хлопчык-прынц удакладнiѓ:
  - Адзiн я атрымаю, цi ѓсё маё iспанскае войска?
  Прыгожая казурка адказала:
  - Не, у дадзеным выпадку ты адзiн атрымаеш класную ѓзнагароду, аб якой можна толькi марыць!
  Карл заѓважыѓ:
  - Адных крылаѓ мала! Дайце да iх хаця б мушкет, якi мог бы выпускаць па сто куль у хвiлiну, без аддачы, i каб гэтыя кулi слова неразменных дублён не канчалiся нiколi!
  Дзяѓчынка-прынцэса пiскнула:
  - Лепш бы ты неразменны дублон папрасiѓ бы! Вось уявi колькi дабра можна з яго дапамогай зрабiць!
  Карл заѓважыѓ:
  - У гэтым выпадку проста залатыя манеты страцяць кошт. А калi не працаваць, дык шчасця не будзе! Без працы не выцягнеш i рыбку з сажалкi!
  Матылёк паглядзеѓ на хлопчыка-прынца з павагай i прабуркавала:
  - А ты разумны! Разумееш, што вялiкая колькасць залатых манет у лепшым выпадку, дасць уладу, пашану i багацце камусьцi аднаму, а не шчасце ѓсiм!
  Дзяѓчынка адзначыла з усмешкай:
  - А каму прынясе шчасце мушкет якi выпускае сто куль у хвiлiну? Вось забiццё ён прынясе i не больш за тое! Прычым, калi Iспанiя будзе заваёѓваць увесь свет, то з яе iнквiзiцыяй i цемрашальствам не занадта то атрымаеш поспех!
  Хлопчык-прынц запярэчыѓ:
  - Не! Лепш за нашу ѓладу ѓ свеце няма! А на рахунак iнквiзiцыi, то я iх добранька прыцiсну!
  I найсвятлейшае дзiця босымi пальчыкамi, сваiх дзiцячых ножак падкiнула ѓверх ляжалую на траве серабрыстую шышачку.
  Матылёк паводле кiѓнуѓ:
  - Апошняе гэта вельмi мудрае рашэнне. Але спачатку ѓмацуй ва ѓладзе. I забяспеч сабе добрую ахову, а то езуiты яшчэ могуць паспрабаваць цябе атруцiць!
  Дзяѓчынка энергiчна кiѓнула:
  - Вось менавiта, гэта якраз за iмi водзiцца! Сапраѓды, вельмi просты спосаб: ёсць чалавек - ёсць праблема, няма чалавека - няма праблемы!
  Хлопчык-прынц з усмешкай заѓважыѓ:
  - Вельмi мудрая фраза: ёсць чалавек - ёсць праблема, няма чалавека - няма праблемы! Трэба яе запомнiць!
  Матылёк пацвердзiѓ:
  - Ты атрымаеш крылы i зможаш лётаць, прычым лётаць лепш, i хутчэй, чым арол. I гэтага пакуль дастаткова для выратавання снягуркi ад Бармалея!
  Карл узяѓ i адразу ж насцярожыѓся:
  - А я не ведаю хто такi Бармалей? Ён небяспечней Кашчэя Бессмяротнага цi не?
  Дзяѓчынка-прынцэса заѓважыла:
  - Тут справа нават не ѓ тым, што ён небяспечны. Яшчэ трэба яго знайсцi. А для гэтага трэба патрапiць у Афрыку!
  Матылёк узяѓ i жартам праспяваѓ:
  Маленькiя дзецi,
  Няма за што на свеце...
  Не хадзiце ѓ Афрыку гуляць!
  У Афрыцы акулы,
  У Афрыцы гарылы,
  У Афрыцы вялiкiя, злыя кракадзiлы!
  Будуць вас кусаць,
  Бiць i крыѓдзiць...
  Не хадзiце дзецi ѓ Афрыку гуляць!
  У Афрыцы разбойнiк,
  У Афрыцы злыдзень,
  У Афрыцы жудасны Бармалей!
  Ён бегае па Афрыцы i есць дзяцей!
  Хлопчык-прынц усклiкнуѓ:
  На валаску лёс мой,
  Ворагi поѓныя адвагi...
  Але дзякуй Богу ёсць сябры,
  Але дзякуй Богу ёсць сябры,
  I дзякуй Богу ѓ сяброѓ,
  Ёсць шпагi!
  Дзяѓчынка-прынцэса адзначыла:
  - Гучыць вельмi фантастычна! I ѓ дадзеным выпадку ѓ хлопчыка нiякай шпагi няма!
  Матылёк хiхiкнуѓ i крутануѓшы крылцамi, што рознакалярова зiхацелi. Пачуѓся яе галасок:
  - Ды вы збiраецеся ваяваць з Бармалеем, тупаць босымi, дзiцячымi ножкамi ѓ Афрыку, а зброi ѓ вас няма!
  Хлопчык-прынц праспяваѓ:
  - Колькi можна! Складзеце зброю! Паглядзiце на жыццё - яно лепшае!
  Мэрсэдэс тупнула маленькай, басенькай i прачырыкала:
  - Жыццё сапраѓды лепшае, без вайны, але сумнейшае! I зброя ѓсё ж такi патрэбна да зарэзу!
  Матылёк узмахнуѓ крылцамi, якiя пералiвалiся ѓсiмi колерамi вясёлкi i ѓсклiкнула:
  - Што ж гэта разумна! Я магу вам падказаць, дзе знайсьцi зброю. Толькi вы павiнны адгадаць загадку!
  Мэрсэдэс згодна кiѓнула:
  - Я кахаю разгадваць крыжаванкi! Гэта вельмi цiкава!
  Хлопчык-прынц заѓважыѓ:
  - А вам, дык ад гэтага якая выгада? Ну, адгадаем мы загадку, што вам ад гэтага прыбудзе!
  Матылёк скалануѓ крылцамi i адказаѓ:
  - Нешта ды прыбудзе! У прыватнасцi акумулятары ведаѓ падзарадзяцца.
  Мэрсэдэс адзначыла, хiхiкнуѓшы:
  - А гэта гучыць надзвычай лагiчна! Можа быць нешта ды атрымаецца! Я таксама чула, што веданне гэта сiла!
  Карл усклiкнуѓ, тупнуѓшы босай ножкай:
  - Пышна! А нешта вы загадаць не хацелi! Накшталт такiх пытанняѓ, колькi кропель у моры, колькi ѓ небе зорак, колькi ѓ цыганкi ѓ галаве валасоѓ!
  Матылёк са смяшком пiскнула:
  - А я магу цалкам табе задаць пытанне з вышэйшай матэматыкi! Табе дарэчы, такое спадзяюся спадабаецца?
  Хлопчык-прынц зморшчыѓ мордачку i адказаѓ:
  - Вышэйшую матэматыку, i не вышэйшую таксама, я не вельмi люблю! I каму наогул гэтыя мудрагелiстыя падлiкi патрэбны!
  Дзяѓчынка ѓ тунiцы запярэчыла:
  - Кiраѓнiку трэба валодаць лiчбамi, тым больш у адваротным выпадку ѓсю казну раскрадуць!
  Матылёк пацвердзiѓ:
  - Ды кароль, павiнен як мiнiмум ведаць асновы матэматыкi. У адваротным выпадку яго развядуць як кацяняцi або дзятла!
  Хлопчык Карл буркнуѓ:
  - Добра што хочаш, тое i загадвай!
  Мэрсэдэс кiѓнула:
  - Ды ѓ нас жа няма выбару!
  Матылёк скалануѓ крыламi i спытаѓ:
  - Якi лiк атрымаецца калi дзесяць падзялiць на нуль?
  Дзяѓчынка-прынцэса хiхiкнула:
  - Я гэта ведаю, але не скажу! Хай хлапчук сам прыдумляе!
  Прынц пацiснуѓ плячыма i адзначыѓ:
  - Хутчэй за ѓсё бясконцасць! Чым меншым лiкам дзелiм, тым большы лiк атрымлiваецца!
  Матылёк прабуркаваѓ:
  - Няма тут ты не мае рацыю, правiльны адказ...
  Дзяѓчынка выгукнула:
  - На нуль дзялiць нельга!
  Казурка ахвотна пацвердзiла:
  - Вось гэта дакладна! Ну, што ж, раз дзяѓчынка адказала, я ёй дам пёрка, яно будзе пырхаць у паветры i пакажа вам шлях да магiчнага мяча-кладанцы.
  Хлопчык-прынц пагардлiва фыркнуѓ:
  - Дзяѓчынцы! Цi не занадта тоѓста! Меч гэта зброя мужчын!
  Мэрсэдэс пакрыѓдзiлася:
  - Я бачу перад сабой не мужчыну, а напышлiвага смаркач!
  Матылёк узмахнуѓ крыламi i пiкнуѓ:
  - Не трэба смяцiцца! Калi меч будзе ѓ вас, ён сам выбера сабе гаспадара!
  Карл усклiкнуѓ:
  - Вядома ж ён выбера мяне! Я iнфант - самай вялiкай дзяржавы свету!
  Мэрсэдэс запярэчыла:
  - Справа не ѓ тым вялiкая iмперыя Iспанiя цi не, а ѓ тым, каб мець адважнае i чыстае сэрца i быць годным рыцарам!
  I дзяѓчынка голай падэшвай нагi, уцiснула ѓ траву сцяблiнку.
  Матылёк пацвердзiѓ, узмахнуѓшы крылцамi:
  - А што гэта хiба не разумна? Хто варты той i атрымлiвае прыз! А ѓ годнасцi галоѓнае не хто ты, а якi ты!
  Пярынка ѓзляцела, i закружылася. Матылёк дадаѓ:
  - Ну, добра iдзiце за мячом! Калi яго дабудзеце то Бармалей будзе не так ужо i страшны!
  Хлопчык-прынц спытаѓ:
  - А я ж глядзеѓ на карту - Афрыка вельмi вялiкая, куды шырэй, чым Еѓропа. Як мы ѓ ёй зможам знайсцi Бармалея, нават валодаючы чароѓным мячом?
  Дзяѓчынка згодна кiѓнуѓ:
  - Тут я з iм згодна! Сказаць Бармалей у Афрыцы значыць нiчога не сказаць!
  Матылёк адказаѓ:
  - Яго вы знойдзеце на рацэ Конга, блiжэй да вадаспадаѓ. Тамака пра Бармалея такая слава iдзе, што вам жыва пакажуць да яго дарогу!
  Карл з задаволеным выглядам усклiкнуѓ:
  - Вось зараз у нас ёсць хоць нейкi арыенцiр. А як да ракi Конга дабрацца?
  Дзяѓчынка хiхiкнула i праспявала:
  Недзе на Конга,
  Топаць вельмi доѓга!
  Не дастаць рукамi,
  Топаць трэба босымi нагамi!
  Матылёк адказаѓ:
  - Калi дойдзеце да мяча, там сёе-тое даведаецеся!
  Карл з уздыхам адказаѓ:
  - Пайшлi дзяѓчынка!
  I яны злёгку пакланiѓшыся матылёк на развiтанне затупалi босымi ножкамi!
  Дзяѓчынка заспявала з усмешкай:
  Куды з iнфантам мы iдзем,
  Вялiкi, вялiкi сакрэт...
  I не раскажам мы пра яго,
  О не, о не, о не!
  Карл адказаѓ з мiлым выглядам:
  - Гэта вельмi нават добрая iдэя! Калi сакрэт перамяшчэння!
  Мэрсэдэс заѓважыла:
  - Гэта вельмi нават смешна... i сумна адначасова!
  Хлопчык-прынц спытаѓ:
  - А чаму сумна?
  Дзяѓчынка-прынцэса адказала:
  - Боѓтаем мы шмат пустога. Вось ты лепш скажы - iнквiзiцыя ѓ Iспанii ёсць?
  Карл з уздыхам адказаѓ:
  - На жаль ёсць!
  Мэрсэдэс пiскнула:
  - Дык можа быць, лепш узяць i яе забаранiць?
  Хлопчык-iнфант заѓважыѓ:
  - А калi ведзьмы i ведзьмакi ѓвесь народ вывядуць?
  Дзяѓчынка-прынцэса хiхiкнула i адказала:
  - Не! Ведзьмы добрыя, бо ад слова ведаць!
  Карл засмяяѓся i заѓважыѓ:
  - А ведаеш, я чуѓ што ёсць ведзьмы, што сакрэт вечнай маладосцi ведаюць! Я вось моцна баюся, стаць бездапаможным i старым. А яны могуць жыць тысячы год!
  Мэрсэдэс засмяялася i адказала:
  - Ды гэта пацешна! А дзе ты такiх ведзьмаѓ бачыѓ?
  Хлопчык-прынц заѓважыѓ:
  - Я у казках пра такiх чытаѓ!
  Дзяѓчынка-прынцэса засмяялася:
  - Вось якiя казкi нельга чытаць дзецям!
  Пасля чаго яны iшлi некаторы час за пярынкам моѓчкi. Iнфант успомнiѓ, што замест яго гэты дзiѓны, басаногi хлапчук. Як ён там? Цi справiцца? А можа, быць яго выкрыць i за самазванства караюць смерцю?
  Часы ж суровыя i не паглядзяць на тое, што ён яшчэ дзiця. Тым больш у тыя часы паняцце мужчына i хлопчык, вельмi нават умоѓныя. А могуць яшчэ i катаваць. У Iспанii ѓ дачыненнi да дзяцей наогул абмежаванняѓ няма, будуць катаваць як дарослага, i цалкам могуць замучыць да смерцi.
  Карл уздыхнуѓ. Падумаѓ, а можа вярнуцца? Але пакуль ён яшчэ не нагуляѓся. Ды i цiкава што гэты дзяцюк можа на яго месцы накуралясiць. А калi патрапiць у яго краiну?
  Мэрсэдэс заѓважыла:
  - Ты пра што-то думаеш. Можа, пра тое, што фронда ѓ Францыi дае Iспанii гiстарычны шанец!
  Карл упэѓнена адказаѓ:
  - Калi парадак навядзем, то пераможам i без фронды! У нас шмат сiл i незлiчоны флот!
  Дзяѓчынка-прынцэса спытала:
  - А як на рахунак Галандыi?
  Хлопчык-iнфент заявiѓ:
  - Яе мы абавязкова пераможам! Тым больш у мяне ёсць сякiя-такiя iдэi!
  Дзяѓчынка засмяялася i заѓважыла:
  - Iдэi! Ды гэта мабыць смешна! Цi не хочаш выпiць лiманаду!
  Карл усклiкнуѓ:
  - Ну, ты i гарэзнiца! А што такое лiманад?
  Мэрсэдэс адказала з усмешкай:
  - Тыпу шчарбет, толькi яшчэ лепш!
  Хлопчык-iнфант хiхiкнуѓ i адзначыѓ:
  - Лепш шчарбета? Трэба паспрабаваць!
  Дзяѓчынка-прынцэса заѓважыла:
  - Ты занадта шмат смяешся! Як бы плакаць не прыйшлося б!
  Карл уздыхнуѓ i спытаѓ:
  - Вось скажы мне выратаванне па веры цi справамi i па мiлаце або заслугам?
  Мэрсэдэс адказала упэѓненым тонам:
  - Вядома ж па веры i па ласкi! Перад Богам няма iншых заслуг, акрамя подзвiгу Iсуса Хрыста на крыжы!
  Хлопчык-iнфант заѓважыѓ:
  - А ты пратэстантка!
  Дзяѓчынка хiхiкнула i адказала:
  - Я правiльная хрысцiянка!
  Карл адзначыѓ з мiлым выглядам:
  - Можа, быць прававерная? Няѓжо ты думаеш, што католiкi не маюць рацыi?
  Мэрсэдэс адказала:
  - Правы не каталiкi цi пратэстанты - iсцiна ѓ слове Божым, якое ёсць Бiблiя!
  Хлопчык-iнфант засмяяѓся. Яму хацелася яшчэ нешта сказаць, але нечакана ён адчуѓ, што нехта казыча яму босыя пяткi i ён... прачнуѓся.
  . РАЗДЗЕЛ No 4.
  Карл-Алег працягваѓ кiраѓнiцтва, пакуль не наступiла глыбокая ноч i ѓсе лiтаральна валiлiся з ног. Юны, самазваны iнфант вырашыѓ крыху адпачыць. Хлопчык перад сном пагрузiѓся ѓ залатую ванную поѓную ружовай вадой, а дзяѓчынкi-служанкi церлi яго вяхоткамi. Адна з iх заѓважыла:
  - Якая ѓ цябе жорсткая i мазалiстая падэшва. Няѓжо яна такой стала ѓсяго за адзiн дзень?
  Алег-Карл адказаѓ:
  - А чаму б i не! Я хлопчык хоць i прынц, а ѓ дзяцей усё хутка расце ѓ тым лiку i мазалi на падэшве.
  Дзяѓчынка-служанка заѓважыла:
  - У хлопчыка-iнфанта ступнi павiнны быць мяккiя i далiкатныя, а не як у падшыванца просталюдзiна, якi ходзiць басанож таму, што яму яго надзець, а не таму што яму гэта падабаецца!
  Самазваны прынцы адказаѓ:
  - А мне падабаецца i так куды спрытней! Тым больш лепей адчуваеш балансаванне! Вось вы мне лепш скажыце Адам i Ева да грэхападзення былi басанож цi не?
  Дзяѓчынка адказала з усмешкай:
  - Думаю яны былi басанож!
  Алег-Карл трасянуѓ светлай галавой:
  - Вось менавiта! А то я таксама загадаю каб дзяѓчынкi хадзiлi толькi босыя, тым больш вашыя абцасы стукаюць!
  Юныя служанкi заѓсмiхалiся. Хлопчык-iнфант падумаѓ, што яго могуць i выкрыць. Хоць яны дзiѓна падобныя, але могуць не супадаць радзiмкi, ды i цела ѓ Алега, усёткi больш трэнiраванае i рэльефнае мускулатурай.
  Хлапчук вылез з ванны i яго выцерлi ручнiкамi, такiмi мяккiмi i пухнатымi.
  Далей ён апрануѓ хатнiя тэпцiкi i адправiѓся з сваю раскошную спальню. Пасцеля была ѓ форме бутона асты, якая распусцiлася, з чыстага золата i абсыпана дыяментамi i рубiнамi. Усё было дзiвосна прыгожа. Пара хлопчыкаѓ i дзяѓчынка ѓ мяккiм з аксамiту абутку адганялi казурак апахаламi.
  Алег лёг у мяккiя пярыны. Нават адчуѓ няѓпэѓненасць ад падобнай раскошы i паспрабаваѓ расслабiцца i заснуць.
  Але ѓ юную галаву раз-пораз лезлi староннiя думкi. Напрыклад, царская Расiя, зараз на пасадзе Аляксей Мiхайлавiч. Ён яшчэ занадта малады, i падобна краiна не адужэла. Саюз з Расiяй у якой практычна няма флоту нiчога Iспанii пакуль не дае. Праѓда, калi пачнецца вайна з Польшчай, то Iспанiя Расii вельмi нават магла б дапамагчы.
  Але гэта пакуль аддаленая перспектыва. У рэальнай гiсторыi, вялiкi кароль-рэфарматар мог бы зрабiць Iспанiю сусветным гегемонаѓ. Фiлiп Другi - быѓ нядрэнным манархам. Ён плёѓ хiтрыя iнтрыгi, падбiраѓ палкаводцаѓ, спрабаваѓ навесцi парадак у краiне. Але пры гэтым заставаѓся глыбока кансерватыѓным. Яго непераможная армада, магла патапiць меншы па колькасцi англiйскi флот, будзь у яе больш дасканалыя караблi i лепшыя флатаводцы. Ды i рашэнне iсцi ѓ абыход Брытанii было дурным. Лепш было б проста адступiць назад.
  Цяпер Брытанiя ахоплена грамадзянскай вайной. Нядрэнна было б дапамагчы каралю Карлу Першаму, каб ён i Кромвель забiвалi б адзiн аднаго як мага даѓжэй, i аслаблялi б i руйнавалi Брытанiю мацней. Ды i Фронду падсцёбнуць не шкодзiла б. Пры Фiлiпе другiм, напэѓна б у рэальнай гiсторыi, з-за ѓмяшання Iспанii i фронду Францыi i грамадзянская вайна ѓ Брытанii былi б яшчэ больш разбуральнымi!
  Цi быѓ у Iспанii шанец на адраджэнне? Зразумела быѓ, i добра было б Алегу гэта зрабiць. Праѓда, калi вернецца законны iнфант? Хаця, магчыма не хутка. А калi ён трапiць у дваццаць першае стагоддзе? Можа, яго ѓвогуле ѓ псiхушку запруць? На самай справе ѓспомнiм аповесць "Прынц i жабрак", хоць быццам бы iнфант i разумнейшы за прынца Эдуарда. Хоць хутчэй за ѓсё, уся гэтая гiсторыя мастацкая выдумка Марка Твена.
  Ну i зразумела жабрак Том, не мог быць лепш за Эдуарда, хоць сёе-тое справядлiвае ён зрабiѓ. Зразумела, трэба будзе скончыць з iнквiзiцыяй, але рабiць гэта трэба асцярожна. А то могуць i атруцiць караля, цi прынца якi зараз мае ѓсю ѓладу. Дарэчы, здаецца iспанскi кароль сцвярджае генерала ордэна Езуiтаѓ? Што ж трэба больш актыѓна выкарыстоѓваць гэты ордэн у iнтарэсах Iспанii.
  Пакуль хлопчык-пападанец варочаѓся ѓ ложку, герцаг Мальбара якi яго i прывёѓ у палац, моцна хмурыѓся. Ён думаѓ што пападанец i двайнiк прынца гэта ѓсяго толькi вандроѓны акрабат, а ён вось якi. Такiя веды i адкрыццi. Такiм кiраваць мабыць складаней, чым ранейшым спадчыннiкам.
  Хацелася б выкарыстоѓваючы веданне таямнiцы, стаць рэгентам пры юным каралi, дык яго татка не жыхар. Але з гэтым... Ды тут патрэбен больш тонкi падыход. Такi хлапчук можа загадаць цябе адразу пакараць смерцю, а то i асабiста адсячэ галаву або прыстрэлiць. З iншага боку калi сапраѓды ён мадэрнiзуе войска, то Iспанiя пераможа французаѓ, а затым i ангельцаѓ, i зноѓ стане сусветным гегемонам. I з Галандыяй Iспанii, якая скiнула ѓладу, можна палiчыць, i можа нават у перспектыве заваявання Кiтая?
  Пакуль герцаг шукаѓ спосабы скарыстацца новымi магчымасцямi, хлопчык-пападанец бачыѓ дзiвосныя сны.
  Забойства спадчыннiка Аѓстра-Венгерскага пасаду не адбылося. Так што першая сусьветная вайна так i не пачалася. Жаданне асаблiва ѓ немцаѓ было моцнае. Але пры гэтым i не рашучасць - занадта ѓжо шмат рэсурсаѓ у Антанты. I людскiх, i прамысловых i сыравiнных. Ды i насельнiцтва ѓ царскай Расii занадта ѓжо вялiкае.
  I вайна так i не ѓспыхнула... Iшоѓ час... эканомiка царскай Расii перажывала ѓздымам. У тысяча дзевяцiсот васемнаццатым годзе Брытанiя пачала вайну ѓ Аѓганiстане. Але яна пайшла для ангельцаѓ няѓдала. I тады iмперыя льва зрабiла беспрэцэндэнтную прапанову - падзялiць Аѓганiстан з Расiяй.
  Нягледзячы на эканамiчны рост, у рускай iмперыi не ѓсё было добра. Аѓтарытэт цара Японii, якi прайграѓ вайну, быѓ нiзкi, Распуцiн спарадзiѓ жудасную карупцыю, раз-пораз успыхвалi бунты i забастоѓкi. I тут невялiкая, але пераможная вайна магла б умацаваць аѓтарытэт самадзяржаѓя!
  I вось у дзевятнаццатым годзе з поѓдня ангельцы, а з поѓначы рускiя палкi ѓварвалiся ѓ Аѓганiстан. Рускiя войскi мелi шмат у складзе мусульман з Сярэдняй Азii i ѓдалося iм пазбегнуць партызанскай вайны. Армiя Афганiстана была слабая, а царская ѓжо скончыла пераваружэння, мела шмат кулямётаѓ i гармат.
  Карацей кажучы, гэтая кампанiя для царскай Расii была паспяховай, тым больш ёю камандаваѓ Брусiлаѓ - таленавiты палкаводзец i дыпламат.
  Цэнтральныя i паѓночныя раёны Афганiстана ѓвайшлi ѓ склад царскай Расii, а поѓдзень атрымала Брытанiя. Вось зараз i Мiкалая Другога з'явiлiся тэрытарыяльныя заваёвы. I аѓтарытэт цара ѓмацаваѓся. Царская хутка развiвалася, а Брытанская i Французская куды павольней, Англiя нават стагнавала. I вось да дваццаць дзевятага года абагнаѓшы Брытанiю i Францыя, эканомiка царскай Расii стала трэцяй, i дыхала ѓ патылiцу Германii, i наперадзе з вялiкiм адрывам ЗША.
  Але пачалася вялiкая дэпрэсiя. Эканамiчная сiтуацыя ва ѓсiх краiнах свету iмклiва пагаршалася. У 1931 годзе Японiя абвясцiла Маньчжурыi сваёй тэрыторыяй i пачала вайну з Кiтаем. Гэта стала падставай для таго, каб царскi ѓрад умяшаѓся. I пачалася доѓгачаканая вайна-рэванш з самураямi.
  Алег Рыбачэнка тут як тут, удзельнiчае ѓ наступе Маньчжурыi.
  Царскае войска мае на ѓзбраеннi i танкi i самалёты, i нават першыя зробленыя Сiкорскiм верталёты. I яны вялiкая моц. А чыгункi маюць падвойную каляiну. На баку царскай Расii ѓ сухапутных сiлах вялiкая перавага i ѓ колькасцi i якасцi. На моры перавага царскай Расii крыху паменш, але флотам камандуе адмiрал Калчак, вельмi нават здольны лiдэр i флатаводзец.
  У яго камандзе ёсць цэлы крэйсер цалкам якiя складаюцца з басаногiх дзяѓчын у бiкiнi.
  Таксама прыгажунi.
  Алег жа разам з дзяѓчынкай Маргарытай. Дзецi-монстры iдуць у атаку.
  Яны размахваюць магiчнымi мячамi, якiя даѓжэюць пры кожным узмаху i сякуць японцаѓ. У самураяѓ толькi-толькi сталi з'яѓляцца лёгкiя, вельмi нязграбныя танкi.
  Алег кiдае босымi пальчыкамi дзiцячых ножак макавае зярнятка антыматэрыi i яно выбухае. I цэлы батальён з японцамi ѓзлятае ѓ паветра.
  Хлопчык напявае:
  Радзiма ѓ маiм сэрцы, гуляе струна,
  Добра стане жыць усiм на свеце...
  I мне снiцца Айчына - святая краiна,
  Дзе смяюцца шчаслiвыя дзецi!
  Маргарыта таксама кiдае босымi пальчыкамi ножак забойнай сiлы гарошынку анiгiляцыi, i ѓзрывае сотнi самураяѓ адразу.
  Дзяѓчынка-ваяѓнiца крычыць:
  - Банзай!
  I паказвае свой зруйнавальны ѓзровень. I гэта сапраѓды надзвычай паказальна i крута.
  Вось яны разбураюць самурайскую раць. I вось iх мячы ператвараюцца ѓ чарадзейныя палачкi.
  I дзецi-чараѓнiкi ѓзмахнулi iмi ператвараючы танкi i самаходкi ѓ прыгожыя тарты, з кветачкамi, i з крэмам, i вельмi смачныя.
  Вось такiя цудоѓныя байцы. I што яны вытвараюць. Здзяйсняюць ператварэннi з вышэйшай дзеллю маркi.
  Якiя тут класныя юныя ваяѓнiкi. На што яны толькi не здольныя - рэальна супер.
  Алег хiхiкае. А ѓ атаку iдуць расейскiя танкi, рухаюцца катком. Могуць, усё ѓзяць i зруш.
  Вось экiпаж Алены ѓ адным з iх. Машына з крутой назвай "Пётр Першы", проста коцiць сабе на гусенiцах. I пастрэльвае па японцах з гарматы, а таксама кулямётаѓ. Такая тут асаблiвая i вельмi крутая вайна. I тут проста не возьмеш i не спынiш падобны каток.
  Напарнiца Алены, Кацярына ѓзяла i босымi пальчыкамi ножак прывяла ѓ дзеянне рычажок, i забойнай сiлы аскепкава-фугасны снарад вылецеѓ, i дзюбнуѓ па японцах. I раскiдаѓ з далёка ѓ розныя бакi.
  Дзяѓчына мядовая бландынка ѓ бiкiнi ѓзяла i свiснула, проворковав:
  - Слава добраму цару Мiкалаю!
  Лiзавета яшчэ адна дзяѓчына-баец лупiла, па японцах з кулямётаѓ, адзначыла:
  - Цяпер з-за эканамiчных цяжкасцяѓ у Расii хвалявання i пачатак смуты. Калi мы пераможам, то народ натхнiцца i супакоiцца!
  Дзяѓчына-кiроѓца Еѓфрасiння нацiскаючы на педалi босымi ножкамi адзначыла:
  - Вось менавiта! Не дай Бог убачыць рускi бунт, бессэнсоѓны i бязлiтасны!
  I ѓсе чатыры дзяѓчыны з экiпажа праспявалi:
  Дынi, кавуны, пшанiчныя булкi,
  Шчодры, заможны край...
  А на Прастоле, сядзiць у Пецярбургу,
  Бацюшка-цар, Мiкалай!
  Мы пераможам вельмi жвава японцаѓ,
  Будзе ѓ нас Порт-Артур...
  Ножкi босыя ѓ бiтву дзяѓчынкi,
  Вораг закрычыць варта!
  Сапраѓды ваяѓнiцы глядзелiся шыкоѓна. А танк "Петра"-1 меѓ вельмi моцныя рацыянальныя нахiлы бранi. I як узяѓся за японцаѓ, то для iх гэта была проста бяда. Не выстаяць....
  Ад трапнага стрэлу дзяѓчат перавярнулася самурайская гаѓбiца. I справа сапраѓды пагражала разгромам.
  А ѓ небе ваявалi расiйскiя лётчыцы. Анастасiя Вядзьмакова, рудая дзяѓчынка на штурмавiку. Яна была ѓ адным бiкiнi i басанож. Наносiла ѓдары па наземных мэтах выкарыстоѓваючы голыя падэшвы сваiх панадлiвых ножак. I рабiла гэта вельмi агрэсiѓна i дакладна.
  А па правую руку ад яе ваявала Акулiна Арлова, таксама дзяѓчына ѓ адным бiкiнi. I вось яна нацiскае голай пяткай на педаль, запускае нешта забойнае. I рэактыѓная ракета дзiвiць склад японскiх боепрыпасаѓ. Раздаецца наймагутны выбух. I цэлая батарэя самурайскай артылерыi падкiдваецца ѓ паветра.
  Акулiна Арлова усклiкае:
  - Слава вялiкай Расii!
  Яна дзяѓчынка выдатнага розуму. I вось яе голая, круглая пятка зноѓ прыходзiць у рух, i чарговая ракета ляцiць па цэлi. Расейскiя штурмавiкi кiраваныя дзяѓчынамi, вельмi нават добра адпрацоѓваюць мэты.
  Марыя Магнiтная таксама кiруеце штурмавiком. I бамбардзiруе наземныя цэлi. А зверху iх затуляюць знiшчальнiкi.
  Вось напрыклад Наташа Арлова - выдатная дзяѓчына. I яна збiвае якi спрабуе атакаваць iх самалёт самураяѓ. Ваяѓнiца можна сказаць класная. I напявае:
  Трыццаць тры волаты,
  Ахоѓваюць свет не дарма,
  Яны гвардыя цара,
  Берагуць, лясы, палi i моры!
  Марыя ж нацiскае голай, загарэлай ножкай на рычаг, i нешта запусцiць разбуральнае. I яно дзяѓбане па пазiцыях японцаѓ.
  I ваяѓнiца пiшчыць:
  I ляцелi на гэтым самураi, пад напорам сталi i агню!
  Дзяѓчынкi i на самай справе цудоѓныя. Ну што можа быць лепш прыгожага полу на вайне.
  Анастасiя Вядзьмакова выклiкнула:
  Мы смела ѓ бой пойдзем,
  За Русь святую...
  I за яе пральём,
  Кроѓ маладую!
  I ваяѓнiца зноѓ узяла i запусцiла разбуральны падарунак анiгiляцыi. Ну i японцы як iх прасавалi са ѓсiх бакоѓ. I на моры iх бiлi, магутныя расiйскiя лiнкоры. Некаторыя прылады рускiх караблёѓ дасягалi калiбра ѓ пяцьсот мiлiметраѓ i гэта сiла. I якiя так японскi флот топяць.
  Але адзiн крэйсер першага класа, мае экiпаж якi складаецца з адных дзяѓчынак. Уявiце сабе - жаночая каманда. I ѓ дзяѓчын усё адзенне гэта толькi тоненькiя трусiкi i вузкая палоска тканiны на грудзях. I ножкi ѓ прыгажунь - босыя, хупавыя, загарэлыя, мускулiстыя.
  I яны мiльгаючы голымi пяткамi бягуць да гармат. Яны iх зараджаюцца, закiдваюць у казённую частку зарады. I з вялiкай, забойнай сiлай запускаюць разбуральныя снарады, i тыя б'юць з каласальнай сiлай прабiваючы японскую браню.
  Дзяѓчынкi надзвычай спрытныя i з забойнай хуткасцю перасоѓваюцца. I як хораша ходзяць i пералiваюцца iх мускулы, нiбы рабiзна на вадзе. Вось гэта баявыя кралi.
  Адзiны мужчына на экiпажы - гэта юнга гадоѓ трынаццацi. Ён у адных шортах, з аголеным мускулiстым торсам, шакаладным ад загару, пры гэтым валасы ѓ хлопчыка светлыя. Вось гэта сапраѓды круты дзяцюк. Асколак з металу ѓпаѓ на борт, i хлапчук выкiнуѓ босымi пальчыкамi ног.
  Дзяѓчаты ж скачуць i падскокваюць. Японцы нясуць вялiкiя страты. I душаць i на моры i на сушы.
  А дзяѓчынкi нават смяюцца. Дзяѓчыны вельмi прыгожыя на вайне з мiнiмумам адзення.
  Вось напрыклад Алiса i Анжалiка. Таксама ѓ прыгажунь з усяго адзення адно бiкiнi. I яны страляюць са снайперскiх вiнтовак. I робяць гэта надзвычай трапна. Асаблiва трапна страляе дзяѓчына-бландынка Алiса. Яна вельмi прыгожая, скажам надзвычай крутая i агрэсiѓная.
  Алiса страляе i забiвае японцаѓ з вялiкай трапнасцю. I разбiвае галовы нiбы гарбузы. I гэта скажам так забойнага.
  Анжалiка ж рудая дзяѓчынка буйнейшая, вельмi мускулiстая, i спрытна дзейнiчае.
  Дзяѓчынка-спартсменка кiдае босымi пальчыкамi ножак гранаты ѓ японцаѓ, i разбiвае iх на iрваныя часткi. Вось гэта баявая каманда.
  Алiса i Анжалiка i ножкi свае вельмi нават панадлiвыя i загарэлыя з спрытным нiбы лапкi малпачкi ступнямi. I кiдаюць у ворага разбуральныя прэзенты.
  Вось такiя дзяѓчаты вельмi добрыя. I можна сказаць сэксуальныя.
  А якi ѓ iх прэс на жываце - плiтачкамi, гэта супер. Дык вось японцы атрымалi нешта нядобрае.
  Босыя ѓ дзяѓчынак ножкi, i яны гуляюць ролю мацнейшых i доѓгiх рук. Вось такое баявое ѓздзеянне.
  Алiса ѓзяла i заспявала:
  Гiмн Радзiмы ѓ сэрцах у нас спявае,
  Цара мы Мiкалая любiм...
  Сцiснi мацней дзеѓка кулямёт,
  Ворагаѓ Айчыны ведаю разарву!
  Анжалiка адзначыла з мiлым выглядам, шпурнуѓшы босымi пальчыкамi ножак забойнай сiлай гранату. I тая праляцеѓшы, узяла i раскiдала ѓ розныя бакi японскiя сiлы. Вось такiя баявыя дзеяннi, проста супер.
  Ну i дзяѓчынкi. Вельмi нават добрыя...
  А вось яшчэ i iншыя ваяѓнiцы. Напрыклад з рэактыѓнай пускавы ѓстаноѓцы б'юць дзяѓчынкi i выкарыстоѓваюць газавыя снарады. I б'юць японцаѓ вельмi нават моцна. А ножкi ѓ iх такiя панадлiвыя i загарэлыя, i мускулiстыя, i нават скура блiшчыць.
  Дзяѓчына ѓ адным бiкiнi Нiкалета ѓсклiкае:
  Слава царызму вялiкаму,
  Будзем iсцi мы наперад...
  Рок самурайскаму, дзiкаму,
  Пусцiм арду мы ѓ разлiк!
  Тамара пацвердзiла з усмешкай:
  - Хай будзе на святой вайне наша перамога!
  Дзяѓчына Вега, адзначыла:
  - Там дзе ставiцца рускi сцяг, тамака наша ѓжо наша тэрыторыя назаѓжды!
  I дзяѓчынкi хорам заспявалi:
  I Берлiн, Парыж, Нью-Ёрк,
  Як вянок у руках адзiныя...
  Камунiзму святло запалiла,
  Цар святы непераможны!
  I дзяѓчынкi ѓсё больш актыѓна. Вось i на матацыкле едзе Алёнка. Такая вось прыгожая дзяѓчына. I яна ляцiць на матацыкле, i страляе з аѓтамата. I косiць японцаѓ.
  А за iмчыцца амаль аголеная Зоя, i таксама вядзе агонь выкарыстоѓваючы, i кiдае гарошынкi анiгiляцыi босыя пальчыкi ножак.
  Дзяѓчына скажам так - цудоѓная. А прыгажосць у мядовай бландынкi цудоѓная дзяѓчынка.
  I Анюта таксама дзейнiчае надзвычай актыѓна. I таксама страляе вельмi трапна. I зразае войскi мiкада. Ну вось дзяѓчаты тут цудоѓныя.
  А вось i Алiмпiяда, магутная дзяѓчынка. I мускулiстая, класная. I магутная на матацыкле ѓ калясцы. Вось гэта баявая красуня. I такая моцная, а плечы ѓ яе атлетычныя. Вось гэта прыгажуня. У калясцы сядзiць хлопчык гадоѓ дзесяцi з дзiцячым кулямётам. I ён так густа залiвае пазiцыi японцаѓ хвалямi куль. Ну i агрэсiѓнае ѓздзеянне.
  I Святлана таксама ѓ баi, i скошваюць японскую пяхоту, i якiх яна нiбы сярпамi, то гэта сапраѓды смерць.
  Вось такiя дзяѓчынкi-тэрмiнатары. Наколькi ѓсё забойна адбываецца. Вось гэта iх баявая каманда. I ножкi ѓ ваяѓнiц сапраѓдныя лапкi шымпанзэ. Непераможныя ваяѓнiцы.
  Яны падскокваюць, падскокваюць нiбы мяккiя, i раз як кiнуць гранаты.
  А вось дзяѓчына Ала едзе на самаходцы. Гэта машына маленькая i спрытная. Дзяѓчынка адчувае яе, у эксперыментальным варыянце. Вельмi нават хiтрая iдэя. Вось толькi адзiн член экiпажа i машынай кiруе i з кулямётаѓ страляе. I робiць гэта дзiѓна трапна. I выкошвае японцаѓ з апантанай сiлай. I робяць гэта надзвычай дакладна.
  Ала страляе i спявае:
  -Слава рускаму цару Мiкалаю,
  Не знайсцi спакой у баi - самураю!
  Вось такая тут пайшла каманда i разборка. Вось гэта дзяѓчыны здольныя на вельмi шматлiкае.
  I японцы ѓжо пачынаюць здавацца. Кiдаюць зброю i паднiмаюць рукi ѓверх.
  А дзяѓчаты наводзяць на iх штурмавыя вiнтоѓкi, ставяць на каленi i прымушаюць цалаваць свае босыя, запыленыя ножкi. Вось гэта сапраѓды не крута, а надзвычай крута.
  Алег i Маргарыта бягуць далей. Яны поѓныя i сiл i энтузiязму. Вельмi нават агрэсiѓнае адбываецца ѓзьдзеяньне. I асаблiва калi мячы даѓжэюць i зносяць галовы.
  На сушы расейскiя войскi даволi хутка разграмiлi японцаѓ, i падышлi да Порт-Артура. Ён быѓ добра ѓмацаваны, i спрабаваѓ утрымаць абарону. Але сотнi расейскiх танкаѓ пайшлi на штурм. I ѓ атаку iмчалiся штурмавiкi i верталёты. I гэта быѓ удар сапраѓды смяротны. Вось гэта шалёнае ѓздзеянне.
  I батальёны з басаногiх у бiкiнi дзяѓчынак iмчацца ѓ атаку. Яны iмклiвыя i якiя руйнуюць. Такое вось забойнае адбываецца ѓздзеянне.
  Дзяѓчаты трэба сказаць цудоѓныя. Самi загарэлыя, мускулiстыя, а валасыя светлыя, у многiх доѓгiя, нiбы грывы коней, а ѓ iншых сплеценыя ѓ косы. Вось гэта сапраѓды не экстраардынарныя байцы.
  I вось у Порт-Артуры iдуць баi. Расейскiя войскi дабiваюць японцаѓ.
  Вось i пайшло знiшчэнне. I горад узяѓ i ѓпаѓ. Найбуйнейшая цытадэль Японii пераможана.
  Бiтва на моры скончылася канчатковым патапленнем японскай эскадры i паланеннем адмiрала Тога.
  I пачалася высадка дэсанта. Параходаѓ i транспартаѓ не хапала. I ѓ ход iшлi i баркасы, i на крэйсерах i браняносцах перавозiлi, i шмат чаго iншага рабiлi. Цар загадаѓ выкарыстоѓваць пры дэсантаваннi i гандлёвы флот.
  Рускiя войскi абiвалi нацiск самураяѓ, якiя спрабавалi iх скiнуць з плацдарму. Але царскае войска трымалася мужна. I масiраваная атака аказалася адбiтая з вялiкiмi стратамi.
  Дзяѓчынкi ведзьмы падчас штурму секлi шаблямi, i кiдалi ѓ супернiка босымi нагамi гранаты.
  Яны, вядома, на самых небяспечных месцах. А як з кулямётаѓ сталi палiць. Кожная куля ѓ мэту.
  Наташа вяла агонь, шпурнула босымi пальчыкамi ножак гранату i прачырыкала:
  - Няма мяне страмчэй!
  Зоя, лупячы з кулямёта, кiнула босымi пальчыкамi ножак прэзент смерцi i пiскнула:
  - За цара Мiкалая Другога!
  Аѓрора, працягваючы палiць з кулямётаѓ, i падскокваць, як агрызнецца i выдасць:
  - За вялiкую Русь!
  Святлана, працягваючы церабiць непрыяцеля, агрэсiѓна выдала, скалячы зубкi, кiдаючы голай пяткай гранату:
  - За царскую iмперыю!
  Ваяѓнiцы працягвалi лупiць, i малацiць. У iх такi запал энергii. Яны страляюць сабе i разбураюць надыходзячых самураяѓ.
  Забiтых iм японцаѓ ужо тысячы, дзясяткi тысяч.
  I пабiтыя самураi бягуць... Вельмi забойныя супраць iх дзяѓчынкi.
  А рускiя штыкамi, рэзаюць самураяѓ...
  Штурм адбiты. I новыя рускiя войскi высаджваюцца на ѓзбярэжжа. Плацдарм пашыраецца. Ды нядрэнна вядома для царскай iмперыi. Адна перамога за iншы. I адмiрал Макараѓ таксама з гармат дапаможа. Смятаючы японцаѓ.
  I вось рускiя войскi ѓжо рухаюцца па Японii. I iх лавiну не спынiць. Яны рэзаюць супернiка, i колюць штыкамi.
  Наташа, атакуючы самураяѓ, i сякучы iх шаблямi, спявае:
  - Белыя ваѓкi збiваюцца ѓ зграю! Толькi тады выжыве род!
  I як кiне босымi пальцамi ног гранату!
  Зоя падпявае, з лютай агрэсiяй. I таксама кiдаючы босымi ножкамi, нешта непаѓторнае, забойнае:
  -Слабыя гiнуць, iх забiваюць! Абараняючы святую плоць!
  Аѓгустына страляючы па супернiку, i сякучы шаблямi, i кiдаючы босымi пальчыкамi ножак гранаты, вiскоча:
  - У буйным лесе iдзе вайна, ад усюды, зыходзяць пагрозы!
  Святлана, ведучы агонь, i кiдала босымi ножкамi прэзенты смерцi, узяла i правiшчала:
  - Але перамагаем заѓсёды ворага! Белыя ваѓкi салют героям!
  I дзяѓчынкi хорам, нiшчачы супернiка, спяваюць, кiдаючы босымi ножкамi смяротнае:
  - На святой вайне! Будзе наша перамога! Сьцяг iмперскi наперад! Слава загiнуѓшым героем!
  I зноѓ дзяѓчыны страляюць i аглушальна завываючы спяваюць:
  - Нас нiхто не спынiць! Нас нiхто не пераможа! Белыя ваѓкi душаць ворага! Белыя ваѓкi - салют героям!
  Дзяѓчаты iдуць i бягуць... I войска Расii рухаецца да Токiа. I японцы сабе гiнуць, i iх выкошваюць. Рухаецца рускае войска. I адна перамога за iншы.
  А тут з iмi некалькi прыгод i Анастасiя таксама з батальёнам галаногiх дзяѓчат. I Скобелеѓ тут як тут.
  Так што была рацыя - заваяваць Японiю целиков. I перакiдвалiся войскi на метраполiю.
  Дзяѓчыны i iх батальён уступiѓ у бiтву з самураямi на сушы. Дзяѓчынкi сустрэлi самураяѓ трапнымi стрэламi, шаблямi i кiдкамi босымi ножкамi гранат.
  Прыгожая Наташка шпурнула голай нагой лiмонку i пiскнула:
  - За цара i Айчыну!
  I пальнула па японцах.
  Цудоѓная Зоя таксама шпурнула босымi пальцамi ног гранату i пiскнула:
  - За Русь першазваную!
  I таксама цвiкнула па самураях.
  Тут i рудая Аѓгусцiна лупанула, i прапiшчала:
  - Слава матухне царыцы!
  I таксама прабiла супернiка.
  Даѓбанула i Анастасiя, босымi нагамi запусцiѓшы цэлую бочку ѓзрыѓчаткi, i далёка раскiдаѓшы японцаѓ:
  - Слава Русi!
  I Святлана лупанула. Смела японцаѓ i голымi пяткамi паддала разбуральную лiмонку.
  Усклiкнула ва ѓсю глотку:
  - За новыя рубяжы!
  Наташка цвiкнула па японцах i пiскнула:
  - За вечную Русь!
  I таксама секанула па самураях:
  Выдатная Зоя ѓзяла, урэзала па японцах. Шпурнула босай ножкай гранату па непрыяцелю i пiскнула:
  - За адзiную i непадзельную царскую iмперыю!
  I дзяѓчына свiснула. Была вiдаць, што падлетак стала нашмат буйней, грудзi высокая, стан вузкая, сцёгны мясiстыя. Яна ѓжо мела постаць дарослай, мускулiстай i здаровай i моцнай жанчыны. А тварык такi юны. З цяжкасцю дзяѓчынка душыла жаданне заняцца каханнем. Толькi лашчаць няхай. I лепш з iншай дзяѓчынай, тая хоць не пазбавiць некранутасцi.
  Стромкая Зоя вельмi спрытна босымi нагамi шпурляе гранаты ѓ японцаѓ. I вельмi пасьпяхова дзейнiчае.
  Аѓгусцiна вельмi рудая i таксама вельмi прыгожая. I наогул у батальёне такiя дзяѓчынкi выдатныя, проста найвышэйшы смак.
  Босы нагой Аѓгусцiна кiдае гранату i шчабеча:
  - Няхай славiцца Вялiкая Расiя!
  I таксама як крутанецца.
  Ну i дзяѓчаты, ну i прыгажунi!
  Скача i Анастасiя. Такая дзяѓчына буйная - у два метры ростам, i сто трыццаць кiлаграм вагi. Пры гэтым не тоѓстая, з лiтымi цяглiцамi, i крупам ломавага каня. Вельмi кахае мужчын. Марыць нарадзiць дзiця. Але пакуль не атрымоѓваецца. Многiя яе проста баяцца. I вельмi агрэсiѓная дзяѓчына.
  Не яе мужыкi просяць, а яна сама нахабна дамагаецца. Без сораму i сарамлiвасцi.
  . РАЗДЗЕЛ No 5.
  Волька Рыбачэнка тым часам у Афрыцы навучаѓ нямецкiх лётчыкаѓ прышчэпам паветранага бою. Было цёпла, нягледзячы на снежань, i настрой юнага воiна на вышынi. Адначасова ён працягваѓ пiсаць:
  У адной з альтэрнатыѓных сусветаѓ, то створанымi фекалiямi-дэмiургамi, ход другой сусветнай вайны змянiла зрушэнне прыярытэтаѓ. Замест бескарысных прац над "Маѓсам", i "Львом", гiтлераѓскiя канструктары зрабiѓ САУ Е-10 i САУ Е-25 запусцiѓшы ѓ серыю машыны з нiзкiм сiлуэтам, малых памераѓ, простых у вытворчасцi, i нядрэнна ѓзброеных i пры гэтым рухомых. А паколькi над самаходкамi працавалi найлепшыя нямецкiя канструктары. Яны атрымалiся нават лепш, чым у рэальнай гiсторыi.
  Ужо падчас бiтвы на Курскай дузе, дзякуючы найноѓшым САУ немцы пазбеглi разгрому i змаглi ѓтрымаць лiнiю фронту. Яшчэ б Е-10 вышынёй усяго метр i дваццаць сантыметраѓ вышыня, i пры вазе ѓ дзесяць тон рухавiк у чатырыста конскiх сiл. А лабавая браня ѓ восемдзесят два мiлiметры, а бартавая ѓ пяцьдзесят два мiлiметры гармата ѓ 75-мiлiметраѓ калiбр i даѓжыня ѓ 48-ЭЛ даѓжыня ствала. Такая вось машынка Е-10. Е-25 атрымалася таксама такой з двума чальцамi павозкi лежачы. I лабавая браня ѓ сто мiлiметраѓ пад вялiкiм нахiлам, у бартавая шэсцьдзесят мiлiметраѓ, а гармата як у "Пантэры" 75-мiлiметраѓ калiбр i даѓжыня ствала ѓ 70Э, а рухавiк у 600 конскiх сiл пры вазе ѓ васемнаццаць тон. Такiя вось магутныя машынкi з'явiлiся ѓ Гiтлера ѓ гэтай альтэрнатыве.
  Фашысты праѓда перамагчы не змаглi, але фронт утрымалi. I было гэта вельмi цяжка. Лiнiя фонта стабiлiзавалася, хаця баi зацягнулiся да глыбокай восенi. Потым надышла i зiма. Савецкiя войскi спрабавалi наступаць i ѓ цэнтры, але беспаспяхова, i ѓ райне Ленiнграда, таксама гiтлераѓскую абарону не прабiлi. I зноѓ на поѓднi. Але новыя дасканалыя самаходкi дазвалялi адбiваць атакi савецкiх войскаѓ. I за зiму ѓпершыню гiтлераѓцы не дапусцiлi страт пазiцый. I вось надышла вясна. Сталiн не стаяѓ на месцы. У СССР новыя танкi Т-34-85, якiя магутнейшыя за ранейшыя, i IС-2, вельмi грозная машына. Але ѓсё роѓна нямецкiя самаходкi якасцю лепшыя. Тым больш з'явiлася мадыфiкацыя Е-25 з гармат калiбра 88-мiлiметраѓ i доѓгай ствала ѓ 71 ЭЛ, i яе лабавая браня ѓ 120-мiлiметраѓ пад вялiкiм нахiлам, i бартавая браня ѓ 82-мiлiметра. Таксама гэта крутая машына. Крыху цяжэй у 26-тон, але рухавiк у 700 конскiх сiл гэта кампенсуе.
  I супраць такой самаходкi савецкiм войскам не выстаяць.
  Увесну чырвонае войска беспаспяхова спрабавала наступаць. А ѓ чэрвенi саюзнiкi зрабiлi высадку ѓ Нармандыi. Але там яны былi разбiты. I адных палонны было больш за паѓмiльёна. I спроба вялiкага наступлення савецкiх войскаѓ спачатку ѓ цэнтры, а затым на Курскай дузе скончылася паразам. I гiтлераѓцы нават узялi Курск, у цэнтры прарвалiся да Вязьмы. Восень савецкiя войскi з цяжкасцю стабiлiзавалi лiнiю фронта.
  Рузвельт тым часам прайграѓ выбары прэзiдэнта ЗША. Да ѓлады прыйшоѓ рэспублiканец, якi абвясцiѓ, што Амерыку вайна ѓ Еѓропе не тычыцца. I спынiѓ ленд-лiз. Чэрчыль таксама заявiѓ што без Амерыкi ён ваяваць не будзе. I фактычныя саюзнiкi замарозiлi баявыя дзеяннi супраць Трэцяга Рэйха.
  А Гiтлер станавiѓся ѓсё мацнейшым. Развiвалася рэактыѓная авiяцыя. Хаця пакуль МЕ-262 i былi недасканалым. Затое для СССР сталi вялiкай праблемай рэактыѓныя бамбавiка "Арада", якiя маглi бамбаваць гарады, i вайсковыя мэты практычныя бяскарна. Савецкiя знiшчальнiкi проста не маглi iх дагнаць. А з зенiткi патрапiць па такой iмклiва якая ляцiць мэты цяжка.
  Да рэактыѓнай авiяцыi ѓ Чырвонай Армii далёка. З'явiѓся праѓда ЯК-3, але з-за спыненнi паставак пад ленд-лiз, у СССР бракавала якаснага дзюраля, i асноѓнай самай масавай машынай заставаѓся ЯК-9. Ну i ЛА-7, нядрэнная машына, але таксама не занадта масавая. Згортванне ленд-лiзу было вельмi балючай справай. У гiтлераѓ былi праблемы з рэактыѓнымi знiшчальнiкамi, таму яны не маглi замянiць цалкам шрубавыя. Але напрыклад ТАЯ-152, быѓ вельмi ѓдалай эвалюцыяй Фоке-Вульфа, i мог пры масавым выпуску захапiць панаванне ѓ паветры.
  Варта адзначыць што i МЕ-109 Да, быѓ вельмi магутнай машынай, з трыма авiягарматамi ѓ 30-мiлiметраѓ кожная, i двума 15-мiлiметровымi авiягарматамi. Такое магутнае ѓзбраенне дазваляла немцам дамiнаваць у паветры.
  Тым больш калi знiк другi фронт i не трэба было адцягваць увагу на заходнi ѓчастак. I гэта трэба сказаць здорава для немцаѓ, але дрэнна для СССР. Тут яшчэ ѓ Швецыi перамаглi нацысты, i яна ѓступiла ѓ вайну на баку Нямеччыны. У маi сорак пятага года пачалося наступленне на поѓначы ѓ абход Мурманска з поѓдня, i адначасова на поѓднi ѓ напрамку Варонежа. У баях прыняѓ долi танк Е-50, новая машына з кампанавальнай схемай характэрнай для серыi Е рухавiк i трансмiсiя разам i папярок, а скрынка перадач на маторы. Вельмi брутальная машына. Лабавая браня корпуса як у "Тыгра"-2 верхняя 150-мiлiметраѓ, нiжняя сто дваццаць мiлiметраѓ вялiкiмi нахiламi. Аднак бартавую зрабiлi крыху таѓсцей у сто мiлiметраѓ каб не брала з гарантыяй сямiдзесяцi шасцi мiлiметровая гармата, ды i улiчваючы рацыянальны клон бронi i васьмiдзесяцi пяцi мiлiметровая. Пры гэтым рухавiк пры фарсiраваннi разганяѓся да тысячы двухсот конскiх сiл, пры вазе машыны ѓ пяцьдзесят тон. Барты вежы былi таксама па сто мiлiметраѓ з нахiламi. Лоб вежы сто восемдзесят пяць сантыметраѓ, i плюс яшчэ бранявая маска.
  Яна ѓраѓнаважвала доѓгi ствол танка пры калiбры ѓ 88-мiлiметраѓ у 100 ЭЛ даѓжыня рулi. Вось такая тут моц. Нiяк не выстаяць. У СССР у адказ з'явiѓся толькi IС-3, лепш абаронены ѓ лоб i ѓ вежу ѓ прынцыпе танк, але больш складаны ѓ вытворчасцi, i на тры тоны цяжэйшыя пры той жа хадавой частцы. Не занадта масавы, а вось гiтлераѓцы Е-50 у масавай вытворчасцi хутка наладзiлi, i далечы назоѓ Пантэра-3.
  Машына вельмi нават практычная для прарыву.
  Вядома ж iшла паралельна праца над Тыгр-3, iм павiнна была стаць Е-75, i яе таксама падцiснулi, зрабiѓшы нiжэй сiлуэтам i кампактней. Машына атрымалася вагой у семдзесят тон, з таѓшчынёй бранi лоб корпуса ѓ дзвесце мiлiметраѓ з кутом нахiлу ѓ смеццяѓ пяць градусаѓ, практычна не прабiваецца ѓсiмi супрацьтанкавымi сродкамi СССР, барты корпуса ѓ сто семдзесят мiлiметраѓ з нахiламi, то мала хто здольны iх прабiць. Лоб вежы - дзвесце пяцьдзесят два мiлiметры з нахiлам - выдатная абарона, барты сто шэсцьдзесят мiлiметраѓ як i кормы. Узбраенне 128-мiлiметровая гармата даѓжынёй калiбра ѓ 57 ЭЛ, вельмi магутная. Валодала магутным, разбуральным, фугасным дзеяннем.
  Некалькi горш хадавыя якасцi пры вазе ѓ семдзесят тон, рухавiк той жа самы што на "Пантэры"-3, але ѓсё роѓна прымальныя.
  Абодва танкi праѓда толькi-толькi пайшлi ѓ серыю. Зат самаходка Е-25 вельмi масавая, простая ѓ вытворчасцi, i выдатна абароненая ѓ iлоб. I дзякуючы хуткасць здзяйсняе парывы. Так што гiтлераѓцы на канi. А СССР адчувае сур'ёзныя праблемы.
  Прарыѓ i на поѓднi i на поѓначы. Такi вось ходу, каб паставiць савецкiя войскi на расцяжку. Ну, а ѓ цэнтры пакуль спакойна. У першую чаргу патрэбна гiтлераѓцам Каѓказская нафта, а ѓ цэнтры занадта моцная абарона, развiтая ѓ iнжынерных адносiнах.
  Але наступ працягваецца. Жорсткiя баi разгарнулiся за Варонеж
  Каманда савецкiх дзяѓчынак ваюе на СУ-100. Машына нядрэнная, i паколькi працы над Т-54 забуксавалi, а васьмiдзесяцi пяцi мiлiметровыя гарматы слабаватыя супраць серыi Е, то машына становiцца ѓсё больш масавай. Магчыма яна стане яшчэ больш масавай чым трыццаць чацвёрка. Для абароны гэта добрая машына.
  Алена басанож ужо чэрвень, i ѓ гэтым раёне Варонежа горача, i ѓ бiкiнi. I iншыя дзяѓчынкi амаль голенькiя. Гэта выдатна.
  Лiзавета хiхiкнула, пасла снарад па Т-4, машыне якая знята з вытворчасцi зусiм нядаѓна - такая тэхналагiчная, што доѓга трымалася ѓ серыi. Але слабаватая, i яе прабiлi.
  Дзяѓчынка адзначыла:
  - Заѓтра чатыры гады з пачатку вайны! I канца i краю ёй няма!
  Кацярына з уздыхам вымавiла:
  - Ды хутка мы будзем спяваць, як...
  Еѓфрасiння праспявала:
  Пяты год у вайне i змроку,
  Злыя фрыцы як сабакi...
  Усе рэзервы ѓ бой кiдаюць,
  Горы трупаѓ вырастаюць!
  I дзяѓчынкi зноѓ страляюць, на гэты раз па Пантэры. Нараджэнне пантэры-2 лепш абароненай i запуск яе ѓ масавую серыю па шэрагу прычын не адбыѓся. I таму савецкая машына палiць. I даволi з вялiкай дыстанцыi прабiвае састарэлы танк. Куды цяжэй было прабiць Пантэр-3, а Тыгр-3 нават ва ѓпор не праб'е ѓ лоб СУ-100. У борт прабiць было б куды складаней. I толькi з вельмi блiзкай дыстанцыi, i тое не напэѓна.
  Алена адзначыла:
  - Пакуль у нас у кропцы прарыву састарэлыя мадэлi, але гэта стане надзвычай крута.
  I сапраѓды палез у бой Е-25 i не адна пры чым. З вялiкай дыстанцыi ён можа дзюбнуць. I браня ѓ яго лабавая такая, што яе не проста сушцы прабiць. Усё ж сто дваццаць мiлiметраѓ пад вялiкiмi рацыянальнымi нахiламi.
  Дзяѓчыны вельмi прыгожыя i трапна страляюць i вельмi сапраѓды дзiвяць супернiка. I ѓ iх ножкi панадлiвыя.
  Вось такiя цудоѓныя ваяѓнiцы. У iх прыгожыя фiгуры, i раскошныя сцягна. I вельмi панадлiвыя ѓ iх ножкi.
  СУ-100 страляе, i забойна дзяѓбае...
  Дзяѓчынкi як яны сябе аблiлi духамi, i лiтаральна душыць iх i дурманiць.
  А ѓ небе ваюе Настасся Ведзьмакова. Яна добрая дзяѓчынка i сапраѓдная ведзьма. Трэба сказаць што ваяѓнiца крывавая.
  Анастасiя была палюбоѓнiцай Берыi. I вельмi ѓ гэтым атрымала поспех.
  I такая выдатная краля.
  I збiвае нямецкiя самалёты на сваiм ЯК-9. У яе авiягармата калiбру 37-мiлiметраѓ. I была з вялiкай дыстанцыi i лупiла з каласальнай сiлай. Вось гэта надзвычай крута. Не такiя тут байцы i крутыя.
  Дзяѓчына-ведзьма лупiла i страляла, i напявала.
  Ну я такая i крутая, босая,
  Як Жукаѓ генерал...
  I тут машына завадная,
  Па лычы фрыцам даѓ!
  Вось такая яна крыклiвая. У гiтлераѓцаѓ пакуль асноѓныя знiшчальнiкi шрубавыя - ТАЯ-152, i МЕ-109 М, яны хуткасныя i з вельмi магутным узбраеннем. Ёсць яшчэ i лёгкi ХЕ-162 - вельмi манеѓраны i хуткасны знiшчальнiк. Але ён цяжкi ва ѓпраѓленнi. Хаця добры... Але не занадта масавы. МЕ-262 даволi актыѓны, i ѓ яго лечаць дзiцячыя хваробы.
  Лепшыя гэта вядома ж рэактыѓныя бамбавiкi - гэта сапраѓды сiла i праблема для Чырвонага войска. Як яны раздзiраюць савецкую абарону. I гэта надзвычай агрэсiѓная палiтыка.
  Але СССР знiшчаюць з забойнай сiлай.
  Супраць рэактыѓных бамбавiкоѓ цяжка знайсцi процiяддзе. А заадно гiтлераѓцы яшчэ жадаюць i Турцыю да вайны падлучыць. Асманам вельмi хочацца ѓзяць рэванш за папярэднiя паразы. I яны ѓжо аб'явiлi ѓсеагульную мабiлiзацыю. Так што ѓ СССР справы трэба сказаць галiмыя.
  Праѓда Берыя правёѓ спецаперацыю, перадаѓ туркам 20 тон золата, каб яны пакуль не нападалi. I гэта на час спрацавала.
  Але ѓсё роѓна сiтуацыя вельмi цяжкая на франтах. Гiтлераѓцы вiдавочна мацнейшыя. Разам са Шведамi яны змаглi напрыклад адрэзаць Мурманск ад сушы, i разразалi Карэлiю.
  Сiтуацыя выглядала крытычнай на паѓночным флангу. Праѓда баi за Варонеж зацягнулiся I немцы ѓ канцы чэрвеня яго не здолелi ѓзяць. I павярнулi на поѓдзень. Гэта было мацнейшым ходам. Але немцы наступалi ѓздоѓж Дона. I быѓ шанец утрымаць абарону за ракой. Што рэальна аказалася б надзвычай выгадна Сталiну. Зрабiць стаѓку на зацяжную абарону i вымотванне гiтлераѓцаѓ.
  Але фюрар вельмi разлiчваѓ на паветраны наступ. ТАЯ-400, напрыклад мог бамбiць заводы на ђрале i за ђралам. I гэта сапраѓды надзвычай сур'ёзная пагроза. Што можна сказаць вельмi паскудна атрымлiвалася.
  Былi ѓ немцаѓ i ракеты, але занадта дарагая, i не вельмi эфектыѓная зброя. Што iмi па Маскве малацiць? А iншыя iдэi?
  Рэактыѓныя бамбавiкi зразумела лепш.
  Ну i ѓ СССР таксама шукаюць адказу. Але з рэактыѓнай авiяцыяй яшчэ доѓгая песня. З танкаѓ Т-54 таксама яшчэ не готаѓ. IС-4 у праекце з'явiѓся, але таксама пакуль у праекце i занадта цяжкi. Таксама праблемы. I што рабiць.
  Iдэй шмат, у тым лiку i лазерную зброю ствараць. Але гэта не панацэя.
  Брытанiя пакуль пасiѓная, i ЗША таксама. Нешта ѓ iх купляць можна за золата. Але ѓ абмежаваных колькасцях.
  Вось Б-29 скапiяваць гэта добрая iдэя. Вайна з Японiяй усё яшчэ iдзе, i можна гэтую машыну i займець. Але гэта было крута i агрэсiѓна. На танкi знойдуцца контртанкi. I СУ-100 у гэтай сiтуацыi выглядае як палачка-вычулачка.
  Немцы ж рухаюцца ѓ паѓднёвым напрамку. Самая масавая iх машына гэта Е-25, i гэтая самаходка такая ѓдалая, што стала працоѓным конiкам.
  На самай справе яе абарона нават супраць IС-2 добрая, ды яшчэ трэба здолець патрапiць у нiзкi сiлуэт. I прабiвае зброю практычна ѓсiх, можа толькi IС-3 у лоб не возьме, але гэтая машына не самая масавая i даволi складаная ѓ вытворчасцi.
  Але рух працягваецца ѓздоѓж ракi Дон, у яго лукавiну.
  Атрад пiянераѓ вырашыѓ даць бой гiтлераѓскiм рацям.
  Пара хлопчыкаѓ-гарнiстаѓ узялаi пратрубiла збор. I давай дзецi ѓ шортах капаць траншэi. Яны энергiчна працавалi рыдлёѓкамi. Хлопчыкi i дзяѓчынкi загарэлыя, нацiскалi голымi падэшвамi на рабро рыдлёвак.
  Разам з тым дзецi былi гатовы i прыняць бой.
  Хлопчык-пiянер Цiмур усклiкнуѓ:
  - За Айчыну нашу мацi, будзем моцна мы стаяць!
  I юны воiн узяѓ i затрубiѓ у горан.
  Дзяѓчынка Марынка ѓзяла i ѓсклiкнула:
  - Ды будзе з намi святло! I вера ѓ камунiзм!
  I юная ваяѓнiца ѓскiнула руку ѓ пiянерскiм салюце. Вось гэта было выдатна. Уся гэтая басаногая, загарэлая каманда.
  Цiмур працаваѓ, i разам з тым думаѓ. Што калi яго слова Хлопчыка-Кiбальчыша зловяць немцы i пачнуць дапытваць. Вось напрыклад гiтлераѓскi кат падняе хлопчыка на прэнг. I будзе бiць яго бiзуном з калючым, сталёвым дротам па голых нагах. Як гэта, напэѓна, будзе балюча. Але Хлопчык-Кiбальчыш засмяецца ѓ твар, i плюне на фашысцкую пысу. Вось гэта было ягонае моцнае рашэнне. Хоць даводзiцца пакутаваць ад дзiцячага цела.
  Цiмур спытаѓ, пiянера капаѓ яму побач:
  - Як ты думаеш Сярожка, калi б фашысты ѓзялi б мяне ѓ палон, я б здужыѓ?
  Хлопчык у шортах i чырвоным гальштуку адказаѓ:
  - Я думаю што так!
  Цiмур нахмурыѓшы лобiк спытаѓ:
  - А калi босыя пяткi пачнуць распаленым жалезам прыпякаць?
  Завушнiца ѓпэѓнена адказаѓ::
  - Ну i тады думаю, выстаяѓ бы!
  Дзяѓчынка Кацька ѓсклiкнула:
  - Лепш такога досведу не мець! Я вось басанож прабеглася па вугольчыках, i хоць мае падэшвы i былi агрубелыя, усё-роѓна надзьмулiся пухiры i было балюча!
  Дзяѓчынка Танька кiѓнула:
  - Ды вугольчыкi балюча, хоць старалася хадзiць без абутку амаль круглы год, толькi ѓ моцны мароз абувала валёнкi!
  Цiмур кiѓнуѓ:
  - Ды па снезе басанож хадзiць калi мароз не моцны i сонечна, то можна. Галоѓнае рухацца... Я вось апошнiя два гады зусiм без абутку заставаѓся i бегаѓ. I ведаеце можна! Ды ѓ марозiк, калi не стаяць на месцы!
  Хлопчык-пiянер Сашка заѓважыѓ:
  - Добра яшчэ ступнi алеем вышмараваць, тады сняжок не так пячэ!
  Дзяѓчынка Алiса хiхiкнула i адзначыла:
  - Але зараз лета! I без абутку змагацца вялiкае задавальненне!
  Хлопчыкi i дзяѓчынкi былi вясёлыя i заспявалi, скалячы зубкi:
  Я пiянер i ѓ гэтым слове ѓсё,
  Яно ѓ маiм палае юным сэрца...
  У СССР усё мiлае павер маё,
  Мы адчыняем у космас нават дзверцы!
  
  Я клятву Iльiчу тады даваѓ,
  Калi стаяѓ пад сцягам парад...
  Таварыш Сталiн проста iдэал,
  Ведай гераiчнасцi подзвiгi апеты!
  
  Маѓчаць не будзем ведайце нiколi,
  I слова i на прэнгу праѓды скажам...
  СССР вялiкая зорка,
  Што мы планеце ѓсёй павер дакажам!
  
  Вось у сэрцы юным калыску спявае,
  I гiмн свабоды хлопчык выконвае...
  Перамог адкрылi бясконцы рахунак,
  Круцейшыя ведайце людзi не бывае!
  
  Мы абаранялi юныя Маскву,
  У мароз хлапчукi басанож i шортах...
  Адкуль столькi сiлы не разумею,
  I адразу Адольфа пасылаем да д'ябла!
  
  Ды пiянераѓ перамагчы нельга,
  Яны нарадзiлiся ѓ сэрца лунае полымя...
  Мой каманда дружная сям'я,
  Мы падымаем камунiзму сцяг!
  
  Бо ты хлапчук таму герой,
  Б'ешся за свабоду ѓсёй планеты...
  I фюрара лысавага урой,
  Як завяшчалi ѓ ратнай славе дзяды!
  
  Пашкадуй Гiтлер ты ад нас не чакай,
  Мы пiянеры дзецi волаты...
  Ззяе сонца i iдуць дажджы,
  А мы навечна з Радзiмай адзiныя!
  
  Хрыстос i Сталiн, Ленiн i Сварог,
  Адзiныя ѓ сэрцы маладога дзiцяцi...
  Выканаюць пiянеры слаѓны абавязак,
  Змагацца будуць - хлопчык i дзяѓчынка!
  
  Вось пацану зараз не пашанцавала,
  Патрапiѓ ён у палон да фашыстаѓ-iзувераѓ...
  I надламалася ѓ буры гэтай вясло,
  Але будзь хлапчук устойлiвым пiянерам!
  
  Спачатку бiзуном бiлi да крывi,
  Потым падсмажылi хлапчуку пяткi...
  У фрыцаѓ вiдаць у сумленнi нулi,
  Мадам надзела чырвоныя пальчаткi!
  
  Падэшвы хлопца рыжы палiѓ агонь,
  Потым хлапчуку пальчыкi ламалi...
  Як ад фашыстаѓ нясе смурод,
  А ѓ думках камунiзму сонца далечы!
  
  У грудзях дзiцяцi полымя паднеслi,
  Вось абгарэла скура, пачырванела...
  Пол цела пiянеру сабакi спалiлi,
  Не ведаючы ѓ пакуты бязмежжа!
  
  Потым пусцiлi злыя фрыцы ток,
  Па жылах электроны праляталi...
  Здольныя пусцiць нас на выдатак,
  Каб спячцы дзецi вы не знаходзiлiся!
  
  Але не зламаѓся хлопчык-пiянер,
  Яго хаця катавалi як тытана...
  Адважна песнi хлопчык юны спяваѓ,
  Каб сьцерцi фашыстоѓскага тырана!
  
  I так ён у сэрцы Ленiна захоѓваѓ,
  Вусны дзiцяцi iсцiну сказалi...
  Над пiянерам слаѓны херувiм,
  Героямi хлапчукi святла сталi!
  Вось так яны выдатна праспявалi i капалi акопы. Але баi працягвалiся, i вось у атакую iдуць гiтлераѓскiя штурмавiкi. У асноѓным гэта пакуль ТА-152 даволi ѓдалы штурмавiк-знiшчальнiк з магутным узбраеннем i бранiраваннем. I яны дзейнiчаюць вельмi энергiчна. А вось рэактыѓныя нямецкiя штурмавiкi, не дасканалыя пакуль i не занадта ѓстойлiвыя, яны хуткасныя, але часта разбiваюцца. I iх пакуль дапрацоѓваюць, i гэта даводзiцца рабiць.
  Але вось дзецi-ваяры мiльгаючы босымi, круглымi пяткамi разбеглiся. I схавалiся. I пачалi страляць з зенiтных кулямётаѓ па гiтлераѓцах.
  I дзецi вельмi нават трапна б'юць. Але ѓ штурмавiкоѓ фашыстаѓ даволi добрая браня. I яе кулямётам так проста не ѓзяць. Патрэбны авiягарматы. А хто дзецям iх дасць. Ды i кулямёты толькi называюцца зенiтнымi, насамрэч гэта састарэлыя Максiмы. Якiя дзецi проста паправiлi, каб яны маглi страляць.
  Але Цiмур не маркоцiцца. I прамаѓляе:
  - Мы ѓсё роѓна пераможам. Нават калi адступiм да ђрала!
  Алег запярэчыѓ:
  - Калi мы страцiм каѓказскую нафту перамагчы будзе вельмi цяжка! Акрамя таго нам патрэбен тэхналагiчны адказ супернiку. I гэта будзе вельмi нават крута калi зброя будзе i простая i танная i эфектыѓная!
  Дзяѓчынка Светка заѓважыла:
  - Вельмi цяжка сумясцiць i прастату i эфектыѓнасць! Гэта як у жураѓля ѓ казцы - нос выцягнуѓ - хвост уграз, хвост выцягнуѓ - нос уграз!
  Хлопчык-пiянер Сашка адказаѓ:
  - Але немцам атрымалася стварыць зброю i адносна простую i масавую, я маю на ѓвазе Е-25, якi стаѓ для нас сапраѓдным кашмарам!
  Цiмур адказаѓ з лютасцю:
  - Але гiтлераѓцы па рогах атрымаюць, усё роѓна! I мы павiнны перамагчы, iнакш нас чакае знiшчэнне!
  Алег заѓважыѓ з мiлым выглядам:
  - Або рабства, што яшчэ горш знiшчэннi!
  Дзяѓчынка Лара прапанавала:
  - А можа быць больш магутную зенiтку зробiм? Праѓда з яе патрапiць будзе складана!
  Хлопчык Павел адказаѓ з ухмылкай:
  - Зенiтку зрабiць гэта добрая iдэя! Але гэта трэба сказаць мала! Ды i як мы яе зможам зрабiць? Нешта няма зачэпак.
  Сапраѓды з дошак зенiтку не зробiш.
  У гiтлераѓцаѓ розныя ёсць распрацоѓкi ѓ галiне авiяцыi. Вось у прыватнасцi ХЕ-377, вельмi магутная машына з дзесяццю авiягарматамi, здольная бiць i па наземных i па паветраных цэлях. Вельмi нават небясьпечная рэч.
  Вось яна зверху i праляцела. Прайшла на брыючай вышынi, i панеслася далей.
  Цiмур адзначыѓ з усмешкай:
  - Гэта розныя платы супернiка! Вораг, як мы бачым, нешта ды можа!
  Алег пагадзiѓся:
  - Нажаль шмат занадта ѓжо можа! Але мы рэальна возьмем i адкажам непрыяцелю!
  Хлопчык Сашка адказаѓ:
  - З вялiкiм пярэкрутам! Будзе шахматная партыя!
  Тут дзяѓчынка Лара спытала Цiмура:
  - Як ты думаеш Бог ёсць цi яго няма?
  Хлопчык-камандзiр адказаѓ:
  - Па Ленiну няма! А што ты сумняваешся?
  Дзяѓчынка з усмешкай спытала:
  - А як тады ѓзнiк сусвет, наша Зямля, i планеты на iм?
  Цiмур адказаѓ з усмешкай:
  - Сусвет гэта не ёсць нешта застылае. Яно знаходзiцца ѓ пастаянным руху, мяняючы форму. I вось у працэсе такой эвалюцыi i ѓзнiкла наша Зямля, i жывёлы i раслiны i iншыя вiды!
  Дзяѓчынка Машка кiѓнула:
  - Ды жыццё гэта суцэльная барацьба! Як i ѓся эвалюцыя, i раслiны i жывёлы ѓ ёй!
  Дзяѓчынка Алiса заѓважыла:
  - Калi б iснаваѓ бы адзiны, усемагутны Бог, то ён бы даѓно навёѓ бы парадак, як гэта зрабiѓ Сталiн!
  Алег адказаѓ:
  - А калi Бог дае нам свабоду волi, каб мы не былi марыянеткамi! Гэта таксама трэба нам разумець! Каб мы развiвалiся i была навука i прагрэс!
  Цiмур з усмешкай заѓважыѓ:
  - Вось гэта ѓжо высокiя матэрыi! Ну, вось скажы цi будзе адказны кiраѓнiк дапушчаць у мiры падобны бардак? I засiлле гiтлераѓцаѓ на нашай Зямлi?
  Алег адказаѓ з логiкай:
  - Калi б Бог умяшаѓся б з самага пачатку, то Гiтлера б не было! Але тады i нашых подзвiгаѓ таксама б не было! А так ёсць магчымасць гераiчнай барацьбы i развiцця асобы!
  Алiса заѓважыла:
  - А што гэта гучыць лагiчна! Цi ведалi б святло не маючы ценi?
  Хлопчык Сярожка хiхiкнуѓ i заѓважыѓ:
  - Толькi ѓжо балюча смяротны гэты цень! Жадалася бы жыць вечна i быць юнымi!
  Цiмур лагiчна заѓважыѓ:
  - Пакуль рана пра гэта думаць! Ва ѓсякiм разе нам! А жыць у прынцыпе магчыма i вечна. Толькi не сiлай Бога, а дзякуючы развiццю навукi!
  Алег з усмешкай заѓважыѓ:
  - Тэарэтычныя Iснаванне Творцы Сусвету як асобы магчыма, але чаму мы павiнны верыць менавiта ѓ версiю па Бiблii. Бо нiякiх сур'ёзных аргументаѓ, акрамя бiблейскiх прароцтваѓ няма. Аднак па-першае не ѓсе прароцтвы можна праверыць, цi не зрабiлi iх хiтрыя габрэi заднiм лiкам, а па-другое сам факт наяѓнасцi сярод аѓтараѓ бiблii людзей са празорлiвымi здольнасцямi нiчога яшчэ не даказвае.
  Цiмур згодна кiѓнуѓ:
  - Сапраѓды не даказвае! Але з iншага боку мне асабiста не падабаецца, што Бiблiю пiсалi не нашы людзi. Ленiн казаѓ, што Бог прыдуманы каб трымаць найнiзкiя класы ѓ падпарадкаваннi. I гэта сапраѓды вельмi падобна на праѓду!
  Дзяѓчынка Вольга лагiчна заѓважыла:
  - Ды з аднаго боку гэта сапраѓды так. Трымаць масы ѓ падпарадкаваннi можна выкарыстоѓваючы словы апостала Паѓла: рабы падпарадкоѓвайцеся гаспадарам, не толькi добрым, але i злым!
  Алег дадаѓ:
  - Акрамя таго ёсць яшчэ паданне якое адчыняе багатым людзям, i шляхетным асобам розныя спосабы ѓзбагачэння i выратаваннi больш, чым беднякам. Нават калi яны вядуць распусную выяву жыцця!
  Дзяѓчынка Машка праспявала:
  Зграшы i пакайся, Пакайся i зноѓ грашы,
  Пакаянне за грэх, за выратаванне душы!
  . РАЗДЗЕЛ No 6.
  Дзяѓчынкi i хлопчыкi схавалiся ѓ розных шчылiнах i бункерах, i блiндажах. I яны каб узбадзёрыцца спяваюць:
  Берлiн ужо амаль пад нашай уладай,
  Не верылася ѓ такое, але спраѓдзiлася.
  Мы адступалi ѓсёй разбiтай часткай,
  З цяжкасцю маглi стрымаць младую злосць!
  
  Цяпер такое браты ведайце, воля бiлася,
  Што бачылi толькi ѓ юных снах!
  Гасподзь явiѓ нам, загiнуѓшым таксама лiтасьць,
  У бiноклi бачым пракляты Рэйхстаг...
  
  Бiлiся мы лiха з дэспатычнай уладай,
  Бо дэман кiруе светам нiбы цар,
  Спадзяюся, хутка будзе мiр i шчасце;
  Тады Хрыстос свяшчэнны мудра кiруй!
  
  Што зрабiлi байцы з траскучай лiрай,
  Нельга сказаць у простых людскiх словах,
  Трагедыя вялiкага Шэкспiра,
  Якi апiшу ѓ сваiх вершах!
  
  Не ствары ёсць запаведзь кумiра,
  Але Радзiме служы вам кажу.
  Расiя камунiзм светам адкрыла,
  Ён пасад Нябеснаму цару!
  
  Любiце Бога сэрцам, разуменьнем,
  Ня будзе, ведай у вас тады праблем.
  Айчына дасць табе салдат прабачэнне -
  Яна сям'ёю стала людзям усiм.
  
  Не будзем успамiнаць, што раней было,
  Народ наш добры, сардэчны i ранiмы.
  Але сунуѓ Вермахт да нас свiное лыча,
  Тады вырашылi - фрыцаѓ мы згноiм!
  
  Ад пекла толькi каскады пякучага пылу,
  Жадаю хутчэй - жаданне змен,
  Але нас нацысты так у баях разбiлi,
  I кроѓ зараз фантанам плёскае з вен!
  
  Але галава мая не медны чайнiк,
  У ёй мудрасць усенародная кiпiць.
  Што фюрар забыѓся ѓ нас выпадкова,
  Наткнуѓся на браню i маналiт!
  
  Ён думаѓ, што закрые лiха дзiркi-
  Жадаѓ здабыць зямелькi i рабоѓ!
  Але выпусцiѓ дух рускi з бутэлькi,
  Калi меч страшны нават дзецюкоѓ!
  
  Мы ж арляты - хлопцы i дзяѓчаты,
  I вермахт як касой зараз разiм!
  Мы харты бяжым - ведай жарабяты,
  А плаваем, зайздросцiм - мянтуз!
  
  Пайшоѓ фашызм з паходам вельмi далёкiм -
  Дайсцi здолеѓ да подступаѓ Масквы,
  Вынiк яму, аднак, стаѓ сумным;
  Ён там, дзе легiёны - Сатаны!
  
  У Айчыне нашай няма навечна гора,
  I няма мяжы доблесцi арлоѓ...
  Паднiмемся ад мора i да мора!
  Сыдзе кашмар рэальны, пякельных сноѓ!
  
  Экзамен прымае жыццём строга,
  Фартуна пераменлiвая, заѓсёды...
  Просты хлопец хлопчык басаногi,
  Але ѓ галаве абутая мара!
  
  Ён жа амаль дзiця ѓ выпрабаванне.
  Нядаѓна чырвоны гальштук павязаѓ.
  Але наперадзе вайны хвацкi пакуты,
  I агнязарны апраметны вал!
  
  Жадаѓ ён свет пабудаваць сам без Бога,
  Зразумела апекаваць нас не магi!
  Але мучыцца давядзецца людзям доѓга,
  Паколькi працу ѓклалi ѓ пiрагi!
  
  Для нас таварыш Сталiн уладар,
  Вось Гiтлер злы шакал на нас напаѓ!
  Ён думаѓ, што прыйдзе як пераможца,
  Але з неба раптам выкiнуѓся напалм!
  
  Прыйшлося бегчы на фронт, нам самаволкай,
  Што рабiць калi дарослым, лаянка - слаба!
  Мы не сябравалi з цыгарэтай гарэлкай,
  I скiнем ведай нацысцкае ярмо!
  
  Не верыѓ вораг ва ѓменне пiянераѓ,
  Воѓк не лiчыѓ - нарвацца на лаѓцоѓ,
  Але зразумелi што гераiчнасць без меры,
  Хоць не жадалi, браць такiх юнакоѓ!
  
  Сяржант нас сустрэѓ аплявухай званкай,
  Я не вазьму ѓ аршын толькi малайцоѓ!
  Але справiѓся дзяцюк-баец з вiнтоѓкай,
  Годным аказаѓся шлях бацькоѓ!
  
  Аб Радзiме як аб багiнi мiлай,
  Малiтвай шэпчуць вусны ѓ мяне!
  Змагалiся дзе i хiтрасьцю, i сiлай,
  Мы асядлалi "Тыгра" як каня!
  
  Мы зямля то ведайце расейцы,
  Адзiны ад Камчаткi да Уфы,
  Жорстка лупяць нас ворагаѓ снарады,
  А слабасць таксама горкая нажаль...
  
  У пажарах з попелам лупяцца вярбы
  Прайшлiся патокам, вiхуры гэтай арды!
  Таварышам прыйшлося капаць магiлы,
  Страгаць у мароз хваёвыя труны!
  
  Жадалi абкласцi нас фрыцы данiнай,
  Каб у ланцуг скаваць - жорсткае бязмежжа,
  Я пiянер прывык зараз да пакут,
  У разведку iшоѓ босы, гурба храбусцеѓ.
  
  Але валёнкi аддаѓ сваёй сястрычцы,
  Каб не нежыць - ведай, не заслужыѓ!
  Але смех ёй гэтак меладычна звонкi,
  Цяпло мне плоць замерлую залiѓ!
  
  Магчыма за нявер'е пакаранне,
  Паслаѓ Гасподзь на Радзiму маю...
  Але ѓ тым Яго велiч, паклiканне,
  На зло даваць адказ - дзякую!
  
  Але што з таго, што пальцы пасiнелi,
  Не смее лiтасцi прасiць стрэл,
  Бо ѓсё для напаѓголага завеi -
  Што Iсуса ведаць я не хацеѓ!
  
  У галаве ѓпартай нiбы вылi совы,
  Няма густу нават мёда i халвы,
  Але што такое тры гадзiны Галгофы?
  Тры гады з лiшнiм працякло войны!
  
  Там можа Бог нас у пекла са смехам кiнуць,
  Калi i так вакол Тартар i пекла.
  У любым селiшчы плачуць горка ѓдавы,
  У кожнага ѓ сям'i Хрыстос укрыжаваны!
  
  Але лiтасцi мы чакаць маем не правы,
  Часам жыццё горш за ѓлонне Сатаны,
  Няхай раскажа ѓся мая дзяржава,
  Як палеглi ѓ цвiнтар - краiны сыны!
  
  Не, ведайце славу фюрара, надзьмулi,
  Яе мы развянчалi ѓ пух i прах,
  Я выжыѓ, быѓ кантужаны, паранены куляй,
  Але на шчасце сам застаѓся на нагах!
  
  Без крывi ведай, перамога не наступiць,
  Такую справу браты пракруцiлi,
  I не дапаможа нават казкi дубчык,
  Нямеччыны мы сапраѓды абавязак вярнулi!
  
  Вярнулi, але засталося нават лiшка,
  I здох ад страху таракан-тыран,
  Я памужнеѓ, але ѓсё яшчэ хлапчук,
  Вус не прабiѓся, але ѓжо тытан!
  
  Бо доблесць наша ѓзросту не ведае,
  Ваѓчаня гэта зусiм не хлапчук,
  А Авель не падступны братка Каiн,
  Я дарослы, i, мабыць, нават занадта,
  
  Вочы слязiлiся, аѓтамат - бервяном,
  I дзе толькi мужнасць чэрпаѓ,
  Як Iсус са змучаным чалом...
  Бо сэрца стала цвёрдым як метал!
  
  Мне Радзiма ёсць галоѓная ѓцеха,
  У ёй саладзей мёду срэбра ручаi,
  Зорка героя вышэйшая ѓзнагарода -
  Сам Сталiн мне яе павер, уручыѓ!
  
  
  Сказаѓ: з такiх як ты прыклад браць трэба,
  Хто баязлiвец, то лепш цiха прамаѓчы,
  А для Айчыны няма пышней за сад,
  Куюць байцы да дзвярэй у Эдэм ключы!
  
  Правадыр працягвае - я напагатове,
  Гатовы ѓзляцець як сокал жвавы ѓверх!
  Але сягоння адкладзi храбрац вiнтоѓку,
  Вазьмi ты, абцугi, молат i працуй!
  
  Ну што зразумета ѓ дурасцi няма сэнсу,
  Узяѓ у рукi пасталелую дзяѓчынку,
  I пачаѓ справу да славы камунiзму,
  Пабудуй з дрэва паруснiк i лодку,
  Што не з'явiцца крэйсерам фашызму,
  Мы скрушым усё агiдным гадам горла,
  Ведай не пройдзе патугi рэваншызму!
  Iдзе пяты год Вялiкай Айчыннай вайны, i ѓ лiпенi баi па ѓсёй практычна лiнii фронта. Немцы, шведы, фiны наступаюць на поѓначы. Яны iмкнуцца ѓзяць увесь карэльскi паѓвостраѓ пад кантроль. I кiдаюць у бой значныя сiлы. Шведы маюць уласныя, даволi арыгiнальныя танкi. Яны без вежы i з нахiльнай бранёй. Небяспечныя машынкi. У iх ствол паднiмаецца ѓверх i круцiцца.
  Хаця ёсць i некаторыя недахопы.
  Але гэта так дэталi... Вось напрыклад, працоѓная Е-25 паказвае сябе вельмi агрэсiѓна i небяспечна. Хаця самаходка гэта таксама далёка не дасканаласць. Напрыклад, адсутнасць круцiльнай вежы - вельмi сур'ёзны недахоп.
  Нельга весцi аглядны агонь, што нараджае праблемы.
  А вось Баба Яга на ступе з вышынi назiрае за рухам нямецкiх самаходак. Яна пакуль нi ѓ што не ѓмешваецца. Бо магiя гэта адно, i казкi, а рэальнае жыццё iншае. Як i вайна, у якую паскуддзе пакуль не залазiла. Як зрэшты i анёлы. Маѓляѓ, няхай людзi самi разбiраюцца.
  Баба Яга крутанулася i праспявала:
  Людзi любяць ваяваць,
  Гэта нават не грэшна...
  Але Егiне напляваць,
  I паверце не смешна!
  Да яе на мятле падляцела яшчэ адна Баба Яга маладзейшая. Яна з прысвiстам спытала:
  - Цiснуць фрыцы?
  Баба Яга старэйшая адказала:
  - Ды душаць!
  I абедзве прадстаѓнiцы цёмных сiл заспявалi:
  Эх Гiтлер, эх Гiтлер, эх Гiтлер казёл,
  Навошта на Айчыну палез ты асёл...
  Атрымаеш ад нас ты менавiта ѓ пятак,
  Нарвешся на моцны Егiнi кулак!
  Ды тут нячыстая сiла розныя спосабы можа паказаць. Але ж i сам Гiтлер з акультнай сiлай ведаецца. Напрыклад, з гэтай нагоды розныя даследчыя працы праводзяцца. У прыватнасцi нават дух Распуцiна выклiкалi.
  Вось i вампiр над хвоямi ѓзляцеѓ. Ён тое пырхаць умее. Хоць лятаць гэтую дзiѓную ѓласцiвасць. I прамаѓляе з усмешкай:
  - Ну, што прыгажунi Егiнi, можа задаволiм гiтлераѓцам Кукен-квакен?
  Баба Яга тая старэйшая запярэчыла:
  - Мы ѓ чалавечыя войны, за рэдкiм выключэннем не ѓмешваемся!
  Тут пачуѓся шум, i на пыласосе iмчалася, даволi пацешнага выгляду выдатна якая захавалася бабулька з пацуком у руках. Яна круцiлася i падскоквала на сваiм лятальным апараце.
  Малодшая баба Яга спытала:
  - Ну, што бабулька Шапакляк, ты быццам бы хацела дапамагчы СССР?
  Жанчына з пацуком лятаючая на пыласосе рыкнула:
  - Не бабулька, а проста Шапакляк! У мяне ѓсе свае зубы i вельмi вострыя.
  А вось толькi што я супраць гiтлераѓцаѓ такую дыверсiю ѓчынiла, проста жудасць!
  Вампiр з ухмылкай спытаѓ:
  - I што ты iм зрабiла? Пацук цi што пад гусенiцы паклала?
  Шапакляк кiѓнула.
  - Вось менавiта пацук! Я зрабiла некалькi сотняѓ магiчных клонаѓ маёй Ларыскi, i яны пагрызлi гусенiцы танкаѓ i самаходак. Так што рух наперад фашысцкiх войскаѓ на адным участку фронта спынены!
  Старэйшая Баба Яга хiхiкнула i адзначыла:
  - Гiтлераѓцаѓ спынiць гэтую добрую справу, але... Нам казачным iстотам у ход вайны ѓмешвацца забаронена, нават на правым баку. Людзi павiнны з варожай нячысцю спраѓляцца самi!
  Шапакляк крутанулася i адзначыла:
  - Можа, вы i правы! Хто людзям дапамагае, той марнуе час дарма! Добрымi справамi - праславiцца нельга!
  I гарэзлiвая бабулька на пыласосе стала набiраць вышыню, каб перайсцi ѓ казачнае вымярэнне.
  А вайна працягвалася з дзiкай сiлай. У адным месцы танкавыя i самаходныя калоны фашыстаѓ зашкодзiла старая Шапакляк. I iх гусенiцы тэрмiнова рамантавалi. Або ставiлi новыя. I гэта было выдатна.
  Але вось у бой iдуць новыя машыны. Гэта сапраѓды сур'ёзна.
  Гiтлераѓцы рухаюцца ѓ паѓднёвым напрамку. Па iх малоцяць Кацюшы i Андрюшы. I дзейнiчаюць вельмi энергiчна. Але фашысты адказваюць стрэламi з газаметаѓ. I лупяць капiтальна i з размахам.
  Вось гэта сапраѓды баявы размах. I гарыць зямля i метал. Усё рэальна абсыпаецца.
  Вось такое адбываецца перацягванне каната. Дакладней баксёрскi паядынак.
  Немцы спрабуюць знiзiць страты, кiдаючы ѓ бой тэхнiку, i штурмавiкi. Для прарыву лепш падыходзяць iх танкi сэрыi Е, але iх пакуль яшчэ мала. САУ Е-25 добрая, але ѓсё ж адсутнасць верцiцца вежы стварае праблемы ѓ нападзе. Гэта зусiм не танк, а самаходка, з якой шмат валтузнi, i каб стрэлiць у бок, яна павiнна павярнуцца ѓсiм корпусам.
  Што зразумела знiжае яе эфектыѓнасць у нападзе, але робiць вельмi моцнай у абароне.
  Герда i яе экiпаж едуць на "Пантэры"-3. Машына вельмi нават нiчога. Яе мадыфiкацыя дазваляе прабiваць усе танкi, можа быць акрамя iлба вежы IС-3, але гэты танк вельмi рэдкi.
  Дзяѓчына едзе сабе i напявае:
  - Мы дзяѓчынкi атакуем,
  Супастатаѓ цэлы дзень...
  I вершу жартам рыфмуем,
  Трапна нам страляць не лянота!
  Шарлота з мiлым выглядам адзначае:
  - Ды страляць нам ужо сапраѓды не лянота! Можа, возьмем i прапаем нешта.
  I дзяѓчына ѓзяла i стрэлiла босымi пальчыкамi ножак нацiснуѓшы на кнопку, i чарговая савецкая гаѓбiца перавярнулася. I яе ствалы лiтаральна пасыпалiся.
  Ды менавiта, гэта была з двума стваламi бандура. Пантэра-3 усiм добрая, нават нядрэнная ѓ яе бартавая браня, сто мiлiметраѓ пад нахiламi даюць шанец адрыкашэцiць нават 85-мiлiметровы снарад Т-34-85 самага масавага савецкага танка.
  Трэба адзначыць, што грозны IС-3 на практыцы ѓ масавай вытворчасцi не так ужо i добра. Яго бранявыя швы часта разыходзяцца ѓ руху, ды i ва ѓмовах вайны - шчупаковы лыч, вельмi нават цяжка зварыць. Хоць гэта адзiная машына, якая здольна стварыць праблемы Пантэры-3, у першую чаргу з-за жывучасцi сваёй бронi i абароны iлба. Акрамя таго хаця гарматы Iсаѓ i не бяруць нямецкую машыну ѓ лоб, але з-за вялiкай разбуральнай сiлы снарада, здольныя ненесцi шкоду i не прабiѓшы браню.
  Дзяѓчынкi трэба сказаць вельмi харты. I ѓсаджваюць у савецкiя машыны снарады ѓ руху, бо ѓ iх ёсць гiдрастабiлiзатар. Сур'ёзныя можна сказаць дзяѓчаты.
  Вось калi катавалi пiянера, то на голае цела хлопчыка гадоѓ трынаццацi капаѓ кiслату. Гэта вельмi жорстка. Потым пiянера чакала страшная смерць, нямецкiя дзяѓчынкi яго праткнулi шампурам, i на вялiкiм вогнiшчы жыѓцом засмажылi. Ну пасля чаго паперчылi, i сталi есцi. I iншым салдатам Трэцяга Рэйха давалi далiкатнае, сакавiтае мяса хлапчукi. I тыя калi - не папярхнулiся.
  А вось зараз яны страляюць па савецкiх войсках. У вялiкай дыстанцыi прабiваюць Т-34-85, прымушаючы гэтую машыну гарэць i выбухаць. Вось гэта сапраѓды ѓ iх якая шкадуе гармата. Праѓда ствол доѓгi, яго нават возяць на эшалонах у разабраным выглядзе. Але б'е снарад моцна. I ад бранi толькi пырскi разлятаюцца.
  Шарлота рудая дзяѓчынка аблiзнулася. Яе снарад толькi што адштабнаваѓ СУ-100, а дадзеная машына даволi небяспечная. I прабiць яе трэба з вялiкай дыстанцыi, так у борт яна Пантэру-3 бярэ, ды i лоб зблiзку можа аказацца небяспечнай. Хоць, як раз нямецкая машына мае бранiраванне i вежы i верхняй частцы корпуса непрабiѓное нi для СУ, нi для IС. Але ѓсяго роѓна, асаблiва IСЫ- здольныя прычынiць шкоду. У iх снарадаѓ вялiкая, фугасная моц.
  Крысцiна, дзяѓчына рудай масцi прабуркавала:
  - Першая праталiна - пахаванне Сталiна!
  I стрэлiла па супернiку, выкарыстоѓваючы босыя пальчыкi ножак. Вось гэта дзяѓчынка. У яе валасы - сумесь медзi i золата. Пышная дзяѓчына, здольная рэальна на шматлiкае.
  I Магда сцiплая прыгажуня. Таксама любiць зверстваваць. Вось напрыклад, калi дапытвае хлапчукоѓ, то да iх басанож падэшва прыкладвае кавалкi распаленага жалеза. I тады такi апетытны пах - нiбы дзiка пякуць атрымлiваецца.
  Усе чатыры дзяѓчыны напяваюць:
  - Мы смела ѓ бой пойдзем,
  За ѓладу фашыстаѓ...
  I ѓ парашок сатрэм,
  Усiх камунiстаѓ!
  Такiя вось дзяѓчынкi - гонар iм i хвала. I чаго яны толькi не задавальняюць. Выдатныя ваяѓнiцы. Могуць паказваць несумненнае майстэрства.
  Пантэра-3 у цэлым i па хадавых якасцях, i па баявых танк - амаль iмба.
  А вось Тыгр-3 таксама машына крутая. I абаронена выдатна ѓ лоб. А яе гармата ѓ калiбр сто дваццаць восем мiлiметраѓ. Яна i IС-3 упэѓнена бярэ ва ѓсякiм разе зблiзку. А саму яе так проста не прабiць нават у борт - сто семдзесят мiлiметраѓ браня пад нахiлам. Можна, сказаць - смертаносная машына. I фугаснае ѓздзеянне яе снарада - забойнае.
  Савецкiя войскi гэтага Тыгра баяцца. Яго нават называюць - iмператарскi Тыгр. Вельмi нават небяспечная штучка.
  I цiсне савецкiх салдат ён гусенiцамi... I чым СССР зможа адказаць?
  А ѓ небе самалёты. Вось дзве гiтлераѓскiя лётчыцы Альбiна i Альвiна на штурмавiках ТА-152, як савецкiя войскi малоцяць. I б'юць i з авiягармат, i ракетамi. Не дзяѓчаты, а монстры.
  Альбiна напявае:
  Закляты i старажытны,
  Вораг зноѓ клянецца...
  Мяне расцерцi,
  Расцерцi ѓ парашок,
  Але анёл не дрэмле,
  I ѓсё абыйдзецца....
  I скончыцца ѓсё добра!
  У Маскву верхмарт з крывёю прыйшоѓ!
  Альвiна адзначыла, лупячы па наземных мэтах:
  - Мы сапраѓды шмат што можам! А нашы ножкi да чаго добрыя!
  I ваяѓнiца засмяялася. Яна ѓспомнiла як палонныя салдат цалавалi iх босыя падэшвы. Гэта глядзелася пацешна. А потым яны аднаго хлапчука гадоѓ чатырнаццацi павесiлi ѓнiз галавой. I сталi мускулiстае, загарэлае цела падсмажваць з дапамогай паходняѓ. Юны савецкi салдат роѓ. Балюча яму было. А дзяѓчынкi смажылi. Потым пасыпалi яго перцам i соллю. Ад болевага шоку хлапчук адкiнуѓ капыты.
  А яны яго елi, i дзяѓчаты i хлопцы вермахта. Ножыкам зрэзалi мяса з рэбраѓ. А Альбiна паспрабавала ножку, i ёй вельмi спадабалася. Вось такiя яны дзяѓчынкi. Людаедства ѓ iх у гонары. Чалавечае мяса па гусце нагадвае свiнiну, а ѓ хлапчукоѓ парася - гэта iм падабаецца.
  Альбiна i Альвiна зноѓ выпусцiлi забойнай сiлы, рэактыѓныя ракеты, i праспявалi, скалячы зубкi:
  Белыя ваѓкi збiваюцца ѓ зграю,
  Толькi тады выжыве род...
  Слабыя гiнуць, iх забiваюць,
  Ачышчаючы святую кроѓ!
  I з авiягармат падпальваюць савецкую сушку. Вось гэтае забойнае ѓздзеянне баявых асобiн.
  Яны так i лупяць у дах, па савецкiх машынах. Не даюць iм нават прадыхнуць. А савецкiя войскi страляюць з кулямётаѓ, iмкнучыся збiць. Такiя вось тут дуэлi. Ну i з боку савецкiх войскаѓ спрабуюць нешта супрацьпаставiць. Адна з iдэй пераняць у немцаѓ люфтфаѓст. Гэта значыць, стральбу безадкатнымi прыладамi, у стылi Кацюшы ѓ паветра. На малой дыстанцыi нямецкi самалёт можна збiць. Але гэта трэба здолець яшчэ зрабiць.
  Савецкiя войскi ад удараѓ з паветра нясуць вялiкiя страты. Пажары ѓспыхваюць у тыле. Вось гэтае крывавае ѓздзеянне. I бомбы яшчэ працягваюць сыпацца.
  Рэактыѓныя бамбавiкi вельмi эфектыѓныя. Вiнтавы нямецкi бамбавальнiк Ю-488, ледзь з'явiѓшыся стаѓ ужо састарэлым на фоне серыi Арада. Або ТАЯ-152, таксама не слабой машыны. Або ТАЯ-400 якую зрабiлi з рэактыѓнымi рухавiкамi. I яна здольная бамбiць усю тэрыторыю СССР. Вось гэта скажам так - уздзеянне смерцi. I бомбы сыплюцца i на савецкiя гарады, i ваенныя аб'екты. I гэта проста смяротнае разбурэнне.
  Ю-488, зрэшты нядрэнны чатырох маторных бамбавiк. Меншы пляц крыла дазваляе яму разгоняцца да сямiсот кiламетраѓ у гадзiну, i савецкiя знiшчальнiкi проста не могуць яго дагнаць. Гэта сапраѓды сiла.
  I дзяѓчаты-лётчыцы ѓ кабiне сядзяць i маюць цудоѓны агляд. I ѓ iх з усiх бакоѓ браняшкло. А самi ѓ адным толькi бiкiнi i босенькiя. Свае мiлыя мордачкi скаляць i смяюцца. Вось гэта дзяѓчаты. З вялiкай дыстанцыi бомбы скiдаюць. Што робiць надзвычай забойнае ѓражанне.
  Ваяѓнiцы што трэба. А вось хлопчыка помуць яны кахаюць. Але не абавязкова яго агеньчыкам палiць. Можна i культурна, iнтэлiгентна, напрыклад, казытаць гусiнымi пёрамi. Гэта трэба сказаць вельмi нават здорава. Вось ды пiянеры гадоѓ дванаццацi голенькiя, дзiцячыя пятачкi, пёркам казычаш. Хлопчык спачатку смяецца. А потым яму становiцца балюча, i ён стогне. I гэта ѓжо не жарт. Можна, дзiця нават да смерцi заказытаць, выкарыстоѓваючы i пяткi i падпахi. Што скажам так дзяѓчынкам-лётчыцам падабаецца. Можна, шмат чаго даведацца дапытваючы iнтэлiгентна. I яны ѓ гэтым атрымалi поспех.
  А зараз на галовы савецкiх войскаѓ такiя забойныя бомбы кiдаюць. Тыя лiтаральна будынкi зносяць, i прабiваюць варонкi. Вось гэта разбуральнае ѓздзеянне. I яны скажам так - агрэсiѓныя байцы.
  Але вось Настасся Ведзьмакова савецкая лётчыца, пачуццё гумару своеасаблiвае мае. I калi што з трыццацi сямi мiлiметровай гарматы фашыстаѓ збiвае. Няхай яны толькi трапяцца ёй. Гэта дзеѓка скажам так - забойная.
  I босымi ножкамi ѓсё з вялiкай энергiяй наводзiць i дзяѓбае. Не дзяѓчына - сапраѓдны тэрмiнатар.
  Яна ваявала яшчэ ѓ грамадзянскую вайну. Дакладней нават яшчэ ѓ Крымскую, часоѓ Мiкалая Першага. Босая дзяѓчынка хадзiла ѓ разведку i падкладала мiны англiчанам i французам, падрывала склады. Яна была такая прыгожая, сiмпатычная, рыжанькая. I умела спяваць. Прычым, спявала не толькi на рускай, але i на англiйскай, французскай, турэцкай. Такая вось скажам дзяѓчынка-пажар. I за час вайны прымудрылася атрымаць усе чатыры ступенi Георгiеѓскага крыжа, у тым лiку з золатам i бантамi.
  А будзь гэта дзяѓчынка ѓ Порт-Артуры то крэпасць нiколi б не ѓпала. Яна ж такое ѓмела. Асаблiва калi падрасла. Але вышэйшыя сiлы не давалi ёй разгорнуцца. Вось i зараз яе магiчныя сiлы абмежаваныя. Бо СССР мусiць ваяваць без магii.
  Ну, што ж раз без чараѓнiцтва, то Настасся Ведзьмакова як разыдзецца. I МЕ-262 як загарыцца, ды i возьме i абрынецца. I ахоплены полымем сышоѓ у пiку. А дзяѓчына-тэрмiнатар падскокваючы босымi, загарэлымi, мускулiстымi ножкамi праверашчала:
  - А я баба такая крутая, усё фашыстаѓ урою ѓ мех!
  I як возьме i засмяецца. I зноѓ стрэлiѓ i вырашэцiць супернiка.
  А iншая дзяѓчына Акулiна Арлова ѓзяла i прабуркавала:
  - У iмя iдэй камунiзму! Каб фюрар лысы здох!
  I таксама нацiснула босымi пальчыкамi ножак на рычажок пасылаючы забойнай сiлы прэзенты анiгiляцыi. Вось гэта сапраѓды дзеѓка што трэба.
  Нават гiтлераѓскi самалёт рассыпаѓся.
  А дзяѓчынкi трэба сказаць выдатныя i стройныя. Можна сказаць цудоѓныя. I падцягнутыя. А на жываце ѓ iх плiткi прэса. I яны падобныя на шакаладкi. Наколькi цудоѓныя кралi. Ножкi ѓ iх адрознiваюцца i формай i вытанчанасцю, i выдатнай пышнасцю. Не ваяѓнiцы, а проста цуд. У iх ёсць i шарм, i грацыя, i выдатнае балансаванне. Яны наогул дамы якiя каня i спыняць i асядлаюць.
  Маргарыта Магнiтная таксама ѓ палёце. Яна выкарыстоѓвае самалёт i для ѓдараѓ i па наземных i паветраных цэлях. Дзяѓчынка што трэба...
  Дарэчы, тры савецкiя прыгажунi таксама вельмi любяць палонных мучыць. I асаблiва прымушаць цалаваць iм босыя ступнi. А перад гэтым уступiѓшы ѓ гной. Каб мужыкi не кайфавалi, а наадварот iм было б брыдка i гэта было б iм не кайф...
  А яшчэ палоннага фашыста крапiвой высячы вялiкае задавальненне. Праѓда савецкiя дзяѓчаты мелi маральную мяжу i жанчын i дзяцей не катавалi. Зрэшты, хлопчыкаѓ не так шмат у вермахце, хаця iх колькасць i расце. Але фашысты ѓ асноѓным выкарыстоѓваюць для папаѓнення асабовага складу еѓрапейскiя краiны. А тамака народа шмат. Ну i яшчэ мясцовае насельнiцтва.
  Акрамя таго фашысты звычайна прарываюць абарону вялiкiмi масамi бронетэхнiкi, што дазваляе зменшыць страты ѓ асабовым складзе.
  . РАЗДЗЕЛ No 7.
  Пасля серыi баёѓ, савецкiя войскi адышлi за раку Дон зрабiѓшы яе натуральнай перашкодай. Немцы спрабавалi наступаць з таманскага паѓвострава, але i там iх чакала вязкая абарона. Iшла закулiсна барацьба дыпламатаѓ i спецслужбаѓ каб у вайну падлучыць Турцыю. Iспанiя павялiчыла колькасць добраахвотнiкаѓ, на ѓсходнiм фронце, актывiзавалася i Iталiя. Японiя ѓсё яшчэ ваявала з ЗША. У жнiѓнi атамную бомбу стварыць амерыканцам не ѓдалося. I таму вайна на ѓсходзе надоѓга.
  А Трэцi Рэйха спрабаваѓ павялiчыць выпуск новых пантэр i тыграѓ. Iдэя запуску Е-100, таксама лунала ѓ паветры, але практыка паказаѓ што танкi цяжэйшыя за семдзесят тон - гэта проста гiры, i цяжэйшыя толькi замiнаюць. Тым больш нямецкая серыя мацнейшая за савецкiя машыны. I IС-3 пакуль не масавы.
  У вераснi ѓ гiтлераѓцаѓ з'явiѓся больш дасканалы МЕ-262 Х, якi меѓ стрэлападобныя крылы мела хуткасць да тысячы ста кiламетраѓ з пяццю авiягарматамi. Але пакуль гэта толькi першыя ѓзоры.
  Немцы на поѓначы разам са шведамi захапiлi амаль увесь паѓвостраѓ. I Мурманск быѓ адрэзаны. I яго заблакавалi. У цэнтры ѓсё яшчэ iшлi баi.
  Чырвоная Армiя спрабавала контратакаваць. У кастрычнiку палiлiся дажджы. I баявыя дзеяннi сталi сцiхаць.
  Сталiн i сам на пяты год вайны стамiѓся. Але заключыць свет страцiѓшы столькi тэрыторыi. Хаця нейкiя закулiсныя спробы перамоваѓ былi. I знайсцi б разумны кампрамiс. Але абодва бакi разумелi, што гэта вайна на знiшчэнне.
  Рэактыѓная авiяцыя Трэцяга Рэйха працягвала калоць савецкiя пазiцыi. I яе так проста не спынiць.
  Гiтлер разлiчваѓ усе рэсурсы Расii проста выбамбiць. Ну i на новую зброю таксама. Савецкi IС-3 меѓ добрую абарону iлба, але дрэнную обзорность, i слабыя хадавыя якасцi, ды i швы часта разыходзiлiся. Так што IС-2 нягледзячы на слабаватую абарону заставаѓся ѓ серыi. Яны маглi змагацца з нямецкiмi танкамi i самаходкамi.
  Няхай нават у iх праблемы з дакладнасцю i са хуткастрэльнасцю i абаронай. Як i ѓсё больш модныя СУ-100, якiя страляюць часцей, чым IС-2 i зроблены на базе Т-34.
  Паколькi СССР больш абараняецца, чым атакуе, Сушкi, прасцейшыя ѓ вытворчасцi, але лепш узброеныя - вельмi запатрабаваныя.
  У немцаѓ Е-25 самаходкi яшчэ лепш сушак, але без паѓнавартасных танкаѓ з якая верцiцца вежай, весткi наступ не зусiм атрымлiваецца.
  Хаця некаторыя поспехi ѓ гiтлераѓцаѓ ёсць. Але ѓ лiстападзе савецкiя войскi ѓ цэлым стабiлiзавалi фронт. I нават спрабавалi контрнаступаць. Але гiтлераѓцы ѓ абароне добра сядзяць. У небе ѓ iх перавага якi ѓвесь час павялiчваецца. Хафман давёѓ колькасць збiтых самалётаѓ да да снежня да пяцiсот, i атрымаѓ за чатырыста самалётаѓ Рыцарскi Крыж Жалезнага Крыжа з залатым дубовым лiсцем i дыяментамi, а за юбiлейны пяцiсоты самалёт - ордэн Германскага арла з дыяментамi.
  Альбiна i Альвiна таксама перавысiлi трыста збiтых самалётаѓ кожная, i хутка набiралi басаногiя дзяѓчынкi ѓ бiкiнi рахункi. Яны ѓ плане баявога ѓздзеяння можна сказаць дасканаласць i прыгожыя, i сэксуальныя. I Гiтлер iм асабiста ѓручыѓ па Рыцарскiм Крыжы Жалезнага Крыжа са срэбным дубовым лiсцем мячамi i дыяментамi.
  Наступiѓ тысяча дзевяцiсот сорак шосты год. Як кажуць вось яна вайна - благая цётка i сцерва яна. Немцы павялiчваюць колькасць знiшчальнiкаѓ МЕ-262 Х, i яны дамiнуюць у небе. Ёсць яшчэ МЕ-1100 з крыламi зменлiвай стрэлападобнасцi. Але ён патрабуе для кiравання лётчыкаѓ высокага класа. I ТАЯ-183 больш практычная машына, i таксама стала паступаць у серыю.
  У авiяцыi яшчэ Ю-287 машына з крылом зваротнай стрэлападобнасцi, каб паменшыць лiк МАХА з'явiлася. Таксама стварае немаленькiя праблемы. Але гэта пакуль першыя крокi, i можна сказаць машына iмба.
  Ну i на падыходзе ѓ серыю бясхвосны, рэактыѓны бамбавiк, здольных нават бамбаваць тэрыторыю ЗША. I таксама небяспечная машына. Няпроста з такой спраѓляцца. А ѓ СССР пакуль што рэактыѓных самалётаѓ няма. У серыю не запушчаныя. Адзiнае з'явiѓся ЛА-7 з трыма авiягарматамi, свайго роду адказ на магутнае ѓзбраенне фашыстаѓ. Але без рэактыѓнай авiяцыi завал.
  Ленiнград у коле блакады, i фашысты яго абстрэльваюць. Але на штурм не iдуць. Ёсць план акружыць па Ладажскiм возеры i поѓнасцю блакiраваць.
  Нягледзячы на зiму фашысты атакавалi ѓ гэтым напрамку, ужо даволi масава прымяняючы найноѓшыя пантэры i тыгры. Баi зацягнулiся. Савецкiя войскi супрацiѓлялiся адчайна. Гiтлераѓцы прасунулiся толькi на трыццаць кiламетраѓ за месяц i спынiлiся. Тыгр раз-пораз пры вазе семдзесят тон захрасаѓ у снезе.
  Фюрар стараѓся знiзiць страты, i не спяшаѓся. I бомбы на СССР сыплюцца.
  Заводы сыходзяць пад зямлю... Вайна нагадвае перацягванне лiны.
  Сталiн спрабуе выкарыстаць супраць фашыстаѓ свой дастаткова моцны козыр - партызанскi рух.
  Што ж выдатна ѓсё тое, што да перамогi iдзе, узяць уверх над ворагам, ну а сродкi не ѓ рахунак.
  Дзяѓчынка гадоѓ чатырнаццацi Лара Мiхейка якраз 30 студзеня была адпраѓлена каб здзейснiць дыверсiю i сапсаваць святкаванне прыходу Гiтлера да ѓлады фашыстаѓ.
  Дзяѓчынка iшла даволi хутка па снежнай дарозе. Зiма гэта не жарт. Лара мела нейкi абутак, але вельмi грубы. I за час доѓгай дарогi моцна нацерла ножкi. Таму яна зняла сваiх грубыя, драѓляныя чаравiчкi i пайшла басанож. Яе ножкi былi мазолiстыя. Яна без абутку хадзiла амаль круглы год. I ёй трэба сказаць гэта падабалася. Так лёгка i прыемна, i вельмi хутка грубеюць падэшву. Увесну, улетку, увосень, Лара падчас вайны наогул не абувалася. Нават па лёгкiм снезе бегала босая, ёй так было прыемней спрытней.
  У люты студзеньскi мароз без абутку не так прыемна. Але Лара звыклая басаножка, i галоѓнае не стаiць на месцы, а амаль бяжыць. Так у яе ступнi менш мерзнуць, хоць i сталi чырвонымi нiбы лапкi гусака.
  Дзяѓчынка мела ярка-рудыя валасы, якiя ѓ яе галiны, i калi дзьмуѓ вецер развялiся нiбы пралетарскi сцяг з якiм штурмуюць Зiмовы палац.
  Дзяѓчынка апранутая ѓ лахманы, якiя дрэнна грэюць. Але так менш падазрэнняѓ. Яна i так ужо амаль дзяѓчына, i на яе азiраюцца. Можна i прагарэць з такой кiдкай знешнасцю, i медна-чырвонымi валасамi.
  Але Лара не маркоцiцца, яе босыя, правiльнай формы, ножкi вельмi спрытныя. Хоць мазалi на падэшве i цвёрдыя, дужыя. Але яны яе ножкi не псуюць, формы ступняѓ застаюцца хупавымi пры ѓсёй нелюбовi дзяѓчынкi да абутку.
  Дзяѓчынка iдзе сабе i напявае з энтузiязмам:
  Я Лара басаногая дзяѓчынка,
  Пайшла ваяваць з фрыцам у цёмны лес...
  I галасочак у красунi звонкi,
  Сам Iсус Вялiкi Бог уваскрэс!
  
  Мы воiны лiхiя партызаны,
  За нас травiнка, кусцiк, грудок...
  Хоць шлях нам усеваюць не цюльпаны,
  Бяда прыйшла на русiчаѓ парог!
  
  Мы любiм Мацi Марыю Найсвяцейшую,
  Пры гэтым зараджаны аѓтамат...
  Дзяѓчынку ножку трацiць аб снег босую,
  Такi сур'ёзны тут прыйшоѓ расклад!
  
  Я дзяѓчынка вялiкая патрыётка,
  Страляюць вельмi трапна прама ѓ вока...
  I галасочак рудай вельмi звонкi,
  I голай пяткай у лоб фашысту дасць!
  
  Яна ж любiць свет у пахкiм траѓнi,
  I хоча зрабiць у шчасцi цэлы свет...
  У гурбу iдзе дзяѓчынка тут босая,
  Нiкола цудатворац ёй кумiр!
  
  Малiлася Iсусу Лара ѓ храме,
  Дзе бляск абразоѓ зiхацiць залатых...
  Апостал Павел там у раскошнай раме,
  Пакахаем i Хрыста, i ѓсiх святых!
  
  Ды будзе ѓ дзяѓчынкi далiкатным сэрца,
  Каб злосць утаймаваць нам усiм дапамог...
  Адкрыем шчасце хутка Рая дзверцы,
  Бо з Радзiмай i анёлы i Бог!
  
  За Русь не пашкадуем сёстры жыццяѓ,
  Здабудзем славу Радзiмы павер...
  Я веру будзем жыць пры камунiзме,
  I прыадчынiм шчасцi ѓ космас дзверы!
  
  Для нас Хрыста вялiкiя запаветы,
  Каб блiжняга як Госпада любiць...
  Вось гераiчнасцi подзвiгi апеты,
  А фюрар з лысiнай гэта проста дзiчына!
  
  Як я люблю паверце Iсуса,
  I Сталiн мне родны лiчы бацька...
  Хрысцiцца, цi салют толькi справа густу,
  Хто верыць у Праваслаѓе малайчына!
  
  Бо для мяне Усявышнi з дзiцячым сэрца,
  Хоць выпрабаванняѓ проста ѓжо бяда...
  Не трэба доѓга ѓ люстэрка глядзецца,
  Бо знешнасць партызанкi глупства!
  
  Мы пад Масквой фашыстам моцна далечы,
  А пасля быѓ вялiкi Сталiград...
  Мы будзем бачыць камунiзму далi,
  Учора Кацюша, а сёння Град!
  
  Ды гэта Гiтлер вельмi выкрутлiвы,
  Вiдаць у саюзе фюрар з Сатанай...
  У атаку пруць пантэры iх тут сотнi,
  У дзяѓчынка ѓ мароз iдзе босы!
  
  Яна ѓ перамогу рускiх вельмi верыць,
  I гальштук чырвоны носiць на грудзях...
  Часам мы атрымлiваем i страты,
  I молiм Iсуса - злiтуйся!
  
  Вось чаму фашысты наступаюць,
  Iм д'ябал самаходку супердаѓ...
  I лепшыя байцы тут гiнуць,
  Але дух не зможа сьцерцi метал!
  
  Маѓчаць не буду нават на допыце,
  А фрыцам прама ѓ iлоб тады скажу...
  Мне не патрэбны атрута, папяросы,
  Я лепш гiмн айчыне напiшу!
  
  Хрыстос нас уваскрэсiць я гэта ведаю,
  Ён гэта нам рэальна абяцаѓ...
  Адкрые мiлата шлях проста да раю,
  Хоць сябар Сярожка моцна бедаваѓ!
  
  Скончым шлях пераможны мы ѓ Берлiне,
  Iдзем цвёрда мы па маставой...
  Няхай казка павернецца светлай быллю,
  Я на парадзе будуць ведай босы!
  
  Я Лара партызанка Iсуса,
  Падарву фашыстаѓ нiбы б'е фантан...
  Мы партызаны ѓ лютасьцi не трусы,
  Такi ѓжо зруйнавальны ѓдар!
  
  А перад боем я пастаѓлю свечку,
  Малiтку Багародзiцы прачытаю...
  Бо перад Богам Лара як авечка,
  Хрысту паэму з рыфмай прысвячу!
  Лара вось так праспявала i ёй стала лягчэй. I яна падыходзiла да Мiнска. Сталiца Беларусi была пад акупацыяй. Праѓда, немцы спрабавалi арганiзаваць мясцовае самакiраванне. У прыватнасцi, была арганiзавана прагерманская цэнтральная рада, i нават прайшлi нейкiя ѓ яе выбары. Для барацьбы з партызанамi выкарыстоѓвалiся Ягдкаманды, i мясцовыя палiцэйскiя фармаваннi.
  Але партызаны гiтлераѓцаѓ усё роѓна заядалi.
  Мiнк быѓ акружаны суцэльнай сцяной вышак i сцяной з калючым дротам. На вышках стаялi кулямёты i гранатамёты. Каля ѓвахода эсэсаѓцы i палiцаi з сабакамi.
  Лара басанож, i ѓ iрваннi не павiнна была б выклiкаць падазрэнняѓ. Хаця немцы ведалi, што разведчыкi партызан якраз пад жабракоѓ i маскiруюцца.
  Тым больш рудыя валасы дэмаскiруюць. I вось калi дзяѓчынка стала танчыць i спяваць перад немцамi, адзiн з эсэсаѓцаѓ накiнуѓ на яе ласо i спавiѓ.
  Лару схапiлi i звязалi. Вiдаць ужо было нейкае навядзенне. I дзяѓчынку без лiшнiх цырымонiй пацягнулi ѓ катавальны склеп, па шляху шчыпаючы.
  Там Лару чакаѓ допыт з прыхiльнасцю. Дзяѓчынку пасадзiлi ѓ спецыяльнае крэсла, а босыя ножкi зацiснулi ѓ сталёвую калодку. Пасля чаго падвялi трубкi ад газавы балонаѓ i кiслароду i ѓключыла гарэлкi. Перад гэтым вышмараваѓшы падэшва дзяѓчынкi тлушчам i сталi iх пячы.
  Гэта было вельмi балюча, але дзяѓчынка маѓчала, i толькi смяялася гiтлераѓцам у твар.
  А тым часам памагатыя ката ѓ белых халатах i ѓ гумовых пальчатках сталi даставаць правады i электроды, рыхтуючы катаванне токам.
  На франтах працягвалiся баi... У СССР i на самай справе зрабiлi больш магутную i дасканалую рэактыѓна-пускавую ѓстаноѓку, чым Кацюша - "Град" i апрабавалi яе па нямецкiх пазiцыях. Гэта таксама можна сказаць моцны ход.
  Хаця пакуль гэтая ѓстаноѓка адзiная, але хутка пойдзе ѓ серыю.
  Сталiн разлiчваѓ падключыць да вайны i ЗША з Брытанiяй. Японiя ѓсё роѓна прайгравала вайну, i губляла калонii. I можна было выкарыстоѓваць амерыканскую зброю набытую на золата.
  Але вось якое? Толькi Б-29 быѓ добры бамбавiк. Рэактыѓныя знiшчальнiкi ѓ ЗША i Брытанii побач з немцамi i блiзка не стаялi. Хаця яны ѓ iх хоць ёсць. З амерыканскiх танкаѓ толькi "Звышпёршынг", мог нешта паказаць на фронце. Яму гармата гiтлераѓцаѓ бы калола.
  Сталiн аддаваѓ перавагу купляць авiяцыйны бензiн якi быѓ у дэфiцыце, i медзь i легiруючыя элементы з дзюралем.
  Пакуль ЗША i Брытанiя ѓступаць у вайну не спяшалiся. I таксама прадавалi Нямеччыне напрыклад нафту.
  Вельмi моцна Чырвоную армiю заядалi рэактыѓныя бамбавiкi Люфтвафэ. Яны бiлi савецкiя пазiцыi практычныя бяскарна.
  Унутры СССР было пакуль усё згуртавана. Народ трымаѓся. Але заводы разбуралiся i гарады i структура таксама.
  Вось напрыклад у гiтлераѓцаѓ iншая праблема - гэта рэйкавая вайна. Партызаны раз-пораз падрывалi эшалоны. Тут працавалi нават дзецi.
  Напрыклад, хлопчык гадоѓ дзесяцi Сярожка, сябар Лары прабiраѓся па снезе ѓ мароз. I дзiця было ѓ белым ахоѓным халаце, а ѓ руках трымала самаробную, але магутную мiну. I вельмi нават нядрэнна падкладаѓ яе пад рэйкi. Завушнiца i гадамi яшчэ малы, а ростам наогул з кiпцiкаѓ, але даволi моцны. Яго партызаны выкарыстоѓвалi для дыверсiй супраць гiтлераѓцаѓ.
  I гэта дапамагала. Тактыка хлопчыка-дыверсанта спрацоѓвала. I сыходзiлi гiтлераѓскiя цягнiкi пад адхон.
  Так савецкiя войскi атрымлiвалi падмогу з тылу. I за спiной у гiтлераѓцаѓ усё лiтаральна кiпела. I гэта было надзвычай размашыста.
  Хлопчыкi i дзяѓчынкi ж наносiлi вострыя ѓколы. I дзейнiчалi бязлiтасна. Вось такiя яны былi рэальна баявыя. Не дзецi, а героi.
  Завушнiца адпоѓз назад, i яму было добра i весела. Ён выканаѓ заданне.
  А затым зноѓ бiлi Кацюшы, змятаючы ворага. I адбывалася агрэсiѓнае ѓздзеянне.
  Кулямёты працавалi i на самаходках. I стралялi надзвычай густа палiваючы свiнцовым дажджом. Тут з`яѓлялiся розныя тыпы машын ад буйных да мiнiятурных. А асаблiва небяспечнымi былi "Штурмтыгры" з магутнымi, рэактыѓнымi бамбаметамi.
  I яны бiлi з разбуральнай сiлай па савецкiх пазiцыях. Акрамя "Штурмтыгра", была лягчэйшая, але пры гэтым спрытная "Штурмпантэра", якая мела меншы калiбр, але большую дакладнасць i хуткастрэльнасць.
  I гэтыя машынкi вельмi энергiчна працавалi па савецкiх пазiцыях. Супраць iх спрабавалi выкарыстаць СУ-152, таксама не слабую машыну, хоць па ѓзроѓнi разбуральнага ѓздзеяння не супастаѓную з нямецкiмi мастадонтамi.
  Яшчэ таксама спрабавалi папрацаваць i сушкi... Якiя набiралi папулярнасць ва ѓмовах, калi СССР усё часцей прыходзiла абараняцца.
  Вельмi нават нядрэнныя i простыя ѓ вытворчасцi машыны з хадавой часткай ад Т-34, якая не мянялася з яшчэ даваенных часоѓ.
  I гэта зразумела дазваляла нарошчваць вытворчасць, прасцейшых чым танкi самаходак, куды наймацнейшай гарматай.
  Наташка ваяѓнiца тым часам страляла з фаѓстпатрона, якiх захапiла ѓ немцаѓ у якасцi трафея. Пальнула вельмi трапна, i прабiла ѓразлiвае месца на стыку. I гiтлераѓская Пантэра-3 загарэлася.
  Дзяѓчынка адзначыла:
  - Мая перамога прыйдзе, i краiны парадаѓ таксама!
  Ваяѓнiца была ѓ мароз амаль аголеная - толькi тоненькiя трусiкi i вузкая палоска тканiны на грудзях, з босымi, точанымi ножкамi. Але пры гэтым дзяѓчынка вельмi спрытная.
  I зразумела яна як возьме i засьпявае:
  Каханне цудоѓны, небяспечны шлях,
  Пра гэта ведае кожны хто ступiѓ...
  З яе не выбрацца, нi саскочыць нельга,
  Атэла Дэздэмону задушыѓ!
  Працуе яна вельмi актыѓна. I страляе i кiдае гранаты.
  Дзяѓчына-баец Зоя з усмешкай адзначае, прымушаючы фашыстаѓ прыцiскацца да снегу:
  - Я iм уладкоѓваю вялiкiя страты з разгромам!
  Наташка адказала:
  - Ды мы iх закапаем.
  Дзяѓчыны дзейнiчаюць вельмi спрытна i спрытна. I босыя сляды ад iх ножак, хупавыя, i прыгожыя, i можна сказаць точаныя.
  Не дзяѓчынкi, а проста пажар i разбурэнне!
  А дзяѓчына Аѓрора рудай масцi iм таксама дапамагае. Да гэтага яна спрабавала нешта злажыць. У прыватнасцi, як выглядаѓ бы свет без лютаѓскай рэвалюцыi. Тут зразумела першае пытаньне: выйграла б Расея першую сусьветную вайну? Як цiкава атрымлiваецца паралель - першае пытанне - першая сусветная вайна. Якой у прынцыпе магло i не быць! Як i другой сусветнай вайны - яшчэ больш крывавай i маштабнай i працяглай, чым першая!
  Царская Расiя па сваiх рэсурсах магла перамагчы ѓ сусветнай вайне. Мала таго, хутчэй за ѓсё сусветная бойня скончылася б нават раней. I тады атрымаѓшы тэрытарыяльныя набыццi дынастыя Раманавых умацавалася б.
  Працягваѓся б эканамiчны рост, i будаѓнiцтва заводаѓ, фабрык, цэркваѓ, лякарань, i прышчэпкi б дзецям рабiлiся, а вытворчасць антыбiётыкаѓ бы нарастала. I насельнiцтва б павялiчвалася. У тым лiку i гарадское.
  Аѓрора напiсала аповед на гэтую тэму, некалькi месяцаѓ таму. I была тут жа арыштаваная. Маѓляѓ сапраѓды аб цару марыш, i занадта дадатна манархiчны рэжым i яго будучыня малюеш!
  На Аѓрору тады надзелi кайданкi, i на чорнай варонцы адвялi ва ѓнутраную турму НКУС.
  Там яе найперш старанна абшукалi. Падзялi да гала, i наглядчыцы ѓ тонкiх, гумавых пальчатках, старанна мацалi яе цела. Зазiрну i ѓ рот, ноздры, вушы, што яшчэ цярпiма. Але калi доѓгi палец буйной мужападобнай наглядчыцы глыбока ѓваткнуѓся ва ѓлонне Венеры, то гэта было балюча, вельмi зневажальна, i рэальна захацелася памачыцца. А ѓ пятую кропку ёй яшчэ i дубiнку сунулi. Гэта проста кашмар.
  Не асабiсты дагляд, а здзек. Практычныя катаванне.
  Далей iншыя працэдуры, фатаграфаванне ѓ профiль, у анфас, напаѓбаковым i ззаду, хоць без балючыя. Хоць таксама зневажальна калi цябе разглядаюць пад лупай i запiсваюць у часопiс усе прыметы, i фатаграфуюць ужо аголенай. I гэта да таго ж робяць не толькi жанчыны, але i мужчыны.
  Зняцце адбiткаѓ пальцаѓ было не толькi з рук, калi адцiснулi кожны пальчык, але i з ног. Плюс яшчэ знялi злепак зубоѓ. I напрыканцы прасвяцiлi рэнтгенам страѓнiк. Так яе правяралi, нiбы сапраѓдную шпiёнку.
  Далей яе прысыпалi хлоркай, i палiлi са шланга. Пераапранулi ѓ паласатую сукенку з нумарком i даставiла ѓ камеру да iншых жанчын-вязняѓ. Так ён правяла пару тыдняѓ. Крымiнальнiцы былi нават сiмпатычнымi, а Аѓрора дзяѓчына моцная i добры баец i магла пастаяць за сябе. Потым зразумела камандзiры уключаючы самога Жукава заступiлiся за яе i яна зноѓ была адпраѓлена на фронт.
  Дзяѓчынка адчувала сябе пакрыѓджанай. Хоць вядома калi ѓ царскай iмперыi пры заробку ѓ сярэднiм у сто рублёѓ, бохан хлеба каштуе дзве капейкi, бутэлька гарэлкi дваццаць пяць капеек, а нядрэнны аѓтамабiль сто восемдзесят рублёѓ, то гэта i на самай справе лепш, у СССР да Вялiкай Айчыннай вайны.
  Прычым пры цару палкi бiлiся ад тавараѓ, а пры Сталiне быѓ дэфiцыт многiх прадуктаѓ. I гэта Аѓрора вельмi маляѓнiча апiсала.
  Ну i яшчэ войны пры цару Мiкалаю Другiм, падзел Блiзкага ѓсходу, памiж Расеяй, Францыяй, i Брытанiяй. Раздзел Iрана памiж Брытанiяй i Расiяй, а таксама Афганiстана.
  Мiкалай Другi таксама потым разграмiѓ Японiю, узяѓшы рэванш за ранейшую зневажальную паразу. I праправiѓшы да сямiдзесяцi пяць гадоѓ свайго жыцця, пакiнуѓ царскую Расiю багатай i квiтнеючай, з залатым стандартам рубля, вялiзнай тэрыторыяй, нулявой iнфляцыяй i эканомiкай, якая стабiльна расце. А заробак у тысяча дзевяцiсот сорак трэцiм годзе дасягнуѓ ста дваццаць залатых рублёѓ, прычым многiя прамысловыя тавары нават таннелi. I гэта на фоне зацягнутага канфлiкту з Трэцiм Рэйхам, якi таварыш Сталiн цалкам можа i прайграць.
  Ва ѓсякiм разе канца i краю пакуль не вiдаць.
  А немцы зноѓ кiдаюць у бой свае рэактыѓныя бамбавiкi.
  Аѓрора думае, што шукаць альтэрнатыву рэальнасцi, вядома ж, хочацца. Але ѓ якасцi царызму - не зусiм калi ва ѓладзе камунiсты дарэчы. Але з iншага боку - мiр у якiм напрыклад не было б кастрычнiцкай рэвалюцыi мог апынуцца i горш. I часовы ѓрад i буржуазны рэжым маглi б Расею i развалiць. А самадзяржаѓная манархiя больш надзейная.
  А iншыя альтэрнатывы: Ленiн без ранення Каплан, замест Сталiна. Больш асцярожная iндустрыялiзацыя, менш ахвяр калектывiзацыi, i ѓдушэнне Гiтлера ѓ зародку. Магчыма, Ленiн замест Сталiна i Гiтлера да ѓлады не дапусцiѓ бы. А Троцкi тым больш. Наконт апошняга не зусiм вiдавочна як бы ён павёѓ бы сябе, атрымаѓшы ѓладу.
  Цi стаѓ бы рэалiзоѓваць самы радыкальны сцэнар, цi дзейнiчаѓ бы больш узважана i асцярожна? Тут, вядома, маглi быць розныя варыянты. Леѓ Троцкi ведаѓ восем моѓ i быѓ вельмi таленавiты чалавек, i, магчыма, маючы рэальную ѓладу i адказнасць разумеѓ, што можна страцiць усё, калi дзейнiчаць занадта рэзка. I што спачатку трэба ѓмацаваць дзяржаву, а не кiдаць усё ѓ топку сусветнай рэвалюцыi.
  Аѓрора страляла з супрацьтанкавай стрэльбы па гусенiцах у першую чаргу самага масавага мастадонты Вермахта САУ-25. Гэта сапраѓды машынка вялiкiх праблем.
  I пры гэтым разважала. Хто яшчэ мог быць акрамя Сталiна i Троцкага. Свярдлоѓ зразумела, але ён загiнуѓ. Дзяржынскi неяк падазрона рана памёр, як i Фрунзэ.
  А бо гэта былi асобы вялiкiя. Можа i сапраѓды рогi Сталiна тут растуць?
  Больш дэталёвыя намеры Аѓрора i не ведала. А так сабе вяла агонь i пастрэльвала.
  Святлана побач з ёй, таксама дзяѓчынка не слабая. I страляе даволi трапна, а яшчэ i выбуховыя пакеты босай ножкай, нягледзячы на зiму кiдае, можна сказаць што яна цудоѓная.
  Дзяѓчаты любяць складаць розныя паэмы. У прыватнасцi пра рускiх Багоѓ. I гэта ѓ савецкiя часы больш бяспечна, чым пра Хрыста. Хаця Сталiн i аднавiѓ патрыярхат, але пад строгiм кантролем НКУС. I гэта зразумела, таксама ягоная не слабая iдэя. Але рускiя Багi - гэта чыста паэзiя i казка, i за яе караць, усё роѓна, што за Старога Хатабыча.
  Вось напрыклад, ад часоѓ паганства да прыняцця Праваслаѓя князем Уладзiмiрам, засталося мала лiтаратурных помнiкаѓ i рукапiсаѓ. Так што гэта спарадзiла мноства i легенд i навадзелаѓ.
  Святлане, напрыклад, падабалiся гэтыя казкi. Падобна да таго як многiя нават шчырыя Хрысцiяне з задавальненнем чытаюць цi глядзяць фiльмы пра подзвiгi Геракла. I гэта сапраѓды вельмi цiкава.
  Аѓрора таксама любiла паганскi фальклор. Асаблiва прыгоды Сварога i Пяруна. Што таксама было даволi цiкава.
  Вось сапраѓды, калi Уладзiмiр хацеѓ з дапамогай манатэiзму ѓмацаваць сваю ѓладу, то чаму адзiным, Усемагутным Богам не зрабiць напрыклад Рода? А астатнiх багоѓ панiзiѓшы да ѓзроѓню сiл цi анёлаѓ цi арханёлаѓ.
  Гэта iдэя нядрэнная. Тым больш славянскi манатэiзм мог запазычаць ад Iсламу, казачны Рай з гарэмамi, узнагароду загiнуѓшым воiнам i прастату веры. Але без цяжкага Намаза, Рамадана, абмежаванняѓ у алкаголi i ежы, i паранджы. I гэта магло б стаць Сусветнай рэлiгiяй, i вельмi папулярнай. У гэтым выпадку Русь стала б самабытнай з уласнай культурнай краiнай, i гэта яе б падняло б да вяршыняѓ цывiлiзацыi, зрабiѓшы вялiкай iмперыяй пазбеглай мангола-татарскага ярма.
  I Аѓрора i Святлана хорам усклiкнулi:
  - Слава камунiзму, Ленiну, Сталiну i рускiм Багам!
  . РАЗДЗЕЛ No 8.
  У зiмовы час Аляксандр Рыбачэнка са сваёй малалетняй бандай здзяйсняѓ набегi на дачы, а большую частку часу адседжваѓся ѓ пячорах. I зразумела таксама крыху i ярка пiсаѓ.
  Маргарыта сама i не заѓважыла, як сiла Сатаны яе перанесла з кабiнета следчага ѓ царства Ада. Дзяѓчынка апынулася на танку якi сваёй шчупаковай формай моцна паходзiѓ на савецкi IС-3. Яна была як i пакладзена блытане ѓ адных толькi тоненькiх трусiках чырвонага колеру. Машына ехала даволi хутка. Вакол было весела i прыгожа. Нейкiя вельмi нават экзатычныя кветкi раслi. Iх колер i форма былi незвычайнымi, i здавалася ѓ цэнтры бутона жывыя вочы.
  Маргарыта свiснула:
  - Вось гэта фасмагорыя!
  Азазела ѓзнiк побач з ёю i ѓсклiкнуѓ:
  - Прывiтанне мадам! Вы я бачу на танку!
  Дзяѓчына адказала з усмешкай:
  - Вядома! I машына паѓзе на сумленным слове i зусiм не ѓлегцы!
  Гела таксама з'явiлася па правую руку ад Маргарыты, яна ехала таксама на вуглаватай машыне са шчупаковым носам. Гэта было прыгожа i смешна адначасова.
  Дзяѓчынка-ведзьма заѓважыла:
  - Ты нядрэнна занялася каханнем з Петуховым, што лагiчна улiчваючы яго суцэль выразнае прозвiшча!
  Маргарыта адказала:
  - Нядрэнны клiент! I мне падабаецца сэкс. Я вельмi лёгка даводжу сябе да аргазму, i люблю ѓ мужчын разнастайнасць! I нават не разумею тых жанчын, якiя захоѓваюць да канца вернасць мужу!
  Азазела панура заѓважыѓ:
  - Гэта проста сэкс, а патрэбна каханне! Сапраѓднае i шчырае каханне, якое апiсваюць паэты ѓ вершах! А астатняе Пекла не выратуе!
  Маргарыта хацела сказаць, што ёй няма справы да Ада, але потым у галаве мiльганула думка, што ѓ гэтым выпадку i яе саму чакае возера вогненнае. Бо яна i грэшнiца i шлюха. I надта любiць грэх, каб хоць калi-небудзь стаць праведнiцай. Дарагiя вiны, вытанчаныя стравы, сэкс з асобiнамi абедзвюх падлог, i iншыя задавальненнi занадта яе чаруюць.
  Дарэчы, Маргарыта знайшла для сябе i новую асалоду: гэта камп'ютарныя гульнi, якiя таксама дзiка захапляюць. I куды ёй у Рай?
  Там хаця камп'ютарныя гульнi будуць? А сэкс? Нiбыта Iсус казаѓ, што людзi будуць падобныя да анёлаѓ на нябёсах? Не вельмi прыцягвае быць бясполым анёлам. Хоць напрыклад анёлы Сатаны мяркуючы па-ѓсяму могуць займацца i сэксам!
  Маргарыта заѓважыла з уздыхам.
  - Але ж немагчыма пакахаць па загадзе! Па загадзе можна толькi пераспаць або зрабiць зьменiцца!
  Азазела кiѓнуѓ.
  - Так, ты прымецiла! Нельга пакахаць шчыра на загад. Але добра, у Пекле ты тым больш нiкога не пакахаеш! Час бы вяртацца на зямлю!
  Гела запярэчыла:
  - Не! Няхай паглядзiць танкавая бiтва - гэта яе крыху адцягне i наладзiць на больш канструктыѓны лад!
  Узнiклi дзве дзяѓчыны. Адна з iх знаёмая вогненна-рудая багiня Гартуй, а другая вельмi прыгожая з шырокiмi плячыма, i трохкаляровымi валасамi, i парай лукаѓ за плячыма.
  Азазела адзначыѓ:
  - Артэмiда любiць паляваць i ваяваць! Яна вам выдатная спадарожнiца!
  Маргарыта кiѓнула сваёй залацiстай галавой.
  - У добры шлях! Хоць, прызнацца сапраѓды, вайна на танках, гэта...
  Тут з'явiѓся вялiзны кот Бегемот i ѓсклiкнуѓ:
  - Кажы! Жадаеш сказаць гэтае дзяцiнства?
  Гела запярэчыла:
  - Яна не гэта мела на ѓвазе! Хаця многiя самавiтыя дзядзькi, любяць рэзацца ѓ танчыкi. I я ведаю нават Ельцын гэтым песцiѓся!
  Багiня Гартуй рыкнула:
  - Затое ён вайну ѓ Чачнi прайграѓ! Вось Мiкалаю Другому ставяць у вiну, што ён прайграѓ вайну Японii, якая мела насельнiцтва ѓ тры разы менш за Расiю. Але Ельцын прымудрыѓся прайграць вайну тэрыторыi мелай насельнiцтва менш, чым Расiя раз у трыста! I пры гэтым масавых беспарадкаѓ не ѓспыхнула!
  Маргарыта заѓважыла з мiлым выглядам:
  - А яшчэ Лебедзь стаѓ нацыянальным героем падпiсаѓшы ганебную капiтуляцыю! Як гэта нi парадаксальна гучыць!
  Азазела адказаѓ з з'едлiвай усмешкай:
  - Расейцаѓ занадта доѓга выхоѓвалi па прынцыпе - абы не было войны! I яны прывыклi думаць - худы свет лепшы за добрую сварку!
  Артэмiда тупнула босай ножкай i зароѓ:
  - Добра, хопiць часаць языкамi! Давайце пакажам вайну! Першы раунд дзесяць нямецкiх танкаѓ "Пантэра", супраць пятнаццацi Т-34-85. Некаторая перавага немцаѓ у бранябойнасцi гармат i лабавой бранi, супраць меншай пажаранебяспекi 34 i большай колькасцi.
  I з'явiлася 25 машын. Нямецкiя буйнейшыя, з даѓжэйшымi, але праѓда i танчэйшымi стваламi, i савецкiя ѓнiверсальныя. Яны стаялi адзiн супраць аднаго. I гатовы былi страляць.
  Бегемот адзначыѓ:
  - Не занадта тое натхняе! Як на рахунак прапампоѓкi?
  Гела хiхiкнула i праверашчала:
  - А што прапампоѓваць. Давайце адзiн танк "Амбрамс" пусцiм, i паглядзiм, як ён з iмi будзе разбiрацца!
  Багiня Гартуй прагыркала:
  - Нашы танкi бруду не баяцца, мы заѓсёды ѓ СС умелi бiцца!
  Азазела скамандаваѓ:
  - Пачынаем!
  Першымi адкрылi агонь "Пантэры", з-за перавагi ѓ лабавой бранi i бранябойнасцi прылады яны на дыстанцыi мелi перавагу. А трыццацьчацвёркi страляючы на хаду пайшлi на зблiжэнне. Стала заварвацца каша, i з'явiлiся першыя трапленнi!
  Маргарыта хiхiкнула i адзначыла:
  - Мышка котку з'ела - пантэра акалела!
  Бiтва i сапраѓды пайшла па нарастаючай. Першыя тры трыццацьчацвёркi былi падбiты, але потым, яны сталi адказваць. Пайшла несусветная звалка.
  Багiня Артэмiда пстрыкнула босымi пальчыкамi ножак i прачырыкала:
  - Слава камунiзму! Героям слава!
  I дзяѓчынкi-д'ябалкi як лупнуць босымi пальчыкамi ножак агнязарныя пульсары.
  Яны патрапiлi па машынах абапал i тыя загарэлiся i сталi плавiцца.
  I баявыя камплекты ѓнутры пантэр i трыццацьчацвёрак дэтанавалi i выбухалi, зносячы метал i вежы.
  Дзяѓчынкi-д'ябалкi засмяялiся ва ѓсё горла. Яны былi вельмi вонкава сiмпатычныя, але пры гэтым распусныя, юрлiвыя, але трэба сказаць цiкавыя. I далягляд у iх высокi. Вось гэта сапраѓды крутыя дзяѓчаты з роду крутых дэманаѓ.
  Маргарыта адзначыла:
  - Наша разборка самая дасканалая. Дакладней сказаць нават дзiкая!
  Гела адзначыла:
  - Вядома ж дзiкая! Але гэта нават цудоѓна! Вось якая ѓ свеце наймацнейшая ѓлада? Вядома ж улада зла!
  Бегемот заѓважыѓ:
  - Дабро i зло адносныя паняццi! Калi я на зямлi бачу чалавечых старых, то думаю, што Бог якi так нявечыць цудоѓную падлогу наѓрад цi можа лiчыцца дабром!
  Багiня Гартуй кiѓнула i пацвердзiла:
  - Вось у нас у Аду-Сусвету няма старых i старых, дык месiр не любiць лядашчыя целы, яму на iх брыдка глядзець. А наогул якi гаспадар будзе так нявечыць сваiх рабыняѓ, ды i рабоѓ таксама!
  Гела заѓважыла:
  - Гэта ды не вытлумачальны феномен - старыя i старыя на зямлi! Няѓжо Богу такое падабаецца, мяне лiтаральна карабацiць калi на старыя глядзiш i жадаецца ванiтаваць!
  Бегемот кiѓнуѓ з ухмылкай:
  - Так! Усе мы эстэты, i любiм прыгожае! Я ж кот не аблезлы, а з пышнай, зiготкай поѓсцю!
  Маргарыта кiѓнула з усмешкай.
  - Мне таксама больш падабаюцца маладыя i атлетычныя развiтыя мужчыны. З iмi так здорава! А ѓвогуле, для мяне прастытуцыя гэта прыемна i выгадна адначасова!
  Бiтва памiж танкамi скончылася вельмi хутка. Засталася толькi адна Пантэра, ды i тая з разбiтай гусенiцай. I нiчога асаблiва займальнага i не было!
  Дзяѓчаты-д'яблыцы падскоквалi, i напявалi:
  - У нас ѓсялiлiся нячысцiкi, а мы не балбесы!
  I ваяѓнiцы зарагаталi. Яны прыгожыя дзяѓчынкi. Можна сказаць проста шык.
  Далей Азазела вырашыѓ зноѓ нешта паказаць. Напрыклад, прыгожае, i непаѓторнае. А не проста вайну без сэнсу i мэт.
  Вось дапусцiм Гiтлер не напаѓ бы на СССР? А Сталiн працягваѓ бы прытрымлiвацца сяброѓскага нейтралiтэту?
  Першы скрышальны ѓдар бамбавiкоѓ быѓ па Мальце. Яе лiтаральна зраѓнялi з зямлёй. I Маргарыта гэта бачыла, як гэта выглядала эфектна i крута.
  Прычым, Азазела, Бегемот i дзяѓчаты-дзявялiцы селi ѓ баявыя самалёты, i лiтаральна мiналi i наземныя збудаваннi ангельцаѓ, i знiшчальнiкi што спрабавалi iм перашкодзiць. I гэтыя чортавы хлопцы i дзяѓчаты проста шалелi.
  Вось так Мальта разгромлена, а затым на востраве высаджваецца дэсанты.
  Прыгожыя дзяѓчыны ѓ бiкiнi, якiя шпурляюць босымi пальчыкамi ножак гарошынкi анiгiляцыi. Якiя лiтаральна раскiдваюць далёка ѓ бакi варожых салдат.
  Ай, ды дзяѓчынкi - гэта вышэйшы клас! I яны непрыяцеляѓ з вялiкай iнтэнсiѓнасцю i сiлай малоцяць. I паказваюць свае найвысокiя навыкi.
  Тое, што немагчыма нават проста перадаць словамi. I выглядае падобнае крута.
  А дзяѓчаты ѓсё бягуць сабе, блiскаючы босымi, круглымi пяткамi. Яны можна сказаць - супер! Не ваяѓнiцы - а супермэны!
  I страляюць з аѓтаматаѓ, выкошваючы шмат салдат. I вось Мальта заваяваная, а за ёй наступны крок - Гiбралтар!
  I па iм наносiцца зруйнавальны ѓдар. I адчайны, люты штурм, з ужываннем i ракетных пускавых установак, i чагосьцi яшчэ больш разбуральнага.
  I ад гэтага лiтаральна гарыць зямля. I тут зноѓ у ходзе д'яблыцы. I яны паказваюць свае фiрмовыя закiдоны. Ну i дзяѓчынкi i магутныя дэманы.
  Тут адбываецца такое - што не ѓ казцы сказаць, нi пяром апiсаць!
  I такое фiгуральнае ѓздзеянне. I бомбы з неба сыплюцца. I ѓ атаку iдуць басаногiя дзяѓчынкi, якiя вельмi панадлiва пяткамi мiльгаюць.
  Але вось i Гiбралтар узяты. Можна сказаць - упэѓненая перамога. Але што ж далей?
  А далей прасцей, па найкарацейшай адлегласцi гiтлераѓцы перакiдваюць войскi ѓ Афрыку, праз Гiбралтар у Марока, а таксама праз Тунiс у Лiвiю.
  I адтуль Роммель наступаѓ на Егiпет. I спынiць такое прасоѓванне было практычна немагчыма.
  Немцы даволi хутка разграмiлi англiйскiя войскi ѓ Егiпце i ѓзялi пад кантроль Суэцкi канал. Тут ужо ѓ Брытанii пачалiся хваляваннi, губляюцца калонii. Сапраѓды гiтлераѓцы маючы перавагу ѓ лагiстыцы, проста маглi ѓзяць пад кантроль i Афрыку i ѓсе землi да Iндыi i саму Iндыю. Так што справы ѓ iх былi б няважныя. I гэта сапраѓды было б жахлiва. Нават Чэрчыль быѓ у разгубленасцi. А ѓнутры яго партыi пачало закiсанне. Маѓляѓ, цi ёсць сэнс весцi вайну, калi няма шанцаѓ на перамогу?
  Але пакуль iшлi ваганнi, Роммель захапiѓ i Iрак i Кувейт, i разам з Турцыяй Блiзкi Усход. А потым працягвалася шахматная партыя. Немцы з туркамi пакарылi Iран i ѓвайшлi ѓ Iндыю. Японiя ѓ Цiхiм акiяне грамiла ЗША, i захапiла Iндакiтай, а ѓ Афрыцы нямецкiя войскi паступова паднiмалiся на поѓдзень, пакараючы чорны кантынент.
  Улiчваючы вялiзныя рэсурсы, i вялiкае насельнiцтва патэнцыял Трэцяга Рэйха вырас шматкроць.
  У немцаѓ пайшоѓ у серыю Ю-188, якi меѓ цудоѓныя, лётна-тэхнiчныя характарыстыкi. I новыя вiды самалётаѓ, i караблёѓ. Будавалiся авiяносцы i лiнкоры. Так што паспрабуй запярэчыць.
  Гiтлер разлiчваѓ i на паветраны наступ i высадку дэсанта. I заадно пераабудоѓваѓ сухапутнае войска больш магутнымi i дасканалымi танкамi. У прыватнасцi з'явiлася цэлае сямейства: Пантэры, Тыгры-2, Львы, i Маѓсы. Апошнiя зрэшты яшчэ на падыходзе падвяргалiся крытыцы, на самай справе - гэта не танк, а гiра ѓ дзвесце тон на нагах.
  Але Гiтлеру хацелася нечага цяжкага. I ён загадаѓ рабiць Маѓсы пры ѓсiх праблемах дадзенага танка.
  Еѓропа як гаворыцца ѓжо пад кантролем Гiтлера, а таксама i Афрыка i большасць Азii. Ну немцы i сталi прасаваць ангельцаѓ. Праѓда мець вялiзныя рэсурсы i ѓ людзях i сыравiну яшчэ мала - трэба ѓмець усё гэта выкарыстоѓваць.
  Але немцы народ гаспадарлiвы i выяѓляюць цуды арганiзаванасцi.
  I бамбуюць ангельцаѓ страшна. I бомбы часам такiя бываюць цяжкiя. Натуральна не выстаяць супраць iх. I самаходкi часам з'яѓляюцца лёгкiя i мабiльныя.
  Але ѓ сорак трэцiм годзе з'явiѓся яшчэ новы бамбавiк Ю-288, здольны несцi ѓ нармальным варыянце чатыры тоны бомбаѓ, у перагрузачным шэсць. А абараняла яго шэсць авiягармат. Хуткасць пры гэтым дасягала шасцiсот пяцiдзесяцi кiламетраѓ за гадзiну, не кожны англiйскi знiшчальнiк такi проста дагонiць.
  Плюс яшчэ з'явiѓся i грозны МЕ-309, узброены трыма 30-мiлiметровымi авiягарматамi i чатырма кулямётамi. Уявiце сабе аднамесны знiшчальнiк з сямю агнiстымi кропкамi, гэта проста жах нейкi. Сапраѓдны кашмар для ангельцаѓ. I найвялiкшы ѓ гiсторыi ас Ёган Марсэл. Першы немец атрымаѓшыся за трыста збiтых самалётаѓ Рыцарскi Крыж Жэзнага Крыжа з залатым дубовым лiсцем, мячамi i дыяментамi. Таксама сябе паспяхова паказаѓ i
  Focke-Wulf Fw 190D якi таксама ва ѓзбраеннi i хуткасцi пераѓзыходзiѓ ангельскiя i амерыканскiя машыны.
  У некаторых мадыфiкацыях гiтлераѓцы ставiлi да шасцi авiягармат - вось гэта моц.
  Ангельцам прыйшлося скажам так няпроста. Iх бамбiлi вельмi актыѓна.
  Але ѓсё ж трэба было ажыццявiць высадку дэсанта. Для чаго трэба было вывесцi са строю надводны флот. Для гэтай мэты выкарыстоѓвалiся падлодкi, чый выпуск увесь час узрастаѓ. I сярод iх з'явiлася ѓ сорак трэцiм годзе субмарына якая працуе на перакiсы вадароду, па форме абцякальная, паходзiць на акулу i якая развiвае хуткасць да трыццацi сямi вузлоѓ у гадзiну, што для падводнай лодкi - проста супер.
  I гэтыя субмарыны i сапраѓды ѓзялiся прэсаваць ангельскiх i амерыканскi флот.
  Японiя ѓ гэтай гiсторыi выйграла бiтву пры Мiдуэй, i рэальна дамiнавала на Цiхiм акiяне.
  У яе была i авiяцыя, i авiяносцы, лiнкоры, i яшчэ германскi флот.
  Гiтлер жа вырашыѓ усё ж высадзiць дэсант у Брытанii яшчэ ѓ сорак трэцiм годзе.
  Тут разьлiк будаваѓся на тактычнай раптоѓнасьцi зрабiць гэта ѓ лiстападзе, i пажадана якраз да гадавiны пiѓнога путчу на восьмую дату.
  Англiчане ж будуць думаць, што высадку немагчыма будзе ажыццявiць з-за ѓмоѓ надвор'я. Але немцы адправiлi таемна некалькi каманд у Грэнландыю сачыць за надвор'ем, i рухам цыклонаѓ.
  I гэта сябе цалкам апраѓдвала.
  Перад высадкай фашысты некалькi разоѓ рабiлi iмiтацыю руху дэсантных судоѓ, нервуючы ангельцаѓ i амерыканцаѓ.
  I вось калi сапраѓды наступiла 8 лiстапада 1943 гады, у ѓгодкi ѓ дваццацiгоддзе Мюнхенскага Путча i пачалася аперацыя Паѓночны гамбiт. Назва Марскi леѓ было зменена. А ѓ дэсантаваннi ѓдзельнiчаѓ у тым лiку i гандлёвы флот Трэцяга Рэйха.
  Акрамя таго авiяцыя скiнула дэсантныя модулi ѓ тым лiку з САУ Е-5, вельмi маленькага памеру, абсталяваных кулямётамi i авiягарматамi.
  I пайшла аперацыя, i баi...
  I тут таксама на баку гiтлераѓцаѓ i багiня Калi, i Азазела, i Бегемот, i Гела, i Артэмiда з Маргарытай.
  I пайшла такая вось плынь аперацыi агрэсiѓная са смертаносным раскладам.
  I босыя дзяѓчаты ваявалi, i голымi, ружовымi пяткамi мiльгалi. I было англiчанам вельмi дрэнна. Такое вось разбуральнае, i непаѓторнае ѓ сваёй красе ѓздзеянне адбывалася. Тут ужо як гаворыцца, скокi ведзьмаѓ.
  Вось так дзяѓчаты ѓзялiся i разышлiся. I паказвалi свой найвышэйшы ѓзровень. Як зрэшты i дэманы.
  За дзесяць дзён Брытанiя была ѓпакорана, а лонданскi гарнiзон капiтуляваѓ.
  Чэрчыль не паспеѓ бегчы. Нямецкiя дзяѓчыны-дэсантнiцы паставiлi былога прэм'ера на каленi, i прымусiлi цалаваць сабе босыя ступнi.
  I нiкуды Чэрчыль не падзеѓся, а цалаваѓ сабе за мiлую душу. Глядзелася падобнае вельмi нават смешна.
  Маргарыта адзначыла:
  - Вось гэта сапраѓды смяротны ѓдар па прэстыжы Брытанii!
  Артэмiда запярэчыла:
  - Я б не сказала! Чэрчыль бiѓся да канца, але ѓ вынiку страцiѓ усё. Але тым лепш, наперадзе нас чакаюць уражальныя перамогi!
  Брытанiя ѓпала, а ѓ снежнi гiтлераѓцы яшчэ захапiлi i Iсландыю, адзiнае месца з якога амерыканскiя бамбавiкi маглi даставаць Германiю, i ѓмацавалiся на моры.
  Цяпер у фюрара быѓ выбар: ваяваць i далей, да поѓнага разгрому ЗША цi павярнуць на ѓсход i пажывiцца за рахунак СССР? I тое, i iншае рашэнне несла ѓ сабе рызыкi i мела плюсы i мiнусы.
  У прыватнасьцi ЗША маглi стварыць атамную бомбу. Але i СССР мог у любы момант ударыць у спiну. I калi Амерыка падзеленая акiянам, не магла буйныя сiлы з-за гэтага кiнуць на Нямеччыну ѓ выпадку вайны з СССР, то Сталiн пры спробе дастаць iмперыю арлана за акiянам мог цалкам скарыстацца дадзеным шанцам.
  Хутка ЗША перамагчы немагчыма, з-за праблем лагiстыкi, марскiх абшараѓ. А вось СССР?
  Гiтлер вельмi разлiчваѓ на свой звярынец, i рэактыѓную авiяцыю. Але ѓ тым i праблема, што i СССР не стаяѓ на месцы. У "Тыгра"-2 быѓ апанент КВ-3 падобнай вагi i з 107-мiлiметровай даволi даѓгаствольнай гарматай з пачатковай хуткасцю снарада ѓ восемсот метраѓ у секунду. Былi i КВ-5 вагой сто тон, i КВ-4 вагой сто восем тон - таксама сур'ёзныя машыны. I парай гармат i тоѓстай бранёй кожная. Але гэта так не самыя лепшыя экзэмпляры.
  Серыя КВ была няѓдалай. Больш удалай выдалiся трыццацьчацвёркi. Iх iх было шмат. Яны сталi масавымi ѓ Чырвонай Армii - шмат тысяч. Праѓда Т-34-76 вельмi саступала ѓ баявой моцы i "Пантэра" i "Тыгру", а пра "Тыгр"-2 i "Леѓ", казаць няма чаго. Толькi ѓ сорак чацвёртым годзе сталi з'яѓляцца больш магутныя Т-34-85, але яны да 30 мая 1944 г. былi яшчэ ѓ адзiнкавых экзеплярах i не асвоены прамысловасцю. Нямецыя коткi аказалiся больш магутнымi. Ды Т-4 пасля мадэрнiзацыi пераѓзыходзiць Т-34-76 у бранябойнасцi гарматы i быѓ прыкладна роѓны па бранi, меншых рацыянальны нахiл кампенсуючы таѓшчынёй. У вераснi 1943 гады з'явiлася ѓ вытворчасцi i Пантэра-2, яна была ѓзброеная 88-мiлiметровай у 71 ЭЛ доѓгай ствала гарматай, i таѓсцей бранёй як iлба корпуса ѓ сто мiлiметраѓ пад нахiлам, так i бартоѓ, пры вазе ѓ пяцьдзесят тры тоны, што кампенсавалася, больш кампенсавалася, больш кампенсавалася, больш кампенсавалася.
  Машына нядрэнная, але з-за вузкай вежы, у яе былi праблемы з такой магутнай гарматай. Таму "Пантэра"-2 выпускалася малымi серыямi, i пакуль не стала асноѓным танкам, як гэтага хацеѓ Гiтлер. Зрэшты, i нармальная "Пантэра", была мацнейшай за трыццацьчацвёрак прабiваючы iх на дыстанцыi да двух кiламетраѓ. Слабаваты ѓ Пантэры борт i гэта iстотны мiнус. Тыгр у борт абаронены лепей, яго гармата валодае мацнейшым фугасным уздзеяннем. Гэта сапраѓды не слабая скажам моц.
  Тыгр-2 за кошт рацыянальных нахiлаѓ у барты трыццацьчацвёркамi практычна не прабiваем, як i Леѓ. I добра абаронены ѓ лоб. А Леѓ абаронены i ѓ барты i ѓ лоб яшчэ лепш, але занадта цяжкi - у дзевяноста тон. Гэта стварае праблемы пры перамяшчэннi, праз масты, i транспарцiроѓцы ѓ вагонах. Савецкiя КВ - Леѓ прабiвае лёгка, сам застаючыся непаражальным. А рухавiк у тысячу конскiх сiл, робiць яго не занадта цiхаходным. Тыгр-2 i Леѓ у лоб нацкоѓвалiся з танкамi КВ.
  Так што нягледзячы на вялiкую колькасць, савецкiя машыны мабыць слабейшыя былi. А серыя КВ без рацыянальных нахiлаѓ бранi i зусiм састарэлая.
  Так што Гiтлер мог разлiчваць на якасную перавагу, пакуль у СССР яшчэ толькi пачыналiся працы i прыкiдкi па стварэннi прынцыповай новай серыi IС - замест КВ. Але яшчэ нiводнага танка нi нават поѓнага чарцяжа новай серыi зроблена пакуль не было. Але ѓжо сама iдэя ИСов цяжкiх машын з нахiльнай браняй з'явiлася i была запатрабаванай. КВ-6 яшчэ цяжэйшы з трыма гарматамi глядзеѓся горай.
  У Люфтвафэ з'явiѓся серыйны рэактыѓны МЕ-262 iх да трыццатага траѓня было ѓжо пару тысяч у страi, але яны раз-пораз разбiвалiся. Пакуль яшчэ не надта надзейная машына. А МЕ-163 - меѓ занадта малы падлётны час.
  У строй у немцаѓ паступiлi таксама Ю-488, i ТАЯ-400, бамбавiкi з чатырма i шасцю маторамi, вялiкай хуткасцю i магутным абарончым узбраеннем. Можна сказаць - пераважная моц. Так проста не выстаяць гарадам. Ну рэактыѓныя бамбавiкi ѓжо праходзiлi выпрабаваннi i былi гатовыя да серыi.
  I яны маглi бамбаваць савецкiя пазiцыi практычныя бяскарна.
  Карацей кажучы Гiтлер абраѓ напад на СССР. Прычым, у адрозненне ад сорак першага года - другi фронт супраць Трэцяга Рэйха практычна адсутнiчаѓ, наадварот на Далёкiм Усходзе японцы разгарнулi сваё немаленькае войска. У ёй толькi ѓ першым эшалоне тры мiльёны пяхотнiкаѓ i даволi вялiкая колькасць танкам i самаходак.
  Танкi ѓ японцаѓ лёгкiя, але затое шустрыя i з дызельнымi рухавiкамi. А самаходкi больш магутныя, былi i з бамбаметамi i калiбра ѓ сто пяцьдзесят мiлiметраѓ.
  Можна сказаць моц... Так што СССР апынуѓся зацiснуты. Праѓда лiнiю ѓмацаваных раёнаѓ Молатава ѓжо паспелi дабудаваць, але лiнiя Сталiна часткова дэмантаваная. Так што калi нацiснуць, дык i не ѓтрымаеш.
  Увогуле Гiтлер вырашыѓ, што зможа перамагчы хутка. Тым больш, як i ѓ сорак першым годзе Чырвоная армiя куды лепш навучана наступаць, чым абароняцца.
  I разлiк тут зразумела i на тактычную раптоѓнасць, i на жаданне Сталiна любой цаной пазбегнуць вайны.
  Так што фашысты ѓзялi i ѓдарылi, а на Далёкiм Усходзе i японцы. I пачаѓся зацiск.
  У першыя ж днi гiтлераѓцы з вялiкай сiлай узялi i ѓклiнавалiся ѓ савецкую абарону, ствараючы катлы ѓ райне Беластока i Львова. Разгарнулiся на франтах i танкавыя бiтвы. I тут высветлiлася што трыццацьчацвёркам i iншым лёгкiм танкам не хапае моцы, а ѓ КВ дрэнныя хадавыя якасцi, i яны таксама не аруць. А цяжкiя машыны яшчэ i знiшчае авiяцыя.
  Моцныя былi фрыцы. I ѓ iх столькi ѓсяго i на небе i на зямлi. А тут яшчэ на баку Трэцяга Рэйха выступiлi Азазела, Бегемот, да iх далучылiся i Фагот i Аваддон. Чатыры магутны дэмана. I д'ябалi Гартуй, Гела, Артэмiда, Афiна. Маргарыта ж ваяваць з Чырвонай Армiяй i СССР на адрэз адмовiлася. Яна заявiла, што не пойдзе супраць сваёй Радзiмы.
  Ну, а чатыры дэмана i чатыры д'яблыцы не цырымоняцца, i рвуцца ѓ бой.
  I разбураюць савецкiя войскi.
  Вось ужо сёмага чэрвеня загiнуѓ Мiнск. А дзясятага чэрвеня i Рыга з Кiшынёвам. Вось гэта маляѓнiчыя былi перамогi. Так усё сыпалася...
  А з поѓдня яшчэ i Турцыя надыходзiла. Адзiнаццатага чэрвеня ѓпаѓ Ерэван, а трынаццатага Батумi. У турак было шмат набытай у Гiтлера тэхнiкi. Такая вось склалася трывожная сiтуацыя. I фрыцы i каалiцыя вялi наступленне. У Гiтлера шмат было каланiяльных дывiзiй. I яны дзейнiчалi вельмi небяспечна. I колькасць бралi фашысты. У iх ужо ѓ масавай вытворчасцi - штурмавая вiнтака МР-44. I яна сапраѓды моцная. Прычым атрымалася нават лепш, чым у рэальнай гiсторыi.
  Бо ѓ гiтлераѓцаѓ не было праблем з сыравiнай, i легiруючымi элементамi. А значыць вiнтоѓка атрымалася i надзейней, i лягчэй вагой, i прасцей.
  Так што СССР прыйшлося яшчэ горш, чым у iншыя гады i рэальнай вайне.
  З iншых навiнак гэта ѓзброеныя рэактыѓнымi бамбаметамi "Штурмтыгр", цяжэйшы з вялiкiм калiбрам, i "Штурмпантэра", калiбра менш, але больш дакладная, хуткастрэльная, i рухомая.
  Гэтыя штурмавыя прылады таксама выклiкалi ѓ савецкiх войскаѓ шок.
  Кiеѓ абараняѓся ѓпарта, але праз месяц пасля пачатку баявых дзеянняѓ трыццатага чэрвеня загiнуѓ. А яшчэ раней быѓ узяты Смаленск. СССР апынуѓся на гранi поѓнай паразы.
  А яшчэ японцы ѓзялi Хабараѓск i атачылi Уладзiвасток, захапiѓшы прымор'е. Таксама сытуацыя вельмi нават цяжкая. I там iрвуць самураi.
  Маргарыта ѓсклiкнула:
  - Ну, што вы запусцiлi праграму знiшчэння СССР?
  Гела запярэчыла:
  - Не бойся! Мы якраз усё можам, зноѓ перавярнуць як трэба!
  Кароѓеѓ-Фагот кiѓнуѓ.
  - Калi хочаш мы гэтых гiтлераѓцаѓ маментальна вымем!
  Багiня Гартуй кiѓнула, блiснуѓшы iкламi:
  - Без усялякiх сумневаѓ! Мы калi захочам, то ѓсе iх спалiм!
  Бегемот усклiкнуѓ:
  - Пакажам свой шалёны тэмперамент! Давай падсмажым фрыцаѓ!
  Багiня Артэмiда ѓсклiкнула:
  - Наш багаж будзе поѓны! Мы пакажам наступальны парыѓ!
  Аваддон рыкнуѓ:
  - Маланкамi, цi яшчэ чымсьцi разбуральным па ворагу стукнем!
  Багiня Афiня выдала:
  - Разбуральны будзе ѓ нас гамбiт! Пакажам супернiку i шах i мацюк!
  I васьмёрка прадстаѓнiк цёмнага боку сiлы крычала:
  - За Радзiму i Сталiна!
  I ѓзялася разам з Маргарытай малацiць гiтлераѓцаѓ. Яны дзейнiчалi вельмi агрэсiѓна i энергiчна. Такiя вось забойныя дэманскiя сiлы.
  А танкi пад iх уздзеяннем лiтаральна ператваралiся ѓ шакаладкi, цi мармеландзiнкi. Вось гэта глядзелася выдатна i крута. Iшло франтальнае знiшчэнне.
  Як быццам усё змiналася i запальвалася. I разам з тым самалёты фашыстаѓ ператваралiся ѓ цукровую вату i падалi. I вось апускалiся на саму паверхню. Як гэта дзiка глядзелася.
  Маргарыта прачырыкала:
  - Як гэта выдатна! Цяпер гiтлераѓскiх салдат з'ядуць дзеткi!
  Азазела кiѓнуѓ.
  - Вось такая напаткала фашыстаѓ злая смерць!
  Бегемот хiхiкнуѓ i адзначыѓ:
  - Чым быць гнiлым трупам, то лепш стаць шакаладным i апетыным батончыкам!
  Гела пацвердзiла з сярдзiтым тонам:
  - Целы ѓ нябожчыкаѓ так смярдзяць!
  Маргарыта спытала з усмешкай:
  - А як на рахунак несмяротнай душы?
  Аваддон усмiхнуѓся i адказаѓ:
  - А гэта ѓсяго толькi гульня! Тыпу ваенна-эканамiчнай стратэгii на кампутары! Нiчога не бывае сур'ёзна!
  I ѓвесь Вермахт лiтаральна ператварыѓся ѓ смакаты, i шакаладкi, i марожанае, i лядзяшы, i вафлi, i пончыкi, i мармеладзiнкi, зефiрынкi i iншае кандытарскае.
  I Бегемот падвёѓ вынiк:
  - Патрэбны правiльны падыход!
  . РАЗДЗЕЛ No 9.
  Маргарыта перамясцiлася з Ада назад на Зямлю. У Аду-сусвету абсалютная ѓлада Сатаны, а на Зямлi - гэта зона дзе ѓжыванне дэманаѓскiх сiл абмежавана, у тым лiку i воляй Усявышняга Бога. Так што сiтуацыя такая, што i не пазайздросцiш Маргарыце.
  Дзяѓчыну завялi назад у камеру. Тамака яе чакала даволi сiмпатычная напарнiца. Месца такое - утульнае. Толькi дзве маладыя асобы i каляровы тэлевiзар.
  Маргарыту перад камерай завялi яшчэ ѓ душавую. Там яна пад наглядам наглядальнiц памылася. Ёй было добра пасля сэксу, i знаходжаннi ѓ Аду.
  Камера дзе яе змясцiлi была разлiчана на чатыры месцы, але напарнiца была адна, i адносна прасторна. Нездарма ж яна пераспала з палкоѓнiкам i была прастытуткай элiтнага ѓзроѓню. Такi i ѓ турме жыць нядрэнна.
  Маргарыта адзначыла, што ѓ жанчыны ёсць адна вялiкая перавага над мужчынам, магчымасць выгадна прадаць сваё цела. У гэтым плане яна мае фору над моцнай падлогай. Хоць ёсць вядома ж i самцы-альфонсы, i мужчынскiя стыптызёры, i многiя iншыя перакруты.
  Маргарыта ѓлеглася на верхнюю койку i пачала нешта марыць.
  Вось дапусцiм што было б, калi б Брусiлаѓ камандаваѓ бы замест Курапаткiна. Тады ѓсё магло б быць па-iншаму, i замест прыкрых параз - цудоѓныя перамогi рускай зброi.
  Усё ѓ гэтым выпадку было б выдатна i крута. Серыя была б дзiѓных перамог. Брусiлаѓ iнiцыятыѓны, вельмi нават круты, iмклiвы i хуткi, i меѓ шэраг iнавацый у ратнай справе.
  У iм было шмат ад Суворава.
  I перамогу рускай зброi, зрабiла б поѓнач Кiтая рускай губерняй. Тады ѓжо i першай сусветнай вайны не было б. Цi яна быѓ бы ѓ iншай канфiгурацыi. Хоць цар Мiкалай i меѓ вiды на Галiцыю - каб завяршыць збiранне ѓсiх зямель, якiя калi-небудзь уваходзiлi ѓ Кiеѓскую Русь. Але можна было пашукаць чагосьцi большага - напрыклад Iндыi i Iрана.
  Цi можа, быць, яшчэ i Iндакiтая, i далей усю Азiю.
  Чаго толькi можна было б тут захапiць. Вось гэта аказалася б выдатна i крута, i далей увесь свет задавi!
  Праѓда ёсць адно, але... Нейкая сiла што замiнае стаць адной iмперыi гегемонам ва ѓсiм свеце. Вось неяк калi справа даходзiць, да пэѓнага ѓзроѓню iмпэрыi пачынаюцца сыпацца. Пачынаючы з Цусiмы i паражэнняѓ пры Мiкалаю Другiм i ѓ тым лiку распад СССР. Калi злая воля Ельцына аказалася мацнейшай, а камунiсты бездапаможнымi.
  Сама Маргарыта, вядома ж, не асаблiва сiмпатызавала левым. Яе праца з багатымi клiентамi адназначна выбiрала капiталiзм. Вельмi юрлiвая i гарачая дзяѓчына была нiбы народжаная для прыроднай жрыцы кахання. I гэта было надзвычай выдатна!
  А што сацыялiзм - стой ля станка цi будзь даяркай. Гэта скажам зусiм не тое.
  Маргарыта падумала, што д'ябальскiя сiлы яе зразумела, як-небудзь з турмы выцягнуць. I ѓ гэтым плане турбот не было. Iншая справа, вось як Усемагутны Бог да яе сувязяѓ з Сатанай паставiцца? Цi не кiне ѓ возера вогненнае. I цi будзе Пекла-Сусвет вечным. Бо Усявышнi абяцаѓ цалкам скончыць з грахом. I як ведаць, што iх далей будзе чакаць. Бо час ляцiць не паспееш i азiрнуцца. Гэта дакладна прыкмечана.
  I нават тысяча гадоѓ у радасным Пекле прамiльгне як адзiн дзень.
  Маргарыта падумала, што ёй трэба мiрыцца з Богам. А яго яна не кахала. Напрыклад, была Вялiкая Айчынная Вайна i сорак першы год. Дапушчальны ѓварванне гiтлераѓцаѓ, гэта кара СССР за бязбожнасць, i тое што Iсуса замянiѓ Сталiн. Але ад гэтага ѓварвання найбольш пацярпелi нявiнныя людзi. А Сталiн яго акружэння толькi страху нацярпелiся, затое потым абрабавалi падлогу Еѓропы i атрымалi арэол выратавальнiкаѓ свету ад фашызму.
  I асаблiва Маргарыту раздражнялi бабулi. I яны выклiкалi ѓ дзяѓчыны страх, што яна сама можа стаць такой пачварнай i агiднай.
  Напрыклад, у плане вiзуальнага ѓспрымання i маладыя мужчыны i падлеткi падаюцца прыгожымi. А старасць звычайна непрыемная. Хоць бываюць часам дзядкi, тыпу чарадзея з уладара кольцаѓ, якiя агiднымi не здаюцца. Але вось старая без падцяжкi i касметыкi - ды жах.
  Маргарыта з гэтай нагоды думала, што нiводзiн султан або зямны кiраѓнiк не дапусцiѓ, каб яго рабынi так урадзiлiся i марнелi.
  Напэѓна нават Гiтлер упадабаѓ бы рабоѓ i рабыняѓ маладых, здаровых, прыгожых.
  Вось i Сатана старых i старых не кахае. Бо старасць нагадвае аб негатыѓных наступствах граху. А Люцыпар жадае легалiзаваць грэх у маштабах сусвету. Аднак паглядзеѓшы на гарбатага бяззубага, лысага старога або бабульку, у прадстаѓнiка непаѓшых светаѓ, адразу ж адпадае жаданне грашыць i слухаць Сатану. Асаблiва жанчын, якiя ѓсклiкаюць - цур мяне не хачу быць пачварай!
  Ды старасць гэта найвялiкшы праклён чалавецтва. I прыклад, iншым светам i планетам, што не пайшлi шляхам Адама i Евы, да чаго прыводзяць наступствы граху.
  Таму ѓ Аду-Сусвету куды iдуць душы тых хто не перажыѓ нараджэнне звыш, яны атрымлiваюць целы юныя i прыгожыя, цi нават дзiцячыя. I ѓ Пекле ва ѓсякiм разе не старэюць. Але Ада-Сусвет жыхарам непаѓшых светаѓ не вельмi i бачная, а планета Зямля як на далонi. I на яе гледзячы, не натхняеш iсцi за Сатанай. Думаю, калi Ева сябе ѓбачыла б у старасцi, то бегла б ад дрэва пазнання дабра i зла, так што нават пяткi заблiшчалi.
  Ды гэта жудасна старасць - наймацнейшая антырэклама, для тых каго Сатана не ѓцягнуѓ у грэх. Праѓда анёлы ѓ сiлу iншай прыроды не старэюць, i могуць iснаваць практычныя вечна. I ёсць у чалавека яшчэ i душа. Яна таксама не такая як цела. Але без цела душа - гэта, бесцялесны цень. Як казаѓ Iсус - дух плоцi i костак не мае. Сын Бога не сказаѓ што ѓ чалавека душы цi духу няма, ён сказаѓ - дух плоцi касцей не мае.
  I параѓнаѓ смерць не з небыццём, а са сном. А ѓ сне мы бачым практычна ѓвесь час сны рознай iнтэнсiѓнасцi.
  I часам яны бываюць такiя яркiя i маляѓнiчыя, лепшыя, чым у жыццi.
  Так што напрыклад адвентысты ѓ гэтым няправыя. Хоць душа ѓ целы, сапраѓды нагадвае як у сне, але гэта сон са свядомасцю i са снах, а зусiм не нябыт, i адсутнасць свядомасцi. Прычым, нават калi чалавеку ѓрэзалi дубiнай па галаве, гэта зусiм не значыць, што ён зусiм у адключцы. Суцэль можа, бачыць сны, проста iх не памятаць.
  Зразумела, што чалавек дрэнна запамiнае сны ѓ тым лiку i таму, каб не перагружаць залiшняй iнфармацыяй памяць. I так чалавек занадта ѓжо шмат запамiнае для сябе не трэба i нават шкоднага.
  Маргарыта захацела нешта пачытаць. Яе напарнiца дзяѓчына iнтэлiгентная працягнула ёй кнiгу. Гэта была нейкая фантастыка. Дакладней нават фэнтэзi.
  Маргарыта хацела пачаць чытаць з самага пачатку, але былi вырваныя першыя старонкi i давялося гэта рабiць лiтаральна з трэцяй главы.
  Тры драконы былi, якраз у нападзе. А яшчэ цэлае войска оркаѓ. Стэла, баявая нiмфа, заѓважыла:
  - Яны занадта буйныя i моцныя, iх нашай магiяй не прабiць.
  Дрыяда Яхiма з гэтым пагадзiлася:
  - Нам трэба хутчэй выратаваць сябе. У гэтым наш шанец!
  Хлопчык-раб кiѓнуѓ:
  - Ратуйцеся, а мы годна памром!
  Стэла запярэчыла:
  - Мы ѓсё сыходзiм i зараз!
  Дрыяда ѓзяла i прабуркавала з апломбам:
  - Давайце, перакульвайце з катлы з прываротным зеллем. Яны падымуць такую дымавуху, што затрымае драконаѓ, а мы змыемся праз чорны ѓваход.
  Нi дзяѓчыны, нi хлопчыкi не сталi ѓступаць у дыскусii. А кiнулiся выконваць загад.
  А абедзве нiмфа i дрыяда сталi з чарадзейных палачак i колцаѓ, што былi на босых пальчыках iх ног, пасылаць пульсары i разрады маланак, каб затрымаць i адцягнуць трох буйных драконаѓ, кожны з якiх быѓ, як добры авiялайнер.
  I зразумела, нi пульсарамi, нi маланкамi такiх монстраѓ не зб'еш. Але заляпiць i затрымаць можна.
  У адказ драконы адкрылi пашчы i пусцiлi ѓ бой свае магутныя, газавыя гарэлкi. Кожная, нiбы ѓстаноѓка "Град", якая б'е, не спыняючыся, i без перазарадкi.
  Дзве дзяѓчыны-чарадзейкi атрымалi апёкi, трапiѓшы пад полымя. I iхнiя босыя ногi падпалiлi вогненныя язычкi. Ваяѓнiцы мелi магiчную абарону ад агню драконаѓ, i абышлiся без пашкоджанняѓ. А зелле дэтанавала, i ѓсё завалакло разам густым дымам, туманам i воплескамi цунамi полымя.
  Стэла адзначыла:
  - Праз падзямелле сыходзiм! Нас яны не вылiчаць.
  Дрыяда Яхiма ѓзяла i прачырыкала, зноѓ дзюбануѓшы пульсарам, i выдала са сьмешкам:
  З лаянкi збяжым, жвавыя конi,
  Нас усё роѓна вораг не дагонiць,
  Нас не дагоняць! Нас не дагоняць!
  Нас не дагоняць!
  I дзяѓчаты-чарадзейкi шмыгнулi ѓ падземны ход. А вакол напаѓразбуранага астрожка, мiнi-крэпасцi, ляжалi i дымiлiся цэлыя курганы забiтых i абгарэлых оркаѓ. Iх палегла падчас бою не адна сотня. А невялiкi атрад паѓстанцаѓ не страцiѓ нiводнага забiтым. Праѓда, практычна ѓсё атрымалi раненнi той, цi iншай ступенi цяжкасцi. Але бо з дапамогай магii i чарадзейнай травы, амаль любыя пашкоджаннi можна вылечыць без следа.
  I яны сыходзiлi, падрыгваючы абпаленымi ступнямi, каманда дзяѓчынак i трох хлопчыкаѓ. Невялiкi, але вельмi майстэрскi ѓ баях атрад. Якi нялёгка выявiць.
  Нiмфа Стэла адзначыла, падцягваючы дзяѓчыну, якая была больш за ѓсiх i жорстка параненая дроцiкамi i падпалена агнём. Так, ёй выдатна дасталася, i яе даводзiлася валачыць. Дзяѓчыне падпалiла моцна падэшвы, i яна спатыкаецца, з мiлага пунсовага раток вырываюцца мiжвольныя ѓскрыкi i стогны.
  Хлапчук-раб прапанаваѓ яе пакласцi на насiлкi, каб не мучылася. Так i зрабiлi. Цяпер каманда рухалася хутчэй па лабiрынце падземных хадоѓ, накапаных гномамi i iншымi сутнасцямi.
  Пад босымi ступнямi дзяѓчынак i хлапчукоѓ часам пiшчалi пацукi i варушыся змейкi.
  Хлопчык-раб Цiм, з пароды людзей, адзначыѓ:
  - У лабiрынтах можна i заблудзiцца.
  Нiмфа Стэла запярэчыла:
  - З нашымi навыкамi, выключана! I драконы нас не дастануць.
  Дрыяда Яхiма дасцiпна заѓважыла:
  - Галоѓнае самiм не блудзiць, як факiр памiж трыма пальмамi.
  Юны нявольнiк прапанаваѓ з усмешкай, з вельмi разумным выглядам:
  - Можа быць, возьмем i праспяем? Гэта весялей!
  Нiмфа Стэла лагiчна заѓважыла:
  - Песня - гэта добра! I стане вельмi крута.
  I ѓвесь атрад узяѓ i заспяваѓ з вялiкiм энтузiязмам, галасы i дзяѓчынак, i хлапчукоѓ былi звонкiя:
  У чым галоѓная эльфаѓ таямнiца,
  Дзе сеюць сяляне палi,
  Дзе ты эльф баец не выпадковы,
  Дзе вандроѓнiк любому радню!
  
  Празрыстыя Радзiмы вады,
  Плясканнi галубiныя крылаѓ...
  Аб юныя бурныя гады,
  Што розум табе падарыѓ?
  
  Я дзевай каханай цалаван,
  Але злы гэты каваны рок,
  Стукаюць па асфальце падковы,
  I чорт у пекла дабро павалок!
  
  Мы верыла ѓ рай першапачаткова,
  Пяром пад поспехам рысу!
  "Аѓроры" залп далi развiтальны,
  Я веру ѓ лiстапад, беразе!
  
  А свет асляпляльна зорны,
  Бушуе пад хмарай навальнiца,
  Шумяць таполi, стогнуць хвоi,
  Ад дзевы ѓпала сляза!
  
  Я веру, прыйдзе час святла,
  I ѓ яву ѓвасобiцца мара,
  Будзь вечнае сонца i лета,
  Цячэ прамянiста рака!
  
  Вайна ж, павер, адбушуе,
  Вычарпаецца канфлiкту Крынiца!
  I будуць шчаслiвымi людзi,
  Гаспадар Эльфii мужык!
  
  Заводам няхай бос, пралетарый,
  У парламент даярак увядзi!
  Праспяваем за свабоду мы тысячы арый,
  Каб пешкi прайшлi ѓ раз у ферзi!
  
  Прынiжаных больш не будзе,
  Любая праца ѓ поспех!
  Мы самi сабе будзе суддзi,
  А дзецям, няхай звонкi смех!
  
  Тады збярэм разам сiлы,
  Зламаем аркшызму хрыбет.
  Паѓстанем арлом з магiлы,
  А злосцi i гнюсотнасцi, не!
  Песня, сапраѓды, баявая i прыгожая. Атрад iдзе па лабiрынтах. Праѓда, спрабуюць час ад часу атакаваць пацукi. Але iх сякуць ваяѓнiцы i хлапчукi мячамi. I робяць гэта выдатна. I вось нiмфа Стэла злавiла босымi пальчыкамi ногi i шпурнула яе ѓ гушчу грызуноѓ. I маса сплялася ѓ адзiнае, i сталi грызцi адзiн аднаго.
  Вось гэта бойня, поѓная ѓкусаѓ i вiск.
  Дрыяда Яхiма таксама ножкi ѓ ход пусцiла, дзюбанула па пацуках маланкай, i пачуѓся пах смажанага мяса. Але непрыемны, з горкiм прысмакам.
  Хлопчык-раб Цiм адзначыѓ:
  - Цi не апетытныя пацукi.
  Яго напарнiк, эльф, пагадзiѓся:
  - Так, не вельмi! Але ты казаѓ, што нiбыта еѓ iх, ды яшчэ сырымi!
  Цiм пацвердзiѓ:
  - Калi я бег з каменяломняѓ, то хаваѓся ѓ шахтах ад праследавацеляѓ-оркаѓ. I даводзiлася харчавацца, у тым лiку i пацукамi, прычым, не было магчымасцi iх падсмажыць.
  Хлопчык-эльф пiскнуѓ:
  - А ты пацукаед! - I засмяецца з такой вось мiлай усмешкай.
  Нiмфа Стэла ѓпэѓнена заявiла:
  - Цяпер мы выпаѓзем на паверхню.
  Але як часта бывае, у самы апошнi момант i выскоквае чорцiк з табакеркi. А ѓ дадзеным выпадку, атрад дзяѓчынак i хлопчыкаѓ атакавалi полчышчы пацукоѓ. Грызуны, памерамi з добрай дварняку кожная, накiнулiся, у першую чаргу, на iдучую наперадзе Стэлу. Нiмфа сустрэла iх ударамi маланак з колцаѓ, што былi нанiзаныя на яе босыя пальчыкi ног. I адначасова, пусцiла ѓ ход мячы. Прыём падвойны млын зрэзаѓ адразу ж тузiн пацукоѓ. I яны асядлалi рассечаныя i разарваныя на шматкi кавалкi iрванага мяса. У бой уступiла i дрыяда Яхiма, i iншыя ваяѓнiцы.
  Цiм, секчы надыходзячых пацукоѓ мячамi, праспяваѓ:
  У хлопчыка разгорнутыя крылы,
  Няма шкадавання ѓва мне, i не з простая...
  Я не кахаю дзiцем быць нямоглым,
  I адпомшчу за мёртвага бацьку!
  Бiлiся ваяѓнiцы доблесна i ѓмела. Iх мячы былi проста нястомныя. Дрыяда Яхiма выпусцiла з босых пальчыкаѓ сваiх ног маланку. Абедзве чарадзейкi, па драбнейшым ростам астатнiх дзяѓчынак-рабынь, але куды больш прасунутыя ѓ магii. I яе ѓдар чароѓнай
  энергii па пацуках, быѓ куды больш адчувальны i разбуральны, чым проста ѓзмахi клiнкамi.
  Абедзве дзяѓчыны-чарадзейкi секлi з абедзвюх рук. Хлопчык-раб Цiм раз-пораз пускаѓ у ход сваё спрытныя, як у малпачкi ногi. У тым лiку, i кiдаючы вострыя каменьчыкi, што прабiвалi грызунам наскрозь глоткi. I цякла смуродная пацучыная кроѓ.
  Хлопчык-эльф, секчы грызуноѓ, адзначыѓ:
  - Ну, навошта аѓтар стварыѓ такую брыдоту? Нiякай эстэтыкi няма ѓ грызуноѓ.
  Другi хлопчык Цiк адказаѓ, адбiваючыся ад насядалi, нiбы ад шалёных, якiя адчулi кроѓ п'явак, пацукоѓ:
  - Мне яны таксама не падабаюцца. Але калi яны iснуюць, значыць навошта гэта трэба!
  Хлопчык-раб Цiм узяѓ i секануѓ наѓскасяк па пацуках. Затым, шпурнуѓ гарошынку з узрыѓчаткай, якая была з разрыѓ-травы, i разарвала масу грызуноѓ. I тыя рассыпалiся на абрыѓкi. Хлопчык праспяваѓ з лютасцю i сiлай:
  Як мы жывем, змагаючыся, i смерцi не баючыся,
  Годныя будзем Радзiмы сваёй...
  Хоць злосны кiруе князь,
  I нас скiнуѓ у бруд,
  Ня будзе намi валадарыць злыдзень,
  Не будзе намi валадарыць злыдзень!
  I дзяцюк зноѓ з сiлай секануѓ. Пацукi нагрувашчвалiся цэлымi горкамi i пагражалi завалiць праходы. Тады нiмфа Стэла скамандавала:
  - Наперад, байцы! Прарвемся!
  Нават тая дзяѓчына, што ляжала на насiлках, таксама секла пацукоѓ. I пайшоѓ iх атрад на прарыѓ.
  Хлопчык Цiм праспяваѓ:
  Мы не будзем рабамi босымi,
  Калi трэба, свабоду здабудзем у баi...
  Стануць дзяѓчыны хлопцам родныя,
  Я пра гэта хлапчук спяваю!
  Стэла прарывалася наперад. I раптам убачыла перад сабой вялiзны, нiбы дзiк, пацук з трыма галовамi. I на ёй грувасцiлася карона з каштоѓных камянёѓ.
  Нiмфа ѓсклiкнула са здзiѓленнем:
  - Ого! Пацучы кароль!
  Хлопчык Цiм, што прарываѓся наперад, размахваючы мячамi праспяваѓ:
  Паколем пацукоѓ усiх на арэшкi,
  Ты цар хвастаты, не кароль...
  А проста круглы, ведайце нуль -
  Не стаiш нават пешкi!
  У адказ пацук, як выпусцiць маланкi з пальцаѓ з доѓгiмi кiпцюрамi. Хлопчык-раб адскочыѓ убок, i за яго спiной аплавiла i разбiла камянi.
  Юны ваяѓнiк дзёрзка праспяваѓ:
  Зрываць мы будзем караля,
  Каб правiлаѓ жа не ён, а я!
  Стэла i Яфiма сiнхронна ѓдарылi маланкамi па пацучыным каралю. Ад удару рэальна зляцела карона. I цар-пацук нема запiшчала. Падхапiѓшы свой галаѓны ѓбор трыма хвастамi, яна кiнулася ѓцякаць.
  Разам з ёй, ва ѓцёкi звярнулiся i iншыя пацукi, цэлыя полчышчы, пакiнуѓшы сотнi трупаѓ, ратавалiся ѓцёкамi.
  Хлопчык-раб Цiм адзначыѓ:
  - Мы добра бiлiся, а дзе ж узнагарода?
  Хлопчык-эльф адказаѓ на распеѓ:
  Знаходлiвасць i адвагу,
  Адвага i поспех...
  Адказаць злу на нахабства -
  Вось галоѓная задача!
  Стэла, якая будучы нiмфай, лiчылася галоѓнай у атрадзе, аддала загад:
  - На паверхню, байцы!
  Дзяѓчаты i хлопчыкi сталi паднiмацца. Iх баявы настрой стаѓ яшчэ мацнейшым, нягледзячы на стомленасць. Здавалася, яны здольныя правесцi яшчэ сотню такiх баёѓ. Iх ногi ѓ крывi грызуноѓ пакiдалi на камянях босыя хупавыя сляды. Глядзелася падобнае вельмi выдатна. Па-свойму ѓ гэтым складаѓся густ.
  Стэла першая выскачыла на паверхню. Ужо развiднела, i падымалася зара. Неба здавалася з аднаго боку, нiбы напаѓзалi рубiны свiтанку, на сапфiравы фон з адлiвам смарагдавых аблокаѓ.
  Выскачыѓ i Цiм. Хлопчык падскочыѓ, нiбы малпачка, i зачапiѓся босымi пальцамi ног за лiяну, праспяваѓшы:
  На волю, на волю, на волю,
  З цёмнага рабства сышлi...
  I лепшую, лепшую долю,
  Паверце, хлапчукi знайшлi!
  Дрыяда Яхiма праспявала, таксама завiсшы на лiяне пры дапамозе босых пальчыкаѓ ног:
  Хто абвык за перамогу дужацца,
  Песнi бурна паѓстанцаѓ спявае...
  Хто вясёлы, той смяецца,
  Хто хоча, той даб'ецца,
  Хто шукае, той заѓсёды знойдзе!
  Абедзве дзяѓчыны-чарадзейкi Стэла i Яфiма скрыжавалi мячы i выбiлi з iх iскры. Iх сiла была суразмерна дабрынi.
  Хлопчык Цiм прапанаваѓ:
  - Вы ѓсё можаце легчы паспаць, а я вас пiльную!
  Стэла ѓсумнiлася:
  - А хiба ты, хлопчык не стамiѓся?
  Юны ваяѓнiк усклiкнуѓ:
  - Для мяне няма слова баязлiвец i стомленасць! Я ѓ каменяломнях паспеѓ, загартаваѓся!
  Хлопчык-раб Цiк запярэчыѓ:
  - Я таксама iшачыѓ у каменяломнях, але гэта не значыць, што нам не патрэбен адпачынак!
  Дрыяда Яхiма буркнула:
  - Я магу абыходзiцца без сну! Вы ѓсё спiце, а з аховай я зладжуся сама!
  Стэла кiѓнула з усмешкай:
  - Так, я гэта ведаю! Усiм спаць, асаблiва хлапчукам. Бо калi вы не паспiце, ад вас не будзе толку на наступны дзень!
  Хлапчукi не сталi пярэчыць i дружна засапелi носiкамi, як i iншыя чальцы каманды. I iм снiлася нешта неверагоднае.
  Цiм, Цiк i хлопчык-эльф разам з дзяѓчынкай-рабыняй, такi атрымаѓся квартэт, займалiся пошукам скарбу пiрацкага капiтана Кулака.
  Чацвёрка ваяѓнiкоѓ рухалася па вялiкай гарыстым востраве. Яны тупалi босымi падэшвамi па вострых каменьчыках дарогi. Дзяѓчына, беглая рабыня была з лiку адукаваных, i ѓ яе на правай руцэ быѓ компас.
  Хлопчык Цiк скептычна адзначыѓ:
  - Думаеш, нам гэтая штучка дапаможа?
  Дзяѓчына кiѓнула:
  - Так, зразумела! Мы дзякуючы компасу бачым дакладна, дзе поѓнач, дзе поѓдзень, дзе захад i ѓсход.
  Хлопчык Цiм кiѓнуѓ:
  -Ведаю! Я не заѓсёды быѓ рабом, i куды гадамi старэй, чым выглядаю. Гэта забаѓная штучка. Праѓда, ёсць праблема, у нас няма карты гэтай выспы, а памерамi ён немаленькi - цэлы архiпелаг. I нам давядзецца папацець, перш чым штосьцi тут знойдзем.
  Хлопчык-эльф адзначыѓ са скепсiсам:
  - Калi толькi, папацець! А то яшчэ можна i галовы пазбавiцца!
  Хлопчык Цiм адказаѓ з усмешкай:
  Затым нам людзям галава,
  Тупей не бывае...
  Не сякуць галавой дровы -
  Цвiкоѓ не забiваюць!
  Хлопчык-эльф, злосна тупнуѓшы босай нагой, падхапiѓ:
  Хоць у адных яна пустая,
  Iншым галаву марочаць...
  Але кожны, вiдаць, не з простай,
  Страчваць яе не жадае!
  Тут наперадзе хлапчукi i дзяѓчына ѓбачылi яблыню. Вельмi прыгожае дрэва са смарагдавым i залатым лiсцем, а яблыкi на ёй зiхацяць, нiбы буйныя рубiны. Здаравенная вусень, памерам з анаконду, толькi нашмат тоѓшчы, спрабавала ёй перагрызцi ствол. А яблыня адчайна крычала:
  - Дапамажыце, выратуйце мяне!
  Хлопчык-эльф пракрычаѓ, сцiснуѓшы кулакi:
  - Давайце гусенiцу пасячэм мячамi!
  Цiм з усмешкай, такой мiлай i дзiцячай, ён выглядаѓ, нiбы хлопчык гадоѓ дванаццацi-трынаццацi, прачырыкаѓ:
  - Забiць можа любы дурань, а ѓваскрэсiць па сiлах не кожнаму дэмiургу!
  Хлопчык Цiк спытаѓ:
  - I што ты прапануеш?
  Хлапчук-раб i пападанец з планеты Зямля ѓзяѓ i праспяваѓ:
  За хвiлiнаю хвiлiна,
  Уцякае без следу...
  Але на свеце чамусьцi,
  Але на свеце чамусьцi,
  Святкуе дабрыня,
  Святкуе дабрыня!
  Дзяѓчына-рабыня падказала:
  - Перахрысцi гусенiцу тройчы, i яна ператворыцца ѓ цудоѓнага матылька.
  Хлопчык Цiм удакладнiѓ:
  - Колькi пальцаѓ у крыжовым знаку?
  Дзяѓчынка, мiнiятурная, амаль дзяѓчынка на выгляд, пiскнула:
  - Трыма пальцамi складзенымi разам.
  Юны ваяѓнiк накiраваѓся да гусенiцы. Тая, убачыѓшы новую ахвяру, паспрабавала атакаваць хлапчука. Цiм стукнуѓ яе голай пяткай у чэрава i добра трасянуѓ.
  Вусень зашыпела ѓ лютасьцi:
  - Я зжру цябе!
  Хлопчык Цiм у адказ падскочыѓ i дзюбнуѓ дзяржальняй у яе пашчу, а морда ѓ гусенiцы, нiбы пашча ваѓка.
  Цiк усклiкнуѓ:
  - Цудоѓна! Вось так ты iх пабудаваѓ!
  Хлопчык-воiн паспрабаваѓ перахрысцiць гусенiцу. Але тая адштурхнула яго лапкамi. I нават драпнула скуру.
  Хлопчык упаѓ на спiну i тут жа ѓскочыѓ, i праспяваѓ:
  Супакойся, мяне не бойся,
  Я нясу толькi дабро...
  Ты накрыйся, у пясок зарайся,
  Каб не разарвала!
  Вусень накiнулася на пацана, але той своечасова саскочыѓ, i дзюбнуѓ супернiка раскосым ударам i бакавым. Гусенiцу капiтальна скаланула.
  Хлапчук ручкай мяча зноѓ ударыѓ монстра ѓ скачку. I той пляснуѓся. Пасля чаго дзяцюк, у хуткiм тэмпе перахрысцiѓ гусенiцу. Тая тузанулася, i па ёй прайшлiся вясёлкавыя перасветы. I гэта выглядала прыгожа.
  Хлопчык Цiм праспяваѓ:
  -Сотня за сотняй, полк за палком,
  Воiны святла - сякуць мячом!
  . РАЗДЗЕЛ No 10.
  I вось адбылося цуд. Замест зрынутай гусенiцы, узляцеѓ у верх казачна выдатны матылёк. Яна паднялася ѓ верх i стала з радасцю спяваць:
  Я перажыла новае нараджэнне,
  Была вырадкам, а зараз зорка...
  Цяпер любы дзень святла нядзелю,
  Споѓнiцца вялiкая мара!
  А яе крылы на трох сонцах зiхацелi ярчэй самага элiтнага сусальнага золата.
  Дзяѓчына тупнула босай, хупавай, загарэлай нагой i праспявала ѓ адказ:
  Як прыемна радасць усiм дарыць,
  Калi шчаслiва смяюцца дзецi...
  Не перапынiцца, веру, жыцця нiтку,
  Стане шчасце людзям на планеце!
  Хлопчык-эльф у прыкрасцi буркнуѓ:
  - А што людзi? У вашых дарослых мужчын такiя агiдныя i агiдныя бароды на тварах. Як добра, што цмок Задушлiвы ператварыѓ усiх вас у хлопчыкаѓ.
  Цiк усклiкнуѓ:
  Мы зараз вечныя хлопчыкi,
  Жвавыя, моцныя, хуткiя...
  Скачам па траѓцы, як зайчыкi,
  Сонейка свецiць прамянiстае!
  Яблыня, ззяючая смарагдамi i рубiнамi, прабуркавала:
  - Я вам дзецi дапамагу. З'ешце па маiм садавiне. Мне так будзе лягчэй. А потым, я вам такое падару!
  Дзяѓчына-рабыня пакланiлася i адказала:
  - З задавальненнем з'ямо!
  Хлопчыкi i дзяѓчына з задавальненнем упiлiся белымi зубкамi ѓ бурштынавую мякаць выдатных пладоѓ. Яны былi такiя сакавiтыя, духмяныя i надавалi дзiцячым ротам свежасць.
  Цiм прачырыкаѓ:
  Яблык мой ты налiѓны,
  Салодкi дзяцiнства чуеш водар...
  Час, веру, будзе залаты,
  Абаранiць, калi трэба аѓтамат!
  Скончыѓшы з яблыкамi, дзецi зноѓ хацелi адправiцца ѓ дарогу. Але дрэва заѓважыла:
  - Дам вам асаблiвы яблычак. Вы яго пакладзяце на срэбнае сподачка, i яно пакажа вам усё, што вы хочаце ѓбачыць!
  Хлопчык Цiм спытаѓ:
  - А дзе будзе сподачка?
  Яблыня ѓпэѓнена адказала:
  - Iдзiце далей, i там вы печку сустрэнеце. Праѓда, ля яе будзе Баба Яга. А гэта супернiк сур'ёзней, чым вусень. Але, спадзяюся, вы яе таксама расчаруеце!
  Дзяѓчына-рабыня з усмешкай праспявала:
  Чараваць на полi лаянцы,
  Нам дзяѓчынкi не ѓпершыню...
  Мы ѓбачым хутка далi,
  Топаючы па бруку!
  Хлопчык Цiм упэѓнена вымавiѓ:
  - Так! Чарадзейства, гэта вялiкая сiла. З ёй братва, што гуляць з кракадзiлам!
  Яблык, якi даѓ чароѓнае дрэѓца, быѓ невялiкi памерамi, але гарэѓ, нiбы вугольчык. Дзяѓчына нават узяла яго асцярожна, баючыся, вiдаць, абпалiць пальцы рук.
  Хлопчык-эльф праспяваѓ:
  Дзень перамогi, як ён быѓ ад нас далёкi,
  Як у вогнiшчы патухлым растае вугольчык!
  Хлопчык Цiм падхапiѓ:
  У буры, навальнiцы, бiтву цяжкую загадай,
  Гэты дзень мы наблiжалi, як маглi!
  Пасля чаго, квартэт юных ваяроѓ накiраваѓся далей. I босыя ногi тупалi па вострых, нагрэтых на трох сонцах, камянях дарогi. Каманда маршыравала i спявала з энтузiязмам;
  Няма ѓ баях нам спакою, хлопцы,
  Гэта жыцця хлапечы стыль.
  Народжаныя, нiбы мы з аѓтаматам,
  Каб ворагаѓ нiшчыць лiха ѓ пыл!
  
  Калi збаяѓся, то няма нам прабачэння,
  Ну, а адважны атрымае прэзент!
  Дзеля Радзiмы нашай выратаванне,
  У самы цяжкi ѓ бiтву момант!
  
  Разграмiць мы здольныя ѓсе арды,
  Сьцерцi танкi, САУ, хоць полк.
  Погляд ваяѓнiкоѓ ганарлiвы,
  Хоць прывал бясконца далёкi.
  
  Мы такiх калатнеч пабачылi,
  Што нельга i пяром апiсаць!
  Ведай, засталiся абломкi ад швалi,
  Што спрабавала Айчыну зламаць!
  
  Кожны штык завастрыць трэба хутка,
  I папоѓнiць хутчэй краму!
  Таму што салдат не хлапчук,
  Звяртае супернiка ѓ пыл!
  
  Оркаѓ з грунтам учора падраѓнялi,
  А зараз сутычка зноѓ iдзе!
  О, бязмежныя зорныя далечынi,
  Нас труба зазывае ѓ паход!
  
  Будзе космас, лiчы, заваяваным,
  Будзе неба ѓ дыяментах для нас!
  Залацiстыя мiлыя клёны,
  Не зламае вас з выбухам фугас!
  
  Усё ѓ Айчыне нашай прыгожа,
  Толькi шмат у трона быдла,
  Тыя, хто шэпчуць правiцелю лiслiва,
  А людзей ператвараюць у рабоѓ!
  
  Кожны змiй падмануць нас наровiць,
  Кожны хоча крывiнку ѓрваць,
  Па хутчэй iмчыцеся жвавыя конi,
  Каб скамячыѓся ляпёшкай злы заѓз!
  
  Мы на змену сваю заступаем,
  Дзе няма месца здрадзе, хлуснi,
  Дзе забiты, будзе смерцi брат Каiн,
  Дзе Айчыну не здасi, за грошы!
  Вось так хлопчыкi-ваяры i дзяѓчынка-ваяѓнiца праспявалi з вялiкiм энтузiязмам, i маршыруючы, нiбы тытаны, якiя iдуць на штурм Алiмпу. Вось гэта песенька. А вакол растуць кветкi вялiкiх памераѓ, нiбы бочкi, i незвычайнай прыгажосцi.
  Але вось наперадзе палянка i на ёй вялiкiх памераѓ печка. I ѓ ёй томяцца пiражкi. А побач буйная i здаровая, як бык, агiдная бабулька са сталёвымi зубамi. Яна круцiцца i нешта мармыча пад нос. А крыху здалёк хацiнка на курыных ножках. I ѓ яе пашча, нiбы ѓ бегемота.
  Хлопчык Цiм праспяваѓ:
  Хатка з пашчай бегемота,
  У яе патрапiць нам неахвота!
  Баба Яга, убачыѓшы трох хлопчыкаѓ i мiнiятурную дзяѓчыну, амаль дзяѓчынку, як зараве.
  - Я крыважэрная, я бязлiтасная Баба Яга,
  У мяне касцяная нага!
  I ѓ руках у шалёнай буйной бабкi блiснуѓ меч памерамi з чалавечы рост, i зiготкi легiраванай сталлю, нiбы маланка.
  Хлопчык Цiм прасiѓ у дзяѓчыны:
  - Хросны знак на яе дзейнiчае?
  Тая адказала, мiргнуѓшы доѓгiмi вейкамi:
  - Не ведаю, вiцязь! Але ѓ мяне губная памада ёсць.
  Баба Яга не стала больш разважаць, а рынулася, нiбы каршун на куранят. Яе доѓгi меч апiсаѓ дугу, гатовы абрынуцца на светленькую галаву хлопчыка. Цiм адскочыѓ, i спрытна падставiѓ падножку. I Баба Яга паляцела дагары нагамi ѓ калючы куст.
  Колькi пасля гэтага было вiск. А вось дзяѓчынку спрабавала ѓкусiць хатка, раскрываючы сваю iкластую пашчу. Але прыгажуня спрытна вывернулася, i нават урэзала мячом, надсек монстру iкол. Хатка, як зараве. I пырснула кроѓ карычневым фантанчыкам. Вось гэта, сапраѓды, зубны лекар.
  Дзяѓчына вывернулася, нiбы ад пашчы хаткi. А тым часам, баба Яга падняла свой меч i шырока размахнулася. Але ѓсе тры хлопчыкi, як дзяѓбуць ёй голымi, круглымi пяткамi ѓ грудзi. I зласлiвая ведзьма страцiла раѓнавагу, i яе меч пляснуѓ саму каргу па галаве.
  Хлопчык Цiм вырваѓ зброю з аслабелых, кiпцюрыстых лап Бабы Ягi i, прыставiѓшы да яе шыi вастрыё, вымавiѓ:
  - Здавайся!
  Ведзьма прашыпела:
  - Ты смактунак! Ды я зараз нацкую на цябе дрэвы! I яны цябе парвуць!
  Хлопчык агрэсiѓна адказаѓ:
  - Нават калi мяне i парвуць, але застанешся старой, пачварнай i маршчынiстай.
  Баба Яга ѓскочыла, але яе ѓласны меч упiѓся ѓ шыю, i пацякла агiдная, фiялетавая кроѓ.
  Ведзьма прашыпела:
  - Памру сама, але цябе ваѓчаня i тваiх хаѓруснiкаѓ загублю!
  Хлопчык Цiм з вельмi добразычлiвай, дзiцячай усмешкай адказаѓ:
  - А ведаеш, я магу цябе зрабiць маладой i прыгожай! Жадаеш?
  Баба Яга буркнула:
  - Як? Мне ѓжо чатырыста гадоѓ!
  Iншы хлапчук-эльф адказаѓ з пераможнай усмешкай:
  - А ѓ нас у чатырыста гадоѓ самкi-эльфiйкi такiя прыгажунi, у самым соку.
  Дзяѓчынка-рабыня зрабiла падножку, i хата з iкламi, спатыкнуѓшыся, дзюбнулася ѓ трухлявы пень, i ѓ гнiллю яе iклы затрымалiся.
  Дзяѓчынка павярнулася i адзначыла:
  - Вось мне ѓжо пяцьсот гадоѓ, i нiчога - я нiбы падлетак, не старэю!
  Баба Яга буркнула:
  - Залiваеш! Людзi столькi не жывуць!
  Дзяѓчынка ѓ адказ выняла з-за пояса губную памаду i прачырыкала:
  - Змаж ёю вусны, i тройчы ствары вось гэта!
  Ваяѓнiца перахрысцiлася трыма пальцамi i, усмiхнуѓшыся, дадала:
  - I станеш юнай i прыгожай!
  Баба Яга працягнула рукi, прахрыпела:
  - Давай хутчэй памаду. Калi памаладзею, клянуся, усё для вас зраблю!
  Хлопчык Цiм з усмешкай адказаѓ:
  - Мы возьмем ля печы толькi срэбны сподачак, а ты, у сваю чаргу, перастанеш быць злы i гарэзнiчаць. А будзеш памагаць людзям.
  Ведзьма прамурлыкала ѓ адказ:
  - Хто людзям дапамагае,
  Той марнуе час дарма...
  Добрымi справамi,
  Праславiцца нельга!
  У адказ хлопчык-раб Цiм праспяваѓ:
  Далiкатная кветкi пялёстак,
  Калi ён сарваны даѓно,
  Хоць свет вакол i жорсткi,
  Жадаецца рабiць дабро!
  
  Думкi дзiцяцi сумленныя,
  Святло давесцi да розуму ...
  Хоць дзецi сэрцам чыстыя,
  Злосных спакус тут цемра!
  Баба Яга заѓважыѓ са здзiѓленнем:
  - Ты кажаш, як цалкам сталы муж, а не маленькi хлопчык!
  Цiм кiѓнуѓ галавой, што сядзела на жылiстай шыi:
  - Знешнасць зманлiвая, а гераiзм не мае ѓзросту!
  Ведзьма кiѓнула, блiснуѓшы сталёвымi зубамi, буйнымi, нiбы ѓ тыгрыцы:
  - Добра, дайце памаду! Спачатку памаладзею, а ѓжо на рахунак дабра, разбярэмся!
  Дзяѓчына пры дапамозе босых пальчыкаѓ ног шпурнула памаду. А перад гэтым, яна добра рушыла ѓ скачку ружовай пяткай па хатцы Бабы Ягi, i ѓ яе iклы яшчэ больш i капiтальна затрымалiся ѓ пнi.
  Ведзьма злавiла памаду сваёй кiпцюрастай лапай i прачырыкала, выскаляѓшы сталёвыя зубы:
  - На прыгажуню Ягу, наглядзецца не магу! Усе мы дружная сям'я, ну а ѓсiх галоѓней я!
  I спытала з ухмылкай:
  - Колькi вусны мазаць?
  Дзяѓчынка абвясцiла:
  - Досыць i аднаго разу!
  Баба Яга стала сабе наганяць аранжавы крэм на вусны. I зароѓ з незадаволеным выглядам:
  - А далей што?
  Хлопчык Цiм скамандаваѓ:
  - Складзi вялiкi, указальны i сярэднi палец разам!
  Ведзьма падпарадкавалася i буркнула:
  - Ну?
  Хлопчык Цiм стаѓ падказваць далей:
  - Цяпер перахрысцiся, гэта значыць, ткнi трыма пальцамi сабе ѓ лоб.
  Баба Яга буркнула.
  Хлапчук працягнуѓ:
  - А цяпер у пуп!
  Баба Яга пакорлiва зрабiла гэта.
  Далей Цiм камандуе:
  - Цяпер ткнi ѓ левае плячо, а затым i ѓ правае!
  Ведзьма стварыла падобнае i азiрнулася.
  Хлопчык-воiн упэѓнена вымавiѓ:
  - А цяпер, тое самае, у той жа паслядоѓнасцi: лоб, пуп, левае плячо i затым правае.
  Баба Яга агрэсiѓна i хутка гэта выканала. I тут жа на месцы бабулькi са сталёвымi зубамi, як успыхне зарыва. I пачне палаць, нiбы пульсар узарваѓся.
  Хлопчыка Цiма адкiнула выбухны хваляй, i ён упаѓ на спiну i задрыгаѓ босымi нагамi.
  А на месцы Бабы Ягi палыхнула яшчэ раз. I раптам узнiкла ззянне, i з'явiлася дзяѓчына дзiвоснай прыгажосцi. Яна была ѓ раскошнай сукенцы, абсыпанай зоркамi i рознага роду малюнкамi з каштоѓных камянёѓ. У правай руцэ яна трымала чароѓную палачку, а ѓ левай срэбнае сподачак.
  Прыгажуня з каханнем вымавiла:
  - А цяпер я вольная! Чары, накладзеныя Кашчэем Несмяротным, спалi. I мяне чакае дзiвосная краiна з казачных iстот!
  Хлопчык Цiк адзначыѓ з захапленнем:
  - Вось што Крыж Жыватворчы робiць!
  Хлопчык Цiм кiѓнуѓ:
  - Не ѓ крыжы справа, а ѓ чыстым, дзiцячым сэрцы, якое творыць цуды!
  Свежая фея перадала сярэбраны сподачак дзяѓчыне-рабынi i праспявала:
  - Мы жадаем шчасця вам,
  Каб яркае святло зiхацела....
  Прыйшоѓ поспехi вал,
  Панаваѓ увесь iдэал!
  Тая ѓзяла гэты сподак, пакланiѓшыся ѓ адказ, праспявала:
  Па палях сцякае кроѓ,
  I мячы ѓ цемры зiхацяць...
  Няхай жа пануе каханне,
  I планета стане раем!
  Пасля стукнулiся босая, хупавая ножка дзяѓчыны-рабынi i туфлiк на высокiм абцасе феi. I гэта было вельмi нават крутое ѓяѓленне.
  Пасля чаго, фея ѓзляцела вышэй i махнула чароѓнай палачкай. Замест iкластай хаткi на курыных ножках, узнiк цудоѓны, казачны замак i вакол яго пышныя алеi з яркiмi, пышнымi, зiготкiмi рознакаляровымi пялёсткамi кветкамi. А перад уваходам у яго забiѓ ключ фантана з дзвюх фiгурак - прыгожага юнака i дзяѓчыны, чые статуi пакрыты сусальным золатам. А самi бруi, нiбы дыяменты, зiхацелi, пералiваючыся ѓ трох сонцах.
  Фея крутанулася i прачырыкала:
  - Усё лепшае, дзецям!
  I сапраѓды, з'явiлася цэлая гара басаногiх, мурзатых хлопцаѓ i дзяѓчат, ад пяцi да дванаццацi гадоѓ, i яны плюхнулiся прама ѓ фантан i ѓ яго каштоѓных пырсках сталi плёскацца!
  Хлопчык Цiк са здзiѓленнем спытаѓ:
  - А адкуль тут узялiся дзецi?
  Фея з уздыхам адказала:
  - Гэта тыя, каго я выкрала, i iх потым, мая хатка-людаед, праглынула. А зараз яны вызвалiлiся!
  Хлопчык Цiм цалкам лагiчна адзначыѓ:
  -Трэба пачаставаць iх пiражкамi! Яны, мусiць, галодныя!
  Фея кiѓнула, адзначыѓшы:
  - I малачка iм трэба!
  Крутанула чароѓнай палачкай. I ѓзнiкла вялiкая карова, адразу маючы чатыры вымя. I з саскоѓ палiлося малако, нiбы газiроѓка з аѓтаматаѓ.
  А печка вялiзная i поѓная ежы, праспявала:
  Напякла я пiрагоѓ,
  Для сяброѓ i для ворагаѓ!
  Усiм хачу даставiць гэтую радасць,
  Есцi дзеткi мякаць, саладосць!
  Памыѓшыся ѓ фантане, некалi запалоненыя дзецi, равой накiравалiся да печкi. Фея зноѓ махнула палачкай, i ѓзнiк доѓгi, з белым абрусам стол. I на iм стаялi кружкi з тоѓстым, салодкiм парным малаком. А таксама пасыпалiся, як з рога багацця пiражкi. Прычым, якое тут толькi начыння не было.
  Добрая фея, у якую ператварылася Баба Яга, з прамянiстай, жамчужнай усмешкай вымавiла:
  - Сядайце i вы, госцi дарагiя. Паешце, вы ж з дарогi згаладалiся i моцнай стамiлiся!
  Хлопчык Цiм з усмешкай адказаѓ:
  - Пасля каменяломняѓ, неяк ад простага хаднi пешшу з аднымi мячамi, не занадта i стамляешся. А вось паспрабуйце дзве трацiны сутак без перапынку цягаць i секчы цяжкiя камянi. Гэта, пагодзiцеся, куды цяжэй, чым пешая шпацыр, калi востры жвiр масажуе босыя, агрубелыя падэшвы.
  Хлопчык-эльф капрызна прароѓ:
  - Зразумела, прысядзем i паямо! Адным яблычкам не наясiся, а ѓ мяне ѓ жываце пуста, як у сэрцы лiхвяра.
  Дзяѓчына кiѓнула:
  - Зробiм гонар вызваленым дзецям i падзелiм з iмi трапезу!
  I чацвёрка села за стол. Пiрагы былi i з карыцай, i з варэннем, i з макам, i з iнжырам, з вiшняй, з трускаѓкай. I вялiкай колькасцю iншых прысмакаѓ.
  Дзецi елi з вялiкiм энтузiязмам. Ды i малако ад казачнай каровы было такiм незвычайным i салодкiм, нiбы сiроп з шакаладам.
  А вакол ад узмахаѓ чароѓнай палачкi феi з'яѓлялiся ѓсё новыя алеi i фантаны.
  Узнiк яшчэ адзiн стол. Да яго падышлi хлопцы крыху старэйшыя, чатырнаццацi-трынаццацi гадоѓ i разам з дзяѓчынкамi-падлеткамi. Яны былi ѓ белых адзеннях, тыпу кiмано, i таксама з босымi нагамi. Загарэлыя, моцныя падлеткi, з рашучымi, няхай яшчэ дзiцячымi асобамi.
  Яны селi за суседнi стол. I таксама сталi баляваць, запiваючы пiражкi малаком, якое было падобна нектару.
  Хлопчык Цiм спытаѓ:
  - А хто гэта?
  Фея адказала з усмешкай:
  - Гэта ѓжо дарослыя людзi хлопцы i дзяѓчаты, якiх я загубiла. Адзiн з iх, дарэчы, сам легендарны Балдак. I з iм ты можаш пагаварыць, ён шмат табе цiкавага раскажа!
  Дзяѓчына-рабыня адзначыла:
  - Вось менавiта таму, Бабу Ягу трэба было расчараваць, а не проста забiць. Яна шмат чаго можа выправiць з таго, што напаскудзiла.
  Багатыр Балдак выглядаѓ, як вельмi прыгожы хлопчык, гадоѓ чатырнаццацi. Ён нават скiнуѓ кашулю, каб можна было разгледзець вельмi рэльефныя, з глыбокай прамалёѓкай мускулы хлапчука-асiлка. Яго прычоска была полубоксам, ад чаго выгляд пацана быѓ вельмi круты.
  Хлапчук Цiм падсеѓ да яго. Балдак працягнуѓ сваю далонь i моцна пацiснуѓ, вiдаць iмкнучыся прычынiць боль. Але юны ваяѓнiк, не сумеѓшыся, сцiснуѓ у адказ. Узнiкла ѓпартая барацьба. Мускулiстае цела Балдака стала чырванець i пацець. Зрэшты, Цiм, якi быѓ у адных толькi шорцiках, таксама быѓ не менш рэльефным i мускулiстым, хоць выглядаѓ крыху малодшай i паменш ростам. Барацьба iшла на роѓных. Але затым, якi адвык, за доѓгi час знаходжання ѓ страѓнiку хаткi на курыных ножках ад баявой практыкi Балдак, адпусцiѓ руку. I Цiм мог перамагаць перамогу.
  Якi стаѓ юным, волат пагардлiва фыркнуѓ:
  - Гэта ад таго, што я зараз у целе хлопчыка. Будзь я дарослым за два метры ростам, то я б цябе дзяцюк раздушыѓ!
  Цiм лагiчна заѓважыѓ:
  - Не ѓсё сiла вырашае, гiгант! Многае залежыць ад хуткасцi i ад спрыту ѓ баях на мячах, i тым больш, кiнжалах!
  Балдак засмяяѓся i спытаѓ:
  - Адкажы тады разумнiк на пытанне. Несла гаспадыня ѓ кошыку сто яек, адно ѓпала, колькi засталося ѓ кошыку яек?
  Хлопчык Цiм з усмешкай адказаѓ:
  - Нiводнага.
  Хлапчук-волаты зрабiѓ выгляд, што здзiвiѓся:
  - Абгрунтуй?
  Юны ваяѓнiк адказаѓ:
  - Было сто яек у кошыку, а дно ѓпала - усё прапала!
  Балдак засмяяѓся i адзначыѓ:
  - Яно тое дакладна. А ты сам здагадаѓся, цi ведаѓ адказ?
  Хлопчык Цiм шчыра адказаѓ:
  - Вядома ж, ведаѓ, гэтая загадка з барадой i нават лысая!
  Па шэрагу хлапчукоѓ i дзяѓчынак з лiку падлеткаѓ раздаѓся смех. Так, гэта i сапраѓды глядзiцца пацешна.
  Балдак задаѓ яшчэ адно пытанне:
  - А куды ѓ цёмную ноч прападзе месяц?
  Цiм усмiхнуѓся i адказаѓ:
  - Яе разразаюць на зоркi!
  I зноѓ па радах дзяцей пачуѓся вясёленькi смех. На самай справе, гэта выглядае смешна.
  Балдак сунуѓ сабе ѓ рот пiражок з iнжырам i праглынуѓ яго, запiваючы малаком. Хлопчык-багатыр з вялiкiм энтузiязмам адзначыѓ:
  - Якiя смачныя пiражкi. Нiколi нiчога падобнага не еѓ!
  Хлопчык-воiн Цiм праспяваѓ:
  У садзе квiтнеюць незабудкi,
  Фея пячэ пiражкi...
  Былi ѓ хлопчыка зубкi,
  I ператварылiся ѓ iклы!
  Да iх падсеѓ i хлопчык-эльф. Ён з мiлай усмешкай спытаѓ:
  - А як цябе ведзьма адолела?
  Балдак пацiснуѓ мускулiстымi плячыма i адказаѓ:
  - Прызнацца сапраѓды, я i сам не зразумеѓ, як? Вiдаць, навяла цемру.
  У адказ хлапчук-эльф праспяваѓ:
  - Ох, марок, марок не дуры мяне,
  Не дуры мяне, сяду на каня!
  У адказ дзяцюк-волаты запусцiѓ у яго пiражком з iнжыра. Але прадстаѓнiк гламурнага народа спрытна ѓхiлiѓся ад кiдка i засмяяѓся ѓ адказ:
  - Цёплае вока - касыя рукi!
  Балдар зароѓ:
  - Зараз сыдземся на кулаках! Паглядзiм, у каго рукi касыя!
  Па шэрагах дзяцей-падлеткаѓ пранёсся гул i воклiчы:
  - Правiльна! Няхай паб'юцца!
  Хлопчык-эльф кiѓнуѓ:
  - На кулаках, дык на кулаках! Будзе добрая байка!
  Балдак раз'юшаны, прароѓ:
  - Вось я яго вазьму i парву!
  Хлопчык Цiм прапанаваѓ:
  - Тады лепш са мной!
  Хлопчык-эльф запярэчыѓ:
  - Не! Няхай пазмагаецца з маёй дзiкай сiлай. Я ж не чалавек, а эльфянок. А гэта нешта значыць!
  Фея, якая ѓсё яшчэ была занятая навядзеннем парадку, адзначыла:
  - А што, я не супраць, каб Балдак, якi быѓ палонным хаткi на курыных ножках, злёгку размяѓся. Аднак, паколькi дзерцiся дзецям занятак нядобры, то няхай яны баксуюць!
  Балдак вылупiѓ свае васiльковыя вочы i спытаѓ:
  - Як гэта, баксуюць?
  Былая Баба Яга патлумачыла:
  - Гэта тое ж самае, што i кулачны бой, толькi бiцца вы будзеце ѓ баксёрскiх пальчатках. Ён такiя мяккiя, каб хлапчукi не пакалечылiся.
  Хлопчык-эльф кiѓнуѓ:
  - Я чуѓ, што ёсць такi вiд спорту, як бокс. Ну што ж, будзем бiцца, калi трэба, i на пальчатках!
  Фея зрабiла васьмёрку з дапамогай чарадзейнай палачкi, i ѓзнiк рынг. Такi, як у прафесiйных баксёрскiх паядынках з памостам i канатамi. Абодва хлопчыка зараз стаялi ѓ адных спартыѓных трусiках, басаногiя, загарэлыя, вельмi мускулiстыя, рэльефныя мышцы iшлi плiтачкамi i прыгожым малюнкам.
  Эльф быѓ крыху нiжэй i лягчэй, i ѓ яго спецыфiчныя вушкi рысi, характэрныя для гэтага гламурнага народа. Абодва хлопчыка блiснулi вачыма.
  Перад iм у ролi рэферы, у кароткай спаднiцы была дзяѓчына-рабыня. Дарэчы, сваё сапраѓднае iмя яна чамусьцi хавала.
  Зрэшты, i хлопчык-эльф таксама не спяшаецца сябе зваць. Але яны стаяць адзiн насупраць аднаго.
  Гучыць сiгнал ... I дзецюкi сыходзяцца. I пачынаюць абменьвацца ѓдарамi. Цяжэйшы i буйнейшы Балдак выкiдвае менш, затое б'е мацней. Але эльф куды спрытней, i часцей за трапляе. Вiдаць, што яго пальчаткi, як дзюбанулi па носе Балдака.
  Дакладней, не адзiн раз, i пасля чарговага траплення з носа хлопчыка-волата пацякла пунсовая струменьчык крывi. Балкак спрабаваѓ адказваць. Але занадта шырока размахваѓся. Чаму хлопчык-эльф лёгка бачыѓ усе ѓдары i ѓхiляѓся. А сам рухаѓся хутчэй i пападаѓ. Эльфы, наогул, косткай ужо людзей, i будучы дарослымi, выглядаюць, як людзi гадоѓ шаснаццацi-сямнаццацi. Але затое спрытныя, скачучыя, жывучыя, цягавiтыя, з цудоѓнай рэакцыяй.
  Так што спачатку ѓ Балдака быѓ разбiты нос. А затым, i пад абодвума вачамi з'явiлiся вялiкiя гематомы. Якiя ѓсё брынялi. I вiдаць было, што асiлку-хлопцу цяжка дыхаць разбiтым носам. I вось эльф, упэѓнена ведучы па ачках, праспяваѓ:
  Ты Балдак здранцвеѓ,
  Кiруеш бязмежжа...
  А на бойку шкада марнаваць сiлу,
  Нам яна патрэбная для добрых спраѓ!
  Хлапчук-багатыр у лютасцi загарлапанiѓ. Ды як накiнецца на свайго вiзавi. I як замашуць яго рукi, нiбы лопасцi млына. А хлапчук-эльф, вось разгорнецца i голай пяткай, як урэжа ѓ падбародак. Балдак перакасiѓся i павалiѓся на спiну, страцiѓшы прытомнасцi.
  Дзяѓчына-рабыня, якая выконвае ролю суддзi, пачала адлiк.
  . РАЗДЗЕЛ No 10.
  Яшчэ адна вечная дзяѓчынка, Дар'я Рыбачэнка ѓцякла басанож па снезе з гiтлераѓскай будоѓлi, таксама актыѓна складала i пiсала, нешта цiкавае.
  Бясконца лiтасцiвы Усявышнi Бог, улiчваючы просьбы мiльёнаѓ людзей, у тым лiку i насельнiкаѓ Рая, прыняѓ рашэнне перавесцi Элен Уайт з узмоцненага ѓзроѓню, адразу на льготны. Бо яна на самай справе была добрым чалавекам, i ѓсе яе падахвочваннi былi не карысцi дзеля, а на карысць служэння людзям. Ды былi вядома ж i асабiстыя амбiцыi, i жаданне праславiцца, i стварыць уласнае арыгiнальнае, няхай i заснаванае на аѓтарытэце Бiблii вучэнне якiя жыло б стагоддзi i тысячагоддзi.
  Цяпер жа Усявышнi Бог - сваю ласку праявiѓ.
  Дзяѓчына-падлетак Элен Уайт, прыгожая i так падобная на нявiнную авечку, iдучы босымi ножкамi рухалася ѓ суправаджэннi анёлаѓ-наглядальнiц, якiх яшчэ называлi д'ябла. Але гэта неафiцыйная, i прама скажам няправiльная назва.
  Дзяѓчына-прарочыца, села на лятаючую калясьнiцу, i яе пераносiлi на ёй у iншае месца - цэлага светабудовы Ада-Чыстылiшча. Бо нездарма казаѓ Iсус: у майго Айца прыстанкаѓ шмат. I пра грэшнiкаѓ Усявышнi Бог-Сын сказаѓ: будзеш зняволены ѓ вязнiцу i клянуся не выйдзеш, пакуль усё не аддасi да апошняй паѓшка. Гэта значыць не казаѓ Бог Iсуса - нiколi не выйдзеш. А выйдзеш калi ѓсё аддасi.
  А цi аддаѓ ты, i адкупiѓ Цi сваю вiну вырашае Усявышнi Бог па сваёй Усявышняй ласкi. А Iсус казаѓ што Айцец Мой Сам не судзiць нiкога, а ѓвесь Суд перадаѓ Сыну. I Бог-Сын вылiѓ ласку на iлжэпрарочыцу, але вельмi добрага чалавека Элен Уайт!
  I цяпер дзяѓчына ляцела над Адам-Чысцiлiшчам i глядзела.
  Як цiкавы Пекла-Чысцiлiшча. Калi ѓзмоцнены ѓзровень i сапраѓды выглядае нiбы Асвенцым, то ѓжо на больш жорсткiм узроѓнi, ёсць ужо некаторыя ѓпрыгожваннi i клумбы. I чым далей, тым прыгажэйшыя выглядаюць месцы Пекла-Чысцiлiшча.
  На агульным узроѓнi ѓвогуле столькi садоѓ з фантанамi, наколькi гэта крута.
  Ну, а аблегчаны ѓзровень яшчэ прыгажэй. А самы цудоѓны, якi складаецца з палацаѓ - гэта льготны ѓзровень. Там поѓна i статуй з пазалотай, i з ярка-аранжавага металу.
  Бо ѓ Аду галоѓнае не столькi пакараць, колькi перавыхаваць i паказаць бясконцую ласку Усявышняга Бога. Часта ѓжо гэтая мiласэрнасць падахвочвае грэшнiка да пакаяння, i яму становiцца сорамна за злую або подлую справу.
  Элен Уайт разумела зараз, што яна недаацанiла сiлу Боскай Любовi i ласкi, а таксама тое наколькi дарагi кожны чалавек Усявышняму Богу. Бо нездарма Езус прывёѓ прыпавесць аб пастуху, якi пакiнуѓ свой статак дзеля адной авечкi, i ѓ гэтым быѓ глыбокi сэнс.
  Хоць Адвентысцкая прарочыца зусiм правiльна звярнула ѓвагу, што вечныя пякельныя пакуты - гэта неадпаведна жорстка, i калi хоць адна душа будзе вечна пакутаваць, то значыць яе Сатана адваяваѓ у Бога назаѓжды. Аднак яна не зразумела што Усявышнi настолькi добры - што жадае ѓсiх выратаваць i прывесцi да Хрыста, а значыць рана цi позна гэтай мэты даб'ецца. I ѓсе да Бога прыйдуць. I Бог не хоча смерцi грэшнiка.
  Зразумела ѓ гэтым плане вучэнне католiкаѓ аб Чысцiлiшчы можа быць i блiжэй да праѓды, чым аб вечных пакутах у кансерватыѓных пратэстантаѓ.
  Хоць i ѓ iх Чысцiлiшча не для ѓсiх грэшнiкаѓ i яго яшчэ трэба было заслужыць.
  У самой Бiблii адкрыта Богам, што трэба для збаѓлення. У гэтым плане калi было дакладнае вучэнне - што ѓсё ѓсё роѓна ратуюцца, чалавек бы занадта ѓжо расслабiѓся б, i мог канчаткова распусцiцца. Хоць супраць у краiнах дзе большасць атэiсты цi ѓ тым жа СССР мараль не звалiлася, а была нават стражэй, чым хрысцiянскiх, капiталiстычных краiнах.
  Або можна ѓспомнiць сучасныя Кiтай i Паѓночную Карэю. Дзе таксама ѓсё вельмi строга. У Праваслаѓнай Расii былi легальныя бардэлi, а ѓ атэiстычным СССР няма!
  Так што цяга да высокай маралi ѓ чалавеку ёсць ад прыроды. I нават самыя крывавыя дыктатары iмкнулiся паказаць сябе ѓзвышанымi i якiя iмкнуцца да вышэйшай, добрай мэты.
  Элен або Алена Уайт, глядзела як усё больш прыгажосцi ад узроѓню да ѓзроѓню i храмы расстаѓленыя ѓ Аду-Чысцiлiшча з залатымi купаламi i крыжамi. Яны выглядалi вельмi нават эстэтычна. Бо сама набожная атмасфера ѓплывала на грэшнiкаѓ у апраметнай.
  Людзi ажывалi i сэрцамi да мiлаты, i юнымi целы да набожнасцi! Бо сапраѓды цяжка перажыць духоѓнае нараджэнне звыш на Зямлi - бачачы напрыклад, што мярзотнiкi маюць поспех, а праведнiкi ѓ загоне. А многiх напрыклад бянтэжыць, што ѓзрост нявечыць людзей цялесна, у тым лiку i праведных. I чалавек суцэль лагiчна думае - iснай Усемагутны Бог то ён бы такога пагаршэння вонкавых дадзеных, асаблiва ѓ жанчын нiколi бы не дапусцiѓ. Дык яму самому гэта было б брыдка.
  А ѓ Аду-Чысцiлiшча дзе цела юнае, i прыгожае, любы, асаблiва стары адчувае вялiкае палягчэнне. I ѓжо гэтым удзячны Пану Богу. Не тое што напрыклад некаторыя, кшталту Юрыя Петухова, што пекла апiсваюць як нейкi садысцкi кашмар.
  На самой справе нездарма Iсус - сказаѓ Бог ёсць любоѓ, i вышэйшая форма любовi.
  А Усявышнi хоча зрабiць людзей лепшымi, а не знявечыць, не скалечыць, не сцерцi ѓ парашок. I яго Мiлата сапраѓды не мае межаѓ!
  Зразумела агонь нязгасны - гэта вобразнае выраз i кажа аб агнi Чароѓнай любовi. А больш дакладны пераклад слоѓ Iсуса Хрыста i пойдуць адны ѓ жыццё вечнае, iншыя ѓ выпраѓленне вечнае!
  Тут як нiколi патрэбнае правiльнае разуменне i падыход.
  Алена Уайт прызямлiлася каля ѓвахода ѓ храм. Яна на льготным узроѓнi i прарочыца вельмi вядомая. Дзяѓчаты i хлопчыкi з выгляду падлеткi гадоѓ чатырнаццацi сустракаюць яе. З прычыны таго што ѓ Аду-Чысцiлiшча горача, а трава на льготным узроѓнi мяккая, большасць маладых зняволеных аддае перавагу перамяшчацца басанож.
  Гэта практычна, i зручна i разам з тым гаворыць аб тым, што яны каяцца.
  Анёлы-наглядальнiцы вывелi яе. Алена ступала на далiкатную траву. Яе ступнi былi вельмi мазолiстыя ад хаднi басанож па цвёрдай глебе ѓзмоцненага ѓзроѓню. Але пры гэтым не страцiлi адчувальнасцi. Дзяѓчына-падлетак i ѓсмiхалася i радавалася.
  Сапраѓды як выдатна тут, i прыгожа. I жыццё яшчэ толькi пачынаецца. I не трэба думаць, што Усявышнi не дасць грэшнiкам другога шанцу, Бог ёсць Каханне!
  У нейкай меры Усявышнi ратуе тых, хто i ратавацца не жадае. Дык грэх гэта хвароба, а псiхiчна хворых лечаць прымусова, для iх жа выгоды. I лепшы спосаб лячэння - гэта як раз i ёсць мiлата!
  Алена i далей ступала па мяккай траѓцы. Насустрач ёй выйшаѓ прыгожы белабрысы хлапчук гадоѓ чатырнаццацi i ѓсклiкнуѓ з усмешкай:
  - Вiтаю цябе лэдзi фiласофii! Мне трэба сказаць шмат што падабаецца ѓ тваiх працах!
  Дзяѓчына ѓ адказ спытала:
  - А вы прабачце хто?
  Хлопчык адказаѓ з усмешкай:
  - Я Эпiкур! Думаю вы лэдзi мяне таксама выдатна ведаеце i чыталi мае працы. У Пекле можна прачытаць нават тое што на планеце Зямля не захавалася, а я напiсаѓ даволi шмат у тым лiку i па фiзiцы i медыцыне, i геаметрыi, а не толькi разважаѓ аб рэлiгii i чалавечых задавальненнях!
  Алена з усмешкай адказала:
  - Ды я ведаю! Эпiкур гэта першы старажытнагрэцкi фiлосаф вылучыѓ iдэю Атэiзму, матэрыялiзму, i падставiѓ пад сумнеѓ iснаванне несмяротнай душы.
  Хлопчык кiѓнуѓ з уздыхам:
  - Ды я на шчасце памылiѓся! Па мiлаце Усявышняга Бога, я атрымаѓ не нябыт, а новае, шчаслiвае жыццё ѓ Пекле-чысцец. I вельмi рады гэтаму!
  Дзяѓчынка з усмешкай спытала:
  - А чаму вы памёршы так даѓно яшчэ не ѓ Раi?
  Эпiкур адказаѓ:
  - Па-першае, часам фiлосафаѓ называюць больш, чым маньякаѓ, а па-другое, да Рая трэба вырасцi духоѓна. Вiдаць пакуль я да гэтага ледзь не дацягваю! Але Рай рана цi позна чакае ѓсiх!
  Алена заѓважыла:
  - Ды гэта сапраѓды справядлiва, i я гэтага не разумела! Прызнацца сапраѓды, мне жадалася паказаць Бога лепш, чым большасць кансерватыѓных пратэстантаѓ, але я тут запала ѓ ерась!
  Хлопчык заѓважыѓ, тупнуѓшы босай, загарэлай ножкай:
  - Але затое ты стварыла цэлую канфесiю, якая да гэтага часу жыве i квiтнее. I мiльёны Адвентыстаѓ Сёмага Дня прапаведуюць па свеце слова Божае!
  Алена кiѓнула:
  - Гэта дакладна! У дадзеным выпадку нельга не пагодзiцца, што мне ѓдалося стварыць няслабую царкву. Хаця яна i паказала сваю ѓстойлiвасць, але не ѓсё так было як ёсць!
  Эпiкур адказаѓ:
  - Хто адрознiвае днi, то для Госпада адрознiвае! Так што ѓ глыбокай пашане i вылучэннi Суботы нiчога дрэнна няма. Калi толькi не даводзiць справу да фанатызму!
  Да Алены падышоѓ яшчэ адзiн хлопчык у шортах i адзначыѓ з усмешкай:
  - Я Тамерлан... Крывавы заваёѓнiк сярэднiх вякоѓ! Але зараз па вялiкай мiлаце Усявышняга выправiѓся, i вось-вось нарэшце перайду ѓ Рай! Трэба сказаць я быѓ заѓсёды веруючым чалавекам, i выконваѓ Намаз. Хоць гэта не самае галоѓнае ѓ служэннi Усявышняму Богу!
  Алена Уайт з гэтым пагадзiлася:
  - Адна добрая справа важней тысячы малiтваѓ!
  Тамерлан заѓважыѓ:
  - Мы тут у дзявочай палове Ада як госцi. На iльготным узроѓнi гэта ѓжо можна. У каханнi няма граху, калi гэта каханне з чыстым сэрцам i без распусты!
  Эпiкур пацвердзiѓ:
  - Усявышнi асвяцiѓ каханне памiж мужчынам i жанчынай i загадаѓ - пладзiцеся i множцеся! Гэта скажам так вельмi нават выдатна i цудоѓна! Дзяѓчынкi такiя прыгожыя i прыемныя навобмацак!
  Тамерлан дадаѓ:
  - I не толькi зразумела навобмацак! Дзяѓчыны дораць радасць людзям i не толькi моцнай падлозе!
  Алена адказала:
  - Але без юрлiвых думак... Хоць часам цяжка зразумець рознiцу памiж сэксам i чыстым каханнем!
  Наглядчыца-анёл заѓважыла:
  - А зараз надышоѓ час малiтвы! На льготным узроѓнi становiцца на каленi не абавязкова! Можна памалiцца стоячы.
  Дзяѓчына былая прарочыца ѓсё роѓна ѓстала на каленi, а iншыя стоячы прамаѓлялi малiтву. У Аду-чысцiлiшча моляцца шмат. I гэта патрэбна не Богу, а найперш самiм вернiкам i грэшнiкам. Бо малiтва спрыяе маральнаму ачышчэнню i маральнаму адраджэнню.
  Алена гэта разумела... А зараз малiтва, пасля якой наступаюць дзве гадзiны працатэрапii. Зусiм дарэчы не цяжкай. Напрыклад, кветачкi саджаць, клумбы раѓняць, цi ѓраджай збiраць. Тут праца вельмi радасная. Не тое што на ѓзмоцненым камянi варочаць.
  Алена чарговы раз прашаптала падзяку малiтвы Пану Богу. Сапраѓды, гэта неверагодная дабрыня.
  У Бiблii пра тое, што Пекла гэта месца перавыхавання не гаворыцца. I гэта зразумела чаму. Iнакш вельмi многiя не захочуць весцi святое жыццё на Зямлi, думаючы, што выратаванне iм i так па ласкi забяспечана. I паспрабуй тады пераканай п'янiцу кiнуць пiць, блуднiка блудзiць, курца адмовiцца ад папяросы, а тырана праявiць мiласэрнасць.
  А агонь - гэта любоѓ Госпада. У Старым запавеце калi гаворыцца: Бог ёсць агонь якi есць, маецца на ѓвазе, што Усявышнi любога напоѓнiць сваёй мiлатой i любоѓю, а зло ѓ чалавеку будзе знiшчана.
  Менавiта так - не злы чалавек будзе знiшчаны, а менавiта зло ѓ чалавека, i затым яго сэрца i душа стане напоѓненай дабрынёй!
  Алена разам з iншымi юнымi зняволенымi саджала кветачкi.
  I на душы ёй было весела. I пры гэтым сорамна. Усё ж яе разуменне Бiблii аказалася занадта ѓжо прымiтыѓным i не правiльным.
  Яна як i многiя не даацэньвае ласку, i iмкненне Усявышняга выратаваць кожную душу.
  Бо калi хоць адна душа застанецца ѓ Адзе ѓ вечных назаѓжды, цi нават будзе анiгiляваная, то яна будзе такiм чынам страчана для ђсявышняга. А значыць Д'ябал змог для пагiбелi адваяваць душу назаѓжды. А хiба Наймудрэйшы Гасподзь дапусцiць перамогi Д'ябла, i магчымасцi яму загубiць назаѓжды душу хоць аднаго чалавека. А калi душа ачышчана i перавыхавана, то яна вернецца да Усявышняга. I гэта кажа аб канчатковай перамозе Iсуса, i яго ахвяры на крыжы!
  Алена прытанцоѓваючы босымi ножкамi, праспявала:
  Слава Усемагутнаму Хрысту,
  Чалавецтва сваёй пакутай выратаваѓ...
  Звернемся да Госпада-Айца,
  Даѓ святым людзям Бог наказ!
  Пасля чаго стала капаць клумбы зiготкай срэбрам лапатай з яшчэ вялiкiм энтузiязмам. Як гэта ѓсё ѓ яе глядзелася цудоѓна. На льготным узроѓнi хлопчыкi i дзяѓчынкi раз-пораз змешваюцца.
  Гучыць музыка i песня, якую выконваюць звонкiя, юныя галасы:
  Навучы мяне, Госпадзе, славiць Цябе,
  Навучы мяне, Божа, малiцца.
  Навучы выконваць Тваю волю кахаючы,
  Дай мне сiлы на карысць працаваць!
  
  Дай стрэсцi мне грахоѓны цяжар мой,
  Дай мне выплакаць усё перад Табою.
  Дай мне ѓ дапамогу найсвятлейшае iмя Тваё,
  Без Цябе я не зладжуся з сабою!
  
  Без Цябе я нiкчэмны, як чарвяк на зямлi,
  Без Цябе мне i жыццё не рада.
  Без Цябе, Бога Свету, загiну ѓ цемры,
  Без Цябе стану ахвяраю пекла!
  
  О, Iсусе Салодкi, памiлуй мяне!
  Як Творца над тварэннем злiтуйся.
  Як Выратавальнiк, выратуй ад геены агню,
  I, як Лекар, маiх ран не грэбуй!
  
  Ацалi маю бедную душу хутчэй
  I прымi ѓ грахах пакаянне.
  О, пачуй, мой Божа, я тут, каля дзвярэй,
  Тваёй лiтасцi чакаю мiлату!
  
  Навучы мяне, Госпадзе, славiць Цябе,
  Навучы мяне, Божа, малiцца.
  Навучы выконваць Тваю волю кахаючы,
  Дай мне сiлы на карысць працаваць!
  Песня гучала, i пад канец усе юныя вязнi сталi на каленi, i перахрысцiлiся. Вось гэта было пакаянне.
  Пасля чаго працягнулi працу. Побач у Элен махала рыдлёѓкай дзяѓчынка Лара Мiхейка. Яна павiнна была хутка патрапiць у рай гэтая юная партызанка. Прыгожая дзяѓчынка. Яе калi гiтлераѓцы дапытвалi тое бiлi. А пад канец вывелi босую i распранутую з шыльдачкай у сяло, i там вадзiлi па снезе. I яе ножкi былi пунсовыя нiбы лапкi гусака.
  Дзяѓчынка ѓжо мела на сабе кроѓ гiтлераѓцаѓ i аднаго палiцая. Ды i ѓ Рай не ѓсiх пускаюць - трэба падняць свой культурны ѓзровень.
  Лара заѓважыла:
  - У вас вельмi цiкавыя рэлiгiйныя працы! Асаблiва аб непаѓшых мiрах. Я вось таксама яшчэ ѓ ранейшым жыццi задумвалася цi ёсць жыццё за межамi планеты Зямля. Яшчэ Цыялкоѓскi пiсаѓ, аб вялiкай колькасцi светаѓ i разнастайнасцi формаѓ жыцця. Цi можа быць Джаванi Бруна. I гэта так захапляла. Але ж рэальна грэх у сусвеце гэта распаѓсюджаная з'ява. I калi Бог яго дапусцiѓ, то не з-за слабасцi, а з-за мудрасцi!
  Алена з усмешкай кiѓнула адзначыѓшы:
  - Ды ѓ граху, ёсць i плюсы, ён спараджае барацьбу! А калi ёсць дужанне, ёсць i стымул развiцця прагрэсу, i навукi. Каб змагацца з наступствамi граху, трэба напружваць свае разумовыя працэсы, i прыкладаць рукi.
  Лара з гэтым пагадзiлася:
  - Ды ѓ нейкай меры грэх нават неабходзен. Трэба адзначыць, што часам разуменне Бiблii бывае залiшне прымiтыѓным i прамалiнейным. I прычым, бо чамусьцi многiя не звяртаюць увагi, што наѓпрост не гаворыцца, што грэх канчаткова знiкне, гэта трэба разумець. Бо тады будзе сумна i прагрэс спынiцца.
  Дзяѓчынкi працягвалi капаць, з iмi працавалi i хлопчыкi. Яны ѓсмiхалiся i праца зусiм не стамляла, юныя, дасканалыя целы дзяцей-вязняѓ. А Элен i зусiм якая звыкнулася працаваць на ѓзмоцненым узроѓнi па дванаццаць гадзiн у суткi можна сказаць адпачывала. I адчувала радасць у рухах. Свет тут вакол такi сонечны i прыгожы.
  Алена Уайт падумала, што яна сама занадта ѓжо многiх людзей выключыла са свету праведнiкаѓ i палiчыла нявартымi дыхаць чыстым паветрам i грэцца пад сонейкам. У гэтым i была яе прыхаваная ганарыстасць.
  Гэта калi думаеш - ты выратуешся, а астатнiя не. На самой справе мiлата Усявышняга Езуса распаѓсюджваецца на ѓсiх без выключэння. I нават Iуда рана цi позна ѓвойдзе ѓ Рай i ѓпадзе перад Iсусам на каленi. Вось гэта сапраѓды будзе нешта сапраѓднае i духоѓнае адраджэнне. Так бясконца ѓ Усявышняга мiлата! Слава Езусу! Героям веры слава!
  Элен спытала ѓ iншай дзяѓчынкi, Марыi:
  - А вось ты мае працы чытала?
  Дзяѓчынка-вязня кiѓнула:
  - Ды я вас чытала! Мне не павезла пражыць, доѓга, i я была ѓ мiнулым жыццi ѓсяго толькi падлеткам, i адразу ж патрапiла на льготны ѓзровень Ада-Чысцiлiшча. З аднаго боку гэта добра, але з iншай я не паспела як след пажыць у тым мiры, цi абзавесцiся нашчадствам. I таму не зусiм шчаслiвая!
  Элен заѓважыла:
  - Але дзяцей жа можна нараджаць i ѓ раi? Так?
  Марыя згодна кiѓнула:
  - Вядома ж можна! I нават трэба! I я абавязкова абзавядуся дзiцем!
  Нарэшце прагучаѓ сiгнал што дзве гадзiны працатэрапii скончылiся. Юныя вязнi, зноѓ сталi молiцца. Гэта ѓ Аду-Чысцiлiшча абавязкова, але робiцца з непадробным энтузiязмам.
  Элен падумала, што непапраѓных злачынцаѓ у прынцыпе не iснуе. Трэба, каб людзям проста стала б сорамна за свой грэх i паводзiны. I гэта трэба выхоѓваць у сабе з дапамогай Духа Святога.
  Лара калi малiтва скончылася, прапанавала:
  - Давайце ѓ баскетбол пагуляем!
  Элен згодна кiѓнула, заѓважыѓшы:
  - Рухомыя гульнi вельмi карысныя i ѓ цялесным i духоѓным сэнсе!
  Марыя адзначыла:
  - А на кампутары не жадаеце пагуляць. Напрыклад, на льготным узроѓнi Ада-Чысцiлiшча, можна нават у стралялкi гуляць! Напрыклад, мiсiя Сталiнград - забiваючы гiтлераѓцаѓ у гульнi, але глядзецца будзе, як па-сапраѓднаму!
  Лара ѓсмiхнулася i адказала:
  - Я хачу пабыць з Элен. Яна толькi што з узмоцненага ѓзроѓню Чысцец. Якое ёй тамака - працуе па дванаццаць гадзiн у суткi. I не бачыць у вочы кампутара!
  Элен запярэчыла:
  - Не! У час вучобы, у нас чатыры гадзiны вучобы кожны дзень мы карысталiся кампутарам. I я ѓ курсе, што ёсць розныя вiртуальныя рэальнасцi! Ды i што можна ваяваць з гiтлераѓцамi. Я прама не пiсала пра Гiтлера, але перад сыходам на неба прадказвала з'яѓленне беспапярэдна, крывавых, i поѓных цемрашальства змешанага з высокiмi тэхналогiямi правадыроѓ i кiраѓнiкоѓ.
  Марыя пацвердзiла:
  - Ды гэта было! Так што давайце пагуляем у баскетбол! Я таксама хачу рухацца.
  I дзецi-вязнi памчалiся, мiльгаючы босымi, круглымi пяткамi. Яны былi хуткiя i iмклiвыя. Як добра мець дасканалыя, падораныя па мiлаце Бога цела.
  Дзяѓчынкi i хлопчыкi гулялi. I чулася вельмi нават прыемная музыка, сумесь аргана i iнструментаѓ больш сучасная. I было вельмi нават добра i весяла.
  Як нагадваѓ Пекла-Чысцiлiшча пiянерлагер тыпу "Артэка", колькi вакол колераѓ i пазалочаных фантанаѓ з якiх б'юць у неба дыяментавыя бруi, што пералiваюцца на трох сонцах.
  Цiкава, што свяцiла ѓ Пекле па колерах як у святлафора, чырвонае, жоѓтае, зялёнае. Гэта таксама сiмвалiчна. Тыпу, Пекла-Чысцiлiшча, гэта пропуск у выратаванне i Рай i, школа перавыхавання.
  Цi можна гэта параѓнаць з лякарняй дзе вылечваюць душы. Пры гэтым Гасподзь Бог разумее, што чалавек не можа быць iдэальным, i яму трэба мець i сякую-такую свабоду.
  I напрыклад нават у гульнi згуляць вайскоѓцы, каб выкiнуць адрэналiну. I каханая дзяѓчынка павiнна быць у кожнага пары, каб панавала гармонiя. Бо сам па сабе сэкс - гэта не зло. Зло становiцца калi гэта ператвараецца ѓ нешта бруднае i пошлае.
  Элен Уайт гэта таксама зараз разумела. Мiлата Гасподняя вялiкая i можна сказаць бязмежная ѓ сваёй любовi да чалавека.
  Вось як iм дзецям зараз лёгка i прыемна рухацца. Хлопчыкi i дзяѓчынкi проста пырхаюць. Гэта i цудоѓна i весела.
  Элен у баскетбол раней не гуляла. У мiнулым жыццi калi i былi гульнi то iншыя, а на ѓзмоцненым узроѓнi забаѓ не належыла.
  Вядома, прыкра патрапiць на ѓзмоцнены ѓзровень Ада, вядучы да гэтага вельмi прыстойнае жыццё.
  Але быць iлжэпрарокам i падманваць людзей гэта таксама грэх i вялiкi. Хоць Элен сваёй святой хлуснёй шмат добрага зрабiла.
  А ведай абывацель, што яго ѓ любым выпадку чакае выратаванне, то ён бы зусiм бы расслабiѓся. Так што iншы раз i папалохаць не грэх.
  Iнакш без страху не будзе паслухмянасцi.
  Хлопчыкi i дзяѓчынкi кiдалi мячыкi розных колераѓ. I гэта было прыгожа i крута!
  Ножкi ѓ iх былi загарэлыя, босыя, а ѓ Пекле-Прамодзе глеба не маркая i ступнi не пыльныя. I таму басанож тут ходзяць амаль усе. Акрамя анёлаѓ-наглядальнiц - яны ѓ строгiх касцюмах i палiцэйскай форме.
  Але цiкавая гульня перарываецца на малiтву. Некаторыя дзецi-вязнi ѓсё ж становяцца на каленi. Элен таксама гэта робiць, ёй так больш звыкла.
  У Раi моляцца па жаданнi, а Пекла-Чысцiлiшча, патрабуе выхавання малiтвамi. Яна нядоѓгая i iдзе ад чыстага сэрца. Пасля чаго дзецi-вязнi аднаѓляюць гульню. I зноѓ мiльгаюць iх голыя, злёгку агрубелыя падэшвы.
  Iдзе вось такая вось рухомая гульня. У ёй шмат падскокванняѓ перартышаѓ. Можна сказаць цудоѓны хостынг...
  Але вось гульня на свежым паветры скончылася. Дзяѓчаткi-вязнi пастроiлiся, i акрыялi далей, у вялiкiя басейны, а яны ѓ пекле вялiзныя i доѓгiя як рэкi. Па жаданнi зрэшты можна i на кампутарах у вiртуалцы пагуляць i кiно паглядзець. Тут фiльмы ѓжо больш разнастайныя i смелыя. Толькi плюс васемнаццаць нельга, але ѓжо плюс шаснаццаць можна. Не тое што на стражэйшых узроѓнях дзе як гаворыцца кiно - шэсць плюс. Можна i плаваць i фiльмы глядзець на вялiзных галаграмах.
  А можна i ѓ аѓтамабiлях пакатацца, i цi нават на самалётах лётаць, з некаторымi абмежаваннямi. Тут тэхналогii развiтыя, i з кожным годам становяцца ѓсё больш развiтымi. I Пекла-Чысцiлiшча, i Рай, якiя пастаянна мадэрнiзуюцца. Вось што значыць прагрэс. I гэта Элен ацанiла. Як i бясконцую ласку Усявышняга Бога - лiтасцiвага i мiласэрнага.
  Вось гэта льготны ѓзровень Ада, нагадвае цудоѓна ѓладкованы лагер для падлеткаѓ. У якiм у кожнай дзяѓчынкi асобны пакой з кампутарам, ваннай, душам, фекалiаанiгiлятар якi на ѓсiх узроѓнях прысутнiчае каб не трэба было хадзiць у туалет. Усе адходы з арганiзма чысцiць выпраменьванне. I ты чысты i моцны.
  Звяртае на сябе ѓвагу дасканаласць целаѓ, што дае ѓ Аду-Чысцiшча Гасподзь Бог. Яны не нясуць на сабе слядоѓ граху, а значыць i цялесная цяга да нядобрага знiкае. Гэта значыць, калi цябе i цягне на алкаголь, то толькi эмацыйна. А не фiзiчна, што аблягчае перамогу над грахом.
  Элен Уайт праспявала:
  На нябесным на пасадзе,
  Цар Сусвету сядзеѓ...
  Па сваёй добрай волi,
  Уладу Усявышнюю аддаѓ!
  
  На крыжы распялi Бога,
  Iсус малiѓ Айца...
  Каб не судзiѓ нас строга,
  Грэх дараваѓ нам да канца!
  Сапраѓды гэта цудоѓна, Усявышнi Бог стаѓ адным з людзей, i дзеля iх прынiзiѓ, сябе да смерцi, i смерцi крыжовай. I ѓ якой яшчэ рэлiгii ёсьць такое. Найвышэйшы ѓзровень ласкi. Хоць напрыклад, не ѓсiм падабацца, што нават у Гiтлера ёсць шанец патрапiць у Рай, i непазбежнае выратаванне чакае ѓсiх. Прычым нават тых, хто i не хоча ратавацца. Бо грэх падобна хваробы, а псiхiчна хворых людзей лечаць прымусова!
  Алена Уайт гэта зараз як нiколi разумела. I асаблiва сэнс прытчы Iсуса Хрыста аб страчанай авечцы. Не проста так яна была расказана. I мела на ѓвазе што Госпада Бога не бывае няважных душ, i ён зацiкаѓлены вызвалiць з безданi граху кожнага. I нават такога як Гiтлер.
  Тым больш справядлiвасцi дзеля, па колькасцi пралiтай крывi Хiрахiта не лепш, але кары здолеѓ пазбегнуць i нават захаваѓ свой тытул. I памёр у пашане i павазе.
  Праѓда многiя казалi, што Хiрахiта не ведаѓ, пра жорсткасць падначаленых, што яго прымушалi падпiсваць загады рэакцыйныя генералы. Але наѓрад цi хто паверыць. У японцаѓ iмператар лiчыѓся Богам, што ѓжо само па сабе блюзнерскае ѓ адносiнах да Усявышняга. I наѓрад цi хто ѓ здаровым розуме верыць у казку - цар добры, а баяры непрыдатныя!
  Або аб добрым iмператары i злым генералiтэце.
  Таму Хiрахiта да гэтага часу на ѓзмоцненым узроѓнi. А Гiтлер праходзiць адмысловую школу выпраѓлення.
  У басейне плаваюць у асноѓным дзяѓчынкi. Хлапчукi ѓжо вяртаюцца ѓ свой сектар, але некаторыя яшчэ застаюцца, i ѓ выдатнай падлогай круцяць. Падлеткавы ѓзрост, гармоны бурляць.
  Сэкс у Пекле не пад забаронай, але ёсць пэѓныя правiлы. Хаця можна ѓ асаблiвым месцы гэта рабiць з каханай кожны дзень. Дзецi ѓ Чысцiлiшчы не нараджаюцца - толькi ѓ Раi.
  Элен хацела хутчэй патрапiць у Рай. I яе цiкавiла - дзе яе ранейшы зямны муж. Таксама быѓ i ёй i прапаведаваѓ. У свой час у яго былi сумневы ѓ Тройцы. Але чалавек быѓ у цэлым прыстойным нягледзячы на некаторыя недахопы.
  Хутчэй за ѓсё ён яшчэ ѓ Аду-Чысцiлiшча, але на якiм узроѓнi? Таксама ѓзмоцненым цi не?
  Элен цяжка ѓздыхнула. Яна разумела, што рана цi позна яна i ён будуць у Раi. Але ѓсё ж пакуль трэба пашукаць дзе яе муж у базе дадзеных. Але заводзiць сабе пару можна любую па ѓзаемнай згодзе, але з аднаго ѓзроѓню Ада-Чысцiлiшча. Ёсць таксама правiла, што з насельнiкамi Раю можна i сябраваць, i перапiсвацца, i дарыць фатаграфii i падарункi, але на рахунак сэксу нi, нi! I пад забаронай аднаполае каханне. Хоць гледзячы на тое як прыгожыя дзяѓчыны, можна i спакусiцца, але ж i хлапчукi прыгожыя. Гэта Пекла-Чысцiлiшча, дзе Усявышнi ачышчае цела, а далей адбываецца выхаванне душы.
  Вось зноѓ перапынак на малiтву. Элен выбрала на бераг i ѓстала на каленi. Большасць дзяѓчат малiцца прама ѓ вадзе.
  На самой справе Богу не трэба, каб людзi станавiлiся на каленi, гэта людзям самiм трэба, каб супакоiць сваю душу i сумленне.
  Элен прашаптала:
  Бог найвялiкшы ласкай бяздоннай,
  Стварыѓ Ты Зямлю вышыню нябёсаѓ...
  Дзеля людзей Твой Сын Адзiнародны,
  Узышоѓ на крыж, ну, а потым уваскрос!
  . РАЗДЗЕЛ No 12.
  Адрэйка Чыкацiла i Хлопчык-Кiбальш атрымалi ад дзяѓчыны ѓ бiкiнi запрашэнне пашукаць ружовую ваду, каб адмыць хвост паѓлiна.
  Праѓда хлопчык-рэвалюцыянер заѓважыѓ:
  - I дзеля чаго ѓсё гэта?
  Дзяѓчына адказала:
  - У гэтым выпадку можна будзе ѓзмахамi паѓлiнага хваста вызвалiць зняволеных у вязнiцу дзяцей. Цар Кашчэй, выкрадае iх у бацькоѓ, i прымушае працаваць у каменяломнях пад зямлёй.
  Там хлопчыкi i дзяѓчынкi працуюць у ланцугах, атрымлiваюць бiзуном i спяць на камянях!
  Чыкацiла з уздыхам адказаѓ:
  - Гэта жахлiва! Мы павiнны iм дапамагчы!
  Хлопчык-Кiбальчыш пацвердзiѓ:
  - Гэта наш абавязак! Мы гэта павiнны зрабiць!
  Дзяѓчына ѓ бiкiнi тупнула босай ножкай i адказала:
  -Напэѓна, гэта ваш абавязак! I мой таксама! Але праблема ѓ тым што цячэ ручай з ружовай вадой падказаць можа, толькi вучоны кот, а я з iм пасварылася.
  Чыкацiла адзначыѓ:
  - Бывае! Але мы вонкава выглядаем як хлопчыкi. Цi паслухае нас вучоны кот, на залатым ланцугу?
  Дзяѓчына пiскнула:
  - А адкуль вы ведаеце, што гэты кот на залатым ланцугу?
  Хлопчык-Кiбальчыш выпалiѓ першы:
  - Па Пушкiну! У яго ёсць верш - у Лукамор'я!
  Андрэй Чыкацiла пацвердзiѓ:
  Залаты ланцуг на дубе тым,
  I днём i ноччу, кот вучоны,
  Усё ходзiць па ланцугу вакол!
  Дзяѓчынка пацвердзiла:
  - Вось менавiта так i ёсць! Што ж вы яго зможаце знайсцi. Я вам дам компас, якi стрэлкай увесь час паказвае на залаты ланцуг.
  I прыгажуня пры дапамозе босай, хупавай, загарэлай ножкi перадала хлопчыкам компас.
  У iм i сапраѓды была стрэлка паказваючая ѓ адным кiрунку.
  I дзяѓчынка адзначыла:
  - Па дарозе вам можа трапiцца воѓк. Ён можа, запатрабаваць ад вас загадкi адгадваць.
  Чыкацiла ѓхмыльнуѓся:
  - Загадкi? Аб гэта цiкава!
  Хлопчык-Кiбальчыш заѓважыѓ:
  - А цi варта час па пустым марнаваць?
  Дзяѓчына запярэчыла:
  - Тады ён вас сапраѓды загрызе! Ён моцны i спрытны!
  Андрэйка Чыкацiла праспяваѓ:
  Нам таямнiцы нераскрытыя раскрыць пара,
  Ляжаць на дне без карысцi як у скарбонцы...
  Мы таямнiцы гэтыя з коранем вырвем у ядра,
  На волю пусцiм джыну з бутэлькi!
  Хлопчык-Кiбальчыш блiснуѓ шабляй, якая раптам з'явiлася ѓ яго ѓ руках i праспяваѓ:
  Мы з ваѓком падступным гатовыя ваяваць,
  За нас Ленiн, Сталiн, Гасподзь Iсус...
  I наш бронецягнiк паспеѓ разагнацца,
  Бяжыце ѓ атаку, хлапчук не баязлiвец!
  Дзяѓчына заѓважыла з усмешкай:
  - У цябе з'явiлася магiчная шабля? Што ж гэта можна сказаць вельмi нават крута! Або як вы любiце казаць - гiперквазарна!
  Чыкацiла выклiкнуѓ:
  - Пайшлi! Наша справа ѓ тым, каб дзейнiчаць на карысць людзям!
  Мальчыш-Кiбальчыш адзначыѓ:
  - Ды дакладна! Мы будзем iмкнуцца да максiму!
  I абодва хлопчыкi, блiскаючы босымi, дзiцячымi пяткамi рушылi па траѓцы. I iх настрой быѓ вельмi захопленым. На самой справе яны здольныя дабiцца многага, i любы хрыбет зламаць. Два хлопчыкi гадоѓ адзiнаццацi з выгляду пляскалi сабе. Чыкацiла цяпер нават не падлетак, але адчуваѓ у сабе выбух энтузiязму. Нарэшце ён стаѓ патрэбным.
  Яму i сапраѓды сорамна, што ён забiваѓ некалi дзяцей. Няѓжо можна паступаць так з такiмi мiлымi стварэннямi? Бо гэта сапраѓды цудоѓныя iстоты.
  Андрэйка цяжка ѓздыхнуѓ. Сапраѓды навошта ён рабiѓ такое? Бо гэта рэальнае бязмежжа. I агiдна i брыдка забiваць дзяцей. Ён жа сам не свой i сапраѓдны, подлы маньяк.
  А зараз ён сам дзiця, з iм напарнiк хлапчук.
  А вакол праляталi стракозы, з плацiнавымi крылцамi, i матылi з блiскучымi золатам крыламi. Гэта было прыгожа.
  А на дрэвах растуць пышныя кветкi. Некаторыя прадстаѓнiкi флоры паходзяць на якiя тырчаць у зямлi ствалы скрыпкi. I гэта выглядае гратэскава.
  Хлопчык-Кiбальчыш спытаѓ у Чыкацiла:
  - Праѓда што iснуе альтэрнатыѓная рэальнасць, у якой Вялiкая Айчынная вайна зацягнулася?
  Хлопчык-маньяк ахвотна адказаѓ:
  - Ды было такое. У адным свеце, нам падчас урока паказвалi, здарылася аказiя. Замест, Маѓса канструктары сталi працаваць над Е-10, i гэтая самаходка з'явiлася ѓ серыi ѓ сорак трэцiм годзе. I аказалася настолькi ѓдалай, што гiтлераѓцы змаглi стабiлiзаваць фронт па ѓсходнiм вале. Гэта значыць жудасная вайна стала яшчэ горш.
  Хлопчык-Кiбальчыш узяѓ i праспяваѓ:
  Веру ѓвесь свет прачнецца,
  Будзе канец фашызму...
  I заззяе сонца,
  Шлях асвяцiѓшы камунiзму!
  Насустрач хлапчук нечакана выскачыѓ воѓк. Ён быѓ вялiзны, у джынсах i кедах, у руках трымаѓ электрагiтару.
  Завываючы ён праспяваѓ:
  - Вось мая загадка, то не ведаю слёз, колькi кропель у моры, колькi ѓ небе зорак, колькi ѓ цыганкi ѓ галаве валасоѓ!
  Чыкацiла адказаѓ:
  - Усяго гэта столькi колькi пясчынак у пустынi!
  Воѓк разрагатаѓся i пробулькаѓ:
  - Выдатна! За такi адказ я вас перапраѓлю ѓ паралельны светабудову! Будзеце там ваяваць з фашыстамi!
  I воѓк крутануѓ спачатку хвастом, а затым i гiтарай. I аб басаногiх у шортах хлопчыка перанеслiся ѓ паралельнае светабудову.
  Тамака сапраѓды быѓ такi цуд, як з'яѓленне САУ Е-10. Вагай у дванаццаць тон пры рухавiку ѓ чатырыста конскiх сiл, з гiдраѓлiчнай падвескай, i вышынёй усяго ѓ метр сорак сантыметраѓ, гэтая самаходка перавярнула ход баявых дзеянняѓ. Самым галоѓным яе плюсам быѓ не толькi нiзкi сiлуэт, з-за якога ѓ яе складана было патрапiць, але i таннасць i прастата ѓ вытворчасцi. А лабавая браня ѓ шэсцьдзесят мiлiметраѓ давала вельмi вялiкi кут рацыянальнага нахiлу, што рыкацяшыла савецкiя снарады.
  Дзякуючы масавай вытворчасцi гэтай САУ немцы змаглi ѓтрымаць абарону па Дняпры i ѓсходнiм вале. Савецкiя войскi прытармазiлiся. Пасля чаго лiнiя фронту застыла як у першую сусветную вайну, i бiтва сапраѓды перайшла ѓ стадыю знясiлення.
  У рэальнай гiсторыi лiнiя фронту была рухомай, i савецкiя войскi прарывалiся на Захад. А тут яна стала стабiльнай. I страты Чырвонай армii ѓзраслi. Трэба было нечым адказаць на нямецкi тэхналагiчны выклiк.
  Зразумела ѓ першую чаргу гэтае з'яѓленне танкаѓ - Т-34-85 i IС-2.
  Праѓда адказ не зусiм удалы. IС-2 машына недастаткова дакладная i хуткастрэльная. Яе гармата з вялiкай цяжкасцю магла патрапiць па нямецкай машыне. А Т-34-85 толькi лоб вежы зрабiла крыху абароненей, але затое стала вышэй i больш, i ѓ яе лягчэй было патрапiць. Праѓда яе гармата для Е-10 стала больш небяспечнай. Але i немцы не стаялi на месцы. У адказ у серыю пайшла Е-15 з гарматай 75-мiлiметраѓ 70ЭЛ, машына падобная, з нiзкiм сiлуэтам. Крыху цяжэй, але затое i рухавiк у пяцьсот пяцьдзесят конскiх сiл больш магутны.
  Адным з добрых якасцяѓ нямецкiх самаходак, было яшчэ i тое, што былi шырокiя, i хутка паварочвалiся. А малая вага рабiла iх тэхнiчна надзейнымi i мабiльнымi. Некалькi не хапала бранявой абароны. Гiтлер настаяѓ на павелiчэннi таѓшчынi да васьмiдзесяцi мiлiметраѓ. Самаходкi сталi цяжэйшымi, але больш жывучымi, асаблiва ад савецкiх машын. А гармата Пантэры, брала практычна ѓсе савецкiя танкi. Нiзкi сiлуэт, у яго цяжка патрапiць i заѓважыць i выдатная оптыка давалi перавагу гiтлераѓцам на поле бою. Плюс яе ѓ фашыстаѓ з'явiѓся аѓтамат МР-44, вельмi нават нядрэнная штурмавая вiнтоѓка якая пазбавiла савецкую пяхоту пераваг.
  Займаючы магутныя лiнii абароны на ѓсходзе, немцы змаглi правесцi некалькi паспяховых наступальных акцый у Iталii. I выбiлi саюзнiкаѓ з кантынента.
  Але потым была яшчэ i катастрофа з разгромам саюзнiкаѓ у Нармандыi. Аднымi палоннымi яны страцiлi больш за паѓмiльёна салдат. Перамога над саюзнiкамi ѓмацавала становiшча гiтлераѓцаѓ на кантыненце.
  Працягвалася i спаборнiцтва ѓ паветры. У сорак чацвёртым годзе немцаѓ пачалi з'яѓляцца рэактыѓныя самалёты, але пакуль яны былi сырыя. Нядрэнны машынай быѓ шрубавы ТА-152, таксама машына нядрэнная i з магутным узбраеннем. На гэта СССР адказаѓ ЛА-7 i ЯК-3, праѓда з апошнiм знiшчальнiкам узнiклi праблемы з-за недахопу якаснага дзюраля.
  Немцы мелi нядрэнныя самаходкi для абароны, але мелi праблемы з танкамi. У наступе танк куды лепш самаходкi. Толькi ѓ лютым сорак пятага года, нарэшце-то ѓ фашыстаѓ з'явiлася народжаная ѓ пакутах "Пантэра"-2, з лабавой бранёй вежы ѓ 150-мiлiметраѓ пад нахiлам, з гарматай 88-мiлiметраѓ 70 ЭЛ, i больш-менш з балансаванай вагой у пяцьдзесят тон.
  Машына на момант свайго ѓвасаблення ѓ метале была мабыць лепшая ѓ свеце.
  Яе лабавая браня корпуса ѓ сто дваццаць мiлiметраѓ пад вуглом сорак пяць градусаѓ, магла трымаць нават снарады IС-2.
  А ѓ свеце працягвалiся перамены. Наступ савецкiх войскаѓ у студзенi сорак пятага года захлынулася. У красавiку памёр Рузвельт, i Трумэн выказаѓ думку, а навошта ваяваць i марнаваць сiлы на Еѓропу? Галоѓнае - перамагчы Японiю. Якая нанесла якраз паражэнне амерыканскаму флоту пад Фiлiпiнамi i баявыя дзеяннi зноѓ замарудзiлiся.
  I Трумэн фактычна выйшаѓ з вайны ѓ Еѓропе. А Чэрчыль пад цiскам апазiцыi пайшоѓ на выбары ѓ парламент i кансерватары прайгралi лейбарыстам. Пасля чаго было абвешчана аб перамiр'i з 1 жнiѓня 1945 года. I заходнi фронт зачынiѓся. I што самае паскуднае спынiлiся пастаѓкi пад ленд-лiз. I зразумела, Гiтлер развёѓ сабе рукi на захадзе. Пачаѓся абмен ваеннапалоннымi, i фашысты сталi рыхтаваць новы вялiкi наступ.
  Праблема была ѓ тым, што i савецкiя войскi капiтальна закапалiся ѓ акопы. I так проста абарону не парваць.
  Акрамя таго ѓ СССР з'явiлася вельмi добрая самаходка СУ-100, якая ѓ адрозненнi ад "Зверабоя", была больш хуткастрэльная i рухомая на базе шасi Т-34. I IС-3 машына якую было вельмi цяжка прабiць у лоб. Яе гарантавана брала толькi 128-мiлiметровая гармата "Ягдтыгра". Праѓда ѓ савецкай машыне былi i недахопы. Пры працяглым руху лабавыя швы шчупаковага носа распаѓзалiся, экiпажу ѓ вежы было цесна, а хуткасць стральбы i без таго невялiкая ѓпала. Ды i сам танк стаѓ на тры тоны цяжэй, чым IС-2, нагрузка на перадпакоi коѓзанкi вырасла, i ён лiтаральна вяз у брудзе i ездзiѓ яшчэ павольней.
  Так што IС-2 заставаѓся ѓ серыi, нягледзячы на сваю меншую жывучасць.
  Пантэра-2 была нядрэннай машынай, але бартавая браня ѓ шэсцьдзесят мiлiметраѓ нядосыць моцная. А Тыгр-2 таксама абаронены ѓ борт не вельмi i цяжкi, часта ламаецца. Новыя танкi серыi Е - павiнны былi стаць машынамi прарыву. У канчатковым вынiку зразумела патрэбна шчыльная кампаноѓка рухавiк i трансмiсiя разам i папярок. I вузейшая вежа, з дасканалай хадавой часткай.
  Пантэра-3 нараджалася ѓ пакутах. Першапачатковы танк важыѓ больш за шэсцьдзесят тон i не меѓ вырашальнай перавагi над Пантэрай-2, што зразумела не задаволiла Гiтлера. I пачалася праца, над серыяй з ушчыльненняѓ кампаноѓкай. Разлiкi паказалi, што вага пантэры-3 можа сцiснуцца да сорак пяцi тон, пры рухавiку з разгонам да 1200 конскiх сiл. Гэты танк таксама не задаволiѓ Гiтлера з-за слабаватай бартавой бранi - усяго ѓ восемдзесят два мiлiметры. Так запуск серыi Е ѓ танкавай версii затрымлiваѓся.
  Затое з'явiлася больш дасканалая Е-25, з 88-мiлiметровай гарматай, i ѓсяго двума чальцамi павозкi размешчанымi лежучы. У вынiку вышыня самаходкi склала ѓсяго метр трыццаць сантыметраѓ.
  Што дазволiла зрабiць лоб у сто дваццаць мiлiметраѓ пад вялiкiм нахiлам, борт у восемдзесят два мiлiметры, а вага ѓсяго ѓ дваццаць шэсць тон. Новая самаходка i рухомая, i пераносная, i даволi магутная. Толькi IС-3 можа трымаць яе ѓ лоб. Але такiх танкаѓ пакуль у СССР вельмi мала. Вырабляць шчупаковы нос ва ѓмовах вайны складана. Ды яшчэ i пастаѓкi пад ленд-лiз спынiлiся. Так што пакуль самы масавы танк Т-34-85, нават СУ-100, пакуль немцы сядзяць у абароне выпускаюць у адносна невялiкiх колькасцях.
  Савецкая машына вядома ж унiверсальны салдат, але слабаватая абаронена i нясе вялiкiя страты.
  А вось Герда i Шарлота размясцiлiся ѓ новай самаходцы, лежачы. Яны ѓ канцы жнiѓня адчуваюць гэтую машыну ѓ такой дасканалай форме. Гэта пакуль эксперыментальная мадэль, i ѓ ёй для кiравання выкарыстоѓваюцца джойсцiкi.
  Прычым дзяѓчыны ѓ бiкiнi i басанож выкарыстоѓваюць пры кiраваннi i босыя пальчыкi ножак. Самаходка добрая i за ёй будучыня. I яе лабавую браню нават снарады IС-2 i IС-3 не прабiваюць i сыходзяць у рыкашэт. Праѓда з-за фугаснага ѓздзеяння для экiпажаѓ яны могуць небяспечнымi, так што лепш дзейнiчаць з засады.
  Абедзве нямецкiя дзяѓчаты страляюць па савецкiх танках. Т-34-85, напiраюць у вялiзных колькасцях. I спрабуюць прарвацца гуртам. Нямецкая гармата страляе. Оптыка ѓ яе добрая, самаходку ѓ высокай траве не вiдаць, але ѓсё роѓна магутны стрэл дэмаскiруе.
  I з трох кiламетраѓ нямецкiя дзяѓчаты ѓпэѓнена падбiваюць савецкiя танкi.
  Вось i трыццацьчацвёрцы адарвала вежу. Герда фенаменальна трапная дзяѓчынка. Яна пасылае снарады. Ды i рудая ёй не саступае. Вось гэта сапраѓды баявое ѓздзеянне.
  Шарлота стрэлiла, i з дыстанцыi патрапiла сапраѓды ѓ лоб танка IС-2. Дадзеная машына не мае нахiлу вежы i снарад не сыходзiць у рыкашэт, а прабiвае. Вось гэтае забойнае ѓздзеянне.
  Дзяѓчыны-немкi хiхiкаюць, самаходка ѓ iх гэта будучыня.
  А савецкiя танкiсты iмкнуцца разагнацца i зблiзiцца. У гэтым iх шанец.
  Iдзе пяты год Вялiкай Айчыннай вайны. Пакуль яшчэ ѓ Гiтлера няма поѓнага панавання ѓ паветры. Хоць рэактыѓных бамбавiкоѓ Арада выпускае ѓсё больш i больш, i яны становяцца ѓсё больш дасканалымi i тэхналагiчна надзейнымi.
  Магутны ѓзбраеннем МЕ-262 таксама ѓдасканальваецца. Яго мадыфiкацыя тыпу Х, павiнна быць са стрэлападобнасцю крыламi, магутнымi маторамi, хуткасная, i магутнай узброеная. Так што фашысты могуць разлiчваць захапiць панаванне ѓ паветры. ХЕ-162 нягледзячы на сваю таннасць патрабаваѓ для кiравання лётчыкаѓ высокага класа. Праѓда iдзе абмен палоннымi з краiнамi захаду. I прыбываюць больш майстравiтыя лётчыкi з палону.
  Дарэчы, Хафман, асвоiѓ ХЕ-162, i вельмi нядрэнныя iм карыстаецца. Наляцеѓ, савецкi самалёт збiѓ, i адляцеѓ назад. За чатырыста збiтых самалётаѓ стаѓ другiм лётчыкам, якi атрымаѓ Рыцарскi Крыж Жалезнага Крыжа з залатым дубовым лiсцем, мячамi i дыяментамi. Першым такую ѓзнагароду здабыѓ Рудзель.
  Для стылю Хафмана ХЕ-162 вельмi падыходзiць.
  Карацей кажучы сюды i патрапiлi Мальчыш-Кiбальчыш, i стаѓ хлопчыкам Андрэйка Чыкацiла.
  Абодва пацана басаногiя i ѓ шортах, былi бяззбройныя, калi не лiчыць шаблi Кiбальчыша.
  Яны глядзелi на поле бою з узвышэння i было добра вiдаць. Нямецкiя самаходкi ѓ засадзе, а савецкiя войскi спрабуюць наступаць. Танкаѓ Пантэра-2 пакуль у немцаѓ мала. Хоць гэта машына па сукупнасцi характэстык лепшы з усiх танкаѓ. Можа, IС-3 i лепш абаронены ѓ лоб, але ѓ камфортнасцi працы экiпажа, i асаблiва ѓ хадавых якасцях нямецкай Пантэры саступае. Для такой машынны пяцьдзесят тон i нядрэнна, i ѓ нямецкага танка выдатная цi дакладней нядрэнная эрганомiка.
  Плюс яшчэ на некаторых каралеѓскiх пантэрах з'явiлiся i рухавiкi з турбанагнетацелем здольныя разганяць матор да тысячы двухсот конскiх сiл. I такi танк пры вазе пяцьдзесят тон - лiтаральна лётае.
  Так што "Пантэра"-2 добры танк, i зразумела чаму серыя Е-50 тармозiць Гiтлер жадае машыну прарываючы з добрай абаронай бартоѓ. I плюс яшчэ з газатурбiннымi рухавiком. Каб танк не толькi быѓ малаѓразлiвым, але яшчэ i хуткiм. Такiя тут амбiцыйныя праекты.
  Андрэйка глядзеѓ за полем бою. Цiкава было... Савецкiя войскi спрабуюць выкарыстоѓваць штурмавiкi. Як стары - IЛ-2, якi ѓсё яшчэ не зняты з вытворчасцi ѓ выглядзе адладжанасцi пускавых лiнiй, так навейшы i дасканалы IЛ-10. Супраць штурмавiкоѓ працуюць нямецкiя знiшчальнiкi.
  Тут ёсць i рэактыѓныя i поршневыя, i люфтхаус. Апошняя ѓстаноѓка нядрэнная, супраць штурмавой авiяцыi. I немцы яе ставяць на свае самаходкi танкi.
  Сярод нямецкiх машын зрэдку можна ѓбачыць i Т-4, яе выраблялi толькi на адным заводзе, а потым у сорак пятым годзе i зусiм знялi з вытворчасцi.
  Танк трэба сказаць безнадзейна састарэлы. Тыгр-2, таксама не ѓ той стэп, асаблiва пасля з'яѓлення каралеѓскай пантэры.
  Вiдаць, што самаходкi цалкам дамiнуюць на полi бою. I ѓсходнi вал трымаецца.
  Мальчыш-Кiбальчыш адзначыѓ, размахваючы шабляй:
  - Я ѓсiх ворагаѓ пасякаю!
  Андрэйка кiѓнуѓ:
  - Мы iх голымi рукамi i босымi нагамi затопчам!
  I хлопчыкi ѓзялi i засмяялiся. Бо сапраѓды смешна. Хацелася б уступiць у бой, ды няма на чым. Вось каб у iх была б самадка, i якая-небудзь з дваццаць першага стагоддзя, лупанулi б яны па фашыстах.
  Чыкацiла прабурчаѓ:
  - Ну i перанёс нас ваѓчара! Што мы, будучы дзецьмi, станем кулачкамi ваяваць?
  Хлопчык-Кiбальчыш адказаѓ:
  - А ѓ мяне шабля ёсць! Як ты думаеш, яна гiтлераѓскую браню возьме?
  Андрэйка ѓ адказ жартам праспяваѓ:
  Ах надзейная ты гiпсу браня,
  Ад таго хто мае намер кусацца...
  Але адно прыгнятае мяне,
  Што нiяк не магу пачасацца!
  I хлопчыкi зноѓ узялi i засмяялiся. Пацешна гэта глядзелася. I можна сказаць выдатна. Хаця шмат ужо савецкiх танкаѓ гарэла.
  Гармата пантэры на САУ Е-15, дастаткова моцная. I прабiвае трыццаць чацвёркi, i прычым можа рабiць да дваццацi стрэлаѓ за хвiлiну. Так што не праскочыш супраць немцаѓ. Браняваныя атакi Чырвонай Армii захлынаюцца.
  Дарэчы, Сталiн увесь час патрабуе наступаць. I страты савецкiх войскаѓ растуць.
  Гiтлер жа аддае перавагу берагчы салдат. I сядзiць у абароне. Тым больш у немцаѓ ужо ёсць рэакцiнвыя бамбавiкi якiя дазваляюць бамбаваць СССР практычна бяскарна. Так што фюрар разлiчвае на тэхналагiчны прарыѓ, i выйгрыш у вайне на знясiленне.
  Тут галоѓнае заданне гэта зрабiць асноѓны танк - не цяжэй за семдзесят тон, каб можна было перавозiць на цягнiках, але пры гэтым лабавая браня ѓ дзвесце пяцьдзесят мiлiметраѓ пад нахiлам, бартавая сто семдзесят мiлiметраѓ пад нахiлам, гармата ѓ сто пяць мiлiметраѓ з доѓгай ствала ѓ 100ЭЛ, каб прабiваць нават IС-3. Ну i рухавiк газатурбiны не менш за паѓтары тысячы конскiх сiл.
  Вось такая машына магла б стаць цудоѓным танкам прарыву, i яе хацеѓ Гiтлер. Але такое ѓвасобiць патрабавалася час. Таму i гiтлераѓцы пакуль не наступаюць, а савецкiя войскi тузаюцца i рвуць жылы.
  А да двух хлопчыкаѓ, падкралiся дзяѓчынкi-ваѓчыцы з ягдкаманды.
  Дзяѓчаты вельмi спрытна накiнулi i на Чыкацiла i Хлопчыка-Кiбальчыша ласо i iх спавiлi, скруцiѓшы вяроѓкамi.
  Галоѓная немка Фрыда ѓсклiкнула:
  - Злавiлi, лазутчыкаѓ! Якiя мiлыя хлопчыкi!
  Дзяѓчына немца Гентэль адзначыла:
  - Мы iх зараз аднясем у пакой катаванняѓ i там дапытаем!
  I дзяѓчынкi пацягнулi хлапчукоѓ. На выгляд дзецi не старэйшыя за адзiнаццаць i худзенькiя, так што несцi iх лёгка.
  Андрэйка разгублена спытаѓ:
  - А што нас зараз катаваць будуць?
  Хлопчык-Кiбальчыш кiѓнуѓ:
  - Мяне ѓжо катавалi! Асаблiва балюча калi прапускаюць ток. Зрэшты i калi пяткi пякуць агеньчыкам прыемнага мала!
  Чыкацiла з уздыхам адказаѓ:
  - Я вядома ж заслужыѓ каб мяне гестапа прапусцiла, праз катавальны жорнаѓ. Такое ѓ ранейшым жыццi вытвараѓ.
  Хлапчукоѓ зацягнулi ѓ бункер. Пахла волкасцю, i хлоркай.
  I неслi рослыя, прыгожыя дзяѓчаты на плячах. Андрэйка нават падумаѓ што так здорава.
  Але вось iх унеслi ѓ катоѓню. Там было горача. Рудая жанчына-кат, была аголена па пояс, i ѓ джынсах. Былi тут i памагатыя-хлапчукi. Як гаворыцца, гэта спецыяльная зала дзе дапытвалi дзяцей. А тут павiнны быць правiлы строгiя. Бо дзiця можа i памерцi пад катаваннямi.
  Хлапчукоѓ цалкам агалiлi памочнiкi катаѓ i замацавалi на спецыяльных лiтых сталлю крэслах, сунуѓшы босыя, дзiцячыя ножкi ѓ зацiскi. Маецца быць болевы допыт.
  Быѓ уключаны магнiтафон якi павiнен быѓ запiсваць усе паказаннi, якiя выб'юць з хлопчыкаѓ-выведнiкаѓ. Таксама тут была яшчэ пара дзяѓчын таксама напаѓголых, так горача - грэлiся на электрычных плiтах, абцугi, свердзелы, розныя катавальныя прыстасаваннi.
  Дзяѓчына-кат рудай масцi вымавiла на рускай мове:
  - Ну, што хлопчыкi, будзеце казаць, цi зламаць вам пальчыкi!
  Хлопчык-Кiбальчыш усклiкнуѓ:
  - Я вам нiчога не скажу!
  Андрэйка крыкнуѓ:
  - Смерць Гiтлеру!
  Голы па пояс мускулiсты хлапчук гадоѓ чатырнаццацi на выгляд, ударыѓ Чакацiла гумовай дубiкай па босы, дзiцячай падэшве. Андрэйка ѓскрыкнуѓ.
  Рудая заѓважыла:
  - Не спяшайся! Мы iх добра асвяжуем. Але, а пакуль пачнем з самага бяскрыѓднага - козыту!
  Памочнiк ката заѓважыѓ:
  - Гэта доѓга! Лепш адразу жароѓню да босых пятак, цi яшчэ лепш ток!
  Рудая хiхiкнула:
  - Гэта добрая iдэя! Але давайце страусiнавымi пёркамi. I па ступнях i пад пахамi.
  Палонных дзяцей сталi казытаць. I вiдаць было што ѓ юных катаѓ вялiкi досвед. Яны ласкава вадзiлi, i па падэшвах i пад пахамi.
  Андрэйка i Кiбальчыш смяялiся. Затым нечакана жанчына-кат рудай масцi дастала з электрычнай плiты чырвоную ад спякота спiцу, i дакранулася да босы падэшве Андрэйкi. Хлопчык ѓскрыкнуѓ, i ѓспушылася пара пухiроѓ, на абграбелай скуры. Затым яна тое ж самае зрабiла з Кiбальчышам. Было вiдаць што хлопчыку балюча, але той стрымаѓ крык, моцна сцiснуѓшы зубы.
  Рудая жанчына кiѓнула. Хлапчукi-каты дасталi па кавалку распаленага жалеза i паклалi iх на голыя грудзi юных пападанцаѓ. Запахла смаленым. Андрэйка зароѓ, яму здавалася што ён вось-вось лопне ад болю.
  Хлопчык-Кiбальчыш сцiснуѓ зубы, i заскрыгатаѓ ён пякельных пакут. Але здолеѓ стрымаць крык.
  Юныя каты прыбралi з грудзей дзяцей-вязняѓ жалезаѓ. I на свежыя пухiры пасыпалi солi. Як гэта было балюча. Нават Кiбальчыш праз зубы стагнаѓ, а Андрэйка i зусiм роѓ. Вось гэта так. Такiя мукi. Але Чыкацiла ѓспомнiѓ якiм ён быѓ маньякам. I як забiваѓ дзяцей, а значыць гэтыя мукi несумненна заслужыѓ. I прароѓ:
  - Усё роѓна не скажу!
  Катаванне працягвалася. На гэты раз да босых падэшваѓ хлапчукоѓ прыклалi кавалкi распаленай да чырвона сталi. I гэта жудасны боль.
  Андрэйка выѓ, i гарлапанiѓ. I Кiбальчыш крыкваѓ. Пахла моцна смаленым, нiбы смажылi баранiну. Нямецкiя хлопчыкi-каты працавалi.
  А рудая жанчына ѓзяла ѓ рукi шчыпцы якiя таксама былi распалены, i стала ламаць Андрэйку пальчыкi на нагах, пачынаючы з мезенчыка. I рабiла яна гэта прафесiйна. Андрэйка захлынаѓся ад болю. Яму хацелася адчуць такi шок, каб зараз адключыцца, але свядомасць яго не пакiдала. Так што заставаѓся проста моцны боль. Яна затапляла прытомнасць, але не давала яму згаснуць.
  Але абодва хлопчыка толькi раѓлi:
  - Ух, не скажу! Ах, не скажу! Ох, не скажу!
  Рудая жанчына загадала:
  - А цяпер ток! Давайце ѓзмацняць!
  I хлапчукi-каты сталi даставаць правады з электродамi ставячы iх на самыя адчувальныя месцы. Заадно i на спаленыя ступнi таксама пасыпалi солi. Каб балючай было. Такi ѓжо тут быѓ допыт.
  Андрэйка нягледзячы на ѓсе пакуты, адчуваѓ у сабе сякую-такую радасць. Бо ён сваёй пакутай выкупаѓ вiну i перад людзьмi, i перад Богам. Бо забiваць i гвалтаваць дзяцей, гэтае сур'ёзнае злачынства.
  Калi па дзiцячых целах гiтлераѓскiя каты пусцiлi электрычныя разрады, гэта сапраѓды было жахлiва балюча. Але юныя хлапчукi хоць i лямантавалi, але больш праклён фашызму i Трэцяму Рэйху.
  Нават калi электроды прыставiлi да мужчынскай дасканаласцi, i як гэта жахлiва бiла. I проста пякельны боль.
  Андрэйка i Мальчыш-Кiбальчыш уздрыгвалi, калi праз iх прапускалi пякельныя разрады. I гэта было жахлiва балюча. I нават скура ѓ дзяцей дымiлася, i пакрывалася пухiрамi, а з-за рота выходзiла пена.
  Але хлопчыкi крычалi:
  - Смерць гiтлераѓскiм катам! Слава СССР!
  Тады дапамогi ката, па загадзе рудай жанчыны падпалiлi Андрэйку i Кiбальчышу валасы. I тыя рэальна ѓзялiся i загарэлiся. I гэта новы, дзiкi боль, што пераѓзыходзiць усё ранейшае. Акрамя таго рудая жанчына-кат зламала ѓсе пальчыкi на босых нагах запалоненых гiтлераѓцамi дзяцей. Асаблiва цяжка было зламаць вялiкi палец, i ёй нават дапамог памагаты з дзецюкоѓ мацней.
  Але i гэта не прымусiла Андрэйку i Кiбальчыша прасiць аб лiтасцi.
  Яны наадварот толькi клялi лысавага фюрара!
  А тым часам пакуль хлапчукоѓ катавалi, на фронце працягвалiся баi. Даволi моцным быѓ у немцаѓ рэактыѓны знiшчальнiк МЕ-163, ён быѓ маленькi, без хваста i фюзеляжа, i патрапiць у яго вельмi складана. А лётаѓ ён стаѓ ужо да паѓгадзiны, што дазваляла выкарыстоѓваць яго эфектыѓна i на вугальным пыле.
  Такiя вось праблемы ѓ савецкай авiяцыi. I фашысты валодаюць iнiцыятывай, але пакуль у абароне.
  I яшчэ навiна, затрымлiваецца запуск у серыю Т-54, так што пакуль у немцаѓ ёсць час у абароне. I яны моцныя.
  Ды i новыя вiды ѓзбраенняѓ. А Японiя на Цiхiм акiяне трымаецца. У СССР няма лёд-лiза.
  Таксама ѓ Трэцiм Рэйху пайшла ѓ серыю Е-5, машына з адным толькi чальцом павозкi i кулямётным узбраеннем. Немцы яе жадаюць забяспечыць газатурбiнным рухавiком у тысячу конскiх сiл. Уявiце, якая ѓ яе будзе хуткасць. Праѓда тут ужо гусенiцы не вытрымлiваюць i з каткоѓ зрываюцца.
  Ды бываюць рознага роду выдумкi.
  Сталiн адзначыѓ:
  - А цi не пара прапанаваць замарозку канфлiкту!
  Жукаѓ запярэчыѓ:
  - Замарозка канфлiкту раѓнасiльная паразе!
  Васiлеѓскi адзначыѓ:
  - Выйграць гонку тэхналогiй у гiтлераѓцаѓ з навукова-эканамiчным патэнцыялам Еѓропы немагчыма! Трэба бiцца да канца!
  Берыя кiѓнуѓ:
  - Ды вялiкi правадыр! Народ будзе лiчыць, што мы прайгралi! Ды i бунту не пазбегнуць!
  Жданаѓ адзначыѓ:
  - Зробiм танк Т-54 i IС-7, i перахопiм iнiцыятыву!
  Узнясенскi пацвердзiѓ:
  - Будзем ворага дзяѓбаць, да канца!
  Сталiн з гэтым пагадзiѓся:
  - Ды будзем бiцца да канца, прымусiм ва ѓнiсон стукаць сэрцы!
  . РАЗДЗЕЛ No 13.
  Гiтлер таксама будучы хлопчыкам удзельнiчаѓ у розных мiсiях. Але вось як яму быць зараз, калi чароѓны артэфакт даецца толькi чыстаму сэрцу? А якi ж ён чысты маючы столькi на сабе крывi. Бо нездарма яго лiчаць найвялiкшым душагубам у гiсторыi. Дарэчы, iншы калега па цэху iмператар Японii Хiрахiта быѓ абялены амерыканцамi - быццам бы ён жадаѓ мiру, а генералы-мiлiтарысты яго прымусiлi, быць злым.
  Хоць у Японii Хiрахiта i лiчылi Богам, але Гiтлер як гаворыцца галоѓны злыдзень. I гэтае званне цяжка аспрэчыць i перасягнуць.
  Дзяѓчынка-партызанка спытала:
  - Што ѓ цябе я бачу тварык дзiцячы спахмурнеѓ. Значыць ёсць сякiя-такiя грахi?
  Хлопчык-фюрар кiѓнуѓ:
  - Ох, не ѓяѓляеце як шмат!
  Алiса кiѓнула матыльку:
  - Што ж, калi хлопчык не можа, то меч вазьму я!
  Прыгожая казурка запярэчыла:
  - Меч-кладзенец якраз павiнен узяць мужчына! Так што...
  Гiтлер спытаѓ:
  - А сэрца можна ачысцiць ад граху?
  Матылёк адказаѓ:
  - I якiя ѓ дзiцяцi могуць быць грахi? Школу цi што прагуляѓ, цi дзяѓчынку за коску тузануѓ?
  Хлопчык-фюрар шчыра адказаѓ:
  - Гэта я толькi па выглядзе дзiця. А ѓ мiнулым жыццi, быѓ вельмi дарослы. I такое нарабiѓ што лепш не ѓспамiнаць! Гэтулькi гадоѓ мiнула, а дагэтуль людзi клянуць i ѓспамiнаюць!
  Алiса хiхiкнула i спытала:
  - Вось як? Ты што б у мiнулым жыццi Герынга?
  Гiтлер з уздыхам адказаѓ:
  - Не! Яшчэ горш!
  Матылёк скалануѓ крыламi i адказала:
  - Калi ты ѓважлiва чытаѓ Бiблiю, то думаю разумееш што Усявышнi Бог зусiм не пацыфiст. I нават Iсус казаѓ - не мiр, я прынёс на Зямлю, але меч!
  Хлопчык-фюрар кiѓнуѓ:
  - Ды было такое! Але войны бываюць розныя. Бывае рыцарская вайна, а бывае на знiшчэнне, i без правiл!
  
  Алiса ѓ адказ прачырыкала:
  Зорны баец пратрубi ѓ свой рог,
  Край твой далёкi ѓ зманлiвай славе...
  Полымя бiтвы дрыжыць памiж радкоѓ,
  У аднабаковай гульнi без правiл!
  Матылёк з мiлай усмешкай адказала:
  - А можна ачысцiцца ад бруду i болi на душы i ѓ сэрцы! I я ведаю як гэта зрабiць!
  Хлопчык-фюрар з нясмелай надзеяй спытаѓ:
  - I як гэтага дабiцца?
  Алiса з мiлым выглядам заѓважыла:
  - Мiлата Усявышняга i ѓкрыжаванага на крыжы Езуса перакрывае любы грэх!
  Матылёк скалануѓ крыламi i адказаѓ:
  - Давай так ... Я правяду з табой тэсцiраванне! Паглядзiм якое ѓ цябе хлапчук на самай справе сэрца!
  I яна страсянула крыламi. Пейзаж вакол узяѓ i змянiѓся.
  Хлопчык-фюрар аказаѓся ѓ пустынi. Бязлiтасна палiла сонца. Босыя ножкi дзiцяцi ѓступiлi на распалены пясок. Хлапчук войкнуѓ. Хоць яго ступнi i агрубелi ад доѓгай хаднi басанож, усё роѓна прыпякала.
  Адольф пакрочыѓ, стараючыся iсцi хутчэй, каб не так абпальвала дзiцячыя, мазолiстыя падэшвы.
  Цяпер ён проста хлопчык адзiнаццацi-дванаццацi гадоѓ, худзенькi жылiсты, у бязмежным акiяне пяскоѓ.
  Гiтлер iмкнецца супакоiцца. Успомнiлася яму, што хтосьцi ѓказаѓ галоѓную памылку фюрара - напад на СССР у сорак першым годзе. На самой справе гэта была вайна на два фронты з моцнай недаацэнкай магчымасцяѓ савецкай Расii. Камандна-планавая эканомiка i жорсткi таталiтарны рэжым дазвалялi мабiлiзоѓваць вялiзныя рэсурсы. Савецкi лад быѓ не слабым, а якраз моцным якасцю СССР. I гэта была больш грозная краiна, чым царская Расея.
  Для таго каб з ёй ваяваць трэба было атрымаць рэсурсы Брытанскiх калонiй, i зразумела таксама французскiх, бельгiйскiх, галандскiх. Апошнiя таксама пакуль Брытанiя не пераможана або прынамсi не замiрана немагчыма. Так што рашэньне наступаць на СССР гэта авантура.
  Праѓда былi ѓ Гiтлера асцярогi, што ѓ момант высадкi дэсанта ѓ Брытанii Сталiн можа стукнуць у спiну. У прыватнасцi, Сталiн далучыѓ да сябе Малдавiю, частку Букавiны, што выклiкала асцярогу за румынскую нафту. Акрамя таго Гiтлера пакрыѓдзiла нежаданне Сталiна правесцi асабiстую сустрэчу з iм. Гэта сапраѓды ѓдар па самалюбстве. Быццам правадыр СССР грэбуе сустрэцца з Германскiм фюрэрам.
  Ды i Молатаѓ навушчаны сваёй жонкай-габрэйкай Жамчужынай, паводзiѓ сябе падчас паездкi ѓ Берлiн абуральна. Так што тут ня ѓсё так проста.
  Можна ѓспомнiць i тэтралогiю Ледакол, дзе Сувораѓ-Рязун апiсаѓ што Сталiн рыхтаваѓ напад на Трэцi Рэйх. I выглядае гэта праѓдападобна, i суцэль лагiчна.
  Праѓда нягледзячы на вонкавую логiку ѓ Ледаколе Суворава шмат ёсць дзюр i недакладнасцяѓ, i вiдавочных нацяжак. Таксама варта мець на ѓвазе надзвычайную асцярожнасць Сталiна ѓ знешняй палiтыцы. Як ён напрыклад не ненавiдзеѓ Цiта, але так i не напаѓ на Югаславiю. Хоць гэта ж не Трэцi Рэйх за два месяцы якi заваяваѓ амаль усю Еѓропу. I акрамя таго многiя югаслаѓскiя генералы асаблiва сербы па нацыянальнасцi маглi перайсцi на бок Чырвонай Армii СССР.
  А тут нападаць на Трэцi Рэйх. У Гiтлера ѓ сорак першым годзе толькi ѓ Вермахце сем мiльёнаѓ дзвесце тысяч салдат i афiцэраѓ, а з iншымi ваенiзаванымi фармiраваннямi, восем з паловай мiльёнаѓ. Наѓрад цi Сталiн на гэта вырашыѓся б. Тым больш у знешняй палiтыцы правадыр праяѓляѓ стрыманасць.
  Нават з Фiнляндыяй якая мае ѓсяго тры з паловай мiльёны насельнiцтва аддаваѓ перавагу спачатку дамовiцца. I прапанаваѓ зусiм ужо нядрэнныя ѓмовы, абмену тэрыторый, якiя дазвалялi фiнам нават прырастаць зямлёй.
  Так што Сталiн вядома ж тыран, але не занадта кахаючы нападаць першым.
  А вось калi б немцы працягнулi вайну з Брытанiяй, а СССР прытрымлiваѓся б сяброѓскага нэѓтралiтэту, то ѓсё магло б атрымаецца ѓ Трэцяга Рэйху. У прыватнасцi аперацыi па захопе Мальты i Гiбральтару ѓжо былi распрацаваны. I яны без усходняга фронту былi б ажыццёѓлены. А там бы i Афрыка i землi да Iндыi былi захопленыя. А далей высадка ѓ Брытанii пры наймагутных бамбардзiроѓках.
  Ды i заваяваѓшы Брытанiю Трэцi Рэйх атрымлiваѓ проста бязмежныя рэсурсы. Вось тады i можна было б напасцi на СССР. Прычым з усходу яшчэ б i Японiя дапамагла.
  Праѓда ѓ СССР з'явiлася б грозная серыя танкаѓ КВ. Асаблiва КВ-5, пры вазе больш за сто тон. Ды i КВ-4 мог таксама апынуцца яшчэ цяжэй. А як бы пайшло танкабудаванне ѓ Нямеччыне? Працы над тыграмi з 88-мiлiметровай гарматай пачалiся яшчэ да нападу на СССР, i быѓ зроблены нават прататып, праѓда з таѓшчынёй бранi ѓ пяцьдзесят мiлiметраѓ.
  Для барацьбы напрыклад з Мацiльдай патрабавалася даѓгаствольная гармата. Гэта быццам усё разумелi. I даѓгаствольная была зроблена, але танк Т-4, ёю не пераѓзброiлi. Прычым ваенныя спецыялiсты змаглi пераканаць Гiтлера, што гэта iм непатрэбна. Але потым калi фюрар захапiѓся праектамi танкаѓ звыш ста тон, ён ужо не захацеѓ слухаць адмыслоѓцаѓ.
  I дарма. Маѓс для рэальнай вайны не падыходзiць, нягледзячы нават на здавальняючыя вынiкi выпрабаванняѓ. Калi Тыгр-2, вагой у шэсцьдзесят восем тон, раз-пораз ламаѓся, ды i Пантэра таксама, то Маѓс у сто восемдзесят восем тон - гэта машына кашмарная.
  Яе i з поля бою не адбуксуеш, масты яе не ѓтрымаюць, у брудзе будзе тануць, ламацца стане больш, чым пакутаваць ад трапленняѓ.
  I вялiзная - лёгка знiшчыць авiяцыяй i не замаскiруеш нiяк.
  Усяго прататыпаѓ Маѓсаѓ было дзевяць штук - колькi на iх было выдаткавана рэсурсаѓ.
  Найлепшымi распрацоѓкамi нямецкiх канструктараѓ былi Е-10 i Е-25, але яны ѓ серыю не пайшлi. З масавых самыя лепшыя, мабыць самаходкi Харцэр i Ягдпантэра. Калi б Ягдпантэру выпукалi б замест Тыгра-2 то мабыць толку было б больш.
  Хлопчык-фюрар iшоѓ па пустынi i ѓ галаве круцiлiся розныя думкi. Ды ён шмат зрабiѓ для паскарэння паразы Трэцяга Рэйха. Мiжволi зразумела. Колькi рэсурсаѓ было выдаткавана напрыклад на ракеты асаблiва балiстычныя ФАУ-2. Ды такую ракету не маглi збiць не ангельцы нi амерыканцы, але яе дакладнасць была нiзкай, што рабiла малакарыснай для стральбы па ваенных аб'ектах.
  Ды i несла яна ѓсяго восемсот кiлаграм узрыѓчаткi, i пры гэтым каштавала як чатыры танкi Пантэра. Ды нерацыянальная была штуковiна. Як i крылатая ракета ФАУ-1, праѓда яна была танней, але яе прасцей збiць.
  Усяго пры Гiтлеры выпусцiѓ прыкладна 20 тысяч ФАУ-1, i каля пяцi з паловай тысяч ракет ФАУ-2.
  Вось уявiце колькi можна было зрабiць за растрачаныя сродкi самалётаѓ i танкаѓ.
  Зрэшты, з iншага боку, Гiтлер падумаѓ, што можа i да лепшага. А то скiнулi б амерыканцы на Берлiн атамную бомбу, калi б вайна надта зацягнулася. I было б яшчэ горш. А так пасля вайны Нямеччыну адбудавалi, а потым яна i аб'ядналася.
  А што было зацягнi вайна занадта доѓга - яшчэ мабыць горш.
  Хлопчык Гiтлер стаѓ адчуваць усё большую смагу. Ды ён у пустынi i плюс яшчэ жадаецца ёсць. I гэта рэальна жорстка.
  Тады Адольф стаѓ на каленi i пачаѓ молiцца. Iншым малiтву i Iсусу i Багародзiцы.
  Пасля хлопчык-фюрар устаѓ i рушыѓ далей. Iмкнуѓся гнаць ад сябе трывожныя думкi. Другi раз зрэшты памiраць не страшна. Бо каб трапiць у Пекла-Чысцiлiшча i трэба памерцi. Вось гэта сапраѓды па пустынi блукаць бляха.
  Гiтлер падумаѓ, што можа быць у гэтым i складаецца абрад ачышчэння, каб прымусiць чалавека пакутаваць. I яму стала сорамна. Колькi людзей з-за яго цярпелi. Ды шмат хто пакаяѓся, але гэта не апраѓданне. Хлапчук-фюрар скончыѓ жыццё самагубствам. Як з Хiрахiта з iм бы не атрымалася. Ды гэта лепш, чым патрапiць у лапы НКВД.
  Нечакана наперадзе нешта блiснула.
  Гiтлер сабраѓшыся з сiламi рушыѓ далей. I вось сапраѓды перад iм узнiк посуд. Такi вось срэбны, з пячаткай.
  Хлопчык-фюрар адзначыѓ:
  - Добра, было б калi б у iм была б вада. Я проста памiраюць ад смагi.
  I Адольф раскаркаваѓ посуд. I тут жа выпусцiѓ, з яго павалiѓ густы, чорны дым.
  Хлапчук нават адскочыѓ. I вось узнiк вялiзны шызы сiлуэт.
  I пачуѓся грымотны рогат:
  - Вось гэта казяѓка! Аднак, чорт пабяры ты падобна выратаваѓ мяне!
  Хлопчык-Гiтлер развёѓ рукамi:
  - Так ужо атрымалася!
  Джын усклiкнуѓ:
  - Я магу выканаць любое тваё жаданне! Але толькi адно! Так што...
  Адольф з натхненнем вымавiѓ:
  - Зрабi так, каб у мiнулым жыццi я стаѓ бы мастаком, а не займаѓся б палiтыкай!
  Джын паглядзеѓ на фюрара i засмяяѓся:
  - Вось чаго ты хочаш Адык! Але я не выпраѓляю памылак мiнулага! Што здарылася, тое ѓжо здарылася i таго не паправiць! Прасi што можаш зараз. Хочаш, я разбуру горад, цi пабудую палац да нябёсаѓ. Хочаш, падару табе тысячу выдатных наложнiц, цi зраблю султанам. А хочаш гару золата, цi смерць усiх тваiх ворагаѓ. Я ѓсiм магу ѓ межах зразумела разумнага!
  Хлопчык-фюрар прамармытаѓ:
  - Тады ператвары гэтую i iншыя пустынi на гэтай планеце ѓ квiтнеючы сад!
  Джын засмяяѓся i адказаѓ:
  - Слухаю i падпарадкоѓваюся!
  I пляснуѓ лапамi. Хлопчыка-фюрара добра трасянула. I сапраѓды сталi адбывацца цуды. Iх пад пяску забiла трава, i пачалi расцi высачэзныя дрэвы. Яны нагадвалi сабой пальмы i лiяны. Выглядала падобнае вельмi нават прыгожа. I дрэвы паднiмалiся ѓ вышыню, i на iх раслi, яркiя i раскошныя бутоны кветак.
  Хлопчык-фюрар стаѓ на каленi i вымавiѓ:
  - Слава Усявышняму Богу Мiласэрнаму i Мiласэрнаму!
  I вось перад iм раскiнулiся джунглi. Гiтлер з запалам i велiзарным энтузiязмам малiѓся. Гэта было вельмi здорава i прыгожа. Дзiця якога многiя лiчаць найвялiкшым душагубам усiх часоѓ i народаѓ стаяла на каленях, i бачныя былi яго дзiцячыя з закругленай голай пяткай падэшвы.
  Хлопчык-фюрар некаторы час правёѓ у малiтве. Але смага заахвоцiла яе ѓстаць i шукаць раѓчук.
  Гiтлер крочыѓ па траве босымi ножкамi i спяваѓ:
  Гляджу размылi край ручаi
  Вясновыя...
  Там выезд ёсць з каляiны,
  Выратаванне!
  I вось хлопчык пачуѓ цурчанне раѓчука. I дадаѓ кроку. Сапраѓды цякла даволi прахалодная i празрыстая вада.
  Хлопчык-фюрар прачырыкаѓ:
  -Вада, вада! Студзеньная вада, што пралiлася раптоѓна з вядра!
  I тут ён убачыѓ дзяѓчынку, гадоѓ сямi, васьмi. Яна была ѓ белай тунiцы i акунула ножкi ѓ празрыстую ваду. Мiленькая такая як ягня дзяѓчынка з злосцю валасамi.
  Гiтлер з усмешкай вымавiѓ:
  Ведаю мой што без цябе мне будзе дрэнна,
  I нiхто не аблегчыць маiх пакут...
  Але павер, што нiколi дзiця заганы,
  Не пакахае бязгрэшнае стварэнне!
  Дзяѓчынка ѓ адказ на жартаѓлiвую песеньку расцягнула губкi ва ѓсмешцы i памахала ручанькай у адказ.
  Але тую нечакана з вады выскачыла шчупальца. I яна схапiла дзяѓчынку, за маленькую, босенькую ножку.
  Гiтлер ѓскрыкнуѓ, i схапiѓ плоскi камень. Хлапчук спрытна падскочыѓшы ѓдарыѓ вострай гранню па шчупальцах. I ад моцна ѓдару ѓ якi рэбенай уклаѓ хуткасць i масу, шчупальца лопнула. Дзяѓчынка вызвалiѓшыся, узяла i iрванула.
  Яе босыя, круглыя, ружовенькiя пятачкi зазiхацелi.
  Хлопчык-фюрар кiнуѓся за ёй. Яго таксама паспрабавала схапiць за ножку iншае шчупальца, але хлапчук здолеѓ выслiзнуць. I яны беглi ад ручая.
  Дзяѓчынка пару разоѓ азiрнулася, i затым спынiлася. Хлопчык-фюрар спынiѓся побач з ёй. Маленькая прыгажуня спытала:
  - Ты хто?
  Гiтлер адказаѓ:
  - Я няшчасны грэшнiк не варты Мiлаты Усявышняга!
  Дзяѓчынка запярэчыла:
  - Не, ты адважны хлапчук! Не пабаяѓся ѓступiць у сутычку з рачным кальмарам.
  Хлопчык-фюрар адказаѓ:
  - Я не мог дазволiць пачвару пацягнуць такую як ты прыгажуню!
  Дзяѓчынка з уздыхам вымавiла:
  - Я ѓсяго толькi маленькая рабыня. Спадарыня адправiла мяне ѓ джунглi, каб я знайшла пару рачных жамчужын. Але гэта вельмi цяжка зрабiць. I зараз вiдаць будуць бiць мня прутиком па падэшвах. А гэта вельмi балюча!
  Гiтлер прапанаваѓ:
  - Давай разам пашукаем рачны жэмчуг. Гэта пагадзiся будзе нядрэннай iдэяй.
  Дзяѓчынка заѓважыла з уздыхам:
  - Ты раззлаваѓ рачнога кальмара. Трэба зрабiць крук i пашукаць iншы ручай.
  Хлопчык-фюрар пагадзiѓся:
  - Гэта разумная iдэя! Запярэчыць няма чаго!
  I дзецi зашлёпалi сваiмi маленькiмi, загарэлымi, з агрубелымi падэшвамi ножкамi па зялёнай i аранжавай траве. Iх настрой быѓ вясёлы i хацелася спяваць.
  Хлопчык-фюрар хацеѓ падхапiць нешта такое, каб брала за душу. I яна ѓзяѓ i заспяваѓ:
  Колер руж бывае яркi блакiтны,
  А часам яна цвiце рубiнам...
  Сваёй дзяѓчынцы мiлай, дарагi,
  Я здаюся з букетам волатам!
  
  Ды цяжка бывае iх нарваць,
  Сабраць вянок з ружаѓ такi пахкi...
  Я запiшу дзеяслоѓ кахання ѓ сшытак,
  Каб не накрылi навальнiчныя хмары!
  
  Аб дзяѓчына вялiкая мара,
  З'яѓлялася ты хлапчуку ѓ яркiх мроях...
  Такая незямная прыгажосць,
  Ну чаму падушка ѓ горкiх слязах!
  
  Бяду не пусцiм, веру на парог,
  Хай не звяне ружа ѓ пышным маi...
  Бо тых, хто любiць, узвышае Бог,
  Не знаходзiмся з дзяѓчынай у смутку!
  
  Падарыць досвiткам пацалунак,
  I салавей спявае на юным сэрцы...
  Я кажу каханай - не песцi,
  Адчынi шырэй з ласкай дзверцы!
  
  Я веру, будзем разам назаѓжды,
  I юнацтва будзе доѓжыцца бясконца.
  Няхай вечнай стане наша прыгажосць,
  А намеры добрыя i людскiя!
  
  Вось дапаю табе прыгажосць куплет,
  Каб душа ѓ знямозе расквiтала...
  Мы будзем разам мiльёны год,
  Каханне павер мацней i металу!
  
  Але вышэй за ѓсiх мне ѓ сэрцы Iсус,
  Яго я люблю, звыш усiх ведаѓ...
  Ён даѓ выратаванне, без межавы густ,
  I справа Бога, святло i стварэнне!
  Каб рабiць дабро маё паклiканне!
  Вось яны яны разам з дзяѓчынкай апынулiся ѓ раѓчука. Тут вада была таксама празрыстая i пералiвалася. Нягледзячы на спякоту джунгляѓ, яна прахалодная i давала ѓ роце незвычайную свежасць.
  Хлопчык-фюрар асцярожна пагрузiѓ рукi на дно i стаѓ мацаць у пошуках жамчужыны. Дзяѓчынка рушыла ѓслед за iм. Дзецi сталi шукаць навобмацак жэмчуг.
  Гiтлер адзначыѓ, што трэба валодаць асаблiвай велiччу душы, каб даваць шанс здавалася б тым, хто зусiм безнадзейны. Хаця варта адзначыць, што фюрару катаваць i мучыць людзей зусiм не падабалася. Ён не наведваѓ лагеры смерцi, не глядзеѓ хронiку знiшчэнняѓ, i наогул стараѓся сябе засцерагчы ад гвалту.
  Пры гэтым фюрар меѓ добрую памяць. У прыватнасцi ён памятаѓ калiбры гармат усiх краiн свету, ва ѓсякiм разе асноѓных.
  I маркi ѓзбраенняѓ, i танкi i самалёты, i шматлiкае iншае.
  Гiтлер больш кахаѓ гарматы з высокай пачатковай хуткасцю снарада. У гэтым плане нямецкiя гарматы былi даволi добрыя. Дакладныя, хуткастрэльныя з насцiльнай траекторыяй.
  Праѓда танкi з доѓгiмi стваламi атрымаѓ праблемы, напрыклад, у лесе.
  Гiтлер таксама да канца вайны больш кахаѓ i ѓ танках, i ѓ самалётах узброеную моц. Напрыклад Фоке-Вульф быѓ самым магутным ва ѓзбраеннi самалётам, з шасцю авiягарматамi.
  I што iстотна яго можна было выкарыстоѓваць i як бамбавiк, i як штурмавiк. Асаблiва добры быѓ ТАЯ-152 - вельмi крутая машына, якая зрэшты выпускалася параѓнальна невялiкiмi партыямi.
  Замест яе немцы аддалi перавагу рэактыѓнай авiяцыi.
  Можа, гэта i было памылкай.
  Фюрэр-хлопчык намацаѓ рукой слiзкi каменьчык i выцягнуѓ яго.
  I радасна выклiкнуѓ:
  - Жамчужына!
  Дзяѓчынка ѓ тунiцы пiскнула:
  - Дзякуй Богу! Нарэшце знайшлi!
  I стала мацаць яшчэ энергiчней. I ёй усмiхнулася поспех, з'явiлася другая жамчужына.
  Пасля чаго дзяѓчынка разумна заѓважыла:
  - Хопiць! Добрага патрошку!
  Гiтлер са здзiѓленнем спытаѓ:
  - А чаму хопiць? Можа, яшчэ знойдзем, i спадарыня, табе чагосьцi ды падорыць!
  Дзяѓчынка запярэчыла:
  - Не варта. Яна будзе патрабаваць тады кожны дзень прыносiць па больш жамчужын, i калi iх не будзе, то стане бязлiтасна лупцаваць!
  Хлопчык-фюрар заѓважыѓ:
  - Ну i злая ѓ цябе спадарыня!
  Дзяѓчынка ѓ тунiцы кiѓнула:
  - I не кажы! Вельмi нават злосная!
  Гiтлер прапанаваѓ:
  - Дык давай ад яе мы разам i ѓцячом!
  Дзяѓчынка ѓсмiхнулася i заѓважыла:
  - Уцячы не складана, але куды. У лесе таксама не ѓсё спакойна. Тут можа быць i няма драпежных звяроѓ, але ѓ iншых месцах яны, напэѓна, будуць!
  Хлопчык-фюрар кiѓнуѓ i праспяваѓ:
  На мядзведзя я сябры,
  На мядзведзя я сябры...
  Выйду без спалоху!
  Калi з сябрам буду я,
  Калi з сябрам буду я,
  А мядзведзь без сябра!
  Дзяѓчынка паглядзела на фюрара, i адзначыла:
  - А ты дасцiпны! I трэба сказаць адважны! Што ж давайце паспрабуем збегчы! Толькi куды пойдзем!?
  Хлопчык-фюрар адказаѓ:
  - Куды пойдзем? Ну, я думаю проста!
  Дзяѓчынка разгублена спытала:
  - I куды мы трапiм?
  Гiтлер лагiчна адказаѓ:
  - Куды-небудзь ды трапiм! Галоѓнае iсцi ѓвесь час прама i не згортваючы!
  I дзецi ѓзялiся за рукi i рушылi па джунглях. Iх настрой быѓ ужо зусiм не пахмурны. Наадварот, стала весялей.
  Асаблiва дзяѓчынцы, у якой з'явiлася далягляд.
  I дзецi ѓзялi i заспявалi:
  Прырода ѓтаiла ад нас шмат таямнiц,
  Не ведаем, што рабiць хлопцы...
  Але Богу сказалi - нам веды дай,
  Бо стаць дарослымi трэба!
  
  Усявышнi адказаѓ - шукайце сябры,
  Знайдзiце ключ таямнiц на планеце...
  I будзьце з багамi - адна вы сям'я,
  Хоць розумам вечныя дзецi!
  
  I вось дзверы ѓ космас Гагарын адчынiѓ,
  Хутчэй лятаем, чым птушкi...
  Ты быѓ чалавек, а цяпер херувiм,
  Нам ёсць, чым паверце ганарыцца!
  
  На Марсе кавуны вялiкiя гадуем,
  I рэкi цякуць па Венеры...
  Любячы пакараем мы зорак сiнiх свет,
  Не зможа паддацца хiмеры!
  
  Меркурый зараз нам хлопцы як брат,
  I ѓ каменьчыку кожным надзея...
  Баец на грудзях лазера аѓтамат,
  Каб не было войн жудасных ранейшых!
  
  Я веру, што будзе зараз добра,
  Увесь свет стане разам шчаслiвым...
  I космасу роѓнядзь рассякае вясло,
  А людзi як браты адзiныя!
  
  Паверце, не будзе Радзiма ѓ дыме,
  Навука не дасць людзям абрынуцца...
  I веру выканаем святую мару -
  Сялянцы алмазныя туфлi!
  
  Тады светабудову да краю дойдзем,
  I мёртвых навука паднiме...
  Маршчыны, хваробы гуляючы, сатрэм,
  Прагрэсу - незлiчонае iмя!
  Добрая скажам так песенька, ад якой весяла, i жадаецца прытанцоѓваць i падскокваць.
  I надвор'е добрае, сонечнае. Хоць у Аду-Чысцiлiшча заѓсёды сонечна. Можа, нават хочацца на такiм сонцапёку i схавацца ѓ цень. А ѓ джунглях ценi шмат. Фюрэру нават успомнiѓся фiльм пра Тарзана якi ён глядзеѓ у мiнулым жыццi. У яго нават узнiкалi думкi, што можа абярнуцца ѓ плоць хлапчукi i перанесцi туды свой розум. Пабегаць, вось так басанож i ѓ шортах, што было б выдатна. А зараз яго мара спраѓдзiлася, i ён басаногi дзiця, падобны сыну Тарзана. I хлапчуку добра i весяла.
  Гiтлера заѓсёды цягнула да дабра i святла, i яму не хацелася быць галоѓным, а тым больш злыднем.
  Але так ужо атрымалася. Калi вышэйшыя сiлы цябе накiравалi на няпросты i нялёгкi шлях. I гэта аказалася зусiм не выдатна.
  Гiтлер спытаѓ у дзяѓчынкi:
  - А тут ёсць яшчэ населеныя пунты?
  Дзiця адказаѓ з усмешкай:
  - Ды ёсць! Толькi ѓ iх можа быць яшчэ больш небяспечна!
  Хлопчык-фюрар кiѓнуѓ:
  - Я разумею! Нас могуць прыняць за збеглых рабоѓ! Ну, што ж, я, магчыма, паспрабую знайсцi сабе месца пад сонцам.
  Дзяѓчынка хацела нешта сказаць, як нечакана перад дзецьмi ѓзнiкла вялiзная кобра. Яна была жоѓтага колеру пакрытая карычневымi плямамi.
  Адкрыѓшы капюшон, яна прасiпела, на цалкам чалавечай мове:
  - Вы пранiклi на маю тэрыторыю, i адзiн з вас павiнен памерцi!
  Хлопчык-фюрар зрабiѓ крок наперад i адказаѓ:
  - Тады няхай памру я!
  Кобра ѓхмыльнулася i адказала:
  - Хлопчык? Але ты худаваты, а мяса ѓ дзяѓчынкi далiкатней! Мабыць я цябе пакiну жыць, i зраблю сваiм рабом! А яе з'ем!
  Дзяѓчынка здрыганулася i прапiшчала:
  - Можаце, забiць мяне спадарыня кобра, толькi не ешце маё мяса!
  Кобра агрызнулася i прашыпела:
  - А гэта яшчэ чаму?
  Юная рабыня ѓ тунiцы адказала:
  - Таму што ѓ гэтым выпадку мая душа не трапiць у рай!
  Грозная рэптылiя рыкнула:
  - А яна i так не трапiць! Таму што ты беглая i непаслухмяная рабыня! I я цябе сапраѓды з'ем!
  Хлопчык-фюрар запярэчыѓ:
  - А ѓ казках, перш, чым з'есцi навукоѓцы кобры загадваюць загадкi! I калi ахвяры на тры загадкi адкажуць iх адпускаюць!
  Кобра рыкнула i заѓважыла:
  - Ужо балюча ты разумным? Выпадкова не было дарослым у мiнулым жыццi? Нешта вочы ѓ цябе нейкiя асаблiвыя!
  Гiтлер паводле кiѓнуѓ:
  - Так, я быѓ! I мабыць нават занадта ѓжо дарослым!
  Кобра зашыпела i вымавiла:
  - Ну добра! Я паспрабую загадаць табе тры загадкi! Але ведай, калi хоць на адну не адкажаш, то я вас з'ем абодвух!
  Хлопчык-фюрар з усмешкай заѓважыѓ:
  - А чалавечае мяса шкоднае! Яно можа выклiкаць цяжкую алергiчную рэакцыю!
  Кобра зашыпела i прагыркала:
  - Хопiць разумнiчаць! Лепш, адкажы на такое пытанне! Ад чаго i чаму, ваѓкi выюць на месяц!
  Гiтлер хiхiкнуѓ i заѓважыѓ:
  - Гэта нейкая дзiцячая загадка!
  Кобра буркнула, раздзiмаючы каптур:
  - Дык i ты ж у дзiцячым целе! Ну, давай! Я цябе жыѓцом есцi буду, а гэта вельмi нават балюча i брыдка!
  Хлопчык-фюрар упэѓнена адказаѓ:
  - Ваѓкi выюць на месяц, ад Зямлi, па чым, па паветры!
  Кобра агрэсiѓна зашыпела i буркнула:
  - Ну, ты i даеш! Правiльна адгадаѓ! Тады другое пытанне: За што Юда аддаѓ Iсуса Хрыста!
  Хлопчык-фюрар напружыѓ лобiк. Правёѓ босы падэшвай па траве, уцiснуѓшы шышачку i адказаѓ:
  - Юда аддаѓ Iсуса Хрыста за трыццаць сярэбранiкаѓ!
  Драпежная рэптылiя раздзьмула капюшон i зноѓ прашыпела:
  - I па-другi раз ты адгадаѓ! Бачу, што моцны! Аднак трэцяе пытанне, табе не па-сiлам будзе!
  Гiтлер адказаѓ з уздыхам:
  - На ѓсё воля Божая! А я вялiкi грэшнiк!
  Кобра агрэсiѓна зашыпела i вымавiла:
  - Чаго не ведае Усеведаючы, Усемагутны, Усеведны Бог!
  Хлопчык-фюрар напружыѓся. Сапраѓды пытанне, якое здольнае любога паставiць у тупiк. Няхай нават i Гiтлера якi i ѓ мiнулым жыццi быѓ вельмi адукаваны i начытаны. Кобра бачачы што дзiця маѓчыць, адкрыла пашчу, i ѓжо раздзiмаючы каптур, збiралася ѓкусiць.
  Хлопчык-фюрар адчуѓшы прылiѓ натхнення адказаѓ:
  - Усёведны Бог, не ведае пытання, на якое не змог бы даць адказ! Дык атрутная ж!
  Ад кобры павалiѓ дым, спачатку з пашчы, навошта з iншых адтулiн цела, i яна стала гарэць на вачах, ператвараючыся ѓ жменьку попелу.
  . РАЗДЗЕЛ No 14.
  Анастасiя Вядзьмакова таксама працавала басанож i ѓ адным толькi бiкiнi на снезе. I пры гэтым не забывалася пiсаць.
  Прыгажуня Аксель Арбузава, студэнтка трэцяга курса МДУ, iшла па сонечнай маскоѓскай вулiцы. Ёй толькi што споѓнiлася васямнаццаць гадоѓ, i яна была ѓ прыѓзнятым настроi. Дзяѓчына была вельмi прыгожая. Высокая, фiгурыстая, а валасы такiя кучаравыя, нiбы залатое руно. Аксель была дзяѓчынкай не занадта працавiтай. Вучылася рукавы, але яе рэдкая прыгажосць так чаравала прафесараѓ, дацэнтаѓ i выкладчыкаѓ, што ёй без праблем ставiлi пяцёркi. Сама Аксель марыла выйсцi замуж на мiльярдэра. Прычым, пажадана, каб яму было гадоѓ за восемдзесят, каб хутчэй за памёр. I можна было, у гэтым выпадку, пагуляць уволю! Стаць багатай удавой, i рознага роду фантазii свае рэалiзаваць. Напрыклад, Аксель хацела пабудаваць свой уласны флот. Прычым, каб ветразi былi пунсовымi i вышытымi па краях золатам.
  I паплысцi на iм з камандай прыгожых дзяѓчат i юнакоѓ у стылi пiратаѓ.
  I яны маглi б, напрыклад, учынiць якое-небудзь iмправiзаванае рабаванне. I гэта было б крута.
  Дзяѓчына цокала сваiмi высокiмi абцасамi туфляѓ па асфальце i напявала:
  Калi поѓна ѓ панны грошай,
  Калi яна, магнат круты...
  Стаяць усе хлопцы на каленях,
  Стаяць усе хлопцы на каленях...
  Па ѓсёй паверхнi зямной!
  Так, зразумела, добра быць багатай i свабоднай. А вучыцца ёй неахвота. На самой справе, што гэта дае? Вось за адны фоткi ѓ часопiсе, дзе яна знялася ѓ бiкiнi, ёй заплацiлi больш, чым зарабляе акадэмiк за месяц. I што ёй сушыць мазгi? Але дыплом мець прэстыжна. Сапраѓды, каб такая прыгажуня, ды была без дыплома. I Аксель, праз сiлу здавала iспыты на юрыста, але нiчога пры гэтым, практычна не ведала. Запомнiлася толькi, што ѓ Старажытным Рыма была такая дробная, медная манета ас, i што адзiн з патрыцыяѓ хадзiѓ па вулiцах i бiѓ усiм запар морды. А за iм iшоѓ раб i адсыпаѓ пакладзены па законе штраф гэтымi асамi.
  Дзяѓчына стала смешна. Асаблiва, калi яна прыгадала, як проста атрымала прыстойныя грошы. Проста пакiнула на лiстку паперы адбiтак сваёй босай, зграбнай нагi аранжавай фарбай. Такая авангардская творчасць. А за яго далi ёй тысячу эѓра! Як той казаѓ, нарадзiлася прыгожай, значыць будзеш шчаслiвай. Хлопцы за ёй увiваюцца табунамi. Але таксама ня проста так. Жадаеш пагуляць, так не бясплатна, Аксель не дурнiца. I калi што, то i некранутасць прадасць на аѓкцыёне. На самай справе, некранутасць, гэта скарб, якi даецца толькi адзiн раз, i яе варта прадаць па даражэй. Вось ёй ужо васемнаццаць, а значыць, трэба звязацца з мафiяй, каб зладзiлi падпольны аѓкцыён, i тады ѓ яе будзе столькi грошай, што галава пойдзе кругам! Аксель усмiхнулася, прадставiѓшы сябе ѓ цэнтры стадыёна, дзе тысячы мужчын прагна пажыраюць красуню вачыма i прапануюць за адну ноч з нявiннiцай многiя мiльёны! Вось гэта было б выдатна!
  Разважаннi перарвалiся тым, што дзяѓчынка-красуня наступiла туфляѓ на каменьчык, i абцас зламаѓся.
  I Аксель закульгала. Прыйшлося зняць туфлi з ног i затупаць басанож. А гэта рабiць у Маскве так непрыемна, бо вулiцы брудныя, i на iх шмат заразы. Праѓда, надвор'е стаiць летняе i цёплае, так што нават прыемна па цёплым асфальце тупаць голымi падэшвамi.
  Нечакана перад ёй з'явiѓся хлапчук. I ён адразу ж кiнуѓся ѓ вочы сваёй недарэчнасцю. З аднаго боку, на iм быѓ дарагi, але вiдавочна састарэлы камзол часоѓ дапятроѓскiх i капялюш-трохвуголка, з вялiкiм пяром страуса на верхавiне. Ды яшчэ i шпага з боку. Прычым, эфес у каштоѓных камянях. З другога, хлопчык быѓ босы, i на выгляд яму гадоѓ дзесяць-адзiнаццаць не болей.
  Аксель спынiлася i спытала:
  - Ты што, з тэатра? Здымаешся ѓ ролi прынца страцiлага боты?
  Хлопчык прыклаѓ пальчык да вуснаѓ i прашыпеѓ:
  - Я не з тэатра! Я хобiт, граф дэ Гiсар. Ты нам вельмi патрэбная. Навошта? Няма часу тлумачыць!
  Дзяѓчына хiхiкнула i адказала:
  - Хобiт? А гэта нейкая дзiцячая гульня? А навошта я вам патрэбная? Калi для здымак у кiно, то я згодна, толькi заплацiце!
  Хлопчык працягнуѓ ёй правую рукi i моцна схапiѓ за далонь, паказаѓшы не дужую сiлу. Дзяѓчына паспрабавала вырвацца, але беспаспяхова, хобiты толькi з выгляду дзецi, а на самой справе, гэта дарослыя i вельмi нядрэнныя байцы, здольныя жыць не адно стагоддзе, калi iх не заб'юць. Хлапчук падняѓ босую, дзiцячую нагу i пацёр вялiкiм пальцам па буйным iзумруды, якi быѓ на левай руцэ, знешне юнага хобiта. I ѓсё разам вакол змянiлася. Вакол з'явiлася вогненнае зарыва. Нiбы зараз адбылося вывяржэнне тысячы вулканаѓ. Затым усё супакоiлася.
  Дзяѓчына апынулася ѓ казачным горадзе. Дакладней, на камянiстай вулiцы, у асяроддзi вельмi прыгожых хат у стылi Барока i больш падобных на палацы, чым на месцы пасялення. У вачах у Аксель зарабiла, i яна пiскнула:
  - Ты выкраѓ мяне, малалетка! За гэта ёсць артыкул!
  Хлопчык спакойна адказаѓ:
  - Я не малалетка, мне трыста пяць гадоѓ! А на рахунак пагроз, то магiя мацней тэхналогii. Мы можам пранiкаць у ваш свет, а вы не.
  Дзяѓчына разгублена азiрнулася. Было цёпла, нават, мабыць, горача, куды гарачэй, чым у Маскве. I нездарма, калi Аксель кiнула погляд на неба, то нават свiснула - цэлых чатыры "сонцы", i ѓсе розныя па колеры. Адно аранжавае, другое жоѓтае, трэцяе чырвонае i чацвёртае зялёнае. I яны размешчаны па ѓсiм практычна небе. Дакладней, з адлегласцямi адзiн ад аднаго, i ад чаго аблокi размаляваныя ва ѓсе колеры вясёлкi.
  Дзяѓчына адчула, што хлапчук-граф яе цягне за руку. I яна рушыла за iм.
  Ужо з першых крокаѓ, у Аксель узнiклi непрыемныя адчуваннi. Камянi бруку была вельмi гарачыя, i абпальвалi босыя ногi прыгажунi. Тым больш, яна пры перамяшчэннi выпусцiла туфлiкi. I было вельмi балюча крочыць, асаблiва, калi адразу чатыры сонцы грэюць. Нават ва ѓмеранай паласе, часам летам у асаблiва смажанiны днi так асфальт можа распалiцца, што балюча.
  Аксель прыгадала, як яна была ѓ Бамбеi. I спрабавала прайсцiся без туфляѓ, i яе дзявочыя падэшвы апякло, нiбы патэльняй. А мясцовыя дзецi бегаюць сабе, нiбы ѓ iх ступнi, як капыты вярблюда.
  А тут камянi i паляць, i яшчэ колюцца. I балюча ад гэтага...
  Аксель ѓскрыкнула i стала падскокваць i раѓцi:
  - А, а, а, а! Балюча, дайце хоць нешта абуцца!
  Хобiт спытаѓ:
  - Што, моцна палiць?
  Дзяѓчына заплакала, падскокваючы:
  - Так! Нiбы пяткi агонь лiжа!
  Граф дэ Гiсар дастаѓ з-за пояса чароѓную палачку i вымавiѓ кароткi заклён. З кончыка вылецеѓ слуп святла i дакрануѓся да босых, ошпаренных ног дзяѓчынкi.
  Боль маментальна знiк. I Аксель супакоiлася, на яе мiлай мордачцы расплылася ѓсмешка. Яна выдыхнула i спытала:
  - Што ты зрабiѓ?
  Хобiт адказаѓ з усмешкай:
  - Ахоѓная магiя. Цяпер ты можаш нават хадзiць па распаленым вуголлi, без страху!
  Аксель праспявала:
  - Па палаючай дарожцы, босыя дзяѓчынкi!
  Надакучыла карову даiць, хачу шчасце сваё атрымаць!
  I яны пайшлi пешшу. Хобiт, разгойдваючы шпагу, вымавiѓ:
  - Ты нам вельмi нават патрэбна. Таму, прыйшлося звярнуцца да такога неардынарнага спосабу тваёй дастаѓкi.
  Аксель раптам убачыла, як памiж залатымi купаламi высокi дамоѓ-палацаѓ прамiльгнуѓ крылаты цень. Нават колер купала змянiѓся з жоѓтага на фiялетавы. Трохгаловы цмок плаѓна рассякаѓ паветра, узмахваючы сваiмi шырокiмi, падобнымi на велiчэзную лятаючую мыш, крыламi.
  Дзяѓчына свiснула:
  -Ого! У вас яшчэ i драконы ёсць!
  Хобiт энергiчна кiѓнуѓ:
  - Так, i яны ѓ нашым свеце самыя галоѓныя. Так што калi цмок нiзка праляцiць, ты абавязана зрабiць паклон i сказаць - слава!
  Аксель капрызна ѓсклiкнула:
  - А ты? Ты не абавязаны?
  Графэ дэ Гiсар адказаѓ:
  - Я шляхетная асоба, якая мае тытул. I магу толькi кiѓнуць галавой.
  Дзяѓчына задала пытанне, якое напрошваецца:
  - Калi ты шляхетная асоба, то чаму фарсiш голымi пяткамi?
  Хобiт з усмешкай адказаѓ:
  - Таму, што ѓ хобiтаѓ так прынята. Абутак перашкаджае нам у выкарыстаннi магii. I мы аддаем перавагу без яе абыходзiцца.
  Аксель кiѓнула. Яна фiльмы з хобiтамi глядзела. Ды i сама здымалася ѓ кiнапробах. Яшчэ, будучы дзяѓчынкай, яе, запрасiлi на ролю партызанкi-разведчыцы. Тады прыйшлося хадзiць басанож, улетку па траве i дарожкам, што яшчэ больш-менш прымальна. Хоць i даволi балюча, калi некалькi дубляѓ па пыльнай дарозе зрабiць, то голыя, далiкатныя ступнi дзяѓчынкi пачынаюць пакутлiва ныць i часацца. А потым яе i на пакаранне вялi басанож па снезе. Ну, снег, вядома ж, быѓ бутафорскi, але ѓсё роѓна чыста маральна гэта пакутлiва. А раптам павесяць. А на шыi таблiчка - "Я партызанка". Але Аксель тады ѓ галоѓнай ролi не зацвердзiлi. Можа, вырашылi, што яна надта прыгожая дзяѓчынка для партызанкi. I што ёй лепш было б iграць прынцэсу.
  Але не склалася кар'ера ѓ кiно ѓ Аксель. Хаця яна якраз пра гэта i марыла. Тым больш, у Галiвудзе атрымлiваюць акцёры такiя вялiкiя грошы. Не кажучы аб славе.
  А тут, дарэчы, мястэчка здавалася вельмi прыгожым, але вось мiма iх мiнуѓ самы сапраѓдны мiнатаѓра з вялiкiмi рагамi. За iм беглi чацвёра хлопчыкаѓ у адных толькi насцегнавых павязках са збанамi на плячах. Хлапчукi былi чорныя ад загару, але са светлымi валасамi i прыемнымi еѓрапейскiмi асобамi. Наогул, на вулiцах было шмат дзяцей. Нiбы гэтае казачнае каралеѓства. Нават зашмат. I яшчэ сустракалiся дзяѓчаты ѓ тунiках. На конях, праѓда, праскакала пара воiнаѓ у серабрыстых даспехах, i не было вiдаць у зачыненых шлемах iх твараѓ. Скакуны ѓ iх вельмi буйныя.
  Вось па небе праляцела i пакрытая сусальным золатам карэта, у якую былi запрэжаны крылатыя аднарогi.
  Не вiдаць, хто, праѓда, унутры... Вось па вулiцы прайшлi строем дзяѓчынкi. На гэты раз яны былi ѓ кальчугах, якiя былi вельмi тонкiм i не хавалi панадлiвых i моцных фiгур, але былi босыя.
  Хобiт-граф, перахапiѓшы няѓцямны погляд Аксель, растлумачыѓ:
  - Яны босымi пальцамi ѓ баi кiдаюць паражальныя прадметы. I iголкi, i магiчныя пульсары, i гарошынкi анiгiляцыi. Так што так больш практычна.
  Дзяѓчына заѓважыла:
  - У iх вушы нейкiя... незразумелыя!
  Хобiт кiѓнуѓ:
  - Так, гэта эльфiйкi! Класныя ваяѓнiцы.
  Аксель хiхiкнула i праспявала:
  - Вайна, ох ты вайна,
  Дурная цётка i сцерва яна!
  Граф пакруцiѓ галавой i заѓважыѓ:
  - Вайна таксама патрэбна. Iнакш мы акасеем ад нуды!
  Дзяѓчына-студэнтка хiхiкнула i адзначыла:
  - Так, вайна лепшая забаѓка, але самы дрэнны адпачынак.
  Пасля чаго, яны яшчэ крыху прайшлiся наперад. Апынулiся перад вялiкiм, якi сыходзiць у неба рознакаляровымi бруямi фантанам. Аксель усмiхнулася i заѓважыла:
  - Скажам так - хораша!
  Граф Гiсар кiѓнуѓ галавой:
  - Так, гэта нядрэнна! Хоць фантаны, што вакол магiчнай акадэмii, яшчэ страмчэй i прыгажэй. I ты, калi на iх паглядзiш, то будзеш уражана, тым больш у вас такiх няма!
  Аксель пакрыѓдзiлася:
  - А ты адкуль ведаеш?
  Граф-хобiт упэѓнена адказаѓ:
  - Я часта бываю на Зямлi. Звычайна нават у больш простым выглядзе - у шортах i майцы. Ну, просты, басаногi хлопчык, хто зверне ѓвагу! А паглядзець у вас ёсьць што. Вось, напрыклад, гэта!
  I ён дастаѓ смартфон. I пакруцiѓ перад тварам Аксель.
  Дзяѓчына заѓважыла:
  - I што, у вас таксама iнтэрнэт ёсць?
  Гiсар адмоѓна матнуѓ галавой:
  - Не! Нашы тэхналогii - гэта чараѓнiцтва i магiя! Таму людзi на вашай планеце нас i цiкавiць. Смартфон можна зарадзiць ад простай батарэйкi - яе хопiць на цэлы год. I гульнi я туды сагнаѓ. Калi сумна, забаѓляюся. Каштоѓная рэч. За гэты смартфон можна цэлых мяшок залатых манет атрымаць.
  Аксель з сумневам заѓважыла:
  - А навошта даваць мяшок з золатам, калi можна злётаць на Зямлю i атрымаць смартфон за адну залатую манету?!
  Граф-хобiт кiѓнуѓ:
  - Зразумела, можна, але паспрабуй да вас яшчэ патрапiць! Я гэта магу, бо ѓ мяне ёсць фамiльны артэфакт, i тое яго трэба час ад часу зараджаць. А каб даляцець да Зямлi, вельмi моцная магiя патрэбна. А каб вярнуцца, яшчэ мацней!
  Дзяѓчына з усмешкай адзначыла:
  - Ды ты ѓнiкальная асоба.
  Граф дэ Гiсар кiѓнуѓ:
  - Вось менавiта! А ты глядзiш на мяне, як на маленькага хлопчыка. Так, хобiты падобныя да дзяцей, але жывуць тысячу гадоѓ, калi iх не забiць. А калi выкарыстоѓваць моцную магiю, то можна яшчэ i пару стагоддзяѓ працягнуць!
  Аксель недаверлiва спытала:
  - А чаму толькi пару?
  Хобiт пацiснуѓ плячыма i адказаѓ:
  - Таму што... Вельмi цяжка адолець законы прыроды, асаблiва калi ты хобiш. Вось людзi здольныя з дапамогай моцнай магii падаѓжаць жыццё да двух-трох тысячагоддзяѓ. Але таксама, гэта ня ѓсiм даступна. Прасцей за ѓсё, чалавеку падоѓжыць жыццё, калi ён яшчэ хлопчык, гэта патрабуе чараѓнiцтва параѓнальна нiзкага ѓзроѓню i ён можа так да трох тысяч гадоѓ працягнуць... Толькi вось навечна застанецца дзiцем, i не зможа прайграць нашчадства... I акрамя таго, такiя людзi яшчэ вельмi паслухмяныя - проста iдэальныя рабы!
  Аксель буркнула:
  - А ѓ вас што, i рабы яшчэ ёсць?
  Граф кiѓнуѓ з усмешкай:
  - Так, зразумела, ёсць! Але ты не бойся. Рабыняй цябе мы зробiм. У цябе будзе куды больш спрыяльны лёс... Калi, вядома ж, ты нас не падвядзеш!
  Аксель, панiзiѓшы голас, спытала:
  - I чаго вы ад мяне хочаце?
  Хобiт цiха адказаѓ:
  - Пакуль, нiчога асаблiвага. Ты павiнна павучыцца ѓ Вышэйшай Магiчнай Акадэмii. I калi апынешся здольнай, то цябе прыме ѓ сваю свiту галоѓнай ваяѓнiцай-чараѓнiцай сам iмператар-дракон.
  Дзяѓчына разгублена развяла рукамi i спытала:
  -А з чаго вы ѓзялi, што я здольная?
  Граф дэ Гiсар упэѓнена адказаѓ:
  - Цябе бачыла наша галоѓная фея. Тады, калi ты была яшчэ дзiцем. I яна адразу зразумела, што ты абраная!
  Аксель з сумневам спытала:
  - А чаму, вы тады не забралi мяне адразу?
  Хобiт пацiснуѓ плячыма i адказаѓ:
  - Усяму свой час. Думаю, галоѓнай феi лепш вiдаць.
  Яны працягвалi падчас размовы iсцi. I дзяѓчына зноѓ спытала:
  - А чаму мы iдзём пешшу? Можа быць у вас ёсць конi, цi аднарогi? А можа, нават i карэты, што рухаюцца пры дапамозе магii?
  Граф дэ Гiсар шчыра адказаѓ:
  - Гэта мне трэба. Мы хобiты, калi ходзiм басанож, атрымлiваем энергiю ад планеты. Я моцна шмат яе выдаткаваѓ, перамясцiѓшыся на Зямлю, i яшчэ забраѓшы цябе сюды. Акрамя таго, i ты босая, можаш таксама атрымаць падсiлкоѓванне, што дасць адмысловую сiлу прасунутаму прадстаѓнiку чалавечага роду!
  Аксель са здзiѓленнем спытала:
  - Вось як? Але басанож ходзяць у нас, цi жабракi, цi хiпi, цi не зусiм нармальныя людзi. I мне гэта неяк стрэмна!
  Хобiт адказаѓ:
  - У Вышэйшую Магiчную Акадэмiю бяруць не ѓсiх. Табе трэба паказаць высокi ѓзровень прыроднай адоранасцi i магiчнай энергii. Iнакш цябе чакае продаж у рабства. У нас людзi, цi рабы, цi моцныя чараѓнiкi, у iншых дзяржавах па-рознаму. Ёсць i iмператары чалавечага роду. Але не ѓ нас. Тут цэлая iмпэрыя драконаѓ, i некалькi суседнiх iмпэрыяѓ, што кiруюцца па-рознаму. Акрамя таго, наша планета ѓ шмат разоѓ больш, чым Зямля, i пры гэтым, па форме, нiбы каласальных памераѓ дыск. Так што дзяѓчынка, табе трэба паспрабаваць. Iнакш табе давядзецца быць вечна босы, i ѓ рабскай тунiцы на плантацыi. Цi можа быць у каменяломнях. - Граф падмiргнуѓ i дадаѓ. - Ну, вядома, ёсць яшчэ шанец у такой прыгажунi патрапiць у гарэм, але, асабiста я пастараюся, каб цябе вызначылi на працатэрапiю.
  Аксель буркнула i паспрабавала рушыць хобiта сваё босы, i даволi мускулiста нагой, пiскнуѓшы:
  - Ну i парадкi!
  Але той лёгка сышоѓ ад удару. Аксель у свой час спрабавала займацца i каратэ. Але ѓ школе яе нiхто не крыѓдзiѓ, а за дзiцячыя спаборнiцтвы грошай практычна не плацiлi. I Аксель стала лянота без асаблiвай матывацыi хадзiць на трэнiроѓкi. Тым больш, у яе была такая класная генетыка, што рэльефная мускулатура i iдэальная фiгура фармавалiся i без асаблiвых трэнiровак.
  Фармальна, у Аксель былi бацькi: i бацька, i мацi. Але якраз, калi Аксель была зачатая, бацька быѓ у працяглай камандзiроѓцы. Але, прыехаѓшы, ён не стаѓ скандалiць i разводзiцца. Тым больш, што Аксель з дзяцiнства была незвычайна прыгожая дзяѓчынка i вельмi здаровая, нi разу нават не чхнула i не падхапiла катар. Так што шкадаваць аб такiм падарунку нябёсаѓ? Пасля ѓ яе з'явiѓся i малодшы брацiк. Яго звалi Пеця, i ён таксама быѓ прыгожым. I ѓ адрозненне ад Аксель, вельмi руплiвы хлопец. У адзiнаццаць гадоѓ, упарта займаючыся адзiнаборствамi, ужо стаѓ чэмпiёнам Масквы сярод юнiёраѓ, атрымаѓ чорны пояс па каратэ, што ѓ такiм узросце вельмi рэдка бывае, i здымаѓся ѓ кiно. Як нi дзiѓна, але Пецю, у адрозненне ад Аксель, рэжысёры любiлi i ахвотна запрашалi iграць дзiцячыя ролi. Хоць плацiлi таксама пакуль чыстыя грошы, але што з дзiцяцi возьмеш. Пеця ѓ будучынi мог стаць зоркай кiно. Дарэчы, i ѓ яго бацька таксама невядома хто. Бо iх фармальны татка наогул пакутаваѓ бясплоддзем. I як жонка яшчэ яго не кiнула?
  Аксель крочыла i думала, што гэты граф падобны на яе малодшага брата. Хоць пад камзолам i не вiдаць мускулатуры. А ѓ Пецькi вельмi рэльефныя мышцы, няхай нават i не масiѓныя, але затое вельмi глыбокая прамалёѓка i вельмi моцны, не дзiцячы ѓдар нагамi. Падумалася, што можа быць, i ён у гэты новы свет патрапiць. Тут, i сапраѓды, усё такое цудоѓнае. Нават у Маскве па ѓскраiнах ёсць даволi бедныя дамы ѓ адзiн, два паверхi, або працоѓныя кварталы дамоѓ шэрых каробак. А тут што нi дом, то архiтэктурны шэдэѓр. Усё настолькi прыгожае, i такiя статуi навокал.
  Вельмi шмат дзяцей. Прычым яны ѓ руху, нешта робяць карыснае. Хлопчыкi, цi ѓ плаѓках, цi насцегнавых павязках, дзяѓчынкi i дзяѓчыны ѓ тунiках. Быццам бы гэта людзi, ад зямных iх адрознiваюць, хiба што бездакорныя правiльныя твары i прыгажосць цела. Вельмi шмат таксама i дзяѓчат, таксама ѓ кароткiх тунiках розных колераѓ, з босымi нагамi. Прадстаѓнiкi iншых разоѓ сустракаюцца зрэдку.
  Але вось з'явiлася пара барадатых, квадратных гномаѓ з доѓгiмi, чорнымi з сiвiзной бародамi. Яны праязджалi мiма, i адны з iх спытаѓ у графа:
  - Можа, прадасi нам гэтую рабыню?
  Хобiт адказаѓ:
  - Гэтая прыгажуня не прадаецца!
  Гном заѓважыѓ:
  - Я добра заплачу!
  Граф дэ Гiсар адказаѓ:
  - Магчыма, яе выставяць на аѓкцыён рабыняѓ, калi яна не апраѓдае надзей. Тамака i паспрабуй яе купiць!
  Гномы ѓсмiхнулiся i не сталi спрачацца. Ростам яны ѓсяго паѓтара метра, але плечы, як у шаф. Непрыемныя тыпы. А вось людзi навокал, падобна, што рабы. Час ад часу iх падсцёбваюць дзяѓчыны-эльфiйкi. Яны больш прыбраныя з вушкамi, як у рысяѓ, але таксама басаногiя. Можна i пераблытаць з чалавечымi рабынямi. Варта адзначыць, што людзi, здаецца, тут не ѓ пашане. Хлопчыкi-рабы атрымлiваюць бiзунамi часцей.
  Вось аднаго, наогул эльфiйка стала бiць палкай па голых, загарэлых нагах, ад чаго юны нявольнiк завыѓ. I з палкi вылецела маланка, i балюча ѓджгнула хлопчыка-раба ѓ босую пятку, ад чаго нават успушылася пара пухiроѓ.
  Аксель усклiкнула:
  - Гэта жорстка! Ён усяго толькi дзiця!
  Граф-хобiт удакладнiѓ:
  - Знешнасць зманлiвая. Яму можа быць нават пара тысячагоддзяѓ. Зрэшты, наконт розуму, то, магчыма, ён у яго так i застаѓся дзiцячы. Так, эльфы людзей не кахаюць. А эльфiйкi любяць бiць чалавечых хлопчыкаѓ i з найменшай нагоды, i без нагоды. А што? Рабы павiнны ведаць сваё месца.
  Дзяѓчына дрыготкiм галаском спытала:
  - А калi я не здам iспыты, то што, мяне таксама самае чакае?
  Граф дэ Гiсар кiѓнуѓ:
  - Так! Станеш рабыняй. I цябе будуць лупiць бiзуном. I яшчэ бiць палкамi па босых пятках. У цябе прыгожая i чыстая, далiкатная скура. Так што падэшвы дзяѓчынкi атрымаюць моцную порцыю ѓдараѓ. Па голых, круглых пятках дзяѓчыны-прыгажунi прагуляецца бамбукавы гай.
  Аксель пабляднела, i ледзь не страцiла прытомнасць, але гераiчным намаганнем выстаяла на нагах. Так, не варта ёй панiкаваць, i ѓсё будзе добра. Тым больш вакол так цёпла i прыгожа.
  А кветкi, напрыклад, такiя буйныя, яркiя, з вельмi прыемным водарам, з якiм не параѓнаюцца нiякiя духi. I гэта, сапраѓды кажучы, вельмi нават выдатна, асаблiва калi ѓлiчыць, што ѓ гэтым свеце такiя адценнi фарбаѓ, што на зямлi iх не ѓбачыш.
  Але вось прыгожую дзяѓчыну павялi да адмысловых казлоѓ. Яна была з вельмi светлымi валасамi, крыху залацiстымi, якiя на фоне шэрай, рабскай тунiкi здавалiся яшчэ больш яркiмi i прывабнымi. Дзяѓчыне вельмi нават iшла кароткая, з дзiркамi тунiка, якая пакiдала адкрытымi i загарэлыя плечы, i амаль цалкам мускулiстыя ногi. Яна мела моцнае цела, якое вiдаць прывыкла да цяжкай фiзiчнай працы. Пакорлiва лягла на казлы, i ёй замацавалi два хлопчыкi-рабы нагi. А эльфiйка ѓзяла ѓ рукi тонкую бамбукавую палку. I сталi наносiць са шпаркасцю маланкi ѓдары па босых падэшвах прыгожай рабынi. Так ад болю застагнала. Хоць яе ступнi агрубелыя за доѓгiя гады хаднi басанож i не атрымлiвалi бачных пашкоджанняѓ.
  Граф дэ Гiсар кiѓнуѓ:
  - I гэта цябе чакае! Калi правалiш iспыты i тэсты пры паступленнi ѓ Вышэйшую Магiчную Акадэмiю. Мала таго, гэта яшчэ бяскрыѓдны жарт, калi б'юць палкамi па пятках. Ёсць куды больш суровыя i балючыя пакараннi для рабыняѓ.
  Аксель прарычала:
  - Вы, сволачы! Цябе б па тваiх пятках пабiць!
  Гiсар заѓважыѓ:
  - Ты не дзёрзi! Цябе ѓсё ѓспрымаюць, як маю асабiстую рабыню. I я магу даставiць табе задавальненне, выпрабаваць на босых пятках палку. Бо ѓ вас на зямлi, зараз дзёрзкiх дзяѓчынак пароць не прынята?
  Аксель кiѓнула:
  -Так! У нас за гэта можна i пад суд патрапiць. А па пятках бiлi дзяцей толькi ѓ старажытныя часы, i болей на ѓсходзе. А што?
  Хобiт адказаѓ:
  - А ѓ нас рабоѓ прынята час ад часу лупiць i караць нават пры бездакорных паводзiнах. Так што нiшто не абаронiць тваю скуру ад бiзуна. Зрэшты, калi ты будзеш паводзiць сябе дрэнна, то можаш адчуць i дакрананне распаленага жалеза, што куды балючай!
  Дзяѓчына пракрычала:
  - Ды вы проста падонкi! Я юрыст па адукацыi. I буду скардзiцца ѓ ААН у камiтэт па правах чалавека! Рабства - гэта бесчалавечна, жорстка i амаральна!
  У адказ граф выхапiѓ чароѓную палачку i ѓдарыѓ маланкай па босым нагах дзёрзкай дзяѓчынкi. Аксель адчула, нiбы яе голыя падэшвы сутыкнулiся з распаленым вуглем. I дзiка завыла ад жудаснага болю. Стала падскокваць, нiбы вавёрка пры пажары.
  Дэ Гiсар адзначыѓ:
  - Ты свае правы не пампуй, а ведай належнае рабынi месца. Калi б не старэйшая фея, я б цябе выставiѓ адразу на аѓкцыён. А так, яшчэ даводзiцца важдацца i ѓгаворваць. Але яшчэ адна дзёрзкасць, i будзе добрая лупцоѓка.
  Аксель адчула, што боль у ошпаренных маланкай сiлы ѓ дзявочых нагах спала. Яна паглядзела на iх. Скура старая чырвонай, нiбы лапкi гусака, але бачных пашкоджанняѓ i пухiроѓ не было. Яна яшчэ танна абышлася. Вось так пападанне, замест прыгод i кароны, яе выхоѓваюць. I галоѓнае, запярэчыць няма чаго. На самой справе, яна тут нiхто.
  Дзяѓчына апусцiла галаву i паплялася далей моѓчкi. Ёй ужо было не мiлае святло. Па дарозе праляцеѓ нейкi чалавек на вялiкiм, чорным вароне. Ён апусцiѓся нiжэй. Граф дэ Гiсар аддаѓ прывiтанне i кiѓнуѓ:
  - Прафесар дэ Кастра, вы, падобна, хочаце на яе паглядзець прама зараз?
  Дзяѓчына зiрнула на чалавека. Хоць цi чалавек гэта? Твар быццам бы, як людзей, толькi юны i свежы, а нос нейкi арлiны. Вушы, праѓда, у чалме не бачныя. А сама чалма ѓпрыгожана буйнымi iзумрудамi. Яго можна назваць прыгожым. На нагах чорныя боты, i выгляд шляхетнай асобы.
  Голас быѓ юны i прыемны:
  - Так, я яе бачу ѓпершыню. Але яна незвычайна прыгожая, нават для нашага свету, у якiм пачварных рабыняѓ проста не бывае. А так бачу, што ѓ яе свеце, гэта проста феномен нейкi!
  Хобiт кiѓнуѓ:
  - Можна i так сказаць. Хаця, яна ѓсяго толькi студэнтка, якая марыць выйсцi замуж на мiльярдэра i прадаць сваю нявiннасць на аѓкцыёне!
  Аксель выпалiла:
  - Няпраѓда! - I злосна тупнула босай, хупавай нагой.
  Прафесар засмяяѓся:
  - А яна яшчэ i хлусня! Добры ты экзэмпляр знайшоѓ для нашай акадэмii. Цi варта было так далёка залятаць, каб прывесцi з планеты тэхнароѓ дзяѓчынку, якая нiчога не ведае нi пра магiю, нi пра тэхнiку!
  Граф-хобiт заѓважыѓ:
  - Мы i самi не жадаем развiваць тэхналогii. Бо гэта парушыць стабiльнасць у нашым цудоѓным светабудове. Ты, мусiць, сам чуѓ, што з iншага боку сусвету напаѓзаюць кашмарныя казуркi на зоркалётах, у якiх няма магii, але ёсць бомбы незвычайнай магутнасцi i прамянi якiя нясуць смерць.
  Прафесар лагiчна адказаѓ:
  - Вось менавiта таму, нам таксама патрэбны тэхналогii для абароны сваёй iмперыi. Цмокi моцныя, але супраць пякельнай тэхнiкi iх полымя, гэта, як iскры супраць пласта тытана.
  Граф дэ Гiсар кiѓнуѓ i дадаѓ:
  - Гэтая дзяѓчына, магчыма, нам i дапаможа. Яна можа адкрыць новы тып магii. Тым больш, старэйшая фея пражыла на свеце столькi гадоѓ, што нават гэтага горада не было, калi яна тварыла цуды.
  Дэ Кастра з усмешкай адказаѓ:
  - Я ёй веру! Тым больш, сапраѓдны герой i павiнен мець некаторыя слабасцi, iнакш нават нецiкава. Але вось пытанне, чаму ѓ нашым свеце людзi так i не змаглi нiчога iстотнага ѓ тэхналогiях вынайсцi?
  Граф-хобiт хацеѓ нешта адказаць, як яго перабiла Аксель:
  - Вы сказалi людзi? А што, вы не чалавек?
  Прафесар з усмешкай адказаѓ:
  - Я троль! Прадстаѓнiк вельмi старажытнай расы. А ты, я ж адчуваю, не зусiм чалавек.
  Аксель засмяялася i адказала:
  - Ну так! Мой бацька марсiянiн, цi можа быць з сiстэмы Сiрыуса!
  Граф дэ Гiсар упэѓнена адказаѓ:
  - На Марсе жыцця няма. А вось наконт сiстэмы Сiрыуса... То ёсць планета з жыццём, але вельмi прымiтыѓных формаѓ. Калi вы людзi сябе ѓ войнах не вынiшчыце, то, магчыма, туды i злятаеце. У вас, праѓда, у апошнiя 20 гадоѓ больш гульнi кампутарныя развiваюцца i графiка, чым касмiчныя тэхналогii. Збiралiся на Месяц злётаць - i дуль вам!
  Дзяѓчына пацерла сваю босую, вельмi панадлiвую ѓ бездакорнай прыгажосцi i форме нагу, падэшва моцна свярбела i свярбела, вымавiѓшы:
  - Вядома ж, у нас шмат праблем. Але людзi павiнны iмкнуцца да нечага лепшага. Напрыклад, да палётаѓ у космас. А кампутарныя гульнi - гэта тупiк!
  Прафесар-троль прачырыкаѓ:
  - Вуснамi немаѓля гаворыць iсцiна! - I дадаѓ. - А зараз, праверым твой iнтэлект!
  Аксель падмiргнула i спытала з ухмылкай:
  - Што, тэсты будзем праходзiць? Я, наогул, з iмi нядрэнна спраѓлялася. I для мяне гэта не праблема. Вам што, гэтага сапраѓды жадаецца? - I дзяѓчына ѓзяла сваёй голай нагой стукнула па пазалочанай урне. I тут жа завыла, пацiраючы выцятую канечнасць.
  Прафесар-троль адзначыѓ:
  - Адразу ж бачны, яркi i найвышэйшы ѓзровень iнтэлекту ѓ дадзенага персанажа! Якiя яшчэ могуць быць пытаннi!
  Хобiт-граф спытаѓ з усмешкай:
  - Чаму ѓ коткi пятая нага!
  Аксель разгублена прамармытала:
  - Гэта ты мне?
  Дэ Гiсар кiѓнуѓ:
  - Менавiта табе!
  Дзяѓчына адказала з яхiдцай:
  - Таму што шостую нагу ѓ коткi адгрыз васьмiногi воѓк!
  Прафесар-троль адзначыѓ:
  - А ѓ яе ёсць пачуццё гумару, а значыць, яна не безнадзейная! Думаю, яе можна будзе даставiць прама зараз у акадэмiю.
  Граф-хобiт запярэчыѓ:
  - Хай яшчэ крыху падзарадзiць свае сiлы, тупаючы босымi нагамi па гэтай планеце. Тамака ж трэба будзе сiлай думкi перасунуць крыштальны шарык па люстраной паверхнi. Заданне элементарнае, але для чалавека са свету, у якiм практычна няма магii - гэта можа апынуцца непасiльным!
  Аксель тут жа запярэчыла:
  - У нас на Зямлi ёсць магiя! Столькi розных ведзьмакоѓ i экстрасэнсаѓ. Праходзяць нават спаборнiцтвы сярод iх. Так што не трэба казаць, што ѓ нас няма магii!
  Граф дэ Гiсар засмяяѓся i адказаѓ:
  - Так, у вас ёсць чараѓнiкi! Толькi ѓсе яны, на паверку, адкрытае жуллё, цi, у лепшым выпадку, штукары. А сапраѓднага чараѓнiцтва ѓ вас няма. Толькi адзiн чалавек быѓ сапраѓдным чараѓнiком - граф дэ Калiёстра. Але i тое ён набраѓся сiлы ѓ нашых мiрах. Дарэчы, ён да гэтага часу яшчэ жывы. Змог уцячы з iспанскай турмы. I яго абвясцiлi, як бы загiнуѓшым!
  Аксель ажывiлася:
  - Калiостра? Я б хацела з iм пазнаёмiцца! Гэта такая гiстарычная асоба!
  Троль-прафесар адмоѓна матнуѓ галавой:
  - Усяму свой час! А пакуль, тупай пешшу, я дам добрую параду - злажы песеньку для больш упэѓненай i паѓнавартаснай зарадкi магiяй планеты.
  I чорны крумкач узмахнуѓ крыламi, i маментальна, нiбы рэактыѓны знiшчальнiк, развiѓ хуткасць. Троль дэ Кастра знiк з поля бачнасцi.
  . РАЗДЗЕЛ No 15.
  Босыя, хупавыя ножкi дзяѓчынкi-прыгажунi Аксель тупалi па дарожцы з рознакаляровай плiткi. Яна была выкладзеная i арнаментам, i малюнкамi ѓ стылi кубiзму, толькi куды хупавей i ярчэй, чым у Пiкасо або Сальвадора Далi.
  Хлопчык-граф накiроѓваѓся разам з ёй. З выгляду зусiм дзiця, але глядзiць ганарлiва, i погляд як у сярэднявечнага прынца. А ножкi босыя, дзiцячыя. Нагадвае гэта вядомую казку пра прынца i жабрака, дзе таксама басаногi хлопчык стаѓ каралём, а з яго смяялiся.
  Граф дэ Гiсар спытаѓ:
  - Чаму i чаму ваѓкi выюць на месяц! - I тут жа хлопчык-хобiт тупнуѓ дзiцячай, босы ножкай - Адказ па паветры не лiчыцца!
  Аксель адказала з жамчужнай усмешкай:
  - Чаму i чаму, ваѓкi выюць на месяц, я адкажу, чаму ваѓкi выюць на месяц, а адказ вельмi просты, спяваць ваѓчара не дарос, i таму i таму, ён толькi вые на месяц!
  Хлопчык-хобiт адказаѓ, з вясёлым выглядам:
  - Ды ты дзяѓчынка, якая можа сапраѓды зрабiць неслабое ѓражанне! Звычайна так ёсць адказ па паветры, i яго звычайна проста ведаюць, а не вылiчаюць лагiчна. А ты змагла даць неслабую альтэрнатыву! Разумнiца!
  Дзяѓчынка заѓважыла са смяшком:
  - З боку дзiцяцi, не занадта высокi камплiмент, такi як разумнiца!
  Граф дэ Гiсар адзначыѓ са смяшком, босымi пальчыкамi босых ножак злавiѓшы муху:
  - Ты вiдаць хочаш, каб я цябе назваѓ прынцэсай!?
  Аксель засмяялася i адказала:
  - Можа быць i так! Але я аддала б перавагу ад вас мой маленькi граф, пачуць, нешта больш лiрычнае, хоць вы так падобныя на дзiця!
  Хлопчыка на выгляд гадоѓ дзесяцi-адзiнаццацi адзначыѓ:
  - Я нарадзiѓся раней Напалеона Банапарта, так што гэта ѓ параѓнаннi са мной малалетка! Можа, нават ты палiчыш мяне занадта старым?
  Дзяѓчына ѓ адказ праспявала, шлёпаючы голымi падэшвамi па каляровым, i вельмi майстэрска зробленым плiтам:
  Свет назавуць гэты дурным i старым,
  Скажуць усё трэба на злом...
  I бескарыснай папераю стануць -
  Грошы з двухгаловым арлом!
  Хлопчык-граф узяѓ i падскочыѓ прычым высока, i сарваѓ з дрэва вялiкi, як гарбуз аранжавую трускаѓку. I апусцiѓшыся, працягнуѓ яе дзяѓчынкi, вымавiѓшы:
  - Паспрабуй! Яна вельмi нават смачная!
  Аксель асцярожна адкусiла i адзначыла:
  - Гэта вельмi нават смачна. Але хацелася б яшчэ i вершаѓ. Вось такiх куплетаѓ, каб у iх, я была б прынцэсай!
  Хлопчык-граф згодна кiѓнуѓ:
  - З вялiкiм задавальненнем!
  Хобiт дэ Гiсар звонкiм, дзiцячым, але паѓнагучным голасам заспяваѓ;
  Мая прынцэса ты кветка,
  Блiскучы ѓ садзе гасподнiм!
  Твой погляд як свежы ветрык,
  Развее полымя пекла!
  
  Святая дзяѓчыны каханне,
  Геройскi меч, сцiскаючы з гонарам!
  Праллю струменем бурным кроѓ,
  З табою навечна буду анёл разам!
  
  Марай запалiѓся патаемнай,
  Твой вобраз салодкi водар!
  Цябе ляпiѓ творца сусвету,
  Усе слугi зла не апаганяць!
  
  Магчыма толькi на нябёсах,
  Лёс злучыць закаханых!
  Але Бог не дасць нам абрынуцца ѓ пыл,
  Злiе саюз сэрцаѓ у расстаннi загартаваных!
  Аксель запляскала ѓ далонi i выпусцiла трускаѓку з рук. Але хлопчык-граф яе лёгка падхапiѓ, прычым сваёй маленькай, дзiцячай, але вельмi спрытнай як у малпачкi ножкай. I ѓсмiхнуѓся, як сапраѓдны анёл:
  - Ды мiлая! Пагадзiся, мае спевы гэтыя...
  Аксель буркнула:
  - Усё роѓна ты толькi вечнае дзiця. Няхай табе i трыста гадоѓ, але ты хлопчык, i iм будзеш заѓсёды. I я табе калi i пакахаю, то толькi як сына. - Дзяѓчына падмiргнула, узяла трускаѓку, зноѓ адкусiла i са смяшком працягнула. - Так што не падлашчвайся са мной, глядзiцца гэта па-дзiцячаму i недарэчна!
  Хлопчык-граф заѓважыѓ:
  - А можа наадварот па-даросламу? Я ж не дзiця, а круты хлопец, прычым шляхетнага роду. I шмат чаго бачыѓ...
  Дзяѓчына-трапянка хiхiкнула, адзначыла:
  - Ну-так, тыпу гэтага ... Бываѓ я ѓ розных краiнах, i калi захачу, то позна цi рана, я ѓсiх выкрыю!
  Дэ Гiсар выхапiѓ шпагу i закруцiѓ ёй у паветры, адзначыѓшы:
  - Я магу ѓсе кроплi ѓ дождж збiць? Што не верыш, а што калi паспрачацца?
  Аксель лагiчна адзначыла:
  - З двух якiя спрачаюцца - адзiн дурань, iншы нягоднiк!
  Хлопчык-хобiт запярэчыѓ:
  - Калi шанцы роѓныя: пяцьдзесят на пяцьдзесят!
  Дзяѓчына злосна тупнула босай ножкай, адказала:
  - Абсалютная роѓнасць немагчыма!
  Хлопчык-граф кiѓнуѓ:
  - Зразумела! Нават у тэорыi, як i абсалютная ѓсемагутнасць! Бо не можа ж Усемагутны Бог выкаваць ланцуг, якi сам бы не змог бы парваць!
  Аксель засмяялася i адказала:
  - Ды зразумела! З гэтай нагоды можна вывесцi мараль: як нi спрачайся, усё роѓна знойдзецца той, хто прайграе!
  Дэ Гiсар адзначыѓ:
  - У любой спрэчцы заѓсёды знойдзецца праспарыѓшы, але не заѓсёды якi выйграе!
  Наступiла паѓза. Дзяѓчына i хлопчык-граф iшлi па плiтцы. Iх босыя ножкi адчувалi казытаннi гладкай паверхнi. А вакол былi статуi прыгожых эльфiек i эльфаѓ, пакрытыя пазалотай i аранжавым металам, i нават з каменьчыкамi, што свяцiлiся ѓсiмi колерамi вясёлкi.
  А таксама зiхацелi храмы, i ѓ неба накiроѓвалiся блiскучыя дыяментамi бруi фантанаѓ. I наколькi гэта было цудоѓна i абуральна багата.
  Аксель прачырыкала:
  - Золата заѓсёды блiшчыць пры жабрацкай смерцi, але не заѓсёды свецiць багатым жыццём!
  Хлопчык-граф кiѓнуѓ з усмешкай i дадаѓ:
  - Нават найдужэйшаму волату часам не па сiлах парваць ланцугi з золата, i супрацьстаяць срэбру лiслiвасцi!
  Бегалi басанож дзецi, якiя смялiся i шчэрылiся мордачкi. Вакол было вельмi прыгожа. Адна з дзяѓчынак аказалася нiмфай, з алмазным вянком у валасах. Яна падскочыла да Аксель i прачырыкаѓ, забiяцка праспявала:
  Дзяѓчынка ты крутая калi шчыра,
  I зможаш злых драконаѓ адолець...
  З табой мне будзе вельмi цiкава,
  Хаця на выгляд ты не зусiм мядзведзь!
  Дзяѓчына Аксель хiхiкнула i адзначыла:
  - Ды я не зусiм мядзведзь, а вось ты хто?
  Дзяѓчынка хiхiкнула i адказала:
  - Я нiмфа-баранэса дэ Фiеста! Я бачу, ты накiроѓваешся ѓ магiчную акадэмiю пешшу.
  Аксель кiѓнула:
  - Ды менавiта так. - Дзяѓчынка праспявала фразу з аднаго савецкага фiльма.
  Недзе на Каме,
  Мы не ведаем самi...
  Недзе на Каме,
  Матухны ракi...
  Не дастаць рукамi,
  Не дайсцi нагамi...
  Босымi нагамi,
  I дзеѓкай па шляху!
  Нiмфа-баранэса засмяялася i адзначыла:
  - Ды я ѓ табе немалыя здольнасцi бачу! Ты дзяѓчынка проста найвышэйшага пiлатажу.
  Аксель паглядзела на дзяѓчынку. У яе на босых пальчыках ножак былi пярсцёнкi, прычым практычна на кожным. I гэта казала што баранэса-нiмфа не слабая вядзьмарка. Бач, як пярсцёнкi ѓ яе зiхацяць. Такiя дзiвосныя i цудоѓныя тут каштоѓнасцi, колеры дзiвосныя i зачаравальныя. Хоць на выгляд Фiеста як дзяѓчынка гадоѓ дванаццацi i ненашмат вышэй ростам графа-хобiта.
  Аксель з усмешкай адзначыла:
  - Ды ѓсё казаѓ аб маiх здольнасцях. Толькi называлi жудасна лянiвай. Маѓляѓ, я такая дзяѓчынка, што лянота зазiрнуць у падручнiкi. - I дзяѓчына тупнула босы, точанай ножкай i адзначыла. - Але затое я люблю глядзець мультыкi, асаблiва нiндзя-чарапашкi, i гэта прыкметна мой культурны ѓзровень паднiмае. А вось качыныя гiсторыi i зусiм дзiвосны клас!
  Баранэса дэ Фiеста пагадзiлася:
  - Ды я чула, пра мультыкi на планеце Зямля. Яны папросту хараство i iх так цiкава глядзець, асаблiва амерыканскiя. Вось гэта сапраѓды супер!
  Аксель кiѓнула i з натхненнем праспявала:
  Як людзi ѓ Галiвудзе,
  Суцэльныя зоркi, а не людзi...
  Арнольд Шварцэнэгер вельмi круты,
  Вас запрашае ѓ Галiвуд!
  Вас запрашае ѓ Галiвуд!
  Нiмфа-баранэса ѓзяла i прачырыкала, выпусцiѓшы з пярсцёнка, што быѓ на вялiкiм пальцы правай нагi маланку. Так ператварыла якi ѓпаѓ лiсцiк, у пышны букет кветак.
  Дзяѓчынка з усмешкай вымавiла:
  - Бачыш, што можа магiя!
  Аксель пацiснула плячыма i адказала:
  - Глядзела я зорныя войны. I там уздзеянне сiлы, было больш разбуральным, чым стваральным. Вось, напрыклад, калi маланкi пускаюць, гэта па-свойму вельмi крута! Але ж калi ѓзяць звычайны аѓтамат "Абакан" то эфект не горшы будзе!
  Баранэса Фiеста кiѓнула:
  - Не дрэнна прыкмечана!
  Хлопчык-граф дэ Гiсар прачырыкаѓ з усмешкай:
  - Ды супраць гэтага не папрэш. Я вось некалькi разоѓ бываѓ на Зямлi, плюс яшчэ лазiѓ у iх электронную сетку, якую завуць Iнтэрнэтам, i так у iх шмат чаго ѓбачыѓ. Вось у прыватнасцi ёсць у людзей такая вадародная бомба, што калi вялiкую ѓзяць i iрване, то на сто вёрст вакол лiтаральна ѓсё спалiць, паразразае i знiшчыць!
  Дзяѓчынка-нiмфа зморшчыла мордачку i пiскнуѓ:
  - Ну i бр! Як увогуле да такога iдыятызму можна дадумацца!
  Аксель пацiснула плячыма i заѓважыла:
  - Заѓсёды ж разбураць было прасцей чым бачыць. Забiць можа апошнi дурань, а ѓваскрэсiць, здольны не кожны генiй. Калi ѓвогуле здольны...
  Баранэса дэ Фiеста адзначыла:
  - Калi памёр iндывiд нядаѓна i цела не занадта разбурана, то ѓваскрэсiць моцны чарадзей можа. I яшчэ калi чараѓнiк, вельмi прасунуты цi бог, то можна зрабiць новае цела для несмяротнай душы. I вярнуць душу з таго свету! - Дзяѓчынка-нiмфа тупнула босай ножкай i адзначыла. - Так што ѓваскрэсiць рэальна. I я ѓ некаторых, не занадта складаных выпадках такое магу прарабiць!
  Аксель з усмешкай спытала:
  - А што несмяротная душа iснуе?
  Фiеста кiѓнула:
  - Вядома! У вас на Зямлi ѓсе рэлiгii ѓ несмяротную душу вераць. А ѓ Егiпце наогул лiчылася жыццё на паверхнi Зямлi другасным, а на тым свеце першасным!
  Хлопчык-хобiт кiѓнуѓ:
  - Ды гэтак жа яно i ёсць! Няѓжо хто адмаѓляе ѓ людзей наяѓнасць душы?
  Аксель з уздыхам адказала:
  - Ёсць адна секта, якая адмаѓляе неѓмiручасць душы. Яны мяне неяк агiтавалi да iх пайсцi, але я не паддалася!
  Фiеста энергiчна кiѓнула:
  - I правiльна зрабiла! Гэта вiдавочная лухта... Ёсць яшчэ i атэiсты, якiя адмаѓляюць iснаванне багоѓ, але такiя мусiць засталiся толькi на планеце Зямля.
  Аксель хiхiкнула i заспявала:
  Зямля ѓ iлюмiнатары,
  Зямля ѓ iлюмiнатары бачная...
  Як сын сумуе аб мацi,
  Як сын сумуе аб мацi,
  Журбуем мы аб Зямлi яна адна.
  А зоркi тым не менш,
  А зоркi тым не менш...
  Крыху блiжэй, але ѓсё таксама халодныя!
  I як гадзiннiк зацьмення,
  I як гадзiннiк зацьмення,
  Чакаем святла i зямныя бачым сны!
  I снiцца нам не вуркатанне касмадрома,
  Не гэтая ледзяная сiнь...
  А снiцца нам трава, трава ля дома!
  Зялёная, зялёная трава!
  Баранэса-нiмфа i граф-хобiт так падобныя, на пераапранутых дзяцей з фэнтэзi-масоѓкi заапладзiравалi.
  Фiеста адзначыла:
  - Якi ѓ цябе цудоѓны голас. I для чалавека ты вельмi прыгожая.
  Аксель з нявiнным выглядам шчыра адказала:
  - Я мару выйсцi замуж за мiльярдэра! А потым застацца багатай удавой!
  Граф дэ Гiсар адзначыѓ:
  - У прынцыпе ты можаш выйсцi замуж за караля. I гэта павер таксама нядрэнна! Толькi вось калi гэта будзе хобiт цi эльф, то яны жывуць доѓга для людзей!
  Аксель бразнула:
  - А калi гном?
  Хлопчык-хобiт упэѓнена адказаѓ:
  - А гномы яшчэ даѓжэй жывуць! Як i вампiры, так што калi хочаш стаць удавой выбiрай сабе мужа з лiку людзей!
  Дзяѓчына-трапянка прачырыкала:
  - Людзi гэта не зусiм тое, што трэба! Вось эльфы, я так марыла з iмi заняцца каханнем - што крута!
  Дзяѓчынка-нiмфа прачырыкала:
  - Ды гэта сапраѓды стала баявой часткай усяго добрага. А эльфы яны безумоѓна прыгожыя!
  Наступiла паѓза. Якраз на беласнежным аднарогу, мiма iх праскакаѓ юнак-эльф. Яму з выгляду было гадоѓ шаснаццаць, i ён быѓ вельмi прыгожы. Раскошны мундзiр, пунсовыя боцiкi, i далiкатная мордачка, нават можна падумаць, што гэта дзяѓчына з кароткай стрыжкай i ѓ мужчынскiм гарнiтуры з медалямi i ордэнамi.
  Баранэса дэ Фiеста крыкнула:
  - Куды спяшаешся маркiз дэ Сад! Паглядзi, якая ѓ нас госця!
  Юнак-эльф спынiѓся. Паглядзеѓ на цудоѓную дзяѓчынку, з валасамi колеру сусальнага золата, i анёльскiм тварам, i свiснуѓ ад захаплення:
  - Вось гэта дама! Ну i клас!
  Дзяѓчынка-нiмфа кiѓнула:
  - Рэдкi экзэмпляр з планеты Зямля. Чуѓ, пра такую?
  Маркiз дэ Сад кiѓнуѓ:
  - Вядома! У iх такiя класныя фiльмы i гульнi. Людзi на Зямлi маюць на рэдкасць выдасканаленую i багатую фантазiю. Перасоѓванне туды патрабуе вялiкiх выдаткаѓ магiчнай энергii, але затое з iнтэрнэце, нешта зямное спампоѓваць куды прасцей!
  Хлопчык-хобiт згодна кiѓнуѓ:
  - Супраць гэтага не папрэш! Ды людзi на гэтай планеце вельмi нават шмат што могуць. У тым лiку i ваяваць!
  Аксель злосна адказала:
  - Пра вайну цiкава глядзець фiльмы, а тым больш гуляць у яе на кампутары. Асаблiва ваенна-эканамiчныя стратэгii - гэта i зусiм клас, але ... У рэальнасцi вайна гэта вялiкае зло i гора, хiба не так?
  Граф дэ Гiсар адказаѓ з упэѓненасцю:
  - Ды з аднаго боку вайна гэта гора! Але з iншага - гэта класная забаѓка, якая з'яѓляецца школай мужнасцi. Так што да вайны дваiстыя адносiны.
  Маркiз дэ Сад адказаѓ у рыфму:
  I хоць часам прыходзiць пралiць,
  Потым бурным, чыюсьцi чырвона кроѓ,
  Перапынiць мячом, стралою жыцця нiтку -
  На векi вечныя не аддадзiм любоѓ!
  Аксель падмiргнула юнаку-эльфу i адзначыла:
  - Вы само зачараванне! А чаму ѓ вас такое прозвiшча маркiз дэ Сад?
  Хлапчук з гламурнага народа засмяяѓся:
  - Я ведаю, у вас быѓ такi маркiз вядомы больш не ратнымi подзвiгамi, а лiтаратурнай дзейнасцю. Ён у гэтым плане быѓ падобны да Аляксандра Дзюма. Вельмi цiкавы пiсьменнiк i ѓвасабленне абсалютнай сэксуальнай свабоды!
  Дзяѓчына-трапянка засмяялася i прачырыкала:
  - Воля прыходзiць голая, а праѓда босая!
  Хлопчык-граф хiхiкнуѓ i праспяваѓ:
  - Я вялiкi хобiт свету,
  Перамагаю злых ворагаѓ...
  I люблю пяро Шэкспiра,
  Менш стала б дурняѓ!
  Маркiза-нiмфа прачырыкала:
  - Раз, два, тры - злых оркаѓ разарвi!
  Эльф-маркiз лiслiва спытаѓ:
  - А цi можна вас пацалаваць залатакудрая фея?
  Аксель усмiхнулася i ѓпэѓнена адказала:
  - Толькi ѓ пятку! Давай iнакш не дам!
  Дэ Сад злез з каня, упаѓ нiцма i пацалаваѓ босую нагу дзяѓчынкi. Тая ѓсмiхнулася i прабуркавала:
  - Яшчэ!
  Юны вонкава маркiз дэ Сад, стоячы на каленях, стаѓ абсыпаць адну за другой голыя ступнi найпрыгажэйшай дзяѓчынкi пацалункамi. Ён гэта рабiѓ з вялiкай страсцю.
  I як гэта глядзелася зачаравальна. Басаногiя хлапчукi ѓ шортах сталi смяяцца i паказваць пальцам на рабалепнага маркiза.
  Але юнака гэта не збянтэжыла. Хаця сапраѓды выглядала некалькi камiчна.
  Граф-хобiт тупаючы босымi ножкамi, адзначыѓ:
  - Ну, гэта ѓжо вiдавочныя заскокi i перабор. Хаця яна дзяѓчына i смачная!
  Маркiз дэ Сад - гэты юны эльф праспяваѓ:
  Дзяѓчынкi вышэйшы пiлатаж,
  Здольныя ѓтаймаваць дракона...
  Вось iмчыцца конны экiпаж
  Каб парадак будаваць новы!
  Мiма праляцеѓ журавель. Падобны, на зямнога, толькi з дзюбай пакрытымi пластом плацiны. Ён, убачыѓшы, як раскошна апрануты юнак абсыпае босыя, хупавыя ножкi дзiѓна прыгожай дзяѓчыны, прачырыкаѓ:
  Дзiѓныя эльфы,
  Дзiѓна жывуць.
  Бо i дэвiз у iх не дрэйфi,
  Ведай маркiз вядома крут!
  
  Дзяѓчатам цалуюць пяткi,
  Нiбы гэта пасцiла...
  Пагуляйце з эльфам у хованкi-
  Давядзiце да розуму!
  Маркiз дэ Сад адарваѓшыся ад занятку, падняѓ галаву i адзначыѓ:
  - А гэта ты Гапон! Ну што хочаш жаб у шакаладзе?
  Журавель хiхiкнуѓ i адзначыѓ:
  - Жабiныя лапкi лепш iдуць з кетчупам. Ты, мусiць, iх ужо спрабаваѓ?
  Юнак-эльф засмяяѓся i праспяваѓ:
  Дэлiкатэсы, дэлiкатэсы,
  Пакiнем стрэсы, пакiнем стрэсы...
  Давайце лепш нальём вiна,
  Але толькi ѓ меру, не без розуму!
  Аксель хiхiкнула i адзначыла:
  - У кожнага свая мера! Вось у нас, напрыклад, некаторыя так п'юць, што...
  Журавель адзначыѓ:
  - Калi ѓжо п'еш, то не напiвайся!
  Дзяѓчына-гарэзнiца працягнула:
  - А калi напiѓся, то не трапляйся!
  I як пасля гэтага возьме i засмяецца светлым смехам. I выскалiць жамчужныя зубкi.
  А журавель возьме i як клюне ѓ дзяѓчыну ѓ ружовую, круглую пятку. Тая ѓ адказ засмяецца i пакажа мову. Хоць Аксель крыху i балюча. Дзяѓчынка паспрабавала схапiць жураѓля за дзюбу, але тая вельмi спрытна вывернулася. I зноѓ як клюне, на гэты раз у галёнку.
  Маркiз дэ Сад адзначыѓ са смяшком:
  - Бясплатны масаж падэшваѓ! Вось гэта выдатна!
  Аксель узяла i з пачуццём заспявала:
  У дзяѓчынкi абстрыглi ѓсе косы,
  Яе лупцуюць бiзуном казлы ...
  У прыгажунi ножанькi босы,
  Таму што клiенты аслы!
  Журавель хiхiкнуѓ i спытаѓ:
  - Хочаш зарабiць залатую манету!
  Дзяѓчынка ѓсклiкнула:
  - Вау!
  Птушка прапанавала:
  - Праспявай што-небудзь!
  Аксель хiхiкнула i спытала:
  - Усяго толькi за адзiн залаты?
  Хлопчык-хобiт прапанаваѓ:
  - Давайце пойдзем на цэнтральную плошчу. Там шмат народа i прадстаѓнiкоѓ розных рас. Вось там яна i ахвотна праспявае.
  I каманда рашуча рушыла да новага месца дыслакацыi.
  . РАЗДЗЕЛ No 16.
  Дома вакол адрознiвалiся вытанчанасцю i зграбнасцю форм, а таксама яркасцю размалёвак.
  Прыгажуня Аксель шлёпаючы босымi, точанымi ножкамi i шырока ѓсмiхаючыся жамчужнымi зубамi, адзначыла:
  - Тут, сапраѓды кажучы, вельмi нават выдатна. Нiбы нейкi непаѓторны казачны горад.
  Граф-хобiт адзначыѓ з усмешкай:
  - А гэта i ёсць казка - вясёлая i непаѓторная!
  Маркiз-эльф з усмешкай прачырыкаѓ:
  - Вось такi тут сальтесон, то не жыццё, а салодкi сон!
  I яны падмiргнулi адзiн аднаму.
  Дзяѓчына наступiла на лужынку з-пад растаючага марожанага. I сталi яе точаныя ножкi пакiдаць босыя, ружовыя, вельмi хупавыя сляды. Толькi лiпкавата было.
  Нiмфа-чарадзейка начаравала з дапамогай чарадзейнай палачкi маленькую хмарку. I тая палiла свае цёплыя бруi на босыя, панадлiвыя ножкi Аксель. Дзяѓчына засмяялася i адзначыла:
  - Як добра, мне хочацца смяяцца,
  А рахунак пстрык, i пстрык, i ѓсё роѓна...
  У канцы шляху давядзецца разлiчыцца!
  Вось яны апынулiся нарэшце на галоѓнай плошчы. Там была вежа з каласальных памераѓ гадзiнамi. I некалькi храмаѓ з купаламi пакрытымi золатам, цi дзiвосным аранжавым металам. I ѓсё гэта глядзелася проста выдатна i крута. А яшчэ былi будынкi, абсыпаныя вельмi густа дыяментамi.
  Тут было шмат народа казачнай краiны. Хлопчыкi-рабы i дзяѓчаты-рабынi мялi камянi бруку, i займалiся рознымi чысткамi. А таксама разносiлi грузы.
  Але акрамя iх было мноства розных iстот. Некаторыя знаёмыя па фiльме "Уладар пярсцёнкаѓ", але вельмi многiя невядомыя. У прыватнасцi пацешныя iстоты з галовамi дзьмухаѓцоѓ. У адных галовы зiхацелi жоѓтай махрамi, а ѓ iншых белай. I ѓсё так прыгожа.
  Маркiз дэ Сад кiѓнуѓ дзяѓчыне Аксель:
  - Ну добра прыгажуня - спявай!
  Хлопчык-граф кiѓнуѓ:
  - Так, мы ѓсё гэтага хочам!
  Дзяѓчынка тупнула босай ножкай, зрабiла паѓкола i заспявала, складаючы на хаду;
  Патрапiла ѓ казку - свет цудаѓ,
  У якiм эльфы, ваѓкалакi, тролi...
  Бываюць проста гэта свет нябёс,
  Калi ѓ чараѓнiцтва без меры волi!
  
  Я дзяѓчына нарадзiлася пад Масквой,
  I ѓ школе люта драла хлапчукоѓ...
  Вось сустрэлася, мабыць, з Сатанай,
  I атрымала там нямала гузоѓ!
  
  Жадала пакарыць амаль увесь мiр,
  I ѓ войска эльфiйскае падалася...
  Каб спраѓляць з Кашчэем слаѓны баль,
  А што яшчэ дзяѓчынцы гэтай засталося!
  
  Iдзе ѓ атаку дзеѓка басанож,
  Што ёй у бiтву тут, якiя оркi...
  А калi трэба ѓрэжа кулаком,
  I будзе размова, павер нядоѓгi!
  
  Дзяѓчынка тая ѓмее перамагаць,
  У тым тое яе вялiкае паклiканне...
  Экзамены, здаючы толькi на пяць,
  I выбiраючы справай стварэнне!
  
  Для дзяѓчат такога слова няма,
  Зусiм ужо ѓ гэтым свеце не бывае...
  Яна ламае лiха зэдлiк,
  I юнака з балкона выкiдае!
  
  Не ведае дзеѓка слабасцi, павер,
  Яе невымерная ѓ лаянцы сiла...
  Хоць атакуе наш жудасны звер,
  Ды ѓ лаянцы ведай, яна непераможная!
  
  Вось босай пяткай урэзала яна,
  Працiѓнiку з оркаѓ проста ѓ горла...
  Дзяѓчынка ж рэальна Сатана,
  I выцячэ з бутэлькi нават гарэлку!
  
  Калi разборка класная будзе,
  Не, не паѓстала дзяѓчыне, баяцца...
  Ёй выставiць лёс, павер залiк,
  Бо дзяѓчына прывыкла шмат бiцца!
  
  Не ведае яна слова - я слабая,
  Наколькi гэта дзяѓчына хвацкая...
  Хоць оркаѓ прэць незлiчоная арда,
  Змагаецца яна зусiм босая!
  
  Ёй нiзашто маразы i гурбу,
  Усё разграбе сваёй голай пяткай...
  Загонiць троля ѓ лаянцы, веру ѓ труну,
  I ператворыць бiтву ѓ памылку друку!
  
  Вось зноѓ надыходзiць новы свет,
  У якiм дзеѓкi клас павер, пакажуць...
  I не апiша тое пяром Шэкспiр,
  А калi трэба, дык Гасподзь пакарае!
  
  Дзяѓчынка ѓ свеце эльфаѓ не адна,
  Яна касмiчных вяршыняѓ красуня...
  Келiх мы выпiваем, ведай да дна,
  Хоць горкая палыном злая гарэлка!
  
  Ня будзьце людзi слабымi ѓ барацьбе,
  Каб было ѓсё прывольна i прыгожа...
  Мы пераможам, налiха павер лёсу,
  Магутнага без граняѓ калектыву!
  
  Вось пусцiм орка злоснага ѓ расход,
  З iм размова павер не доѓгая...
  I зробiм настолькi моцны ход,
  Што галасок дзяѓчынак будзе звонкi!
  
  Вось я пра гэта эльфы вам спяваю,
  Каб трэль маю вы шчодра ацанiлi...
  I выдайце крыху па рублi,
  Дзяѓчынка я з ганарлiвай ведай Расii!
  I Аксель затупала босымi, точанымi ножкамi. Пад яе голымi падэшвамi апынулiся i залатыя, срэбныя i iншыя рознай вартасцi манеты.
  Некаторыя вiды манет, што кiдалi казачныя iстоты, былi з дрэва, цi керамiкi. А сякiя-такiя вiды грошай нават тыпу печыва.
  Аксель з усмешкай заѓважыла:
  - А што? Гэта можна сказаць нават пацешна! Вось узяла грошык i адразу ж яе ѓ рот!
  Хлопчык-хобiт падбiраѓ манеты i адзначыѓ:
  - А што такiм чынам можна зарабляць вельмi нават вялiкiя грошы!
  Дзяѓчына-прыгажуня ѓсмiхнулася i адзначыла:
  - Магчыма, ты i маеш рацыю! Грошай нагрэбцi можна лапатай у вялiкiх колькасцях. I мы гэта будзем рабiць!
  Публiка з прадстаѓнiкоѓ розных вiдаѓ жывых iстот i казачных персанажаѓ патрабавала працягу спеваѓ.
  Аксель пакланiлася нiжэй, i з усмешкай адказала:
  - Я гатова!
  I босымi пальчыкамi ножак злавiла залатую манету i падкiнула яе вышэй. Тая праляцела ѓ паветры i апусцiлася на голую, ружовую пятку дзяѓчыны.
  Аксель кашлянула, напружылася i зноѓ заспявала, складаючы на шляху;
  У свеце казачным усё выдатна,
  Фея палачкай вось закалацiла...
  Але часам тут бывае небяспечна,
  Атакуе ардой Сатана!
  
  Я патрапiла з тэхнiчнага свету,
  Зоркалёты, дзе кружацца ѓ шэраг...
  I поѓна рознага ведай эфiру,
  Пiянерскi iдзе атрад!
  
  Дзецi смела салют аддавалi,
  У свеце поѓным кахання, прыгажосцi...
  I Эдэма мы бачылi далi,
  Каб без лiшняй iсцi мiтуснi!
  
  А зараз з намi б'юцца оркi,
  Гэта магутны мядзведзяѓ парыѓ...
  Не прыстала бегчы самаволкай,
  Наш атрад непераможны!
  
  Мы ѓпэѓнена прэм у атаку,
  Басаногiх дзяѓчынак атрад...
  Ведай красуню ты забiяку,
  Што зарадзiць прама ѓ пятак!
  
  Што мне орк гэты монстар валасаты?
  Я з перамогай у руках нарадзiлася...
  I ѓ атаку нясуцца злы каты,
  Але адказ вер, здолею даць!
  
  Для дзяѓчынкi не слова не буду,
  I адсутнiчае склад - не магу...
  Калi трэба здарыцца цуду,
  Басанож я ѓ мароз пабягу!
  
  Няма мяжы, павер нашай сiле,
  Я ж баба толькi з выгляду...
  Зробiм свет, мы верым прыгажэй,
  У нас меч востры, моцны шчыт!
  
  Я гатова з ворагамi пабiцца,
  Гоблiн таксама атрымае ѓ лыч...
  Станеш ты ваѓком, а не зайцам,
  Як вучыѓ Уладзiмiр Iльiч!
  
  Вось такiя бываюць расклады,
  Свет не шахматная дошка...
  I часам iдуць зоркапады,
  А на сэрцы знаходзiць нуда!
  
  Не здолее зламаць, у гэта веру,
  Нас жорсткi, падступны вораг...
  Мы гуляем як ёсць у латарэю,
  Дзе раскладчык ёсць сам ваѓкалак!
  
  Не, не канчацца дзеѓкi ѓ бiтвах,
  Мы лiхiя, крутыя ты ведай...
  I ѓ нас жа поѓна здзяйсненняѓ,
  На планеце пабудуем рай!
  
  Бог не любiць калi ѓ людзях слабасць,
  Яго крэда - сталёвы маналiт...
  I тады не зламае вас старасць,
  Хоць дзяѓчынкi сэрца балiць!
  
  Вось багоѓ у свеце казкi нямала,
  Ведзьмакi тыя бываюць так злыя...
  Скiнем зло, мы лiчы з пастамента,
  Станем нiбы сэрцам арлы!
  
  Я дзяѓчынка ваюю босая,
  Абутак да нiзу толькi цягне мяне...
  I такая павер крутая,
  Сам Сварог ёсць мая радня!
  
  Так што здацца - гэта не выбар,
  Не дачакаешся ты гэтага арка...
  Я ваяѓнiца нiбы кiбарг,
  Каб цмок лысы здох!
  
  У наступ пойдуць ураз дзяѓчынкi,
  Яны ведаюць, што могуць быць тут...
  Галасок у прыгажунi звонкi,
  Будзе сэрца такая тут нiтку!
  
  Мы здолеем дабiць гэтыя арды,
  Злосных оркаѓ тут проста не злiчыць...
  Маецца быць бой вядома доѓгi,
  Але, а з намi слава i гонар!
  Хлопчык-хобiт падскочыѓ вышэй, перакруцiѓся ѓ паветры, зрабiѓшы сальта. Затым босыя ножкi дзiцяцi на выгляд гадоѓ дзесяцi злавiлi налёту кiнутую манетку, пасля чаго граф дэ Гiсар прачырыкаѓ:
  - Грошы - гэта сiла, i вялiкая ѓлада! На каленi, перад мiлай пашчу!
  Маркiз-эльф дэ Сад, стаѓ пагульваць мускуламi, рукi, i выхапiѓ шпагу. Паддзел вастрыём драѓляную манету. Затым падкiнуѓ яе вышэй, i ѓпэѓненым узмахам расьсек.
  Пасля чаго адзначыѓ:
  - Вось так дзеляць непадзельнае!
  Аксель пакрыѓдзiлася:
  - Не! Грошы гэта занадта вялiкая каштоѓнасць, каб iмi вось так, ад балды раскiдвалiся! Манеты трэба берагчы!
  Юнак-эльф адзначыѓ з усмешкай:
  - Калi рассячы драѓляную манету, то гэта прыносiць поспех.
  З'явiѓся тузiн гномаѓ. Прадстаѓнiкi гэта суровага народа размахвалi кiркамi i малаткамi, жудасна шумелi. А яшчэ якiя вельмi прыгожыя дзяѓчынкi з босымi ножкамi, маленькiмi i хупавымi нiбы ѓ дзяцей i з галовамi гарлачыкамi аб'явiлiся.
  Вiдавочна збiралася неабыякая публiка. I ѓсе яны скандавалi, з вялiкiм апломбам:
  - Яшчэ хочам песень! Яшчэ жадаем!
  Хлопчык-граф з усмешкай адзначыѓ:
  - Бачыш, чаго патрабуе народ! I мы гэта не можам iгнараваць!
  Аксель з усмешкай адказала:
  - Дзяѓчыны кахаюць лётчыкаѓ, дзяѓчыны чакаюць маракоѓ,
  Дзяѓчаты iгнаруюць - мамчыных сынкоѓ!
  Басаногая прыгажуня маркiза-нiмфа крутанулася, i прачырыкаѓ, адзначыла з усмешкай:
  - Ты, зразумела, проста вялiкi куфар дасцiпнасцi! Але твой галасок папросту цудоѓны! Гэта нiбы салодкi, i непаѓторны па водары мёд!
  Хлопчык-хобiт дэ Гiсар страсянуѓ чароѓнай палачкай, вывеѓ ёю васьмёрку ѓ паветры, i з'явiѓся мядовы завiтушка.
  Пасля чаго дзiця-граф адламаѓ кавалачак i перадаѓ Аксель. Дзяѓчына з задавальненнем яго падхапiла. Сунула сабе ѓ рот, пражавала i адчула дадатковы прылiѓ сiл.
  Пасля чаго дзяѓчынка ѓзяла i вялiкiм энтузiязмам заспявала;
  Калi ѓступалi дружна ѓ камсамол,
  Дзяѓчынкi клятву верную давалi...
  Што будзе свет як прамянiсты сон,
  I камунiзму мы ѓбачым далi!
  
  Што жыццё пральецца залатым дажджом,
  I будзе вера ведайце камунiзму...
  Мы супостатаѓ дакладна разаб'ем,
  Сатрэм у пыл арды агiднага аркшызму!
  
  Але атрымалася зусiм не лафа,
  Свет аказаѓся вастрыём кiнжала...
  Пануе паѓсюль права кулака,
  Якому, землi ѓявiце мала!
  
  Але наш дэвiз - ворагам не саступаць,
  Нас не паставiць Аркмахт на каленi...
  Экзамены здаюцца на пяць,
  А наш настаѓнiк генiяльны Ленiн!
  
  Мы зможам зрабiць Гiтлеру хана,
  Хоць фюрар апраметнай нават страмчэй...
  Крычыць баец захоплена ѓра,
  I разганяе залпам цемру i хмары!
  
  Мы камсамолкi з крыкамi ѓра,
  Увесь свет на прэнг з крыкамi падымем...
  Смяецца i радуецца дзятва,
  На славу нашай мацi Эльфii!
  
  А камунiзму вельмi яркi сьцяг,
  Якi колеры крывi, i граната...
  Баец ён агрэсiѓны нiбы чараѓнiк,
  I Гiтлеру прыйдзе, павер адплата!
  
  Для дасягненняѓ будзе бязмежжа,
  I ѓ прыгажосцi бягуць на бой дзяѓчынкi...
  Аркшызм рой прыкметна парадзеѓ,
  I галасок наш пiянерскi звонкi!
  
  На фронт бягуць красунi басанож,
  Навошта абутак дзеѓкам, i не трэба...
  А Гiтлера прыстукнем кулаком,
  На славу Айчыны стане сяброѓства!
  
  Ды дзеля нашай Радзiмы святой,
  Мы зробiм такое, што не снiлася...
  I вымецем аркшыстаѓ як касой,
  Праявiм толькi да тых, хто здаѓся лiтасць!
  
  У Эльфii кожны воiн з ясляѓ,
  Народжаны хлапчук адразу з аѓтаматам!
  Ты фюрара праклятага забi -
  За Радзiму ваяваць адважна трэба!
  
  Усё зробiм мы вельмi добра,
  У баi моцны i дарослы i хлапчук.
  Хоць ваяваць занадта цяжка,
  Але дзяѓчына паверце не дурнiца!
  
  Яна здольная горы адолець,
  Мятнуць нагою босаю гранату...
  Ваѓчыца брэша i раве мядзведзь,
  Аркшыстам будзе лютая адплата!
  
  Мы перамагалi войска татараѓ,
  З асманамi ваявалi вельмi лiха...
  Не паддалiся нацiску басурман,
  Дзе грукатала адразу стала цiха!
  
  Ваяѓнiцы родам з сям'i,
  У якой кiруе сцяг камунiзму...
  Ох вы, сяброѓкi мiлыя мае,
  Зламайце танкi буйныя аркшызму!
  
  Дабiцца зможа кожны i ѓсяго,
  Бо мы навечна з Радзiмай адзiныя...
  Грабём мы разам, як адно вясло,
  Байцы за камунiзм непераможныя!
  
  Усiх мёртвых уваскрэсiць навука ѓраз,
  А мы ѓ любовi пырхаем Езуса...
  Ты дзюбнi аркшысту прама ѓ вока,
  Змагаючыся з нязломным мастацтвам!
  Падчас спеваѓ плаѓна прызямлiѓся буйны, нiбы авiялайнер герцаг-дракон з дванаццаццю галовамi. Перад iм расступiѓся натоѓп, даючы месца каласальнаму волату.
  Хлопчык-хобiт праверашчаѓ:
  - Вось гэта так! Сапраѓды монстар!
  Аксель машынальна выдала:
  Чакае трохаблiчны монстар пекла,
  Апраметны вартаѓнiк варот...
  Чалавечы крумкач статка,
  Зрабiѓ дзiкi паварот!
  I дзяѓчына, падхапiѓшы босымi пальцамi сваёй хупавай, панадлiвай ножкай манеты, узяла i падкiнула iх вышэй. Залатыя кружочкi паляцелi вышэй, блiснуѓшы ѓ святле трох сонечных прамянёѓ. Потым Аксель iх спрытна злавiла, i з захапленнем узяла i праспявала:
  - Золата, золата, падае з неба,
  Ярка нiбы тыя зоркi ѓначы...
  Будзе ѓ нас ураджай - шмат хлеба,
  Зарывам сонца зiхацяць прамянi!
  Вялiзны цмок загаварыѓ, грукатаючы пашчамi:
  - Ну што дзяѓчына! Ты, вiдаць, хочаш вучыцца? Няѓжо не так?
  Аксель усмiхнулася i праспявала:
  - Дарэмна выкладчыкi,
  Час са мною трацiлi...
  Дарэмна са мною мучыѓся,
  Самы майстэрскi чараѓнiк...
  Мудрых выкладчыкаѓ,
  Слухаючы няѓважлiва,
  Усё, што не задавалi мне,
  Рабiла так-сяк!
  Хлопчык-хобiт падмiргнуѓ i заѓважыѓ:
  - Вялiкi герцаг, гэта яна так проста жартуе! Насамрэч у яе чуйная душа i ранiмая нiбы кветка!
  Маркiз-эльф дэ Сад кiѓнуѓ:
  - Не варта думаць, што гэтая дзяѓчынка служыць чамусьцi злому!
  Велiзарны цмок грымнуѓ, так што насельнiкi казачнага свету, ажно, прыселi, i зароѓ:
  - Дабро i зло, адносныя паняццi! У гэтым плане, не варта дзерцi, струну на басэтлi! I што такое зло?
  Аксель адзначыла:
  - Не рабi iншаму, таго чаго не жадаеш сабе!
  Цмок разрагатаѓся, так што навакольныя будынкi затрэслiся, i цалкам лагiчна адзначыѓ:
  - А калi ты любiш, калi з цябе здзекуюцца i мучаць? У гэтым выпадку як?
  Маркiз-эльф адзначыѓ:
  - Выдатнай падлозе часам так падабаецца, калi над iм здзекуюцца! Гэта аксiёма!
  Аксель хацела нешта сказаць, як з-пад мармуровай плiты вырваѓся язычок полымя i пажадлiва лiзнуѓ ёй босую, круглую пятку. Дзяѓчына ѓскрыкнула.
  Пачулiся смяшкi. Хлопчык-хобiт прачырыкаѓ:
  Нам лiжуць пяткi языка вогнiшча,
  Завошта ж так не кахаюць недатыкi...
  Работнiкаѓ нажа i сякеры...
  Раманцiкаѓ з вялiкай дарогi!
  I тут полымя i дзiцяцi-графу як лiзне дзiцячую пятачку. Той нават прыскокне з выццём.
  Герцаг-цмок кiѓнуѓ сваiм тузiнам галоѓ:
  - Ну што бачыце, я ѓмею!
  I полымя агеньчыка лiзнула i босыя падэшвы чароѓна маркiзе-нiмфе. Што трэба сказаць вельмi здорава. Дзяѓчына з казачнага свету падскочыла i пiскнула.
  Пасля чаго адзначыла:
  - Гэта ѓсяго толькi масаж! Мне падабаецца!
  I зноѓ языкi полымя, толькi яшчэ буйнейшыя, лiзнулi дзяѓчынцы босую пятку. Вось гэта сапраѓды аказаѓся размах. Нiчога не скажаш прыгажуня на вышынi.
  Герцаг-цмок падняѓ свае галовы вышэй. I як раздзiмае шчокi i дзьме ѓ паветра. I лiтаральна праз пару хвiлiн неба завалакло хмарамi. Яны былi фiялетавыя i зiготкiя. I з вялiкiм энтузiязмам узяѓ i запал дождж. На горад сталi падаць буйныя, цёплыя кроплi дажджу.
  Пачуѓся шум... Хлопчыкi ѓ плаѓках, гэта былi чалавечыя рабы, з радасцю зашлёпалi босымi ножкамi па лужынах. Але iх спынiлi грозныя вокрыкi наглядчыкаѓ у асноѓным эльфiек. I дзецi-нявольнiкi тут жа вярнулiся да сваiх абавязкаѓ.
  Аксель пляснула ѓ хутка набеглы лужынку, сваёй босай, хупавай ножкай i прачырыкала:
  - Па крывой бягуць дарожцы,
  Босыя дзяѓчынкi ножкi...
  Надакучыла карову даiць,
  Жадаю шчасце сваё падражнiць!
  Хлопчык-хобiт тупаючы босымi, дзiцячымi ножкамi падхапiѓ:
  - Запрагу ѓ хамут каня,
  I фартуна чакае мяне!
  Дзяѓчына-нiмфа хiхiкнула i прачырыкала:
  Гадзiна фартуны,
  Надышоѓ час пагуляць!
  У промнях струны,
  Старайцеся гэтую гадзiну не страцiць!
  Аксель у адказ з энтузiязмам падхапiла:
  - Бывае так, бывае так,
  Што адлучае ад поспеху толькi дробязь...
  Не можа нам не павесцi,
  З фартунай цудоѓнай будзе дзеѓцы па дарозе!
  I каманда лiха падхапiла:
  Гадзiна фартуны,
  Надышоѓ час пагуляць,
  У промнях струны,
  На сонца будзем мы крочыць!
  . РАЗДЗЕЛ No 17.
  Сталiн-Пуцiн таксама хацеѓ развеяць руцiну жыцця кiраѓнiка краiны фактычна якая прайграла вайну, лiтаратурным подзвiгамi. I ѓ прыватнасцi ён таксама стаѓ дыктаваць дзiкую фантастыку:
  Хлопчык Алiк Карасёѓ вельмi любiѓ лазiць у iнтэрнэце. Асаблiва, калi яму ѓдалося ѓзламаць рахунак у банку i купiць сабе вiртуальны шлем. Цяпер ты ѓнутры нейра-сеткi i абсалютнае адчуванне электроннай рэальнасцi, нiбы ты ляцiш па шырокiм калiдоры, а вакол цябе праносяцца рознага роду лiчбы, складаныя патокi iнфармацыi, згусткi энергii разрослай сеткi.
  У свае трынаццаць гадоѓ Алiк, ужо ведаѓ аб кампутарах i праграмах па больш, чым iншы акадэмiк. У прыватнасцi, ён сам вынайшаѓ уласную гульню. Яна называлася: "Гiперэвалюцыя". У ёй гулец пачынаѓ з самага нiзкага ѓзроѓню: малпа (тут ты можаш выбраць кiм хочаш стаць: ад шымпанзэ да гарылы). I далей рознага роду прапампоѓвання, набор ачкоѓ, праходжанне узроѓняѓ, удасканаленне. I ѓсё вышэй i вышэй. Спачатку малпа, потым чалавек першабытны, потым неандэрталец, далей чалавек разумны i потым па эрах. Уключаючы, атамную эпоху, касмiчную, нанатэхналогii. А далей ты Звышчалавек, затым Богачалавек, чалавек-дэмiург. I вось ты ѓжо сам ствараеш сусвет, i адзiн з адным вядуць вайну Багi. I так да абсалютнай усемагутнасцi.
  Гульня, зразумела, супер. Але хлопчыку, якому на той момант яшчэ не было дванаццацi, ад яе не дасталася прыбытку.
  Алiк Карасёѓ быѓ пакрыѓджаны i схiльны помсцiць грамадству. На самай справе, людзi злыя, i пускаюць у ход зброю па найменшай нагодзе. Ледзь, напрыклад, не ѓспыхнула ядзерная вайна, i тады адносна сытаму i спакойнаму жыццю наступiѓ бы канец.
  Хлопчык зараз быѓ зацiкаѓлены iдэяй злiцця кваркаѓ i преонов. I ѓ яго тут былi сякiя-такiя iдэi, якiя дазваляюць з аднаго грама практычна любой матэрыi атрымаць энергii больш, чым ад спальвання ѓсёй нафты, што здабываецца на планеце Зямля за год. I тут дзiця-генiй ужо сёе-тое намацвала.
  Ну, а пакуль ён слiзгаѓ па прасторах iнтэрнэту, хуткасных трасах, i ѓ вiртуальным шлеме гэта ѓсё ѓспрымаецца, як у пры самым рэальным палёце. Акрамя таго, хлапчук унёс сякiя-такiя змены i ѓ шлем, i ѓ сам мадэм, адчыняючы дадатковыя магчымасцi.
  I вось цяпер ён сур'ёзна падумваѓ, аб скоку велiзарнай сумы з ЦБ, i ѓсе вартавыя праграмы проста яго не заѓважаць, нiбы нябачнiк.
  Нечакана ѓ сецiве нешта ѓскалыхнулася. Нiбы адчуванне прысутнасцi нейкай асаблiвай, незвычайна магутнай энергii.
  Хлапчук машынальна ѓключыѓ канал навiн.
  Тэрмiнова, i вельмi эмацыйна, перадушылi:
  - За арбiтай Плутона выяѓлена вялiкая колькасць лятаючых аб'ектаѓ, некаторыя з iх памерамi да тысячы кiламетраѓ у дыяметры. Яны з вялiкай хуткасцю рухаюцца ѓ напрамку планеты Зямля.
  Алiк усклiкнуѓ з захапленнем:
  - Нарэшце, мы сустрэлiся з нашымi братамi па розуме! Мы не самотныя ѓ сусвеце! I я змагу лётаць не проста па iнтэрнэце, а Гiперiнтэрнэту ѓ маштабах мноства галактык!
  Сапраѓды, многiя тысячы касмiчных караблёѓ наблiжалiся да планеты Зямля. Адзiнага ѓрада, зразумела, не было. Хаця пасля смерцi ранейшага, вельмi ваяѓнiчага прэзiдэнта Расii, канфрантацыя крыху спала. Тым не менш, згоды памiж краiнамi няма i ѓ памоѓцы.
  Тэрмiнова было абвешчана аб склiканнi рады бяспекi ААН. Толькi яшчэ пытанне, цi паспеюць. I галоѓнае, калi зоркалёты супернiка не мiрныя, то, як iх спынiць? Чалавецтва ж да касмiчнай вайны зусiм не гатова. У Расii таксама тэрмiнова сабралася рада бяспекi.
  На яго быѓ запрошаны i прафесар Анатоль Сiнiцын. Ён першым заѓважыѓ наблiжэнне касмiчнай армады. Зрэшты, часу, насамрэч, не было. Зоркалёты рухалiся iмклiва, i маглi нанесцi ѓдар усiмi вiдамi невядомай iншапланетнай зброi.
  Маршал i мiнiстр абароны Уладзiмiр Бульдогаѓ, даволi буйны мужчына, жорстка i агрэсiѓна заявiѓ:
  - Тысячы баявых машын супернiка наблiжаюцца да нас. Адзiнае выйсце нанесцi па iх прэвентыѓны ѓдар ядзернай зброяй.
  Сябры рады бяспекi нешта невыразнае прамычалi.
  Прэзiдэнт Расii запярэчыѓ:
  - Не! Па-першае, мы яшчэ не ведаем, баявыя гэта зоркалёты, цi не. А па-другое, у нас няма ракет, здольных нанесцi ѓдар ядзерным зарадам па караблях на арбiце. I галоѓнае, iх занадта шмат, i нават калi б атрымалася вывесцi пару тэрмаядзерных зарадаѓ у касмiчныя прасторы, гэта нiяк бы не паѓплывала на здольнасць супернiка дзюбнуць па нас. Тым больш мы нават паняцця не маем, што ѓ iх ёсць!
  Прэм'ер-мiнiстр пацвердзiѓ:
  - Калi яны змаглi даляцець да нас, то значыць, iх тэхналогii нашмат пераѓзыходзяць чалавечыя. Падумайце, якi трэба моцай валодаць, каб такую армаду перамяшчаць памiж зоркамi. Лепш за ѓсё вырашыць справу мiрам!
  Кiраѓнiк ФСБ кiѓнуѓ:
  - Так! Мы не змаглi перамагчы нават суседзяѓ, а ваяваць з касмiчнай iмперыяй... Гэта самагубства!
  Мiнiстр абароны хацеѓ нешта сказаць, але перахапiѓ цяжкi погляд прэзiдэнта i прамаѓчаѓ. Кабiнет кiраѓнiка дзяржавы быѓ абстаѓлены з умеранай раскошай. Шмат пазалоты i партрэты рускiх цароѓ. У прыватнасцi, Аляксандра Другога вызвалiцеля, якому прысвоiлi таксама сан святога. I, верагодна, гэты цар сапраѓды вельмi шмат зрабiѓ для Расii.
  Прафесар Анатоль Сiнiцын уляцеѓ толькi што. Ён, зразумела, спазнiѓся. Ды яшчэ памылкова вылiѓ на сябе флакон дарагiх, жаночых духаѓ, якiм карысталася яго жонка. Так што выглядаѓ даволi камiчна. Самае горшае, што пытацца ѓ яго не было пра што. I так было зразумела, што на планету ляцiць цэлая армада, i супраць яе мала шанцаѓ выстаяць. Дакладней, нават на вока вiдаць, шанцы наогул нулявыя. Калi толькi не выкарыстоѓваць магiю.
  Тым не менш, прэзiдэнт спытаѓ:
  - Як вы выявiлi гэтыя зоркалёты?
  Навуковец сапраѓды адказаѓ:
  - Абсалютна выпадкова! Я спачатку падумаѓ, што гэта цэлая хмара метэарытаѓ i астэроiдаѓ. Але... У мяне вельмi магутны тэлескоп, самы сучасны, i ѓдалося адрознiць, што ѓ iх формы, або, як у глыбакаводных рыб, абцякальныя, або ѓ выглядзе аголеных кiнжалаѓ, або, як кропелькi дажджу.
  Антон цяжка ѓздыхну i працягнуѓ:
  - У любым выпадку, мы зараз сапраѓды ведаем, што не адны ѓ сусвеце!
  Мiнiстр абароны буркнуѓ:
  - I ѓ гэтым наш праклён! Сапраѓды, мы апынулiся перад такiм выклiкам, а ѓ нас нiчога iстотнага няма. Нават гiпергукавая ракета, на арбiту за межы атмасферы не заляцiць.
  Прэзiдэнт ухмыльнуѓся i пацёр кольца на ѓказальным пальцы, вымавячы:
  - А можа, гэта i да лепшага. Так бы ѓступiлi ѓ вайну, магчыма, з цэлай зорнай iмпэрыяй. А ѓ дадзеным выпадку, будзем сябраваць i гандляваць. I можа яны нам падораць, цi прададуць якiя-небудзь найноѓшыя тэхналогii, якiх Зямлi так бракуе!
  Прэм'ер трасянуѓ лысай галавой i выпалiѓ:
  - Напрыклад, вечнай маладосцi! Я чытаѓ у адным фантастычным рамане - прышэльцы дарылi ѓсiм, хто далучаѓся да касмiчнага братэрства - неѓмiручасць! I прычым рэальнае, з нанаботамi!
  Прафесар Сiнiцын кiѓнуѓ:
  - Так. Такое цалкам магчыма. Вось як у рамане "Гадзiна быка". Тамака таксама быѓ зоркалёт, i яго насельнiкi i не збiралiся ѓжываць гвалт, хоць пайшлi i на хiтрасць, прыстрашыѓшы!
  Прэзiдэнт заявiѓ:
  - Вырашана! Прывесцi войскi ѓ поѓную баявую гатоѓнасць, але агню першымi не адчыняць, пад пагрозай расстрэлу на месцы. I прапанаваць прышэльцам перамовы, i сказаць, што ѓ нас самыя мiрныя намеры!
  У ЗША, зразумела, таксама, была сабраная рада бяспекi. I там таксама прынялi рашэньне па магчымасьцi пазьбягаць вайны. Зразумела, што супернiк шматлiкi, караблёѓ розных тыпаѓ ужо налiчылi больш за сто тысяч, i напэѓна, з чым не паспрачаешся, тэхналагiчна развiты куды лепш, чым зямляне.
  Прыкладна так вырашылi i ѓ Кiтаi. Тры наймацнейшыя дзяржавы свету, у цэлым, прыйшлi да кансэнсусу. I ѓсе тры кiраѓнiкi дзяржавы ператэлефанавалi адзiн аднаму.
  Старшыня КНР быѓ з iх самы старэйшы па ѓзросце i часе знаходжання на пасадзе. I яго рада была простая:
  - Цiшэй едзеш, далей будзеш!
  А зоркалёты, пакуль яшчэ невядомай расы, атачылi планету Зямля. Яны былi вельмi хуткiя, манеѓраныя, i iх браня адлiвала сталлю, калi на яе падалi сонечныя промнi. Усяго караблёѓ было прыкладна сто дваццаць тысяч. I з iх тузiн памерамi ѓ трэць Месяца. Можна толькi сабе ѓявiць, колькi народа можа на iх змясцiцца. I гэта выклiкала страх.
  Якая гэта ѓсё ж магутная i шматлiкая iмперыя невядомых прышэльцаѓ. I зусiм не факт, што яны дашлi з дабром.
  Хлопчык Алiк Карасёѓ выскачыѓ на вулiцу. Звычайны дзяцюк трынаццацi гадоѓ, якi ледзь уступiѓ у падлеткавы ѓзрост i яшчэ, па сутнасцi дзiця. Светлавалосы, з даволi доѓгай шавялюрай, можна сказаць прыгожы, хоць некалькi паѓнаваты. Алiк крыху зрэшты, трэнiраваѓся, i вiдаць, што ѓ яго ёсць i мышцы. На вулiцы стаяѓ месяц травень.
  Даволi цёпла, але не горача. Хлопчык выскачыѓ у майцы i шортах, зразумела, у красоѓках, бо басанож па Маскве хадзiць, было б занадта экзатычна.
  Зрэшты, якраз сонца схавалася за хмару, i ѓ майцы i шортах аказалася халаднавата.
  Алiк паглядзеѓ на неба. Але нiчога не вiдаць, армада прышэльцаѓ за межамi атмасферы. I дзяцюк панёсся ѓ кампутарную залу. Тамака ён з задавальненнем падлучыѓся да iнтэрнэту. I можна было назiраць, як магутныя вiдэакамеры здымаюць космас i дадзеную армаду.
  А вiдовiшча, гэта яшчэ тое... Зорныя войны цьмянеюць. Цяжка паверыць, што наогул можна пабудаваць такi вялiзны касмiчны флот. I якiя на гэта трэба рэсурсы.
  Самыя буйныя зоркалёты, не так i моцна памерамi саступалi месяцу, i iх форма была, як у кроплi. Але што самае злавеснае, бачныя, апынулiся тысячы прылад розных калiбраѓ. I зусiм не бяскрыѓдныя, гэтыя машынкi.
  Некаторыя гарматы, нiбы ѓ зямных лiнкораѓ, хiба што па больш. Але былi тут i нейкiя выпраменьвальнiкi больш вычварных канструкцый. Тыпу ляза бяспечнай брытвы, цi спiраляѓ награвальнiкаѓ.
  Хлопчык праспяваѓ:
  У апошняй вайне пераможцаѓ няма,
  Нiхто не ѓратуецца ад залпу ракет!
  Не трэба з прышэльцам з нябёсаѓ ваяваць,
  А лепш сябраваць, працягнуѓшы сапраѓды пяць!
  Пакуль самiх прышэльцаѓ не бачна. Караблi розных памераѓ, але нават самыя дробныя буйнейшыя, чым самы вялiкi лiнкор ваенна-марскiх сiл ЗША. I зразумела, ястрабы ѓсiх масцяѓ прыцiхлi. Бiцца з такой моцай перахацелася.
  Тым больш, зоркалёты, атачыѓшы Зямлю, замерлi, нiбы чагосьцi чакалi.
  Прэзiдэнт Расii, тым часам, выступiѓ са зваротам да народа.
  Яго гаворка была, увогуле, мiралюбнай з бачнасцю спакою. Але прэзiдэнт вiдавочна нерваваѓся. Пры гэтым казаѓ, што трэба радавацца, што нарэшце знайшлiся браты па розуме. Прычым вельмi нават развiтыя. I, магчыма, праблемы Зямлi будуць вырашаны.
  У Расii, сапраѓды, поѓна праблем. Праѓда, у эканомiцы крызiс аказаѓся часовым, i зноѓ уздым. Насамрэч, прыродных рэсурсаѓ пакуль хапае. I ѓлада захавала ранейшая партыя, тым больш галоѓныя канкурэнты таксама не здабылi нi лiдэраѓ, нi папулярнасцi.
  Але ѓ цэлым, зразумела, людзi яшчэ не так ужо дрэнна жывуць, каб хацець перамен любой цаной. I прышэльцы для ѓсiх, як снег на галаву.
  Алiк, тым часам, пашнарыѓ у iнтэрнэце. У не была iдэя па злiццi прэонаѓ, з якiх складаюцца кваркi, i пераѓтварэннi звычайнага рэчыва ѓ антыматэрыю. Тут у генiяльнага хлопчыка ѓзнiкла думка, як гэта ѓсё можна прапампаваць у кампутары i выйсцi на асаблiвы ѓзровень здольнасцяѓ.
  Хоць тут, вядома ж, шэраг будзе цяжкасцей. Але тады такое зможа зрабiць...
  Распрацоѓнiкам кампутарных гульняѓ, мабыць, i не снiлiся такiя магчымасцi, папросту праѓзыходныя чалавечае ѓяѓленне.
  Хлопчык вырашыѓ сур'ёзна заняцца РПГ i стварыць нешта праходнае i вельмi магутнае, здольнае даць бой гэтым... прышэльцам!
  Нечакана манiтор камп'ютара згас. А затым успыхнуѓ iзноѓ. Перад хлапчуком паѓстала выява нейкага птушынага з папугайскiм грэбнем i вялiкай дзюбай. Зрэшты, ён быѓ у мундзiры, i на iм вiселi абсыпаныя яркiмi каштоѓнымi камянямi, нейкiя бляшанкi, падобныя на ордэны i медалi.
  А так, тыповы папугай з крыламi i тырчыць з-пад мундзiра хвастом.
  Яго паказалi ѓ поѓны рост. Бачныя блiскучыя боты. Побач яшчэ пара папугаяѓ у мундзiрах i з ордэнамi. Не зразумееш, самцы гэта, цi самкi.
  Апярэнне яркае i мундзiры раскошныя. А ѓ аддаленнi воiны, у скафандрах i з галовамi зачыненымi шлемамi - тыпу клонаѓ у "Зорных войнах".
  Так, кампанiя ѓражлiвая.
  Галоѓны папугай, чые пагоны былi з самымi буйнымi дыяментамi, i абчэплены каштоѓнасцямi, нiбы ювелiрная крама, загаварыѓ:
  - Вiтаю вас малодшыя браты па розуме! Я, Гiпермаршал Кронг, камандуючы касмiчным, гандлёвым i турыстычным флотам. Мы прыйшлi да вас са светам!
  I зрабiѓ тэатральную паѓзу. Двое iншых двухногiх папугаяѓ у мундзiрах i ботах, што тое буркнулi. Было бачна, што ѓ гэтых птушак, акрамя ног i крылаѓ, ёсць яшчэ i рукi.
  Яны ѓ белых пальчатках, i даволi рухомыя i пальцаѓ, здаецца, пяць, амаль як у чалавека.
  Вiдаць многiя людзi, пачуѓшы дадзеную фразу, уздыхнулi з палёгкай. Але расслабляцца было рана.
  Гiпермаршал Кронг працягнуѓ:
  - Мы прапануем вам цiха i мiрна, без усялякага кровапралiцця ѓвайсцi ѓ склад нашай iмперыi. Паверце, супрацiѓляцца бескарысна. Мы не пакiдаем унутры сваёй дзяржавы свабодных цывiлiзацый. У выпадку супрацiву, усе вашыя верхаводы будуць знiшчаныя. А калi добраахвотна далучыцеся, то...
  I зноѓ наступiла паѓза. Выява папугая-гiпермаршала была на ѓсiх манiторах i экранах тэлевiзараѓ, нават выключаных, або паламаных. I гэта шакавала.
  Прэзiдэнт ЗША спытаѓ:
  - А на якiх умовах?
  Кронг адказаѓ з упэѓненасцю:
  - Самых добрых! Вы не толькi захаваеце свае жыццi, але i вашыя целы будуць зменены i стануць больш дасканалымi. Вы больш не будзеце старэць, i зможаце жыць, не ведаючы хвароб i голаду. У вас не будзе больш войн i злачыннасцi. Вы ѓсё здабудзеце шчасце, упэѓненасць у заѓтрашнiм днi. I зможаце карыстацца перавагамi тэхналогiй надзвычай развiтай, касмiчнай цывiлiзацыi!
  На апошнiх словах гiпермаршал-папугай павысiѓ тэатральна голас.
  Старшыня КНР, мацёры палiтык, якi бачыѓ шмат чаго, заѓважыѓ:
  - Гэта гучыць, вядома ж, выдатна i павабна, а што ѓзамен мы павiнны аддаць?
  Гiпермаршал лагiчна заѓважыѓ:
  - А што ѓ вас ёсць выбар? Гэта будзе нават не вайна, гэта будзе аднабаковае зьбiцьцё. I, ва ѓсякiм разе, вашы целы анiгiлююць, а калi вы верыце ѓ душу, то i яе мы можам вылавiць i адправiць у кiбернетычную апраметную. Для вас, у гэтым выпадку, не будзе раю - толькi пекла i пекла ѓ сто разоѓ больш жорсткiя, чым у Хрысцiянстве i Iсламе!
  Прэзiдэнт Расii прахрыпеѓ:
  - А падумаць можна?
  Кронг пацiснуѓ плячыма i адказаѓ:
  - Магу даць вам гадзiну! Больш няма сэнсу. Акрамя таго, на зоркалётах прыляцела мноства турыстаѓ, i яны проста гараць ад нецярпення ѓбачыць хоць нейкую вайну.
  I манiторы, i экраны зараз адключылiся.
  Прэм'ер-мiнiстр Расii заѓважыѓ:
  - З аднаго боку вечнае жыццё i маладосць, з iншай анiгiляцыя цела i пекла для душы... Зразумела, трэба быць iдыётамi, каб не абраць першае!
  Прэзiдэнт Расii адказаѓ:
  - Ну, зразумела, што падказвае розум. А ѓ чым падвох?
  Мiнiстр абароны прапанаваѓ:
  - Зробяць з нас, як у фiльме "Лялькаводы", зомбi, i будзем мы на iх гарбацiцца i нiчога не цямiць!
  Кiраѓнiк ФСБ цалкам лагiчна i абгрунтавана.
  - Гэта яшчэ не факт. А тое, што яны нас возьмуць i зараз выпараць, то гэта напэѓна. Лепш зрабiць выгляд, што мы на ѓсё згодны i ахвотна падпарадкавалiся. А потым, будзем шукаць момант выйсцi з-пад дыктату!
  Наступiла паѓза. Прэзiдэнт Расii паглядзеѓ на партрэты на сценах. Вось Мiкалай Другi. Ён пайшоѓ на цяжкi мiр з Японiяй, саступiѓшы ёй паѓднёвы Сахалiн.
  Цi правiльна паступiѓ гэты цар? Ва ѓмовах распачатай рэвалюцыi i масавых бунтаѓ, працягваць вайну - значыць несцi бессэнсоѓныя страты. I магчыма, было б толькi горш. Вось Пётр Першы. Ён таксама, каб пазбегнуць вайны на два фронты, вярнуѓ Турцыi Азоѓ, пад якiм паклалi столькi воiнаѓ. Акрамя таго, не ѓсе ведаюць, што пры Пятры Першым Расiя здала некалькi сваiх крэпасцяѓ Кiтаю, якiм тады кiравала Маньчжурскi дынастыя. I гэта таксама было змушаным рашэннем.
  Так што нават вялiкiя цары вымушаны былi саступаць. Таму пытанне - працягваць упарцiцца i падставiць сябе пад удар, цi ѓсё ж падпарадкавацца - рытарычнае. Разумны сэнс кажа: - Лепш падпарадкавацца.
  Прэзiдэнт успомнiѓ адзiн фiльм. У iм якi трапiѓ у турму баксёр упарта пазбягаѓ бою. I ѓ вынiку, вырак сябе на лiшнiя пакуты. I ѓ канчатковым вынiку, змушаны быѓ пагадзiцца. I навошта ён толькi пакутаваѓ? Таксама не было ѓ яго выбару.
  А тут ваяваць з такiм вялiзным войскам? Ён не самазабойца. Памятацца, Iван Грозны адмовiѓся ад мiру з Рэччу Паспалiтай, хаця мог захаваць у складзе Расii частку Лiвонii, уключаючы Нарву. Але ён захацеѓ Лiвонiю цалкам. I ѓ канчатковым вынiку, не толькi нiчога не заваяваѓ, але i нават панёс тэрытарыяльныя страты. Часткова, зрэшты, страты кампенсавала далучэнне Сiбiрскага ханства.
  Алiк тым часам таксама думаѓ. На самай справе, вайна з такой незлiчонай армадай бессэнсоѓная. Але калi, дапусцiм, стварыць якi-небудзь вiрус, цi нават кампутарныя кляксы i вывесцi зараз усе электронныя i кiбернетычныя сiстэмы эскадры?
  Праѓда, ён нават паняцця не мае, якiя ѓ гэтых папугаяѓ тэхналогii. I яшчэ, тут толькi гэтыя птушкi, цi яшчэ ёсць iншыя росы? Вось якiя воiны стаялi. Непадобныя фiгурамi на птушак.
  Хто яны? Робаты, клоны, цi нешта яшчэ? Можа i iншыя росы ѓ гэтым паходзе ѓдзельнiчаюць. Другая, вядома ж, прапанова стаць фактычна несмяротнымi, вельмi павабная. Але пра вечнае юнацтва думаюць больш старыя. Яму дзiцяцi такiмi думкамi забiваць сабе галаву не з рукi. Хаця Алiк сябе, зразумела, маленькiм хлопчыкам не лiчыѓ. Ён, па-першае, вельмi разумны, сапраѓдны генiй. А па-другое, ужо шмат чаго паспеѓ нарабiць, i нi разу не трапiѓся. Гэта таксама трэба ѓмець.
  Так што Алiк Карасёѓ сябе яшчэ пакажа. I гэтая птушыная армада атрымае менавiта ѓ пятак.
  Зноѓ успыхнула выява з Гiпермаршалам. Яго дзюба здавалася яшчэ больш грознай i напышлiвай.
  Ён прашыпеѓ:
  - Ну, што надумалi?
  Усе тры кiраѓнiкi дзяржаѓ: Кiтая, Расii i ЗША хорам адказалi:
  - Так!
  Кронг буркнуѓ:
  - I што вы вырашылi!
  Кiраѓнiк Кiтая адказаѓ:
  - Дурное пярынку пярэчыць урагану!
  Прэзiдэнт ЗША кiѓнуѓ:
  - Мы гатовы прыняць вашыя ѓмовы!
  Прэзiдэнт Расii пацвердзiѓ:
  - Толькi гарантуйце жыццё i свабоду!
  Гiпермаршал хiхiкнуѓ i адказаѓ:
  - Вы ведаеце, а мы перадумалi. I вайна ѓсё ж такi будзе. Дарма сюды, цi што, прыцягнулася пара трыльёнаѓ воiнаѓ з усёй галактыкi!
  Кiраѓнiк Кiтая заѓважыѓ:
  - Але вы ѓсё разбурыце! Нашто вам развалiны?
  Кронг упэѓнена адказаѓ:
  - А мы на развалiнах новы свет пабудуем. Тым больш, трэба падаць людзям урок. Але вы не бойцеся. Мы анiгiляцыйныя бомбы кiдаць на вас не будзем. У ход кiнем маленькiя знiшчальнiкi i сухапутны дэсант. I гэта будзе хоць нейкая забаѓка.
  Прэзiдэнт Расii буркнуѓ:
  - У нас ёсць ядзерная зброя!
  Гiпермаршал хiхiкнуѓ:
  - Гэта старызна? Ды вы iм зможаце нашкодзiць, толькi самi сабе! Разбурыце ѓласныя гарады i заразiце зямную тэрыторыю!
  Мiнiстр абароны прашыпеѓ:
  - Затое вам не дастанецца! I наогул - лепш памерцi стоячы, чым жыць на каленях!
  Кронг засмяяѓся, i яго смех гучаѓ здзеклiва. Гiпермаршал касмiчнай iмперыi прашыпеѓ:
  - Вось як? Не хочаш стаць на каленi? Ну што ж, ваша агонiя нас пацешыць. Мы сумуем па вiдовiшчы. У сусвеце не так ужо i шмат разумных цывiлiзацый, каб выпускаць падобны, вельмi вясёленькi выпадак атрымаць новыя, вострыя адчуваннi!
  Прэзiдэнт Расii прашаптаѓ:
  Дарэмна супернiк лiчыць,
  Што рускiх здолее зламаць...
  Хто адважны, той у баi нападае,
  Ворагаѓ будзем люта бiць!
  Гiпермаршал разрагатаѓся. Якi стаiць па правую руку ад яго папугай у мундзiры i з ордэнамi заявiла:
  - Я нiколi не бачыла яшчэ такiх дурняѓ. Гэта нiбы мурашка, якая пагражае маманту. Ды што, мурашка - хутчэй ужо зусiм мiкроб!
  I самка цывiлiзацыi папугаяѓ паказала свой доѓгi язычок, расчынiѓшы лакiраваную i пазалочаную дзюбу шырэй. Гэта глядзелася вельмi пацешна.
  Наогул, гэтыя прышэльцы хутчэй камiчныя, чым страшныя, але iх занадта шмат, i цэлая армада караблёѓ. А калi разважаць лагiчна, то цывiлiзацыя, якая здолела пераадолець такое мноства парсэк ѓ космасе, проста павiнна быць у тэхналогiях на парадак вышэй чалавецтва. Якое, нават да гэтага часу, у дваццаць першым стагоддзi не можа нiяк злятаць на Месяц. I куды што ѓ людзей падзеецца?
  Алiк глядзеѓ праз манiторы на ѓсё гэта ѓяѓленне, i думкi ѓ хлопчыка-генiя былi вельмi невясёлыя. На самай справе, у мышкi ѓ лапах ката куды больш шанцаѓ, чым у чалавецтва ѓ кiпцюрах разумных папугаяѓ. Зрэшты, цi разумныя яны? Успомнiць вядомы фiльм - "Марс атакуе", тыя пачвары, i на самай справе, не занадта то i былi разумнымi. I гадзiлi людзям капiтальна. Але тое ѓсё ж казка i чалавечыя фантазii. А тут, i сапраѓды, рэальны кашмар.
  Мiнiстр абароны паведамiѓ:
  - У нас ёсць некалькi гiпергукавых ракет з ядзернымi боегалоѓкамi. Трэба нанесцi iмi па зоркалётах, што блiжэй, зруйнавальны ѓдар!
  Прэзiдэнт Расii ѓсумнiѓся, цяжка скалануѓшы сiвой галавой:
  - А яны наогул цi даляцяць да мэты? У рухавiкоѓ цi хопiць моцы?
  Кiраѓнiк ВПК заѓважыѓ:
  - Могуць i даляцець. Але можа, сапраѓды, дзяѓбуць па дэсанце ѓ момант высадкi?
  Кiраѓнiк ФСБ скептычна заѓважыѓ:
  - Не самая лепшая iдэя. Радыяцыяй заражаць уласную тэрыторыю. Лепш, сапраѓды, паспрабаваць дастаць на арбiце. Але калi выбiраць мэту, то рацыянальна бiць па буйных зоркалётах!
  Прэзiдэнт Расii кiѓнуѓ:
  - Ну, што ж. Памiраць так з музыкай. Можаце паспрабаваць, калi не з'есцi, то надкусiць!
  Мiнiстр абароны адзначыѓ:
  - Загад на прымяненне ядзернай зброi прэзiдэнт абавязаны аддаць у пiсьмовым выглядзе. Iнакш будзе вельмi няёмка.
  Дзяѓчына ѓ кароткай спаднiцы i туфлях на высокiх абцасах, паднесла кiраѓнiку дзяржавы праект указа. Той нядбайна падмахнуѓ подпiс. I загад быѓ аддадзены.
  Машына вайны закруцiлася.
  Гiпермаршал усё гэта бачыѓ i спытаѓ у звышмаршала-самкi з iронiяй:
  - Думаеш, яны паспрабуюць сваiмi хлапушкi нас дастаць?
  Тая са смяшком адказала:
  - Нашы лазеры, у выпадку чаго, саб'юць любую iх даѓбешку. Але дзёрзкага прымата пара правучыць. Можа быць, ударым па Крамлi анiгiляцыйным зарадам?
  Кронг запярэчыѓ:
  - Не! Гэта будзе занадта лёгка! Прыступаем да высадкi дэсанту. Гэта загад!
  I са шматлiкiх зоркалётаѓ сталi выходзiць дэсантныя модулi. Яны па форме падобныя на дэльфiнаѓ, цi акул. Зразумела абцякальныя, з салдатамi на борце. Як правiла, гэта папугай-камандзiр на кожным модулi i воiны-клоны ѓ падпарадкаваннi.
  А такiх модуляѓ лiтаральна мiльёны высыпала, i яны атакавалi планету са ѓсiх бакоѓ, i ѓсе краiны адначасова. Людзям адказаць было практычна няма чым. Кiтай не меѓ ядзерны ракет, якiмi маглi б атакаваць зоркалёты на арбiце. А ѓ ЗША злiчылi, што лепш зорных монстраѓ i не дражнiць. На самай справе, бiзуном абуха не пераб'еш. У драбнейшых краiнах, таксама панiка, i разам з тым, частка народа нават радуецца. Тут змешаныя пачуццi.
  У прыватнасцi, адзiн з прафесараѓ, заѓзяты атэiст, цалкам лагiчна заѓважыѓ:
  - Хай скажуць тэолагi, цi ѓвасабляѓся Iсус Хрыстос у цела гэтых магутных i развiтых папугаяѓ. А таксама, у целы iншых прадстаѓнiкоѓ розных мiроѓ? I што, Усемагутны Бог дык вось тысячы разоѓ увасабляѓся ѓ плоць розных iстот, i тысячы разоѓ уваскрэсаѓ? Цi можаце вы, нешта сказаць тэолагi?
  Адвентысты Сёмага дня i iх кiраѓнiцтва паспяшалася заявiць:
  - Гэта нячысцiкi, яны стварылi iлюзiю з дапамогай сiлы Люцыпара. Насамрэч, нiякiх злых i грахоѓных iншапланецян не было, i быць, у прынцыпе, не можа! Гэта iнтрыгi Сатаны - не верце iм! Д'ябал наводзiць цемру.
  Мусульмане таксама былi шакаваныя. Зрэшты, хоць у Каране i не гаворыцца аб iснаваннi iншых злых цывiлiзацый, але ёсць i сёмае неба, i iстоты якiя насяляюць сусвет. Так што тут пытанне тлумачэння. I можа быць, злыя прышэльцы таксама iснуюць па волi Алаха.
  Ну, а Будысты нават радуюцца. Атрымлiваецца Буда, якi вучыѓ аб iснаваннi ѓ космасе мноства мiроѓ, разумных цывiлiзацый i розных багоѓ, меѓ рацыю! А iншыя, хто адмаѓляѓ разумнае жыццё ѓ сусвеце i верыѓ толькi Бiблii - аблiчылiся. I сярод iх вялiкая радасць.
  Дэсантныя модулi рухалiся марудлiва. Магчыма, нават, каб расцягнуць задавальненне ад маючых адбыцца бiтваѓ. Вось, сапраѓды, гiпергукавыя ракеты iмчацца на арбiту. Яны нясуць ядзерныя зарады i павiнны, паводле разлiкаѓ, даляцець да блiжэйшага карабля.
  Але патрэбна шмат палiва i энергii.
  Зразумела, у папугаяѓ ёсць i гравiярадары i магутныя кампутары. Iх цывiлiзацыя куды старажытней за чалавечую. Праѓда, у папугаяѓ не было досведу вайны з роѓным супернiкам. Але хiба людзi роѓныя?
  Прэзiдэнт Расii моцна спацеѓ, яго, лысiна блiшчала. Зразумела, што хвалюецца ён моцна. Тым больш адчувае, што за такое iншапланецяне па галоѓцы не пагладзяць.
  Ракеты ѓжо пераадолелi атмасферу i выходзяць у вакуум. Самае цяжкае, iмi кiраваць з такой дыстанцыi. I куды накiраваць? Па самым буйным зоркалёце?
  Самка-звышмаршал заѓважыла:
  - Можа быць, саб'ем iх пакуль не позна? Цi варта дазваляць iм нашы зоркалёты драпаць, сваiмi нiкчэмнымi хлапушкамi?
  Кронг з усмешкай запярэчыѓ:
  - Мы, у асноѓным, асвойвалi планеты, цi ѓвогуле без жыцця, цi з самымi прымiтыѓнымi яе формамi. А тут такi падарунак - вайна ѓ мiнiяцюры! Няѓжо варта выпускаць такое задавальненне!
  Самка-папугай з трывогай адказала:
  - У людзей ёсць тэрмаядзерныя зарады. I яны магутныя. Ва ѓсякiм разе, нават флагману могуць пашкодзiць браню i прывесцi да ахвяр сярод пустаславаѓ!
  Гiпермаршал са здзекам заѓважыѓ:
  - У нас дастаткова насельнiцтва. Мы ѓжо шмат планет засялiлi. Ды i загiнуць у баi - слаѓная смерць. Душа пасля смерцi загiнулага воiна атрымае цэлы сусвет з рабамi!
  Самка-звышмаршал усмiхнулася i спытала:
  - А ты бачыѓ хоць адзiн, гэты сусвет на тым свеце? Душы ѓ разумных iстот, зразумела, ёсць, i нават з дапамогай ультрасучасных сканараѓ iх можна сфатаграфаваць. Але яны кудысьцi правальваюцца, знiкаючы бясследна. Толi iдуць у паралельнае светабудову, праз кратавiны прасторы, толi ѓвасабляюцца ѓ iншыя целы. Але ёсць яшчэ версiя, што па-за целам душа нестабiльная, i проста рассейваецца.
  Кронг прашыпеѓ:
  - Замоѓкнi Кiра! За такiя прамовы можна i пагон пазбавiцца, i зусiм перайсцi ѓ клас рабоѓ. Раз Iмператар вучыць, што загiнуѓшыя ѓ баi, атрымлiваюць цэлы сусвет з рабамi, значыць, так яно i ёсць! I ѓ гэта трэба верыць.
  Расейскiя ракеты, павагаѓшыся, накiравалiся да зоркалёта пустаславаѓ - саманазва цывiлiзацыi разумных папугаяѓ - класа флагманскi Грос-лiнкор. А гэта карабель памерамi супастаѓны са спадарожнiкам якой-небудзь планеты. У яго нават уласная гравiтацыя ёсць. Хаця пустаславы i ѓмеюць яе ствараць на зоркалётах штучна.
  Самка-звышмаршал прахрыпела:
  - Давайце лазерамi па iх! Трэба збiваць. Гэта небяспечна!
  Кронг засмяяѓся i адказаѓ:
  - Такiя маленькiя ракеты, што яны могуць. На флагмане шматслаёвая браня, з наймоцнага металу. Нават цiкава яе праверыць у справе. На самай справе, нават прыкра мець столькi касмiчных, магутных, бранiраваных караблёѓ, i практычна нi разу не выпрабаваць зоркалёты на трываласць у баявых умовах!
  Якi стаiць па левую руку ультрамаршал-папугай, паводле кiѓнуѓ:
  - Так, паглядзiм, чаго вартая наша абарона. Анiгiляцыйных снарадаѓ у людзей няма. А значыць, яны нам далёка не раѓня!
  Самка-звышмаршал заѓважыла:
  - Нiхто, нiколi не пашкадаваѓ у найбагатай практыцы, што выявiѓ асцярожнасць!
  Кронг запярэчыѓ:
  - Не! Шкадавалi i не раз! Хопiць размазваць соплi, на люстэрка тупа тарашчыцца. Мацi ѓ сусвеце на горле, сталёвыя птушыных пальцы!
  Ракеты з тэрмаядзерным зарадам нарэшце дасягнулi мэты. I ѓрэзалiся на вялiкай хуткасцi ѓ тоѓстую, з добрых сотню метраѓ браню флагмана з легiраваных металаѓ. Успыхнулi ядзерныя агеньчыкi, якiя з Зямлi былi практычна нябачныя для няѓзброенага вока. I маса металу зараз выпарылася, грымнула, страсянула, i на паверхнi флагмана грос-лiнкора сталi вырастаць характэрныя грыбы, страшныя, таксiчныя, на фоне якiх бледная паганка - нявiннае непаразуменне прыроды!
  . РАЗДЗЕЛ No 18.
  Двуногiя папугаi адчулi ѓзварушэнне. I перавярнулiся, робячы сальта ад моцнага ѓзварушэння, але затым хутка ѓскочылi на ногi.
  Гiпермаршал рыкнуѓ:
  - Нядрэнная спроба - козявок-прыматаѓ!
  Самка-папугай прашыпела ѓ лютасцi:
  - Ну i чым мы iм адкажам?
  Кронг надзьмуѓ сабе шчокi, што размяшчалiся па розныя бакi ад вострай дзюбы. I зароѓ:
  - Калi яны такiя ѓпартыя будзем iх павольна забiваць!
  Звярынец заапладзiраваѓ.
  Самка-звышмаршал буркнула:
  - Давайце дзюбне па крамлi! У нас ёсць анiгiляцыйныя i нават термокварковые зарады з вялiзнай, забойнай сiлай!
  Кронг запярэчыѓ:
  - Занадта лёгка i проста! Я не хачу, каб кiраѓнiцтва Расii было б знiшчана, нават не зразумеѓшы, што з iмi здарылася. Няхай яны асаблiва лысы - памруць павольна, спазнаѓшы да канца чару i болi i зневажанняѓ!
  Самка-ультрамаршал прапiшчала:
  - Правiльна, хай папрацуе дэсант! Мы iм зробiм армагедон!
  Кронг загадаѓ:
  - Заваёѓваем планету! А на паѓднёвы полюс скiнуць ракету з анiгiляцыйнай напампоѓкай. Хай выпарацца льды i стане гарачэй... у лiтаральным сэнсе слова!
  I звярынец, якi раз зарагатаѓ. I папугаi стаѓ дзяѓбаць дзюбамi па клавiятурах.
  Хлопчык Алiк усё гэта не мог бачыць, але ѓ iнтэрнэце можна разглядзець, што з ядзернай атакай у людзей не атрымалася. I што насоѓваюцца модулi з дэсантам. Пакуль ворага не спяшаѓся наносiць удары сваiмi ракетамi, але гэта i зразумела - занадта проста!
  Хлапчук-праграмiст праспяваѓ:
  Занадта часта бяда стукаецца ѓ дзверы,
  Але ѓ навуку хлапчук-генiй верыць...
  Бо варта толькi розум уключыць -
  Ворагаѓ прыстойна можна бiць!
  I дзiця ѓсё толькi трынаццацi гадоѓ кiнула ѓ рот жавальную гумку.
  А тым часам з дэсантных модуляѓ сталi выскокваць фiгуркi. Па iх адкрылi агонь i зенiткi i паляцелi ракеты - зямля-паветра.
  Аднак тэхналагiчна развiтыя папугаi не так простыя. Промнi гiперлазераѓ кiраваныя кампутарамi збiвалi i снарады, i ракеты, i нават кулi.
  А вось у адказ з прамянёмаѓ сталi палiць i двухногiя птушыныя. I iх стрэлы пры трапленнi рабiлi абвугльванне целаѓ, звяртаючы iх трывiяльна ѓ шкiлеты. I глядзелася падобнае проста жахлiва. А папугаi ѓ скафандрах нема рагаталi.
  Акрамя гэтых птушак, тут сярод салдат былi i прыгожыя дзяѓчынкi з лiку каланiяльных войск. Яны былi сапраѓды вельмi юныя на выгляд з асобамi практычна дзяѓчынцы. Але пры гэтым даволi высокiя i спартовыя i вiдаць у дадзеным выпадку не толькi на вонкавае падабенства.
  Найноѓшая камера навяла на дзяѓчынку, у якой быѓ празрысты шлем скафандра.
  Алiк усклiкнуѓ з захапленнем:
  - У яе вушкi як у рысi! Гэта эльфiйка!
  Хлопчык-праграмiст праспяваѓ:
  - Вось гэта прэ Армагедон,
  Суцэльны пагражае ворагам разгром...
  Але не паддайся ты яму,
  Злых монстраѓ звярнi ѓ цемру!
  Але вось прыгожая эльфiйка навяла свой лазерны аѓтамат, якi чымсьцi нагадваѓ гонг з дзяржальняй i нацiснула на пускавы кручок. I вось паляцела зялёная хваля, што прайшлася нiбы цунамi. I адразу тузiн расiйскiх салдат i палiцэйскiх абвуглiлася. I нават сталi разбурацца костачкi.
  Дзяѓчына з вушкамi рысi аблiзнула сабе губкi i прабуркавала:
  - Каханне i смерць, дабро i зло,
  Што свята, што грэшна, зразумець не наканавана...
  Каханне i смерць, дабро i зло -
  А выбраць нам, дадзена толькi адно!
  I вось ужо адразу чатыры дзяѓчыны-эльфiйкi нацiснулi на пускавыя кнопкi. I спрацавала адразу з забойнай сiлай. I цэлая рота расiйскiх салдат разам з танкам зараз выпарылася.
  Алiк не да месца бразнуѓ:
  - Пакуль лясун галiѓся,
  Упiр выпарыѓся! I проста з палiѓся!
  А вось ужо бачныя палаючыя будынкi горада Масквы. Ды ѓжо падпалiлi папугаi i iх зграя. I тут вiдаць стала, што дзяѓчынак-эльфiек вельмi нават шмат. А з iмi яшчэ i ваяѓнiцы з роду троляѓ. Яны таксама з выгляду як вельмi прыгожыя i мускулiстыя чалавечыя дзяѓчыны, толькi з выразнымi, арлiнымi насамi.
  I ѓ iх няма жалю. Вось дзюбнулi па шматпавярховым доме са сваiх забойных гармат. I вось дзевяцiпавярховiк павалiѓся, склаѓшыся, нiбы картачны домiк.
  I падграбаючы i жанчын i дзяцей. А ваяѓнiцы з роду троляѓ як возьмуць i праравуць:
  - гарлапанiць, разбураць i рваць на часткi,
  Вось гэтае жыццё, вось гэтае шчасце!
  I вось i па аѓтамабiлях прыгажунi са сваiх забойных аѓтаматаѓ з трубкамi як дапусцяць. I аѓтамабiлi лiтаральна плавiць. Вось гэта пайшло татальнае знiшчэнне людзей.
  Вось гэта дзеѓкi проста гiпер. I равуць ва ѓсе глоткi:
  - Усiх на часткi разарвем,
  I зарэжам i заб'ем!
  Усiх спалiм, i ѓсiх замочым,
  Калi трэба нават уначы!
  Вось гэта так... Адна з iх падляцела да параненага салдата. I сунула сваю босую, точаную, вельмi прыгожую i панадлiвую на выгляд ножку прама маладому мужчыну ѓ твар.
  I прабуркавала:
  - Давай цалуй мне пятку!
  Той ажыѓ, вочы параненага самца загарэлiся, i ѓ яго нiбы вярнулiся сiлы. З вялiкiм энтузiязмам ён узяѓ i цмокнуѓ, яе голую, ружовую падэшву.
  Дзяѓчынка-эльфiйка прабуркавала:
  - Ты добры хлопчык...
  I засмяяѓшыся, выдала:
  - Так i будзь хлопчыкам!
  I навяла на яго свой пiсталет. Нешта ѓ iм пераключыла. I паслала ѓ мужчыну гадоѓ трыццацi хранаплазменны струмень. I вось быѓ нядаѓна дарослых мужык, а стаѓ хлопчык гадоѓ дванаццацi. Праѓда яго рана зараз вылечылася, а замест штаноѓ з'явiлiся шорцiках. Пацан засмяяѓся i пакланiѓшыся вымавiѓ:
  - Слава табе, наша вызвольнiца!
  Дзяѓчынка з усмешкай кiѓнула:
  - Ды так ты куды прыгажэй. У людзей самцы даволi непрыемныя з выгляду. Можа, лепш ператворым iх у дзяцей?
  Iншая прыгажуня агрэсiѓна кiѓнула сваёй аранжавай шавялюрай у адказ i пацвердзiла:
  - Ды гэта лепш за ѓсё! Але хлопчыкi занадта паслухмяныя рабы. Можа, кагосьцi зробiм больш сур'ёзны!
  Дзяѓчына-эльфiйка запярэчыла:
  - Не! Няхай лепш стануць усе людзi дзецьмi! Iнакш мы iх проста знiшчым!
  I пачуѓся здзеклiвы смех.
  Алiк, якi сачыѓ за ѓварваннем праз Гiпернет, разрагатаѓся, i адзначыѓ з усмешкай:
  - Вось як! Гэта што гуманiзацыя такая?
  Дзяѓчынкi што ѓдзельнiчалi ва ѓварваннi зрабiлi зварот у Гiпермаршалу Кронгу:
  - Можа, не будзем забiваць людзей? Можа, проста зробiм з iх рабоѓ?
  Кронг у адказ зароѓ:
  - Не! Дык гэта не цiкава! Спачатку iх усiх заб'ём, а затым уваскрэсiм i зробiм рабамi!
  Самка-папугай звышмаршал пацвердзiла:
  - Ды аб вялiкi! Гэта сапраѓды лепшае рашэнне. Мы пацешымся i заадно праверым уздзеянне хранаплазменных бластер. Могуць, цi яны апрануць душы людзей у тыя целы, якiя мы жадаем! I гэта будзе вельмi здорава.
  Яшчэ адна самка-папугай адзначыла:
  - Мы птушыныя самi змушаныя прымаць аблiчча эльфiек, каб пазбегнуць старэннi. Але кiраваць войскамi па звычаi можна толькi ѓ целах папугаяѓ. Вось парадокс, каб не старэць, трэба абмяжоѓваць сваё знаходжанне ва ѓладзе!
  Кронг засмяяѓся i адказаѓ:
  - Ды гэта мудра! Цяпер у нас на мiльён самак эльфiек i яшчэ мiльён самак троляѓ, усяго адзiн толькi ѓ целе прыроднай расы. I тое ненадоѓга каб не састарэць... Вось гэта выгiбы нашай цывiлiзацыi!
  Самка-папугай адказала:
  - Ну, гэта плата, за цялеснае неѓмiручасць. I паверце, неѓмiручасць гэтага вельмi нават варта!
  Кронг засмяяѓся i адзначыѓ:
  - Ды нашы магчымасцi такiя вялiкiя, што... Мусiць людзi i не падазраюць якi багаты падарунак ад нас атрымаюць. Мужчыны стануць хлопчыкамi, а жанчыны... Яны здабудуць вечнае юнацтва i прыгажосць. Але спачатку мы iх ранейшыя целы знiшчым. I будзем забiваць iх такiм чынам, каб было па максiму пакут.
  Самка-ультрамаршал запярэчыла:
  - Мы цывiлiзаваная раса, i ѓ прычыненнi, цялеснага болю варта ведаць меру. Бо ёсць бiль аб правах, у якiм прапiсаны нават правiлы эксплуатацыi рабоѓ. I там таксама ёсць шэраг абмежаванняѓ у прычыненнi iм болю, эксплуатацыi i iншага.
  Кронг ухмыльнуѓся:
  - Ды гуманiзм, а па мне!
  I гiпермаршал заспяваѓ, а яго свiта падхапiла, састарэлую, але нават у касмiчную эпоху вельмi актуальную песню;
  Прыемна жыць сярод агню i дыму,
  I чуць, як стракоча кулямёт...
  Вядзi ты нас кароль непераможны-
  Наперад, наперад, наперад, наперад!
  
  Калi снарады рвуцца днём i ноччу,
  Хутчэй iдуць чыны i ордэны,
  Няхай над светам люта грукоча,
  Вайна, вайна, вайна, вайна!
  
  Цьмянее аксельбант ад мiрнага жыцця,
  У гультайства палiняѓ i колер сцягоѓ.
  А той, хто гаворыць пра гуманiзм,
  Шпiён, шпiён, шпiён!
  
  Калi снарады рвуцца днём i ноччу,
  Хутчэй iдуць чыны i ордэны,
  Няхай над светам люта грукоча,
  Вайна, вайна, вайна, вайна!
  
  Згодны мы каб фiзiк i фiлосаф,
  Наперад навуку рухалi сваю...
  Але галоѓныя вырашаюцца пытаннi -
  У страi, у страi, у страi!
  
  Калi вакол палае i грукоча,
  Хутчэй iдуць чыны i ордэны,
  Няхай снарады, iрвуцца днём i ноччу,
  Вайна, вайна, вайна, вайна!
  Ну а тым часам дзяѓчыны - самкi троляѓ i эльфаѓ загадай захоп планеты Зямля. Яны зараз стралялi па людзях, а самi былi практычна не ѓразлiвым. У бой уступiлi таксама i танкi, i крочачыя робаты. Якiя дзейнiчалi вельмi агрэсiѓна, зносячы цэлыя дамы. Ужо i да Крамля падыходзiлi дэсантнiкi.
  Яны бiлiся з адборнымi расейскiмi войскамi i прэзiдэнцкай гвардыяй. I гэта глядзелася вельмi нават крута, i агрэсiѓна. Вось такi танк стрэлiѓ анiгiляцыйным снарадам. I абвалiлася частка крамлёѓскай сцяны.
  I дзяѓчынкi-ваяѓнiцы эльфiйка зараѓлi:
  - Пускаем мы ворагаѓ у выдатак,
  Мой першы ход, апошнi ход!
  I вось дзяѓчынкi як возьмуцца разбураць i ламаць дома. А як аѓтамабiлi ад iх стрэлаѓ плавяцца.
  Спрабуюць атакаваць i самалёты. Вось гэта сапраѓды адчайныя спробы.
  А самалёты ловяць доѓгiя шчупальцы робатаѓ, i раздзiраюць на часткi. Робаты таксама розных памераѓ. У галаве ѓ хлопчыка гадоѓ трынаццацi, але незвычайна адоранага Алiка ѓзнiкла асацыяцыя з вядомым мультфiльмам дакладней нават серыялам - Евангелiён.
  Там таксама былi вельмi нават крутыя робаты, прычым iмi кiравалi падлеткi - хлопчыкi i дзяѓчынкi.
  Ваяѓнiцы з космасу, зусiм не монстры на выгляд, а вельмi нават прыгожыя. Iм можна любавацца. Асаблiва калi частка ваяѓнiц узяла i скiнула з сябе боцiкi i зашлёпала босымi, точанымi ножкамi. Гэта трэба сказаць вельмi практычна.
  Алiк, якi быѓ малалетнiм кампутарным асам i бачыѓ уварванне з розных кропак, назiраючы i на манiторах i ѓ розных выявах, i выкрутасы стыхiй з натхненнем адзначыѓ:
  Людзi ѓсёй Зямлi трасуцца,
  Бо жорсткасць праз край...
  Калi дзяѓчаты б'юцца -
  Лепш у бойку не ѓступай!
  А дзяѓчынкi сапраѓды не толькi з лазераѓ па хатах i iншым збудаванням б'юць. Яны яшчэ i босымi пальчыкамi ножак вывяргаюць забойныя пульсары.
  А гэта робiць, незлiчоныя разбурэннi. I пры гэтым людзi калечацца капiтальна.
  Але пры ѓсёй жорсткасцi падобных разборак, дзяѓчынкi-заваёѓнiцы зусiм не такiя ѓжо бязлiтасныя садысткi як гэта можа здацца на першы погляд.
  Яны абклаѓшы чалавека з дапамогай прамяня, i нават абвугнуѓшы яго ѓзроѓню шкiлета, з дапамогай чырвоных або аранжавых хваль, затым ѓсякаюць зялёную хвалю, што набягае нiбы цунамi. I целы аднаѓляюцца ѓ людзей. Толькi мужчыны становяцца хлапчукамi не старэйшыя за дванаццаць гадоѓ. А затое жанчыны ѓсе пагалоѓна юныя i цудоѓныя.
  Хлапчук-праграмiст i хакер Алiк праспяваѓ:
  - Неѓмiручасцi з даѓнiх часоѓ,
  Шукаѓ чалавек, дзiвоснай мэтай запалонены.
  У рэлiгiях старажытных кнiг,
  I строгiх навуках найпознiх часоѓ!
  Iм рухаѓ не толькi страх,
  А тут не дапаможа нi Бог, нi Алах,
  А таксама жаданне прарабiць увесь шлях,
  Убачыць свiтанак, пачуць адказ,
  Да вяршыняѓ нябачаных ведаѓ ступiць!
  Ды сапраѓды старога прыцiснула ѓпалая бэлька, так што кiшкi вылезлi. Але дзяѓчынка-заваёѓнiца аднаѓляе яго i тут жа выскоквае хлапчук у шортах. I белазуба ѓсмiхаецца, вiдаць ён вельмi задаволены новым, дзiцячым, здаровым целам.
  Ды i як тут не быць задаволеным. Калi ты мучышся артрытам, цi падаграй, то ты ѓсё гатовы аддаць, каб дзiкiя болi спынiлiся. I тут ужо зусiм не да сантыментаѓ.
  Хлопчык Алiк як вельмi адоранае дзiця гэта ѓсё разумела, i нават праспявала:
  - Гады пройдуць, i мы можа, зразумеем,
  Як перасекчы гэтую стужку бязмежную,
  Як не знiкнуць у дзiкай вiхуры, часоѓ,
  Растварыѓшыся ѓ пустаце светабудовы!
  Гады пройдуць, хоць поѓна шмат бед,
  Станем мы зноѓ, веру як дзецi -
  У зарыве зорак, праз тысячы гадоѓ,
  Усе мы сустрэнемся на нашай планеце!
  Ды вось дзяѓчынка ѓ нападзе i гэта выглядае, скажам, так страшнавата i панадлiва адначасова!
  Вось адна з дзяѓчынак-захопнiц паставiла маладога мужчыну на каленi, i прымусiла яго цалаваць сабе босыя падэшвы ножак. I гэта вiдавочна вельмi крутая i агрэсiѓная дзея.
  Дзве самкi цудоѓная эльфiйка i трольчыха ѓзялi маладога чалавека босымi пальцамi адна за нос, другая за нагу i тузанулi, раздзiраючы на часткi. Ва ѓсе бакi пырснулi кавалкi разрываючага мяса. А дзяѓчынкi засмяялiся, нiбы памяшаныя. I аблiзнулi з вуснаѓ кропелькi крывi, што ѓпалi на iх, глядзiцца апетытна.
  Далей яны ѓключылi спачатку сiнi, а потым i зялёны прамень. I з'явiѓся на месцы разарванага ѓ шматкi мяса хлопчык з выгляду гадоѓ дванаццацi, перапалоханы i разам з тым вельмi кранальны i сiмпатычны.
  Дзяѓчаты i эльфiйкi i трольчыхi смяялiся i скалiлi зубкi.
  Алiк хоць i не верыѓ у Бога, машынальна перахрысцiѓся. Але затым пагардлiва фыркнуѓ на сябе. Так атрымлiваецца, што быццам бы ён нiбы чарцей рукамi ганяе.
  Хлапчук свiснуѓ i праспяваѓ:
  Вар'ят дом агнi,
  Санаторый Сатаны...
  Вiдаць няёмка мне,
  Што мы Божыя сыны!
  Алiк зноѓ уключыѓ сканер i стаѓ глядзець, што вiдаць з iншых кропак. Вось адзiн з расейскiх генералаѓ спрабаваѓ страляць па эльфiйках. Але яго кулi адляцелi ад напаѓпразрыстых скафандраѓ дзяѓчат. А тыя падскочылi да генерала. I схапiлi яго босымi пальчыкамi ножак, адна за нос, а дзве iншыя за вушы. I як узялi i тузанулi. I генерал так спалохана i iстэрычна залямантаваѓ.
  А дзяѓчынкi-эльфiйкi смяюцца. Iм вельмi нават весяла. I яны нават гатовы напяваць.
  I што сапраѓды цвыркаюць i пiшчаць. Але асобных слоѓ разабраць нельга.
  Алiк вырашыѓ, што можа лепш, пакуль не позна звязацца па скайпе са сваёй сяброѓкай. Яна ж таксама дзяѓчынка вельмi нават няпростая.
  А сувязь трымацца можна.
  Алiна выйшла на сувязь са сваiм сябрам Алiкам адразу. Яна выглядала вельмi перапалоханай.
  Дзяѓчынка гадоѓ чатырнаццацi прачырыкала:
  - Ты ведаеш, што робiцца. Гэта Армагедон!
  Хлопчык-праграмiст згодна кiѓнуѓ:
  - Ды гэта сапраѓды нешта падобнае на канец свету! Але нам панiкаваць не з рукi!
  Алiна пiскнула:
  - Ты кажаш гэта так, быццам нiчога страшнага не адбываецца, i ѓсё нармальна. Аднак кашмар робiцца на нашай планеце!
  Алiк згодна кiѓнуѓ:
  - Ты, зразумела, маеш рацыю Алiна. Гэта сапраѓды кашмар. Але тут не выправiць i нiчога дадаць нельга!
  Дзяѓчынка абурылася:
  - Ты ж лiчыш сябе кiбер-генiем!
  Хлопчык-праграмiст кiѓнуѓ:
  - Магчыма! Я лiчу сябе кiм заѓгодна. Але тут супраць нас моц надзвычай развiтай i вялiзнай па памерах цывiлiзацыi.
  Алiне таксама вельмi разумнай i адоранай дзяѓчынцы стала вельмi цiкава, i яна спытала:
  - А што вялiкая праблема: вялiзныя памеры або развiтасць цывiлiзацыi?
  Алiк пацiснуѓ плячыма i сумленна адказаѓ:
  - Хутчэй усёткi развiтасць. Памеры другасныя. Вялiкiя шафы гучна падаюць!
  Дзяѓчынка засмяялася i адказала:
  - Вось гэта сапраѓды дакладна прыкмечана. Але нам ад гэтага, шчыра кажучы, не лягчэй! Хоць развiтасць супернiка i мае значэнне куды большае.
  Алiк прамаѓчаѓ. I зноѓ паглядзеѓ на манiтор i на вiдэамалюнкi.
  Вось бачны дом састарэлых. У яго ѓвайшлi эльфiйкi i самкi троляѓ. Вiдаць, што ѓ дзяѓчат, якiя не ведалi старасцi, гiдлiва скрывiлiся мордачкi.
  I давай яны лупiць са сваiх лазерных прамянёѓ са ѓсёй забойнай эфектыѓнасцю. I пайшло тут i паехала. I зялёныя i сiнiя хвалi накрывалi старых i старых. I тут жа адбываѓся цуд. На iх месцы ѓзнiкалi дзецi дванаццацi-трынаццацi гадоѓ з вельмi мiлымi мордачкамi i гладзенькай, чысценькай, свежанькай скурай. I гэта выглядала так выдатна i прыгожа.
  Не тое, што старыя i старыя. А вось насiлiся зараз прыгожыя хлопчыкi дзяѓчынкi.
  На iх узнiкала дзiцячае адзенне - кароткiя спаднiчкi i шорцiках. Дзецi скакалi басанож, балазе было цёпла, а пасля ѓварвання iншапланецян стала яшчэ цяплей.
  А дзецi ѓ захапленнi. На самай справе, якiя прыемныя ѓзнiкаюць адчуваннi, калi ты нядаѓна быѓ лядашчы стары, а зараз юны i здаровы хлопчык?
  Ну, а дзяѓчынкi тым больш рады. Глядзяць у люстэркi i задаволеныя крывяць тварыкi - яны памаладзелi. Вось гэта выдатна!
  Алiк адзначыѓ:
  - Дзяцiнства лепшае за старасць!
  Алiна пагадзiлася:
  - Вядома, лепш! Але ѓсё ж такi лепшы ѓзрост, калi ты малады, але ѓсё ж дарослы. I гэта прызнацца лепш за ѓсё!
  Хлопчык засмяяѓся i адзначыѓ:
  - Як добра быць вечна маладым, вечна маладым, вечна п'яным!
  Дзяѓчынка заѓважыла, скрывiѓшы мордачку:
  - Ды ѓжо п'яным... П'янства добраахвотнае вар'яцтва!
  Алiк кiѓнуѓ i заѓважыѓ:
  - Магчыма. Я не пiѓ i не ведаю. Але вось курэнне - гэта сапраѓды брыдка i агiдна. Вось не разумею тых, хто гэтым захапляецца!
  Алiна рашуча адказала:
  - Дурная звычка! Няма нiчога горш цыгарэты!
  I хлопчык з дзяѓчынкай узялi, i пагразiла кулакамi.
  А тым часам, працягвалася зачыстка планеты Зямля. Прычым гэта выглядала хутчэй камiчна, чым страшна.
  I былi вялiкiя воiны, а зараз замест iх дзецi. I гэта так вычварна.
  Старыя, вядома ж, рады. А вось моладзь не вельмi. Сапраѓды, гарбатай старой стаць дзяѓчынкай прыемна, а вось дарослай, але яшчэ маладой даме?
  Ды тут адбываецца ператварэнне. Што дзецi? Iм i гора няма, тут ты хоць стой, хоць падай.
  Алiна прачырыкала:
  - Мы смела ѓ бой пойдзем, за ѓладу парад i як адзiн увойдзем, у сцягi свету!
  . РАЗДЗЕЛ No 19.
  Алiк зноѓ адцягнуѓся на бiтву. Вось рота салдат i два танкi спрабуюць атакаваць дзяѓчынак-iншапланецянак, якiя ажыццяѓляюць ѓварванне. Дзяѓчына накрылiся бурбалкай сiлавога поля. Кулi адляталi ад яго нiбы гарошынкi. А затым ваяѓнiцы як ударылi са сваiх бластэраѓ. I ѓ вынiку сапраѓды стаѓ адбывацца цуд.
  Салдаты, прычым ужо не занадта маладыя (бо ваенная рэформа, значна павялiчыла ѓзрост прызыѓнiкоѓ), сталi ператварацца ѓ хлопчыкаѓ гадоѓ адзiнаццацi-дванаццацi, але не больш, а iх аѓтаматы зараз ператварылiся ѓ дзiцячыя цацкi.
  Глядзелася падобнае вельмi пацешна.
  Алiна нават засмяялася. Асаблiва смешна, калi на месцы танкаѓ узнiклi пышныя тарты з ружанькамi, звяркамi, рыбкамi, матылькамi з рознакаляровага крэму. I вельмi апетытныя на выгляд.
  Дзяѓчынка-праграмiст нават заѓважыла:
  - А ѓ гэтым ёсць i карысць. Ператварыць зброю разбурэння ѓ смачныя i прыемныя рэчы! Няѓжо не так?
  Алiк пагадзiѓся:
  - Пасля вайны з Украiнай я стаѓ ненавiдзець зброю. Сапраѓды - гэта агiдна забiваць сваiх людзей, асаблiва братоѓ па крывi i веры!
  Алiна ѓхмыльнулася:
  -А ты хiба не атэiст?
  Хлопчык-генiй адказаѓ:
  - Не зусiм! Мой Бог - чалавечы розум! Я веру, што шляхам Гiперэвалюцыi можна развiцца ад малпы, да Усемагутнасцi!
  Дзяѓчынка-праграмiст кiѓнула i пацвердзiла:
  - Гэта ёсць самая разумная i аптымiстычная вера. Бо верыць у Бога па Бiблii не вельмi i жадаецца. Бог, пры якiм памiраюць ад раку дзецi цi злы цi нямоглы!
  Алiк з невясёлай усмешкай пацвердзiѓ:
  - Зразумела! I пры якiм, адбываюцца войны. Хаця гэты канфлiкт яшчэ не самы жорсткi, а камусьцi ѓ радасць!
  Сапраѓды калi прамень накрыѓ iнвалiда ѓ крэсле, ён раптам ускочы, i аказаѓся напаѓголым хлопчыкам гадоѓ дванаццацi. I дзяцюк з вялiкай радасцю пусцiѓся ѓ скокi, напяваючы:
  Шалёная маладосць мая,
  Я зноѓ моцны, свежы, бадзёры...
  Мой калектыѓ - мая сям'я,
  Пацан вядома вельмi ганарлiвы!
  Алiна адзначыла, назiраючы праз электронiку гэта:
  - Вось бачыш, мой хлопчык, каму вайна, а каму мацi родная!
  Алiк хiхiкнуѓ i заѓважыѓ:
  - У маiм узросце не вельмi-то любяць дзецюкi слова хлопчык. Мы аддаем перавагу таму, каб нас называлi мужчынамi!
  Дзяѓчынка засмяялася i адзначыла:
  - Мужчыны, асаблiва калi ѓ iх бароды даволi непрыемныя. Ну, прадстаѓце як непрыемна, калi пры пацалунку, вас коле шчацiнне!
  Хлопчык адказаѓ:
  - Ты яшчэ сама дзяѓчынка, i судзiш аб гэтым па-дзiцячы! Зрэшты, зараз для тых, хто не любiць барады, наступiѓ сапраѓдны рай - вяртанне да дзяцiнства!
  Алiна заѓважыла з усмешкай:
  - Нам няма куды вяртацца! Мы ѓжо дзецi! Дакладней яшчэ дзецi!
  Тым часам яшчэ адзiн расейскi штурмавiк трапiѓ у хвалю выпраменьвальнiка i рассыпаѓся на асобныя шакаладкi. Што глядзелася вельмi пацешна.
  Два хлопчыкi ѓ шортах паспелi катапультавацца. Яны спускалiся i спявалi:
  Усё вышэй i вышэй, i вышэй.
  Iмкнуцца палёт нашых птушак...
  I ѓ кожным прапелеры дыхае,
  Спакой нашых меж!
  Алiна адзначыла са смяшком, паказаѓшы пальцамi:
  - Рацыяналiзацыя!
  Сапраѓды дзве дзяѓчыны-эльфiйкi, што былi захопнiкамi, злавiлi некалькi хлопчыкаѓ i дзяѓчынак i запрэглi iх у каляснiцу. Падсцёбнулi i пагналi з вялiкiм энтузiязмам.
  Дзецi скакалi i iх босыя ножкi падскоквалi. I гэта выглядала смешна i з гумарам.
  Алiк узяѓ i праспяваѓ:
  - Вось мы маразы, маразы, маразы,
  Аддаленыя сiвой зiмы пагрозы...
  Алiна запярэчыла:
  - Цяпер лета. А ѓлетку дзецям басанож скакаць прыемна...
  I дзецi палац узялi i засьпявалi:
  - Ах, якiя ножкi,
  Вечна мы басанож.
  Дзецi гэта крошкi -
  Дарослых б'юць кулаком!
  Глядзелася падобнае вельмi нават смешна i весела. Вось гэта сапраѓды хлопцы - што трэба!
  Вось вiдаць як дзяѓчынка-эльфiйка агрэла хлопчыка ѓ шортах па босым нагах бiзуном.
  Той крыкнуѓ i праспяваѓ:
  Слава эльфiйцы, слава,
  Танкi рвуцца наперад...
  Дывiзii дзевай у бiкiнi,
  Вiтае рускi народ!
  Ды глядзелася падобнае вельмi нават смешна. А дзеѓкi ѓсё раѓлi, i пры гэтым яшчэ i рагаталi.
  Вось гэта аскалы вельмi крутыя. Дзяѓчыны самкi эльфаѓ i троляѓ - працягвалi паляванне на людзей, вяртаючы iх у дзяцiнства. I гэта выглядала так прыгожа i па-свойму мiлавiдна.
  Алiк узяѓ i прачырыкаѓ:
  -Дзяцiнства гэта добра,
  Расцвiтаюць пышна ружы...
  А такое долата -
  У вялiкай мiмозы!
  Алiна засмяялася i адказала:
  - Ды гэта сапраѓды смешна!
  I дзяѓчынка праспявала:
  Ёсць на курыных ножках класная хатка!
  Хлопчык на гэта забiяцка адказаѓ:
  - Павер у такое смешна!
  Алiна з захапленнем заѓважыла:
  -А ѓ царэѓну ператвараецца жаба!
  Алiк дадаѓ з апломбам:
  - Што сэнсу ѓ наш век пазбаѓлена!
  Дзяѓчынка хiхiкнула i ѓключыла нейкi мультык. З выгляду даволi цiкавы. Але каму патрэбен мультфiльм, калi падобнае робiцца? Вось, напрыклад, нават прэзiдэнт Расii кудысьцi схаваѓся глыбока пад зямлю. Але яго, несумненна, знойдуць. I таксама ён стане хлапчуком. Гэта будзе нават забаѓна.
  Яшчэ нядаѓна цябе ѓсё слухалiся, а зараз ужо ты павiнен слухацца iншых. I цябе пагоняць, нiбы працоѓную жывёлу. Вось гэта сапраѓды вельмi здорава.
  Алiна адзначыѓ з усмешкай:
  - Калi лысы, тоѓсты прэзiдэнт, стане басаногiм хлопчыкам у шортах, глядзецца падобнае будзе весела.
  Алiк прачырыкаѓ:
  - Так, так, так, так -
  Буду я зорка!
  Тым часам i ѓ Белым доме адбывалiся падобныя падзеi. Калi шаноѓныя кангрэсмены i сенатары ператваралiся ѓ дзяцей не старэйшых за дванаццаць гадоѓ. I гэта па-свойму крута. Тыя хто быѓ стары радавалiся падобнаму амаладжэнню, а тыя хто быѓ яшчэ малады не занадта гарэлi энтузiязмам.
  Адзiн з маладых кангрэсменаѓ стаѓшы хлапчуком прапiшчаѓ:
  - Што зноѓ давядзецца iсцi ѓ школу? Вось жах, я ѓжо думаѓ, адмучыѓся!
  Затое якая стала дзяѓчынкай яшчэ нядаѓна пажылая мадам, жудасна ѓзрадавалася:
  - Я так добра сябе зараз адчуваю! Проста цуд!
  Практычна ѓсе новыя дзецi былi басанож, так стары абутак спадаѓ. Так што дзяцiнства ѓ iх i сапраѓды басаногае.
  Але вось на паѓднёвым паѓшар'i, ужо зiма. I там пасля падобных ператварэнняѓ дзецям холадна. Яны адразу ж пачынаюць хутацца. Зрэшты, паѓднёвае паѓшар'е заселена куды менш, чым паѓночнае. Вось у ПАР i зiмой надвор'е прыкладна як у Расii ѓ вераснi, а значыць, басанож дзецi бегаць могуць. Тым больш многiя, асаблiва з чорным колерам скуры i так бегаюць без абутку круглы год.
  Цiкавае вяртанне ѓ дзяцiнства. Некаторыя арабскiя мужчыны стаѓшы зноѓ хлопчыкамi плачуць, так пазбавiлiся пышных барод, якiя яны доѓга вырошчвалi, робячы iх даѓжэй. А зараз яны зноѓ дзецi, якiх у Iсламскiм свеце б'юць палкамi па пятках. Адзiны плюс быць у арабаѓ дзiцем - гэта тое, што дзецям не трэба выконваць пакутлiвы пост Рамадан. А гэта i на самай справе, асаблiва калi прыйдзецца на лета - рэальная мука.
  Затое, вядома ж старым радасць - перастаюць ныць старыя болькi, добры настрой i самаадчуванне. Тым больш чароѓныя ваяѓнiцы: эльфiйкi i самкi-троляѓ, i куды больш рэдкiя папугаi ператвараюць у дзяцей абсалютна ѓсiх, хто старэйшы за трынаццаць, i таму нiкому не крыѓдна, што ты дзiця.
  Больш за ѓсiх, зразумела, незадаволены падобным ператварэннем падлеткi. На самой справе стаць менш ростам i страцiць магчымасцi займацца каханнем i нiчога не атрымаць наѓзамен. Бо падлетак i так адчувае сябе цудоѓна, i яму часта не трэба нават марнаваць час на галенне. А тут цябе заганяюць у малекулы. I гэта лабурда.
  I бязглуздзiца ѓ адным флаконе!
  Алiк з усмешкай адзначыѓ:
  - Ды старшакласнiкам стала стрэмна. Яны зараз такiя ж дробныя, як i мы!
  Алiна заѓважыла:
  - Цябе ператвараць, вядома ж, не будуць! Ты i так такi дробны, што i дванаццацi гадоѓ не дасi!
  Хлопчык-праграмiст запярэчыѓ:
  - Маленькi, але ѓдаленькi! Розумам я генiй!
  Алiна хiхiкнула i адзначыла:
  Ростам ты як першаклашка,
  Але розумам як Леѓ Талсты...
  Пiсанiна сцёб какашкi -
  Адгадайце хто такi!
  Алiк пакрыѓджана скрывiѓ мордачку i фыркнуѓ носам:
  - На рахунак росту першаклашкi - гэта ѓжо перабор!
  Дзяѓчынка ѓсмiхнулася. I паглядзела на манiтор. Сенатараѓ i кангрэсменаѓ ЗША, пабудавалi ѓ шэрагi. I прымусiлi маршыраваць босымi, дзiцячымi ножкамi. Таксама iм выдалi знешне прыбраную, аранжавую форму з турэмнымi нумаркамi. Вось вы зараз не проста дзецi, але яшчэ i зэкi.
  Алiна адзначыла:
  - У ЗША саджаюцца ѓ турмы з дзесяцi гадоѓ. Вось няхай сенатары i кангрэсмены самi зразумеюць, што такое дзiцячая турма.
  Алiк заѓважыѓ:
  - Спецшкола анi не лепшая за калонiю. Асаблiва ѓ нас, дзе часам малалетнiя злачынцы робяць жудаснае бязмежжа!
  Алiна весела хiхiкнула i адзначыла:
  - Мiлыя, стрыжаныя хлопчыкi робяць бязмежжа! Ды ты не быѓ у спецшколе Алiк! Там дзецi паводзяць сябе ѓзорна!
  Хлопчык-генiй засмяяѓся i адказаѓ:
  Лепш бы мiлая ты вучылася ѓ школе,
  Добра на волi, цяжка на зоне!
  Тым часам паказалi па вiдэа i дэпутатаѓ Дзярждумы. Iх пераапраналi ѓ сiнiя робы з нумаркамi, ператварыѓшы, зразумела, у дзяцей. Эльфiйкi i самкi-троляѓ, распараджалiся iмi стаѓшы новымi гаспадарамi жыцця. Гэта ѓсё было так выдатна i цудоѓна.
  Алiк адзначыѓ з усмешкай:
  - Вось там самае месца дэпутатам! Яны гэта заслужылi!
  I дзецi засмяялiся i паказалi свае зубкi. На самай справе, хiба не мярзота - гэтыя ѓсе дэпутаты Дзярждумы? Хоць адзiн з iх выступiѓ хiба супраць вайны з Украiнай? Сапраѓдны звярынец.
  А цяпер з прымусiлi тупаць босымi дзiцячымi ножкамi, i iсцi ѓ блiжэйшую турму ѓ Бутырку, дзе iх прымусяць канкрэтна ѓкалываць на карысць новай уладзе.
  Алiна адзначыла з усмешкай:
  - Новы свет пагадзiся значна справядлiвей старога!
  Алiк энергiчна кiѓнулi i пацвердзiѓ:
  - Цяжка з гэтым не пагодзiцца!
  Дзяѓчынка тады прапанавала:
  - Давайце праспяваем! Для бадзёрасцi!
  I дзецi з натхненнем заспявалi;
  Марылi людзi з глыбiнi вякоѓ,
  Знайсцi субрата ѓ космасе абшару...
  I склалi мноства вершаѓ,
  I шмат было ѓ гэтым размоваѓ!
  
  Але свет раптам аказаѓся не такiм,
  Што думалi, пра гэта ведайце людзi...
  Прышэлец уяѓляѓся херувiм,
  I добрыя прыйдуць пры гэтым суддзi!
  
  Але планету разбураецца кашмар,
  Падвергнулася яна зграi папугаяѓ ...
  Вось да чаго рагаты чорт напаѓ,
  I чалавецтва зараз раздзiрае!
  
  Аднак калi шчыра казаць,
  Улада атрымала тое, што заслужыла...
  Паляѓнiчы ператварыѓся дакладна, у дзiчыну,
  I атрымаѓ лысы фюрар у рыла!
  
  Цяпер iншая ѓлада павер, прыйшла,
  Якая мудрэй кiруе...
  Быѓ раней проста зласлiвы Сатана,
  Цяпер жа кiраванне папугаяѓ!
  
  I новы цяпер наступiѓ расклад,
  У якiм з'явiлася справядлiвасць...
  Атрыманы несумненны вынiк,
  Ад Госпада прызнанне i лiтасць!
  
  Вось ператвараюць дарослых так у дзяцей,
  Скончыць з пакутай i болем ...
  Здавалася, раней быѓ круты злыдзень,
  А сягоння абярнулася нешта моллю!
  
  Цяпер усе дзецi - дарослых проста няма,
  Выхоѓваюць хлопчыкаѓ, дзяѓчынак...
  Не нарабiць, вядома, трэба бед,
  Каб не было праблемы з пялёнак!
  
  Хто быѓ, калi прэзiдэнт - нiхто,
  Ён стаѓ рэальна нечым чарапахi...
  А недзе ж гуло долата,
  I прагнула рэальна моцнай бойкi!
  
  Вось чаму нам гэта не зразумець,
  Калi прышэльцы будуюць гэтых дарослых...
  Экзамены, здаючы толькi на пяць,
  Каб гэты мяняць зусiм не позна!
  
  Цяпер бягуць хлапчукi басанож,
  I пяткi таксама босыя ѓ дзяѓчынак...
  Вось iх пагналi бiзуном на аблом,
  I галасочак прамянiста званок!
  
  Дай Бог навечна дзецям юным быць,
  Каб яны Эдэм змаглi пабудаваць...
  Каб не перарвалася жыцця шоѓку нiтку,
  Каб хоць не заѓсёды будуем!
  
  Мы вельмi любiм гульнi, ты павер,
  Стралялкi i розныя хадзiлкi.
  Стратэгii выдатныя для дзяцей,
  Мы зробiм, паверце лiха вiдэлец!
  
  А што кампутар - гэта таксама сябар,
  Ён вельмi лiха байты ѓсё лiчыць...
  Прыстойна мы возьмем тады на пуп,
  I страмчэй жа паверце, не бывае!
  
  Ну што ж гульнi скончылiся, iдзi,
  Дзяѓчынкi i хлапчукi разбеглiся...
  У залiк адзiн пайшлi, лiчы нулi,
  Дарэмна вы хварэлi i мучылiся!
  
  Вось Iсус смерць прыняѓ за людзей,
  Але лепей вы ад гэтага не сталi...
  I толькi з планеты космасу злыдзень,
  Адкрые вам Эдэма свету далi!
  Дзецi праспявалi прыгожа, i з вялiкiм пачуццём. I iх песня была выдатна i прыгожа гучала.
  Там часам дзяѓчаты самкi эльфаѓ i троляѓ прарвалiся i да рэзiдэнцыi расiйскага прэзiдэнта. Тут iх сустракалi адборныя гвардзейцы. Але атрымаѓшы ѓдары з зялёных i фiялетавых прамянёѓ, яны тут жа ператваралiся ѓ басаногiх, спалоханых хлопчыкаѓ. I напаѓголыя дзецi кiдалi зброю i станавiлiся на каленi.
  У баi ѓдзельнiчалi амаль запар эльфiйкi i самкi-троляѓ. Папугаяѓ было адзiн на мiльён у параѓнаннi з гэтым дзяѓчатамi-ваяѓнiцамi. Якiя, дарэчы не нараджалiся, а вырошчвалiся шляхам кланавання, i ѓ кiбернетычных вантробах.
  Вось гэтыя дзяѓчынкi з голымi, прыгожымi, хупавымi ножкамi, мускулiстыя i ѓ адным толькi бiкiнi падыходзiлi ѓсё блiжэй да расiйскага прэзiдэнта.
  Лiдэр некалькi якая здзьмулася пасля няѓдачы ѓ вайне з Украiнай iмперыi, быѓ тоѓсты i лысы - нiякага таварнага выгляду. I яго лiтаральна трэсла ад страху. I мiнiстр абароны Бульдогаѓ таксама быѓ у трагiчным i перапалоханым стане.
  На самой справе, наколькi тут выглядае па-баявому...
  Вось браняваныя дзверы павалiлiся пад ударамi лазерных прамянёѓ. I эльфiйкi ѓвайшлi ѓ калiдоры рэзiдэнцыi. У iх ляцелi промнi i тут жа адбiвалiся ад сiлавых палёѓ. I разыходзiлiся цэлай хмарай iскраѓ. I ѓсё перасвечвалася, давала водблiскi.
  Вiдаць было, што басаногу каманду дзяѓчынак не спынiць. Яны наступаюць з вялiкай агрэсiѓнасцю.
  Прэзiдэнт якiя калоцяцца рукамi паспрабаваѓ падняць пiсталет. I паднёс было яго да сваёй скронi.
  Прэс-сакратар, заѓважыѓ:
  - Навошта страляцца? Ну, станеш ты хлапчуком, дык гэта лепш, чым быць старым, лысым i пузатым!
  Мiхаiл заѓважыѓ:
  - Я яшчэ не стары!
  Мiнiстр абароны Бульдогаѓ заѓважыѓ:
  - Памерцi з гонарам добра. Але калi нас усяго толькi ператвораць у хлапчукоѓ, то... Дзеля гэтага страляцца сэнсу няма!
  Мiнiстр унутраных спраѓ усмiхнуѓся:
  - У калонiях-малалетцы ѓмовы як у добрым дзiцячым лагеры. Так што быць хлапчуком лепш, чым дарослым, а тым больш старым. Так што... Не будзем раскiсаць!
  Мiнiстр фiнансаѓ адзначыѓ:
  - Працаваць прымусяць бясплатна! А гэта ѓжо будзе стромна!
  Мiнiстр культуры адзначыѓ:
  - Тут не да тлушчу... Цiкава, калi мы дзецi, нам дазволяць глядзець плюс васемнаццаць?
  Апошняе выказванне выклiкала дружны смех. Сапраѓды, падобнае глядзiцца пацешна.
  Дырэктар ФСБ заѓважыѓ:
  - Нашай армii ѓжо не iснуе. Самы бяспечны для нас варыянт - гэта здасца ѓ палон!
  Мiнiстр i вiцэ-прэм'ер ВПК буркнуѓ:
  - Рускiя не здаюцца!
  Прэзiдэнт ухмыльнуѓся:
  - Я не рускi ... Паглядзiце на маю форму носа!
  I зноѓ смяшкi i рагатанне.
  Мiнiстр абароны Бульдогаѓ адзначыѓ:
  - Дык можа, быць вып'ем? Пагадзiцеся, калi нас ператвораць у хлопчыкаѓ, то, магчыма, мы п'ем спiртное апошнi раз.
  Кiраѓнiк дзяржавы з пачуццём вымавiѓ:
  - У нас як раз ёсць выдатны каньяк! Яму дзвесце гадоѓ вытрымкi!
  Пасля чаго каманда ѓзяла i сталi адкаркоѓваць бутэлькi, i iм дапамагалi чароѓныя дзяѓчынкi.
  Мiнiстр унутраных спраѓ адзначыѓ:
  - У калонii-малалетцы самае пакутлiвае, гэта адсутнасць дзяѓчын. Хоць часам выхавальнiцы ѓступаюць у адносiны з малалеткамi, рызыкуючы атрымаць турэмныя тэрмiны.
  Прэзiдэнт Мiхаiл адзначыѓ:
  - Лепш было б зрабiць мiнiстрам унутраных спраѓ жанчыну! Гэта было б вельмi палiткарэктна!
  Мiнiстр адукацыi заѓважыѓ:
  - Настаѓнiц i сапраѓды шмат. А хто будзе нас вучыць?
  Прэм'ер-мiнiстр адказаѓ:
  - Хутчэй за ѓсё палка! Ну, нiчога калi хлапчук, то ѓдары палкай па пятках прыемныя!
  Алкаголь, улiваѓся ѓ целы расiйскага ѓрада, i мовы развязвалiся, i размова рабiлася ѓсё больш i больш шчырай i вясёлай.
  Раз-пораз чуѓся смех.
  Мiнiстр фiнансаѓ з уздыхам заѓважыѓ:
  - Ад стала перанапружання галава лiтаральна трашчыць, а станем дзецьмi, так праблем не будзе!
  Мiнiстр унутраных спраѓ адзначыѓ:
  - У калонiю-малалетку для хлопчыкаѓ тады адправяць нас. Думаеце гэта будзе так ужо здорава?
  Дырэктар ФСБ заѓважыѓ:
  - Тут не будзе хлапчукоѓ старэйшых за дванаццаць. Так што, прынамсi, гвалтаваць будзе няма каму. А так будзем вечна маладыя i вечна босыя.
  Кiраѓнiк МУС заѓважыѓ:
  - Некаторыя акселераты i ѓ дзесяць гадоѓ такое вытвараюць. Так што не думайце, што вас чакае прыемны, дзiцячы лагер, дзе вы будзеце гуляць на кампутарах.
  Прэзiдэнт заѓважыѓ:
  - А калi мы зробiм паѓстанне?
  У адказ зноѓ смяшкi...
  Мiнiстр транспарту адзначыѓ:
  - Паѓстанне ѓ пекле!
  Сакратар рады бяспекi суцэль лагiчна заявiѓ:
  - Чалавек да ѓсяго абвыкае. Так што лепей паводзiць сябе добра. Можа быць, яны цалкам цывiлiзаваныя iстоты, i нават дазваляць нам наведаць iншыя светы!
  Прэм'ер-мiнiстр буркнуѓ:
  - Вось чаго ты хочаш!
  I улiѓ сабе ѓ горла шклянку з каньяком. I пачаѓ яго прагна глытаць.
  Прэзiдэнт адзначыѓ з усмешкай:
  - Сапраѓды кажучы, стаць хлапчуком i пабегаць басанож жадалася. Вось як у рамане "Прынц i жабрак". Той таксама марыѓ пра гэта...
  Мiнiстр аховы здароѓя адзначыѓ:
  - Прынц таксама быѓ хлапчуком i яму даравальна. А нам зноѓ стаць дзецьмi - гэта як...
  Прэм'ер-мiнiстр буркнуѓ:
  - Затое лысiна зарасце!
  I зноѓ смяшкi ва ѓрада. I новыя шклянкi яны ѓлiваюць у сябе.
  Мiнiстр унутраных спраѓ яшчэ ѓзяѓ i закурыѓ, адзначыѓшы:
  - Дурная звычка. Але станем дзецьмi i нам нават - гэта яшчэ возьмуць i забароняць. Хоць у калонiях-малалетках, усё ж паляць, нягледзячы на ѓсе забароны!
  Прэзiдэнт заѓважыѓ:
  - Трэба ѓ турмах усiм забаранiць курыць, i дарослым i дзецям. Гэты тытунь такi агiдны, i ад яго хочацца ванiтаваць!
  Кiраѓнiк МУС адказаѓ, перахрысцiѓшыся:
  - Апошняя цыгарэта ѓ жыццi, слова гонару!
  Мiнiстр аховы здароѓя заѓважыѓ:
  - Самае шкоднае ѓ цыгарэце гэта смаляныя алею, ён вельмi шкодзяць лёгкiм. А сам нiкацiн наркотык. Калi забаронены наркотыкi, такiя як гашыш, то чаму не забаранiць i нiкацiн?
  Прэзiдэнт з уздыхам адказаѓ:
  - Пасля паразы падчас вайны на Украiне аѓтарытэт расiйскай улады i зусiм упаѓ. Не хапала яшчэ справакаваць тытунёвыя i алкагольныя бунты. I так наша ѓлада вiсела на соплях...
  Кiраѓнiк ФСБ прапанаваѓ, паднiмаючы шклянку з каньяком:
  -Дык вып'ем за тое, каб на соплях вiселi нашы палiтычныя апаненты!
  I члены расiйскага ѓрада чокнулiся шклянкамi, i палiлi каньяк у свае ненаедныя глоткi. Пiлi амаль не закусваючы, хоць дзяѓчынкi-служанкi i паднеслi бутэрброды з чорнай iкрой.
  I вось з'явiлiся эльфiйкi. Вельмi прыгожыя дзяѓчыны, у якiх усё адзенне: гэта вузкая палоска тканiны на грудзях i сцёгнах, i босыя вельмi панадлiвыя i апетытныя ножкi.
  Дзяѓчаты пакланiлiся ѓраду i сказалi:
  - Ну што хлопцы прынялi рашэнне? Будзе як па-добраму цi па-дрэннаму?
  Лысы i тоѓсты прэзiдэнт Расii Мiхаiл Мiшусцiн аб'явiѓ:
  - Па-добраму! Мы здаемся!
  Прэм'ер-мiнiстр кiѓнуѓ:
  - Выбачыце што п'яныя! Так лягчэй iсцi ѓ няволю!
  Дзяѓчына-генерал з вушкамi эльфiйкi кiѓнула:
  - Так! Вы п'яце алкаголь у апошнi раз у жыццi... - I ѓсмiхнуѓшыся дадала. - Калi, вядома, жа, вам не ѓручаць код эмансiпацыi, калi вы атрымаеце правы паѓналетнiх i зможаце самi выбiраць сабе цела!
  Самка-троль скамандавала:
  - А цяпер на выхад!
  Хiстаючыся, п'яныя мiнiстры выходзiлi з-за стала. Дзяѓчынкi-прыгажунi стралялi па iх з прамянёѓ. I гэтыя асобы ператваралiся ѓ напаѓголых хлопчыкаѓ гадоѓ дванаццацi лiтаральна за пару секунд. Апошнiм выйшаѓ мiнiстр абароны Бульдогаѓ. Ён нечакана выхапiѓ пiсталет i стрэлiѓ у генерала-эльфiйку. Куля адскочыла ад сiлавога поля i балюча ѓпiлася мiнiстру ѓ жывот. Той упаѓ i стаѓ курчыцца.
  Генерал-эльфiйка заѓважыла:
  - Што балюча? Трэба не праяѓляць свавольства! I не распускаць рукi!
  Пасля чаго дала яшчэ хвiлiну выгiнацца i мучыцца Бульдогаву, а затым навяла пiсталет i нацiснула на кнопку. Загарэѓся зялёны прамень, якi накрыѓ хваляй. I замест тлустага, лысаватага мiнiстра абароны з дзiркай у жываце, з'явiѓся прыгожы, мускулiсты, светлавалосы хлапчук у плаѓках.
  Ён пакланiѓся генералу-эльфiйцы i вымавiѓ:
  - Гатовы да працы i абароны!
  Iншая ваяѓнiца самка-троль загадала:
  - Дзецi-вязнi! Ану крокам марш!
  I маленькiя, босыя ножкi хлопчыкаѓ якiя яшчэ нядаѓна былi расiйскiм урадам, зашлёпалi па мармуровай падлозе бункера.
  . РАЗДЗЕЛ No 20.
  Алiк усё гэта назiраѓ праз Iнтэрнет. Хлопчык-вундэркiнд адзначыѓ з усмешкай:
  - Вось як атрымалася выдатна! Цяпер у свеце поѓная роѓнасць i братэрства! I ѓсе людзi без выключэння юныя, шчаслiвыя, босыя, i прыгожыя!
  Алiна з захапленнем заѓважыла:
  - Ды гэта выдатна! Але яшчэ не ѓсё! Дзе-нiдзе ѓ Афрыцы яшчэ ѓ бункерах хаваюцца дыктатары. Але яшчэ паѓгадзiны i на планеце Зямля не застанецца нiводнага дарослага.
  Сапраѓды, служанкi бункера расiйскага ѓрада таксама ператварылiся ѓ дзяцей - у дадзеным выпадку ѓ дзяѓчынак. I паколькi яны i так былi даволi маладымi, то асаблiвай радасцi не адчувалi. Дзiцем лепш быць, чым старым, але юнаком стаць лепш, чым застацца дзiцём. I гэта зразумела. Старыя i старыя, зразумела, рады, але хто яшчэ малады, можа быць i не асаблiва ѓ захапленнi.
  Праѓда вонкава свежыя дзяѓчынкi сталi смяяцца i шчэрыцца. Дзiцячая фiзiялогiя брала сваё. I тут зразумела ж хто ёсць нехта. Дакладней быццё вызначала прытомнасць, i стаѓшы дзецьмi яны былi вельмi нават рады.
  Алiк узяѓ i заспяваѓ;
  Дзiцем быць па-свойму выдатна,
  Ты можаш бегаць у поле басанож...
  Хоць крыху хлопчыку небяспечна,
  Здольны хулiган злавiць сiлком!
  
  Але якога хлапчука ѓ вечным дзяцiнстве,
  Калi ты ѓ шортах далей не расцеш...
  Прышэлец з'явiѓся па суседстве,
  I чалавека здаѓ за медны грош!
  
  Не вельмi гэта выдатна паверце,
  Навечна ѓ шортах жа дзiцем быць...
  Хаця здаровым будзе тваё сэрца,
  Але наглядчык моцна стане бiць!
  
  Бо чакае цябе не райская далiна,
  Гаспадар не Гасподзь святы Хрыстос...
  Не, не бывае свету палова,
  Калi ѓзлятаеш проста ты да зорак!
  
  Цябе прымусяць хлопчык так працаваць,
  Што згоняць фiгуральна сем потам...
  I не бывае тут у iх суботы,
  Хутчэй за цябе ошпарят кiпенем!
  
  Патрэба хлопцаѓ рэальна адолела,
  Бо ѓ новым свеце маса ёсць праблем...
  У стомленасцi заныла хлопца цела,
  Халоп, ён, а не зусiм ганарлiвы сэр!
  
  Так што мiлы басаногi хлопчык,
  Такiм чынам, пры гэтым папрацуй...
  Скачы па полi, нiбы жвавы зайчык,
  I нiколi баец не станавiся!
  
  Ёсць жанчыны, якiя прыгожыя,
  Але iм хлапчукi-дзецi нi да чаго...
  Па-свойму i хлопчыкi, шчаслiвыя,
  Ня верце людзi сэрцу свайму!
  
  Ды нас павер, не адолее рабства,
  I не зламае, злосны пуга ворага...
  Пабудуюць, вераць дзецi сваё царства,
  Развеецца калючая завея!
  
  Мы дзецi, веру, хутка ѓсё акрыяем,
  Прышэльцаѓ, фанатаѓ разаб'ём...
  Атрымае па рогах паршывы Каiн,
  I зрушым казурцы дубом!
  
  Не верце, людзi слабасцi не будзе,
  Мы зробiм рэальны хутка рай...
  Самi будзем хлопчык сабе суддзi,
  Iнакш з неба сыплецца напалм!
  
  Крадуць жа падонкi вельмi шмат,
  Таму i дзецi ѓ галечы...
  Мы выйдзем на шырокую дарогу,
  Каб было людзям весела ѓсюды!
  
  Ну што мае босыя хлопца ножкi,
  Ступаюць па камянях найвострых гор...
  Аднак жа iдучы па дарожцы,
  Мы падвядзем прышэльца пад сякеру!
  
  Здолеем, мы ведай выйграць прэзенты,
  З космасу прышэльцаѓ перамагчы...
  I хлапчукоѓ моцна б'ецца сэрца,
  Паляѓнiчы ператварыцца хутка ѓ дзiчыну!
  
  Калi трэба пераможам i легiёны,
  Нам адыходзiць паверце не з рукi...
  За намi дзецi будуць мiльёны,
  З фартунаю мы будзем па дарозе!
  
  Раздушым таракана голай пяткай,
  Для нас такое зусiм не мяжа...
  Мы не граем, ведай з лёсам гэты ѓ хованкi,
  Вышэй сокал, дзiцячы наш узляцеѓ!
  
  Ды дарма не даецца, ведай перамога,
  З космасу арду час секчы...
  Не для таго ваявалi нашы дзяды,
  Што хлопчыка маглi прышэльцы бiць!
  
  Вось створым iмперыю такую,
  У якой будзе цiшыня i мiлата...
  Вядуць на пакаранне смерцю дзяѓчынку босую,
  Але кату здолеем у морду даць!
  
  Не, нам зламацца, не дадзена паверце,
  Наколькi ѓ хлапчукоѓ моцны дух...
  Хоць целамi мы ѓсяго толькi дзецi,
  Але дарослых паламаю я нават двух!
  
  Надыдзе, у сусвеце веру шчасце,
  Бо з намi Усемагутны Бог...
  Развеецца кашмарная непагадзь,
  Зламае чорт свой доѓгi сталi рог!
  
  Хлапчук здабудзе тады свабоду,
  I стане сiлай цяглiцавай тытан...
  Час скончыць з дурным карагодам,
  Арлом нябесным накiравацца ѓдалячынь!
  Пасля чаго дзецi вырашылi, што час падсiлкавацца. Выходзiць зрэшты, са склепа было небяспечна. Хаця Алiк i невялiкi ростам, але дзяцей пачыналi будаваць. Вiдавочна акупанты не збiралiся пакiдаць планету без нагляду. I хлопчыкi i дзяѓчынкi сталi атрымлiваць адмысловую аранжавую форму з нумаркамi нiбы зняволеныя. I iх сталi будаваць у калоны, прымушаючы маршыраваць.
  Алiк не кахаѓ маршыраваць, i наогул у хлапчукi было аб сабе гiганцкае ганарлiвасць. На самой справе, ён што, такi як усе...
  А вось чальцоѓ расiйскага ѓрада ѓжо пранумаравалi. Босыя хлопчыкi ѓ аранжавых шортах, i такiх жа майках з нумаркамi, зараз у суправаджэннi самак троляѓ i эльфiек змушаны былi маршыраваць. Прычым новыя наглядчыцы сачылi, каб хлапчукi адцягвалi шкарпэтку i дакладна друкавалi падэшвай па асфальце. Глядзелася падобнае вельмi нават пiкантна.
  Моцныя свету гэтага маментальна ператварылiся ѓ малалетнiх зняволеных i з iх зляцелi панты.
  Алiна адзначыла:
  - А прэзiдэнт Мiшка прыкметна папрыгажэѓ. Раней ён быѓ лысы i пузаты. А зараз такi мiлы стройны хлопчык атрымаѓся!
  Алiк з усмешкай кiѓнуѓ:
  - Так! Дарослыя мужчыны наогул вельмi нават брыдкiя са сваiм шчацiннем. А вось мы хлопчыкi - проста вышэйшы клас!
  Алiна хiхiкнула i пацягнулася з бутэлькай "Кока-Колы", прама з горла.
  Хлопчык-вундэркiнд заѓважыѓ:
  - Не варта! Кола шкодная, асаблiва для зубоѓ!
  Дзяѓчынка засмяялася i адказала:
  - Вось чорныя ѓ Амерыцы Колу п'юць i якiя ѓ iх зубы!
  Алiк спытаѓ:
  - А дзе ты бачыла там чорных?
  Алiна адказала:
  - У кiно!
  Хлопчык-вундэркiнд засмяяѓся i адзначыѓ:
  - Як гэта глупства меркаваць аб жыццi па фiльмах!
  Дзяѓчынка лагiчна заѓважыла:
  - Па раманах Дзюма шматлiкiя судзяць па сярэднявечнай Францыi. У любым выпадку нам трэба быць гатовымi да таго, што могуць прыйсцi i па нас!
  Хлопчык-вундэркiнд прачырыкаѓ:
  - Але калi ёсць тыя, хто прыходзiць да цябе, знойдуцца i тыя, хто прыйдзе за табой!
  Скаваныя адным ланцугом, звязаныя адной мэтай! Незразумела якi!
  Алiна капрызна фыркнула носiкам i адзначыла:
  - Ну такiя песнi не выклiкаюць у нас аптымiзму i душэѓнага ѓздыму! Трэба праспяваць нешта больш падбадзёрлiвае, тое, што заводзiць i настройвае на мажорны лад!
  Алiк згодна кiѓнуѓ:
  - Гэта будзе добра! Песенькi патрыятычныя спяваць вельмi нават выдатна i крута!
  Хлапчук падскочыѓ, затупаѓ дзiцячым ножкамi ѓ красоѓках i заспяваѓ ва ѓсю глотку;
  Я хлопчык вялiкай расiйскай эпохi,
  Калi мы жадаем, жартам скалануць цэлы свет!
  Бо людзi вялiкiя зусiм не блохi,
  I кожны баец для мяне ёсць кумiр!
  
  Хлапчуком нарадзiѓся я стагоддзi асаблiвым,
  У якiм вырашае кампутар жартам...
  А хто апране ѓ роспачы робу,
  Зiма завадная ж круцiць колцы круцячы!
  
  Не, Афрыцы ѓ нашай вялiзнай Расii,
  Затое з бязмежнай сiлай Сiбiр...
  I нашы дзяѓчынкi ѓ сусвеце прыгажэй,
  А кожны дзяцюк ад нараджэння ёсць волат!
  
  Любiце Хрыста i Вялiкага Госпада шануйце,
  Над намi няхай у вечнасцi кiруе Бог Род!
  Жоѓкнуць i золатам становяцца лiсце,
  Я веру, што сiлу падорыць Сын Божы Сварог!
  
  Шмат нам усiм трэба будзе перажыць прыгод,
  Прайсцi па спiралi сусветнай павек...
  Хочаце вы шмат розных мець захапленняѓ,
  Ды славiцца ѓ вечнасцi Бог-чалавек!
  
  Усё ѓ свеце прызнацца ёсць гордае слова,
  У якiм адзiнае сэрца Усявышняга Рода-Айца.
  I ёсць працяг жыцця ѓжо пасля труны,
  I зможам дайсцi мы да раю, павер да канца!
  
  Велiч рускiх паверце, прызнала планета,
  Ударам булатным мяча - зламалi фашызм...
  Нас шануюць i любяць усе нацыi свету,
  I хутка пастаiм на нашай планеце святы камунiзм!
  
  Па розных мiрах разгорнем зоркалёты,
  I будзем усiх вышэй i страмчэй, дай Род.
  Бо наймацнейшыя рускiя ведайце пiлоты,
  Адважны баец i любога ѓ кавалкi разарве!
  
  Мы зможам узвысiцца над светабудовай,
  I зрабiць такое, што ѓ жаху чорт...
  Бо галоѓнае рускага воiна, тое стварэнне,
  I калi давядзецца, ваяѓнiк Айчыну выратуе!
  
  У славу Расii на подзвiгi вiцязь,
  Свой меч агалi i жорстка бярыся...
  I воiны рускiя вы не гледзiце,
  Пабудуем iграючы мы камунiзм!
  
  Што ѓ будучынi чакае - вiдаць космас суровы,
  Але дружна, я веру, яго абжывём...
  I стане парадак цудоѓны i новы,
  А ѓсякую брыдоту ачысьцiм агнём!
  
  Бо ѓ нашай краiне Бог i Сцяг адзiныя,
  Салдат-пралетарый у экстазе на лаянку...
  Хай хто з байцоѓ ужо мае сiвiзны,
  А хтосьцi бязвусы, але таксама ѓ баi нiбы цар!
  
  Расiя ѓзвысiлася сягоння над светам,
  Зiхацiць як золата арлоѓ рускiх дзюбу.
  Стварыце сабе пралетарскага Бога кумiра,
  Больш дзей i менш пакутлiвых думак!
  Вось так яны вельмi прыгожа ѓзялi i праспявалi. Але затым Алiна засмяялася i адзначыла:
  - Ды Расея ѓзвысiлася. Усе ѓрад адправiлi ѓ калонiю-малалетку, i зараз у нас нейкая новая незразумелая ѓлада!
  Алiк упэѓнена адказаѓ:
  - Ну, гэтая ѓлада падобнае заслужыла. Асаблiва прайграѓшы вайну з Украiнай, а разумныя людзi папярэджвалi: не варта лезцi!
  I хлапчук-вундэркiнд вылiѓся цэлым каскадам афарызмаѓ;
  Патураць злу, значыць здрадзiць дабро!
  Цар застаецца царом i ѓ лахманах - а бруднага духам не зменiць i парфiру!
  Самае страшнае злачынства гэта даць свабоду злу, пакiнуѓшы дабро без абароны!
  Логiка плюс веды, памножаныя на iрацыянальны нюх - гэта сiла здольная зрушыць з падставы сусвет!
  Хворых дзяцей прыходзiцца кармiць сiлком, iнакш яны акаруць.
  Але ѓ гэтым выпадку нiхто не папракне, што мы робiм жорстка да дзяцей, даючы горкiя лекi, i усаджваючы ѓколы!
  Вайна часам мiласэрней хiрурга, якi ампутуе канечнасць!
  Жанчына без упрыгожванняѓ - як дрэва без лiсцiкаѓ, мужчына без празмернасцяѓ - як ствол без лiшаёѓ!
  Добрыя дзяѓчыны кахаюць вушамi, дрэнныя за грошы ѓсё робяць ротамi!
  Вайна гэта брыдота падобная на касторку, брыдка, горка, але без яе не ачысцiць душу, не загартаваць розум!
  Грошы гэта толькi iнструмэнт служэньня Радзiме. Калi iх больш, то служэнне больш эфектыѓнае, пры ѓмове, што ѓ цябе ёсць сумленне!
  Калi Радзiму выратуе, сумневы, не ведаючы - калi да перамогi хлусня вядзе, тады яна святая!
  Практычнае пацвярджэнне для веры, як сухажылле для рукi - без яго яна нямоглая i памiрае!
  Да вялiкiх здзяйсненняѓ ляцяць, а не скачуць!
  Калi вяльможа смяецца ад радасцi, просты люд плача ад гора, бо шляхетных мацней усяго весяляць страты жабракоѓ!
  Прэзiдэнты часам жартуюць так, што народу не да смеху!
  Грошы - гэта таксама салдаты, iх трэба берагчы i памятаць: практычная мэтазгоднасць - важней гонару! Апошняе прадаецца, а першае неацэнна!
  Зелянiна заѓсёды едкая - сталасць салодкая!
  Самы просты абяцанне цяжэй за ѓсё выканаць! Што можа быць прасцей не дыхаць, але рэдка хто пратрымаецца да захаду сонца!
  Гвалт неабходны атрыбут правапарадку!
  Словы скалынаюць паветра - меч ламае плоць!
  Спрэчкi аб рэлiгii як кольца, не вiдаць канца i заѓсёды вяртаюцца да ранейшых аргументаѓ!
  Здрада як вiно - толькi абвыкаеш хутчэй, а бадун мацней!
  Зло ѓ першую чаргу, калi прычыняеш не прыемнае блiзкаму свайму, робiш яму балюча, а грэх - гэта воля!
  Напрыклад, сэкс - гэта таксама грэх, хоць на самой справе ты прычыняеш партнёру не боль, а асалоду!
  Нiшто так не аб'ядноѓвае розных людзей, як агульны вораг!
  Жадаеш змiрыцца з непрыяцелем - прыдумай агульную вайну!
  Нiшто не аслабляе войска як дрэнны палкаводзец, а цела хворы мозг!
  Камандзiр як сталёвы загартаваны прут згiнаецца, каб урэзаць мацней!
  Шпiён - гэта самая займальная праца на свеце: дакладнасць хiрурга, рызыка сапёра, вiртуознасць акцёра!
  Мiласэрнасць на вайне сястра паразе - таму што хто пашкадаваны, той не пераможаны!
  Казаць з дзесяццю, што змагацца з тысячай!
  Бог таксама па-свойму няшчасны - адказнасць бясконцая, а падзялiць няма з кiм!
  Бог заѓсёды самотны бо цiкавыя зносiны можна атрымаць толькi з роѓнымi!
  Недахоп тэхнiкi можа кампенсаваць баявы дух, але нiколi недахоп духу не кампенсуе тэхнiка!
  Салдат як глiна, каб здабыць каштоѓнасць павiнен пабываць у пекле!
  Падразанне ваенных выдаткаѓ, самы марнатраѓны вiд эканомii!
  - У адных проста ѓзрост у пашпарце, у iншых мудрасць спелая не па гадах!
  Вось так дзяцюк-генiй i выказаѓся. Што вельмi разумнага. А Алiна скалiла мордачку.
  Было вiдаць па манiторы, што i ѓ Афрыцы ѓрад мяняюць i выхоѓваюць. Праѓда, што цiкава, дарослыя чорныя дзядзечкi ператваралiся ѓ светлавалосых, праѓда, моцна загарэлых хлопчыкаѓ, але з еѓрапейскiмi рысамi твару. Гэта значыць выпраменьванне, што давалi биобластеры эльфiек i самак-троляѓ, не толькi мяняла ѓзрост дарослых людзей, але i iх расавы тып i фiзiялогiю. Дзецi атрымалася розныя, але ѓсе прыгожыя i прыемныя з выгляду. То бок, гэта не былi клоны. Не, гэта было адзiнства ѓ разнастайнасцi.
  Але пры гэтым прыгожае адзiнства. Валасы ѓ хлопчыкаѓ i дзяѓчынак светлыя, але розных адценняѓ. I смарагдавыя, рубiнаѓ, тапазныя, сапфiравыя, i чаго тут толькi не было. I скура бронзавага загару. Гэта значыць адбывалася вiдавочнае паляпшэнне чалавечай пароды. I наколькi гэта ѓсё цудоѓна. Але вось усё крута было. I дзецi былi басанож. Нiбы ѓ калонii Макаранка. I iх пераапраналi ѓ аранжавыя шорты i кароткiя спаднiцы. I ѓсе дзецям выдавалi нумаркi i з лiтарамi i лiчбамi. Хаця i было нейкае ѓ iх яшчэ i ранейшае iмя. Праходзiла татальнае паглынанне.
  Хлопчык Алiк таксама адчуѓ скурай, што дабяруцца i да яго. Хадзiць басанож i ѓ шортах асаблiва ѓ цёплы час нават прыемна, але вось аказаць у дзiцячай калонii i ѓкалываць нiбы iшак, зусiм не ѓсмiхалася.
  Юны вундэркiнд прачырыкаѓ:
  -Ды гэта сапраѓды вялiкая непрыемнасць.
  Алiна хiхiкнула i адзначыла:
  - Ну, ты ведаеш, затое спадзяюся, старасць не наступiць, а быць вечнай басаногай дзяѓчынкай, у гэтым будзе сваё хараство!
  Алiк кiѓнуѓ i прачырыкаѓ:
  Ды пераканайцеся, як хараство -
  Iмгненна ѓ яблычак патрапiць,
  Амаль не цэлячыся!
  Дзецi глядзелi далей кiно. Хлапчукоѓ сапраѓды пераапраналi ѓ аранжавыя шорты. I гэта глядзелася прыгожа i прыгожа. Але вось якi хлопчык, нешта ляснуѓ. Дзяѓчаты-эльфiйкi ѓзялi свавольнага пацана павалiлi на спiну. I зацiснулi босыя ногi ѓ калодкi. Далей самка-троль узяла ѓ правую руку гумовую палку. I з усяго размаху як возьме i ѓрэжа па голых падэшвах хлапчукi.
  Светлавалосае, прыгожае дзiця ѓскрыкнула ад удару. I дзяѓчына-наглядчыца зноѓ яго ѓдарыла.
  Алiна пiскнула:
  - Як гэта жорстка! Бiць хлопчыка па пятках!
  Алiк яхiдна папытаѓся:
  - А дзяѓчынку што можна?
  Хлапчука лупiла па голай ступнi самка-троль ад усёй душы. I рабiла гэта агрэсiѓна.
  Алiк праспяваѓ:
  Пяткi мае, босыя хлапчукi пяткi,
  Дзеѓкi - нулi, лепш пагуляем у хованкi!
  Алiна падмiргнула хлапчуку i прачырыкала:
  Грэшны ведай дзяцюк сваю атрымаеш,
  Будзеш, як павук гарэць у агнi...
  Будуць у апраметнай нячысцiкi мучыць,
  Тых, хто пакланяѓся Сатане!
  Было вiдаць як босыя ступнi хлопчыка ад удараѓ нанесеных моцнай рукой самкi-троля, сталi апухаць i сiнець. А гэта сапраѓды надзвычай балюча.
  Алiна спытала ѓ свайго вiзавi:
  - Можа, дапаможам гэтаму змучанаму дзiцяцi?
  Алiк з уздыхам запярэчыѓ:
  - Я яшчэ не ѓмею ѓздзейнiчаць праз iнтэрнэт. I хутчэй за ѓсё i мае босыя пятачкi чакае палка, а то распаленае жалеза!
  Зрэшты, калi пасля чарговага моцнага ѓдару па голых, дзiцячых падэшвах хлапчук зацiх, самка-троль перастала наносiць штурхялi.
  Алiна хiхiкнула i праспявала:
  - А ѓ нас такi прытулак, палкамi па пятках б'юць!
  Алiк з усмешкай кiѓнуѓ:
  -Яшчэ як малоцяць!
  Хлопчык уключыѓ iншую праграму. Тут iшоѓ нейкi па iнтэрнэце мульцiк. Прычым даволi пацешны з Чыпам i Дэйлам. Гэтыя мульцяшкi такiя забаѓныя.
  Алiна заѓважыла:
  - Гэты мультсерыял цiкавы ѓ любым узросце. Вось "Ну пачакай!" глядзiцца некалькi прымiтыѓна!
  Алiк пагадзiѓся:
  - Прыгоды зайца i ваѓка занадта ѓжо простыя. Ды i ѓсяго знята толькi дваццаць серый i тыя маленькiя. Вось, напрыклад, куды даѓжэйшыя Качыныя гiсторыi, а нiндзя-чарапашках, я не кажу!
  Дзяѓчынка засмяялася i адказала:
  - Аб нiндзя-чарапашкi - гэта крута!
  Дзецi падмiргнулi адно аднаму... Пасля чаго працягнулi праглядаць падзеi на Зямлi.
  Нейкi арабскi шэйх стаѓшы хлопчыкам не захацеѓ будавацца ѓ шэраг. Ну i эльфiйкi яму па босых пятках узялi i ѓрэзалi.
  Хлопчык-шэйх як залямантаваѓ ва ѓсю глотку - сапраѓды гэта вельмi нават балюча. А эльфiйкам гэтага падобна мала. Вось адна дзяѓчынка ѓзяла i дастала мiнi-бластэр. Голую, круглую пятачку хлопчыка на выгляд гадоѓ дванаццацi падпалiць. I той як возьме i залямантаваѓ добрым мацюком. Сапраѓды гэта балюча.
  А дзяѓчаты вельмi прыгожыя хлапчуку босыя падэшвы палкамi апрацоѓваюць, ды так, што ѓ таго хваля болю паднiмаецца ад падэшваѓ, да самай патылiцы.
  Астатнiя дзецi - хлопчыкi i дзяѓчынкi кланяюцца, сваiм новым уладарам. I грае музыка, б'юць барабаны, i таксама крочаць хлопчыкi ѓ шортах. I ён маршыруюць, iмкнучыся ставiць босую ступню роѓна. А ѓ выпадку памылкi па дзiцячых нагах б'юць маланкi.
  Алiк заѓважыѓ з усмешкай:
  - Гэта лiтаральна гiтлераѓская дысцыплiна!
  Алена запярэчыла:
  - I ѓ Трэцiм Рэйху было поѓна бязладдзяѓ. I хабары давалi, i кралi, у тым лiку i румынскi бензiн, i легiраваную сталь!
  Алiк у адказ праспяваѓ:
  Усё ва ѓладзе злодзеяѓ, або Божых руках,
  Або тых, хто вершыць нашу долю ѓ вярхах...
  Што круцейшы, чым дэман, i нахабней за ѓсё,
  На планеце людзей кiруе баль крадзеж!
  Было вiдаць як ужо хлопчыкi ѓ аранжавых шорцiках i майках, сталi помсты вулiцы венiкамi, а дзяѓчынкi мыць асфальт анучамi.
  Вось гэта была дзiцячая кавалькада. I босыя ножкi рабят звонка пляскалi. Глядзелася падобнае вельмi нават прыгожа.
  Аленка заѓважыла:
  - А дзецям iдзе працаваць басанож. I наогул у хлопчыкаѓ такiя прыемныя мордачкi, гладзенькiя, чысценькiя, кругленькiя. Не тое, што маршчынiстыя i са шчацiннем хары дарослых людзей. Вельмi адчувальная рознiца!
  Алiк кiѓнуѓ i пагадзiѓся:
  - I мордачкi ѓ дзяѓчынак куды лепшыя, чым у старых. Але фiгуркi ѓ дарослых дзяѓчынак неяк прывабней!
  I хлопчык праспяваѓ:
  Прыйшлi дзяѓчынкi, стаяць у старонцы,
  Яны прыгожыя, суцэль шчаслiвыя!
  I дзецi ѓзялi, усталi, каб расцерцiся, тузiн разоѓ прыселi. Пасля чаго кроѓ пайшла жвавей па нагах. I настрой дадаѓся.
  Адна з дзяѓчынак на экране была вельмi прыгожая, з павойнымi валасамi. Яна ѓ аранжавай спаднiцы падскоквала i круцiлася, блiскаючы босымi, круглымi пяткамi.
  Алiк адзначыѓ з мiлай усмешкай:
  - Вось гэта дзяѓчынка! Проста супер!
  Алiна пакрыѓдзiлася:
  - А я што не супер?
  Хлопчык упэѓнена вымавiѓ:
  - I ты супер!
  Дзецi зноѓ засмяялiся i паказалi мовы. Гэта ѓсё глядзелася вельмi пацешна i па-свойму смешна.
  Тым часам эльфiйкi i самкi троляѓ сталi кiдаць босымi пальчыкамi ножак, вострыя кiнжалы i бумерангi. Тыя праляталi i кружылiся. Глядзелася падобнае проста ѓзрушаюча. I дзяѓчынкi дэманстравалi найвышэйшы клас. I круцiлiся ѓ паветры паражальныя прадметы. I нават сонца здавалася свяцiла ярчэй.
  Алiк адзначыѓ з мiлай усмешкай:
  - Гэта лепата!
  Алiна запярэчыла:
  - Лепата састарэлае слова. Можа быць, нешта iншае ты прыдумаеш, круцейшы?
  Алiк засмяяѓся i праспяваѓ:
  Мае думкi мае скакуны,
  Я хлапчук круты жарабец ...
  Не прызнаю, паверце аброцi,
  I рэальна крывавы баец!
  Эльфiйкi аднаму з хлопчыкаѓ-палонных сталi казытаць пяткi. Дзве трымалi за рукi, дзве за ногi, а адна вадзiла пяром страѓса па голай падэшве дзiцяцi.
  I той хiхiкаѓ, што глядзелася вельмi пацешна i весела.
  Алiк адзначыѓ з яхiднасцю:
  - Вось так яны i забаѓляюцца!
  Алiна згодна кiѓнула:
  - Ды такiя вось мегеры! А што з iх возьмеш?
  Хлопчык заѓважыѓ:
  - Агеньчыкам тое большае!
  Дзяѓчынка пацвердзiла:
  - I пах такi нiбы баранчык смажыцца!
  I дзецi праспявалi:
  Як добра прылегчы на траѓку,
  I нешта смачна ѓмяць...
  Уладкаваць у лазнi сварку, Калi iспыты на пяць!
 Ваша оценка:
Связаться с программистом сайта.

Новые книги авторов СИ, вышедшие из печати:
О.Болдырева "Крадуш. Чужие души" М.Николаев "Вторжение на Землю"

Как попасть в этoт список

Кожевенное мастерство | Сайт "Художники" | Доска об'явлений "Книги"